Original subtitles

W poprzednim odcinku...

Prawę mam.

Piękny.

To dla Egle.

Nie.

Znalazłem i szukam właścicielki.

Chcesz panie cały Kraków przeszukać?

Jak będzie trzeba.

Słyszałaś, że mamy bardzo zaradnego wójta.

Z pewnością znajdzie tę niewiastę. Mogę mu obdać.

Nie, tam to zrobię.

Wybacz. Bardzo mi śpieszno na Wawel.

Nie mam w zwyczaju z osobami postronnymi rozmawiać o interesach.

Pani Tęczyńska to wdowa po marszałku.

Z tego, co mi wiadomo, mój krewny zmarł w stanie bezrzędnym. Król uznał ją za

wdowę.

Z niewiastami to ja mogę co najwyżej o chawcie porozmawiać, nie o majątku.

Jak śmiesz!

Pani Bożenu. Jestem wdową i sama decyduję o swoim losie. Wybacz pani, tak

wuj Grzegorz. Twój.

Niedoszły mąż.

Zadzny był z niego człowiek. Znałeś go, panie?

Surowy, prawy.

Ja taki jestem.

Dlatego jeśli pani Tęczyńska nie ma prawnego opiekuna, to wychodzę.

I tak nie zamierzałam zniżać się do rozmowy z tym oszustem. Panie Bożenu.

Nie zostanę tu. Ani chwili dłużej.

Dobrze, pomówmy bez niewieści i histerii.

Chcę jak najszybciej spieniężyć mój majątek i wracać do Bolonii.

Nie drzyj się następny, patrz jaka kolejka.

No, to Katna stawi ci ramię i wrócisz do trupy. Kiedy mnie już nie boli.

Co robisz?

Nawet, gdy znajdę dobrego medyka.

No to dla tak wielmożnego pana to chyba tylko jakiś mnik z królewskiego dworu.

Nie taki drzeźnik. A ja? Nie wciągajcie mnie w jego ręce.

Zdobędę pieniądze dla nas o żenie się.

A która by cię niby chciała, co?

Porwę jakąś.

Najlepiej królewską córkę.

To co to dzisiaj między streganami chodziło?

Jolenta.

Nieślubna córka naszego króla.

Właśnie wróciła do Krakowa.

Tak? A co to u was?

Kralewny po ulicy chodzą?

Ja czuję, to po co tak od razu życie narażać?

Przecież u nas każda niewiasta, niczym królewna piękna. A, ma ty prawdę.

Tylko chodzisz po mieście i podziwiasz.

A będziesz żył.

Tylko tyle mi po nim zostało.

Dom, który kochał kilka wsi. Ja nie potrzebuję majątku, ale dom.

Tam Grzegorz spał. Tam się posilał.

Nie pozwolę go sobie odabrać. Matko, jeśli trzeba, Ligen zapogoni oszusta.

Ale to nie siły.

Męża w sprawie uczonego potrzeba.

No nareszcie, a gdzieś ty się włóczył, Mikołaju. Wybacz, panie, wzburzenie

matki. Cały wawel się gotuje, a ty znikasz na pół dnia.

Orszak królowej się zbliża.

Widziałem gońca. Jaki orszak?

O moje życie chodzi.

Życie?

To znaczy przyszłość nieszczęsnej wdowy.

O pana Chinczę. Jaki pan?

Oszust.

Mój majątek poluje.

Poznałem go.

Też mu nie ufamy.

Ale jak udowodnić, że jest oszustem?

Tylko ty, pani, jesteś w stanie tego dokonać.

Więcej nie dam. To ja nie sprzedam.

To nie potrzeba.

Ja do pruskich herbazji pójdę, co koło brami stają.

Lepsze skóry i taniej sprzedają.

Idźcie jak wam strzewików nie szkoda, ale prusaków już nie ma.

Jak to nie ma?

Wyjechali?

Ponieśli karę.

To ci tak cieszy?

Nie wolno nikomu wystawiać towaru poza cechem.

Zniszczyliście ich mienie?

Działamy w prawie.

Oni przed wojną uciekali. Nie rozumiecie?

Nie ma wyjątków. Inaczej każdy partacz będzie mógł handlować czym tylko zechce.

Jeżeli chcecie dobre skóry, to popieracie nas.

No chyba, że jest wam wszystko jedno. Oni przed takimi jak wy uciekają do

Krakowa.

Bierzcie kumotowar nawet za dwa grosze. Jeszcze mieszek dołożę dla dobrych

klientów. My miejscowi musimy się trzymać razem.

Jaka ona jest?

Mało ją znam.

Adelaida przyjechała na Wawel ze twoimi dwórkami.

Jutą i Odą.

które nie odstępują jej na krok.

Ale wydaje się miła.

Bardzo rozmiłowana w królu.

A jak mnie nie polubi?

Kto by nie pokochał tak słodkiej i toty jak ty?

Elżbietka.

Elżbietka?

Bardzo przeżyła śmierć Anny.

Jest zawiedziona, że ojciec tak szybko się ożenił.

Swojej macochy też nie lubi.

Skąd wiesz?

Słyszałam, jak mówiła, że Adelaida nie jest z królewskiego rodu, że nie miała

odpowiedniego posagu, a i tak wydali ją za króla.

Ryszbietka, choć królewna nie ma takich propozycji małżeństwa, to ją boli.

Ale na pewno wyjdzie za mąż i będzie szczęśliwa, tak jak ty.

Też bym chciała znaleźć miłość na Wawelu.

Pani królowa wjechała na dziedziniec.

Już? Jak to? Nie mam dla niej płatki z naszych róż.

Spokojnie, Jolento.

Ważne jest pierwsze wrażenie. Lepiej by ci nie zapamiętała, jako zacapaną od

biegu dwórkę.

Dwórkę?

Ty myślisz, że Adelaida się zgodzi? Na pewno.

Co ona tu robi?

Nie powinna być na pokojach?

Gdzie ona nie robiła? Na pokojach i w karczmie za pieniądze.

To po co wróciła?

Co, żal ci tej skwaśniałej polewki, którą nas karmisz?

Patrz się, no.

Jeszcze jej moja polewka nie smakuje.

Bałam się, że beze mnie wszystko się to zawali.

To wróciłam.

Lepiej nam to było bez ciebie.

I za kołaczem się tęskniłam. Nikt nie robi takiego jak wy.

Jak cię nie było, to... Ani jeden na mnie wyszedł.

Boś nie umiał karta porządnie wyrobić, Gamoniu.

Tylko Audra tak potrafi.

Mówiłam, że mnie tu nikt nie zastąpi.

No to... Witaj w domu.

Cieszę się, zaprosiłam.

Matko? Co ty robisz?

Nic, szukam tylko mojej chustki.

To do roboty.

Chodźmy, panie.

Dobry dzień, pan medyk.

Brateriaż? Ja tam nie wiem.

Jak mnie zęby bolą, to do kata idę. A bym chodz na lat, bo chniet do kantlerza

idę z polecenia samego, czetkiego krala. No to musimy się pośpieszyć.

Panie... Poczekaj.

Niech popatrzy na tu krasu. A medyk? Niech czeka.

Kto je ta dama?

To Jolenta.

Już bym dzisiaj usłyszał to imię.

Mów dalej.

Piękna niewiasta.

Sprzątnijcy. To obrót do wymiany.

Egle.

Ty co robisz?

Szukałam zguby.

Zostawiłam ją przy wieczerzy. Już znalazłam.

Łakałaś.

To ze szczęścia. Cieszę się, że Adry wróciła na zamek.

Koś tam.

Twojego małżeństwa z Ligięzią.

Myślisz, że dla niej to zrobiłam?

Dla niej może też.

Gdybyś widziała, jaka była szczęśliwa.

Ale przede wszystkim dla siebie, bo poczułam ulgę.

Nikt nigdy za mnie nie decydował. Nie tak wracanie.

Jestem wolna.

Raczej dziwna.

Każda kobieta chciałaby mieć męża.

Na przykład ty?

Nie, nie o mnie tu mowa. A dlaczego właściwie nie? Dlatego, że nie.

Chodźmy lepiej do Audry.

Mam coś dla niej. Zobacz, jakie piękne. Nie zmieniaj tematu.

Wszystko dobrze?

Egle?

Panie, żeś tak długo zwlekał z egzekucją swoich praw.

Co to, przesłuchanie?

Odpowiedz trochę.

Już mówiłem, pochłonęły mnie studia.

Na uniwersytecie w Bolonii.

Sam spędziłem tam wspaniałe lata.

Marszałek studiował prawo jak ty, panie. Tym bardziej powinien wiedzieć, że

majątek mojego krewniaka należy się mnie.

Res judicata pro veritate accipitur.

Duralek Sedlek.

Bardzo trafnie.

Widzę, że i ciebie, panie w tajniki prawa, wprowadzał Alfonso Quincelli. A i

owszem. Wymagający z niego nauczyciel. Bezwątpliwie.

Czy już skończyliśmy?

W takim razie, panowie wybaczą.

Spotykam się z kupcem chętnym nabyć mój majątek.

Nie dość, że krewniak to jeszcze znawca prawa.

Pani Tęczyńska będzie musiała się pożegnać z domem po Nekandzie.

Może ją coś lignął w prawniczej wiedzy, ale na pewno nie z wykładów Alfonso

Gwinsellego.

Jak to? Bo Gwinsell nie żyje od ponad czterdziestu lat.

Ten człowiek to oszust.

Spodziewałyśmy się ciebie wczoraj, pani.

My musieliśmy zatrzymać się imwald w lesie, tam nocować. Jak to?

Rzeka wyleła pani.

Zmierzch nas dostał na przeprawie.

Nic ci się nie stało, pani? Ale zgód.

Tylko ten chrycerz potrzebuje opieka.

Zajmijcie się nim.

Ale nic mi nie jest, pani.

Nalega.

Zaprowadźcie go do Eliasz.

A gdzie są królewny?

Dołączą przy wieczerzy.

Szykują się, by cię godnie powitać, pani.

Musisz być zmęczona.

Kazałam przyrządzić kąpiel z płatkami róż.

Rodny bluten. Moje ulubione. To pomysł Violenty.

Poznaj pani moją córkę.

Widzę, że czytasz moje myśli, Violenta.

Jeżeli kłamie o studiach w Bolonii, to cała sytuacja jest wątpliwa.

Musimy kogoś znaleźć, kto potwierdzi, czy Hincha to krewny Nekandy.

Tu nic nie ma.

Grzegorz zawsze powtarzał, że choć Toporczyków jak mrówek, to on na tym

czuje się sam jak palec.

Zaraz.

Coś mam.

Wacław Nekanda, herbu Topór.

Otrzymał ziemię od króla Władysława.

Grzegorz chyba coś o nim kiedyś wspominał. Odwiedzał dwór jego ojca.

To ktoś, kto może udowodnić oszustwo chińcze.

Albo potwierdzić jego prawa.

Powiem o tym pani Tęczyńskiej.

Nie, nie, nie.

Wstrzymaj się do mego powrotu.

Lepiej nie dawać jej przedwczesnych nadziei.

Eliaszu, to niemożliwe.

Dla Boga nie ma rzeczy niemożliwych.

Nic nie robią w tej rozmowie.

To poważne?

Co jej jest?

Niech sama mówię.

Wyrzuciłaś sakiewki.

Nic już od mściu ja nie wezmę.

Pewnie dodał coś do skóry.

Niepotrzebnie wyrzuciłaś.

Ja jestem brzemienna.

Matko przynajświętsza.

A ja teraz zrobię capillo.

Widzisz Damoś.

Za Mikołaja Legiętę.

Podjęłam już decyzję.

Najlepszą dla mnie i dla Andrę. A dla dziecka?

Co go czeka? Bez praw, bez majątku.

Ludzbyn karta.

Są jakieś wieści od króla?

Dziś rano przybył goniec z listem.

Król spóźni się na pogrzeb Karola, Roberta i na koronację Ludwika.

Napisano, że nie dotarł jeszcze do Wyszehradu.

Na Wawelu nie będzie go pewnie jeszcze przez kilka niedziel.

Widział się z Grotem?

Nie mam na ten temat wieści.

Coś się stało?

Jakiś niesłynny jesteś.

Dopiero co mieliście zegry ślub brać?

Zmęczonym. Nic więcej.

Nie chcesz to nie mów, rozumiem.

Nie w tym rzecz, Jaśko.

Miłuję Egle i ona mnie także, jestem tego pewien, ale im bliżej dnia, w

mieliśmy się pobrać, tym mniej było miłowania, a więcej złości.

Postanowiliśmy oboje, że lepiej ślubu nie brać.

Jak teraz?

Lepiej.

To wszystko?

Bo cały czas mam wrażenie, że jednak coś wkrywasz. Tak.

Beczułkę najlepszego miodu na dzisiejszy wieczór.

Chodź szybko, podobno jakiś Czech na nas czeka.

Nawet nie pójdziesz się z nią przywitać?

Gdzie, gdzie nas szukać?

Nie witając żony ojca, jemu uchybiłyśmy.

Ona jest królową, to my powinniśmy... Prawdziwą królową była nasza matka.

Jesteś za drobna.

Nie nęknij.

Przestań być taka dla Adelaidy, bo inaczej... Co mi zrobi?

Powie ojcu.

A ja to potwierdzę.

Rób jak chcesz.

Ja idę.

Poczekaj.

Kral Jan Luksemburski dostal mnoho skarg od naszych pierwowarów.

Mówią, że w Krakowie, kto zniszczy ich sklady z piwem... Kto mógłby coś takiego

robić? Brobarnicy szwidnicy.

Tylko oni mają w to interes.

A dowody?

To wasze zadanie.

Kral Jan chci obietnicy Kazimierza, że winni budą ukarani. Winni ze Świdnicy?

Jak to widzisz?

Przekazuję tylko słowa meho krala. Ale z wasim chętnie pomówim.

Nasz jest w wyższej radzie.

A tak poczekam na meho.

To może potrwać.

Mam w Krakowie jeszcze jedną misję.

Chcę sobie znaleźć żenu.

Nie dziwię się.

Nasze niewiasty są najpiękniejsze.

Ano wiem.

A już nawet znalazłem tu jedną.

Jest bardzo piękna.

Jedz coś.

Ja nic nie przełknę. To ludo wspaniałych gości.

Princess Nen.

Witaj królowo.

Nie mogłyśmy się powstrzymać.

Piękna muzyka.

Wybacz pani, ale Eliasz zabronił mi chodzić. A co dopiero tańczyć?

Ale ty powinnaś wziąć przykład z dwórek.

Spójrz pani na Jolentę.

Przecież ona nie jest z dwórką. Ale nie ma przeszkody, żeby nią została.

Była cierniem w sercu mojej matki.

Nie pasuje tu.

Ja ją lubię. A nie powinnaś, nie wolno ci.

Elisabeth. Ona nie może tu zostać. Bo?

Julenta to bankart mojego ojca.

Was?