Original subtitles

W poprzednim odcinku. Ty papież powiedział, że ponownie rozpatrzy

jechać do Abinionu i patrzeć mu na ręce. Potrzebna jest zgoda króla. Ale nie ma

Kazimierza. Henryk każe na siebie czekać jak na króla.

Będziemy czekać ile trzeba.

Nic nam po układzie z nim, jeśli na tronie węgierskim nie posadzą Ludwika.

Puść, fajdaku, puchy!

Niegodny zmienić się rycerzem. Mógłbym cię zmieścić z ziemi jednym uderzeniem

miecza. Tym razem nie ulegnę.

Wyszehrad jest za daleko. Król miłuje cię, pani. Jeżeli z nim pojadę, będę

pewna, że na Wawel nie przyjedzie kolejny Benkart.

Prowadź mnie do księcia. Do którego? Polka czy Henryka? Pana tego zamku.

Panie, to za jeden.

Szpieg? Jan Jura, podkomorzyk krakowski.

A ty?

Henryk, tutejszy.

Prząże.

Czego chcesz? Przybyłem urządzić podróż jej królewskiej mości. Moi ludzie

czekają na dziedzińcu.

Szaleniec?

Orszak królewski dawno odjechał.

Królowa Adelaida mnie oczekuje, panie.

Królowa? To jej dwórki widziałem w Króżgankach?

Jutej Jode zapewne.

Tak, one również mnie oczekują.

Dwórki jej królewskiej mości bawią Annę.

Twoją córkę, panie.

Obce dwórki.

Moją córkę.

Poprowadzę do królowej Adelanty.

Ale to takie przykre.

Nie dość, że księże Henryki jej nie chce, to jeszcze jej matka.

Anna, poszukajmy księży i jej dwóchek. Już się pewnie o ciebie machpią.

Pani?

Pani? Wybacz pani, że przekazałem.

Ale pora ruszać.

Król powiedział, że mam na siebie uważać.

Oczekują cię na Wawelu.

Mąż tam nie ma.

Ja mam wolę z oce Świdnica.

Wybacz królowo, ale dlaczego nie chcesz wracać do domu?

Księżna Agnieszka jest mi przychylna.

Zna moja mowa.

Moje dwórki tu są. I wszyscy.

Ja byłbym ostrożny.

Brat księcia Bolka, Henryk, jest osobą... Uwielbiam człowieka. Przeżył

tragedia, śmierdziona.

Całe święcie żon i jego córka znaleźli tu schronienia.

Musimy jechać do Krakowa. Takie są rozkazy króla. Ale król jest daleko.

Wybacz, pani, ale tutaj.

Nie jesteś bezpieczna.

Mogę coś jeszcze uczynić dla ciebie, panie?

A gdzie mój sługa?

Na podwórcu z innymi.

Pojął konie do drogi.

Może przynieść piwo.

Jesteś głodny, panie?

A niewiasty ci nie brak?

A niewiastom nie brak, króla.

Żal wędrować bez małżonki.

Królu?

Konie gotowe do drogi. Wybacz, że tak długo musiałeś czekać.

Mamy zwłóczyć, panie?

Nie, wyruszamy natychmiast.

Promieniejesz. Bratanica też szczęśliwy.

Brakuje na dworze dziecięcego śmiechu.

Proszę, nie zaczynaj.

Widzę twą gorycz, mojko.

Obiecuję. Nie musisz nic obiecywać.

Agnieszko, doczekam syna.

Żeby chociaż i córki.

Wydalibyśmy ją za mąż, za któregoś z sąsiadów. Podatkali sojusznika i już na

pewno nie bylibyśmy sami na Śląsku.

Nie traf się.

Nigdy się nie pozdam.

Nawet jeśli zostanę sam.

To powinno polegać wyłącznie na słowach Kazimierza. Szczególnie teraz, kiedy ma

przymierzeńca w Czechach. Podejrzewasz go o złe zamiary?

Tego nie rzekłem. Lecz wątrze będzie się zabezpieczyć.

Jakie poczyniłeś plany?

Musimy porozumieć je z Henrykiem Żagańskim w sprawie sojuszu i z

Jaworskim w sprawie dziedziczenia. Dziedziczenia? Nie inaczej.

Jaworski jest już sędziwego wieku, a potomka wciąż nie ma.

To z tego względu posłałeś do niego Henryka?

Dokładnie.

Liczę, że mój brat tak przedstawi sytuację, że ja Bortki sam zechcę

swoim dziedzicem.

Za bardzo mu wierzysz. Komu?

Bratu.

Cóż znaczą te słowa?

Nie ufam mu.

Nie zapytał ni razy o zdrowie swojej córki. W ogóle o Annie nie myśli.

Masz rację.

Pomówię z nim, gdy wróci.

Panie?

Królowa Adelaida.

Agnieszka.

Wolko.

Dziękuję za wspaniała gościnę.

To my jesteśmy wdzięczni za zaszczycenie naszego zboru.

Nad wyraz wdzięczny.

Henryku?

Tak, pani.

Za szczytem.

Było czy gościć?

Królowo.

Oszek gotowy. Czas nam na wawel.

Jaśnie pan widzę, zna się na dobrych futrach.

To może to pana zainteresuje.

Skóra z wilka.

Z wilka?

Starzec obdarł. Jaki to wilk?

Prawdziwy znawca.

Berla?

Skąd teraz twoje wątpliwości, Agla?

Sama nie wiem. Może to potrzebne złego.

Proszę, pomóż mi rozproszyć złe myśli. Im bliżej ślubu, tym bardziej się lękam.

To natura, Agla.

Niewiasta z natury swej jest lękliwa i pełna sprzeczności.

W Piśmie Świętym zapisano, że Bóg swej łaskawości uczynił niewiastę, by służyła

mężczyźnie, wspierała go.

ale tak, żeby czuła nad sobą jego opiekuńcze ramię.

Lęd zniknie w momencie, gdy zawierzyć swe życie panu i

swemu mężowi.

Powinnam zatem oddać się pod opiekę mężczyźnie i tylko czekać na to, co los

przyniesie? Tak, tak.

Przecież miłujesz Mikołaja Ligęsen nie od dziś, prawda? A to oznacza wierność i

posłuszeństwo. Głową...

W domu jest mąż, niewiasta.

Musi być mu oddana.

Wszystko w porządku.

Zbladłaś. Chłód nie przyniknął wietrny dziw.

Święty pędzel małżeństwa łączy i wcala dwie dusze. I sam Chrystus mówi o nim.

A tak już nie są dwoje, lecz jedno ciało.

Wybacz, ale... Niepewność zniknie.

Poczujesz wdzięczność, że cię wyzwolił z tej samotności i uczynił cię panią

Ligęzową poprzez małżeństwo, równą innym szlachetnie urodzonym.

Już zapomniałam, że jestem stanem mu nierówna. A widzisz... Mikołaj nigdy mi

tego nie wypomina.

Sama widzisz teraz, jak wielką miłość do ciebie czuje i jak ważne, żebyś mu...

służyła z wdzięcznością jako żona.

Niech będzie

pochwalony.

Tyś, panie kanclerze.

Sprawę mam.

Jakąś to.

Podobno pani Bożena Tęczyńska zapatruje się na spadek po moim świętej

pamięci wuju Nekandzie. Który jestem tego całkiem pewien? Przypaść powinien

mnie.

Chłopi mówili, że rzeka wylała.

Musimy znaleźć inne miejsce przeprawy. Ale przed nocą zdążymy, panie.

Musimy.

Panie!

Panie!

Co się stało?

Jaki skrywny po Grzegorzynek Andzi przyjechał. Wszystko chce odebrać. Cały

spadek. To ja teraz pocznę.

To ja teraz pocznę. Pani, jesteś majętna.

Z pewnością sobie poradzisz.

Ale to nie o pieniądze chodzi.

Spadek to przede wszystkim dom.

Pamiątki, wspomnienia.

To wszystko, co po nim zostało, co po moim Grzegorzu.

Pomóżcie mi.

Podobno jakiejś strasznej góry.

Szkoda gadać.

Tak tyluś tragicznie z panią Tańczyńską obsiedł, że... Aż się stwierdzi kraje.

A nie sądzisz, że to straszne tak zawierzyć w czyjeś ręce całe swoje

Spójrz, jak bardzo pani Tańczyńska cierpi po śmierci Grzegorza Nekandy.

Pocieszeniem tylko, że majątna. Egle... Bo gdyby tak teraz przyszło jej stracić

wszystko... Egle, co ty mówisz?

Czy jest wszystko dobrze?

Wszystko dobrze, pani.

Czuję się nawet lepiej niż wcześniej.

Potrzebuję tylko trochę odpoczątku.

Ja cię chcę widzieć w zdrowiu, panie, ale wieści mam złe.

Mów. Na noc musimy zostać w lesie.

Zaraz ćmana idzie, a nocą przez rozlewisko nie przejdziemy. Mowy nie ma.

Ale panie, do Gościńca za dnia nie dotrzemy.

Chłopskie chałupy po drugiej stronie rozlewiska, a do Kaczów jeszcze pół dnia

drogi. Wyboru nie mamy.

Niech to diabli.

Niemoju, zapamiętaj to miejsce.

Jak wrócimy na Wawel, każę za solidną opłatą odnaleźć tych kursowników i kara

ich nie minie.

Drwany ogień kazałem zebrać i schronienie budować.

Bardzo dobrze.

Postawię te ludzi do pilnowania.

Ja tam stanę przed namiotem królowej.

Co się śmiejesz?

Przed namiotem królowej?

Musisz wiedzieć, panie, że wszelak, gdy zasnąłeś, mówiłeś przedsten o królowej

właśnie. Jakże to niezwykła niewiasta i jakże to bliska twoje u serca. Właśnie

te słowa mówić o królowej. I że po stopach pragniesz ją całować. Co ci

powiedziałem?

Żywasz, panie.

Leżę po stopach.

Co ty, twój dziennicz?

Nie leż ozorem jak baba.

Może się lepiej z jakimś pożywieniem rozejrzyj.

Dobrze, panie.

Pani prawdą jest, że formalnie ślubu nie było. Król uznał nasz związek. Wiem.

Jednakże chińczą.

A kim on jest, żeby podważać królewskie słowo? Zważ, że wciąż jedynie słowo.

Kanclerzu, ja nie jestem przeciwko tobie.

Pragnę tylko przybliżyć. Wiem, wiem co chcesz przybliżyć.

Lata spędziłem na studiowaniu prawdy. Tak, tak, tak, tak. W Bolonii, w

Pozwól, że porachuję. Dwudziesty raz nam o tym opowiadasz.

Kanclerzu!

Mikołaju, chcę posłuchać Prymasz do powiedzenia.

Otóż, pani, uważam, że Chińcza ma podstawy prawne do tego, aby ubiegać

się o spadek.

Jeżeli prawdą jest to, co mówi...

Jako najbliższy krewnym śp.

Nekandy.

Czyli nie ma nadziei.

Trudno orzec.

Nadzieja jest.

W królewskim słowie.

Audrey! Zostaw to.

Już kończę.

Proszę cię.

Nie chcesz chyba wiesiadować przy brudnych stołach?

Właśnie o tym chciałam z tobą pomówić.

No nie!

Przychodzisz patrzeć, czy dobrze szoruje?

Przecież to na twój ślub.

Wybacz, matko.

Zmęczona.

Ślubu nie będzie.

Przyszłam się z kaszmarzem rozmówić.

Odwołać wesel.

Czy to przede mnie?

Nie.

Ani przez Mikołaja.

To ja sama nie jestem gotowa.

Nie wiem, czy Mikołaj mnie teraz nie zostawi.

Miłuję go, ale nie nadaję się na żonę.

Wiem, że będzie mi ciężko samej. Nie będziesz nigdy sama, matko.

Aż mnie.