Original subtitles

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫«برگ خشک»

‫مترجم: اشکان هیدی

‫«ایراکلی، نینو» فکر کنم ‫این نامه رو برای شما نوشته.

‫فکر نکنید نوشتن این نامه برام آسونه.

‫ولی نمی‌تونستم بدون خداحافظی برم.

‫من امروز یا فردا به خونه برنمی‌گردم. ‫تا یه مدت طولانی برنمی‌گردم.

‫چطور می‌تونم از شما بخوام ‫آروم باشید وقتی خودم مضطربم؟

‫می‌دونم که دوستم دارید ‫و همین بهم امید میده.

‫امیدوارم بهم اعتماد کنید و درک ‫کنید کاری که می‌کنم برام مهمه.

‫خودخواهیه که اینجوری ‫فرار می‌کنم. لطفاً منو ببخشید.

‫زمان می‌گذره و ما ‫دوباره همدیگه رو می‌بینیم.

‫لطفاً سعی کنید آروم ‫باشید تا منم بتونم آروم باشم.

‫من روتون حساب می‌کنم. دوستتون ‫دارم. به زودی می‌بینمتون، لیزا.

‫خیلی خب.

‫لطفاً بهم بگید،

‫زیاد سفر رفته؟

‫بله، زیاد رفته.

‫بیشتر برای کار. کل گرجستان رو سفر کرده.

‫به خاطر شغلش.

‫و معمولاً تنها می‌رفت.

‫راستش،

‫دختر شما ۲۸ سالشه،

‫پس به سن قانونی رسیده.

‫برای همین فکر می‌کنم باید ممنونش هم ‫باشید که حداقل یه نامه براتون گذاشته.

‫از این اتفاق‌ها می‌افته. ‫بعضی وقتا آدما مشکلاتی دارن

‫تو خونه یا سر کار

‫و نیاز دارن از محیط دور بشن، ‫شاید بعد از یه جور درگیری.

‫اون با ما یا هیچ‌کس دیگه‌ای درگیری نداشته،

‫ما هم خوب می‌دونیم ‫که به سن قانونی رسیده.

‫از زمان دانشگاه، تنها زندگی می‌کرد و سفر می‌رفت.

‫فقط چند ماه پیش به خاطر گرون ‫شدن اجاره‌ها برگشت پیش ما.

‫ما به خاطر این نامه نگرانیم.

‫اون هیچ‌وقت قبلاً همچین کاری نکرده.

‫شاید مشکلی داره

‫و می‌خواد بدون اینکه به ‫ما بگه خودش حلش کنه.

‫همین ما رو نگران کرده.

‫اون قبلاً برای عکاسی ماه‌ها بیرون بود.

‫اغلب حتی گوشیش رو هم با خودش نمی‌برد.

‫اولین بار که برای کار رفت ۱۷ سالش بود،

‫یه جایی تو کوهستان. شش ‫ماه هیچ خبری ازش نداشتیم.

‫اون موقع نگران نبودیم.

‫از نظر رویه‌ی پلیس، دست ما بسته است.

‫اون ۲۸ سالشه.

‫اگه نامه‌ای نذاشته بود

‫و همینطوری غیبش زده بود، می‌تونستیم ‫گزارش مفقودی بدیم، ولی الان...

‫نامه نشون میده حالش خوبه، برای ‫همین ما اجازه نداریم دخالت کنیم.

‫دقیقاً.

‫نامه گذاشته و به سن قانونی هم رسیده.

‫متأسفانه، نمی‌تونیم پرونده‌ای تشکیل بدیم.

‫حداقل نه در حال حاضر.

‫خیلی خب.

‫پس تا دم در همراهیتون می‌کنم.

‫لیزا، عکاس ورزشی، ‫یک ماه است که ناپدید شده.

‫نامه‌ای که به جا گذاشته

‫مایۀ آرامش برای والدینش، ایراکلی و نینو، نیست.

‫با این حال، آنها باید به آرامی ‫به زندگی روزمره بازگردند.

‫این چیه؟

‫یه چوب؟

‫نه.

‫این یک خطه.

‫برای اکثر مردم، چیز ‫جالبی در موردش وجود نداره.

‫اما برای ما، خطوط معنای حیاتی دارن.

‫باشه.

‫جلسه‌ی بعد در مورد خطوط صحبت می‌کنیم.

‫- خداحافظ. ‫- ممنون.

‫- خداحافظ. ‫- جلسه بعد می‌بینمتون.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫- خداحافظ. ‫- می‌بینمت.

‫لوان.

‫یادت باشه به زاویه فکر کنی.

‫سه ثانیه.

‫و حواست به پات باشه.

‫آنا.

‫اگه پاشنه‌ات رو روی زمین نذاری، ‫نمی‌تونی حرکت رو انجام بدی.

‫قبلاً در مورد این صحبت کردیم.

‫دو سال زحمتت رو به باد میدی.

‫اصلاً گوش نمیده.

‫بیا بریم یه چیز خنک بخوریم.

‫فردا در مورد این بحث می‌کنیم.

‫ببخشید، چطور می‌تونم برم پارلمان؟

‫درست وسط خیابان روستاولی.

‫دوره؟

‫سوار اتوبوس شو و دو ایستگاه بعد پیاده شو.

‫بعد از کار، ایراکلی با ‫یک دوست بستنی می‌خورد.

‫دوستش پیشنهاد می‌کند ‫که با سردبیر مجله ورزشی

‫که لیزا در آن به عنوان ‫عکاس کار می‌کرد، تماس بگیرد

‫ایراکلی در موردش فکر می‌کند

‫و تصمیم می‌گیرد به نصیحت دوستش عمل کند

‫و با سردبیر مجله «اسخیوی» تماس می‌گیرد.

‫سردبیر پیشنهاد می‌کند که آن ‫شب در استادیوم همدیگر را ببینند.

‫سردبیر به ایراکلی می‌گوید

‫لیزا مدتیه سر کار نرفته

‫و یه پروژه‌ی ناتموم داره.

‫لیزا قصد داشت از زمین‌های فوتبال ‫روستاهای کوچیک گرجستان عکاسی کنه.

‫تحقیقاتش رو هم انجام داده بود

‫و مکان‌ها رو تقریباً مشخص کرده بود.

‫اما سردبیر چیز دیگه‌ای ‫در مورد پروژه نمی‌دونه

‫و به ایراکلی پیشنهاد می‌کنه با ‫همکار لیزا، یعنی لوان، صحبت کنه.

‫لوان، مثل خیلی‌های دیگه ‫تو واقعیت این فیلم، نامرئیه.

‫مثلاً همین الان،

‫دو نفر تو قاب تصویر هستن

‫اما دیده نمی‌شن.

‫لوان دوست و همکار قدیمی لیزاست.

‫روی پروژه‌ی قبلیش هم با هم کار کرده بودن.

‫قرار بود لیزا از زمین‌های ‫فوتبال روستاها عکاسی کنه،

‫و لوان در موردشون بنویسه.

‫لوان به ایراکلی می‌گه

‫که اگه می‌خواد لیزا رو پیدا کنه، به ‫جاهایی که می‌خواست عکاسی کنه سر بزنه.

‫مشکل اینجاست که با وجود اینکه ‫قبلاً با هم به این مکان‌ها سر زدن،

‫لوان مکان‌های دقیق رو ‫فقط به‌طور مبهم به یاد میاره.

‫لوان با دیدن نگرانی ایراکلی،

‫پیشنهاد می‌ده تو پیدا کردن لیزا کمکش کنه.

‫ایراکلی قبول می‌کنه.

‫تصمیم می‌گیرن فردای همون ‫روز برای پیدا کردن لیزا راه بیفتن.

‫کجا بیام دنبالت؟

‫کاخ ورزش؟

‫کنار هتل؟

‫نه، اون طرفا، خیابان پکن. ‫(Peking همان Beijing نام قدیمی پکن است.)

‫باشه، ساعت هفت اونجام.

‫عالیه. فردا می‌بینمت.

‫پس توافق کردیم، این یک خطه.

‫حالا بیا در مورد یه مفهوم مهم دیگه تو ‫حرفه‌ی ما، تو ورزش، صحبت کنیم، دایره.

‫باشه.

‫خداحافظ.

‫خداحافظ.

‫خداحافظ.

‫آنا.

‫بله؟

‫می‌شه لطفاً کنار پله‌ها منتظر ‫بمونی؟ یه خواهش کوچیک ازت داشتم.

‫- ممنونم. ‫- منتظر می‌مونم.

‫آنا.

‫- دوباره سلام ‫- سلام

‫داری می‌ری خونه؟

‫نه، الان دارم می‌رم تمرین.

‫شمشیربازی چطور پیش می‌ره؟

‫یه مربی جدید داریم و داریم ‫برای یه تورنمنت آماده می‌شیم.

‫عالیه.

‫آنا، باید یه چیز یه کم غیرمعمول ازت بخوام.

‫من باید چند روزی از شهر برم.

‫و یه سگی هست که ازش مراقبت می‌کنم.

‫می‌خواستم ببینم می‌تونی

‫روزی یه بار بهش سر بزنی،

‫بهش غذا بدی، نوازشش ‫کنی و یه کم پیشش بمونی.

‫امکانش هست؟

‫بله حتماً.

‫کجاست؟

‫تو پارک وره،

‫نزدیک کاخ شطرنج.

‫سمت راست کاخ

‫یه مسیر باریک به سمت ‫پایین و یه حیاط کوچیک هست.

‫اونجا یه سگ خوشگل و باهوش ‫به اسم پاندا زندگی می‌کنه.

‫باشه.

‫همین.

‫پس پارک وره، سمت راست

‫کاخ شطرنج، و پاندا، درسته؟

‫دقیقاً.

‫باشه، حتماً.

‫خیلی ازت ممنونم، آنا.

‫- خواهش می‌کنم. ‫- خداحافظ.

‫خواهش می‌کنم.

‫- خواهش می‌کنم. ‫- خداحافظ.

‫پاندا چطوری؟

‫آب به اندازه کافی داری؟ حالت چطوره؟

‫بیا.

‫من باید چند روزی تنهات بذارم، باشه؟

‫یکی ازت مراقبت می‌کنه.

‫به زودی می‌بینمت.

‫خداحافظ.

‫آب خنک می‌خوای؟

‫دارم، ممنون.

‫آماده‌ای؟

‫بزن بریم.

‫ایراکلی و لوان راه میفتن،

‫اما همین که از شهر خارج می‌شن، معلوم می‌شه

‫که لوان خیلی کمتر از اون ‫چیزی که فکر می‌کرد یادشه.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫می‌خوام یه عکس بهتون نشون ‫بدم. این شخص رو دیدین؟

‫نه، اصلاً.

‫گنادی، تو چیزی می‌دونی؟

‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.

‫آقای گنادی، یه عکس بهتون ‫نشون میدم. این شخص رو دیدین؟

‫نه، متاسفم.

‫به هر حال ممنون.

‫این دور و بر استادیوم کجاست؟

‫اون که راحته، فقط جاده اصلی رو برید.

‫بیا از این طرف بریم.

‫یه استادیوم هست.

‫نزدیک مدرسه؟

‫دقیقا.

‫خطرناکه. برای همین ‫هیچکس اینجا شنا نمیکنه، پسرم.

‫آب آروم به نظر میرسه،

‫ولی جریان آب یهو خیلی قوی میشه.

‫جریان‌های زیرآبی وجود داره،

‫و نمیتونی همینطوری از توشون شنا کنی.

‫به نظرم شنا کردن غیرممکنه.

‫باید پرواز کنی.

‫مثل یه بوفالو.

‫- این آب آشامیدنیه؟ ‫- بله.

‫حالا چطور میتونم به اون منطقه باتلاقی برم؟

‫اگه از اینجا مستقیم بری ‫پایین، میرسی به مرکز.

‫بعد بپیچ به راست. اونجا قبرستونه.

‫باید یه کم بری بالاتر،

‫و میبینیش.

‫- همونجا؟ ‫- بله.

‫- خیلی خب، خیلی ممنونم. ‫- خواهش میکنم.

‫- یه بار دیگه میگید اسمش چی بود؟ ‫- باتلاق‌های گربه.

‫ممنونم.

‫اون بالا یه مدرسه هست. به درد ما ‫نمیخوره، ولی چندتا بچه اونجا بازی میکردن.

‫اونا در مورد یه جای خاص بهم گفتن.

‫اسمش باتلاق‌های گربه‌ست. ‫تا حالا اسمشو شنیدی؟

‫باتلاق‌های گربه؟

‫آدم همچین اسمی رو فراموش نمیکنه.

‫ولی بیا به هر حال یه سر بزنیم.

‫آره، بزن بریم.

‫من این شخص رو ندیدم. اگه ‫دیده بودم فراموشش نمیکردم.

‫به هر حال عکسو بهتون ‫نشون میدم، شاید کمکی کرد.

‫نه، من این دختر رو ندیدم.

‫باشه، ممنون.

‫ایراکلی.

‫یه لحظه بیا اینجا.

‫نه، قطعا ندیدمش.

‫تو یه نگاه میندازی؟

‫نه، متاسفم.

‫باشه.

‫- بریم، لوان؟ ‫- آره.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫بیا.

‫میشه لطفا بگید چطور به ‫زمین فوتبال روستای بعدی برم؟

‫اون جاده رو میبینی؟

‫همونو برو.

‫بعد بپیچ به راست.

‫میرسی به روستای خواشیتی، اونجا ‫یه مرکز اجتماعات کوچیک هست.

‫اونجا یه زمین هست، ‫استادیوم هم همون نزدیکیاست.

‫قبلا اونجا آب جمع میشد، ‫ولی الان مطمئن نیستم.

‫- یه سر میزنیم. ‫- آره، حتما برید.

‫پس باید راحت پیدا بشه.

‫آره، مردم اونجا زندگی ‫میکنن. میتونید بپرسید.

‫خیلی ممنونم. ‫- خواهش میکنم.

.ایراکلی

.بله

‫خوابیدی؟

‫فقط یه کم چرت زدم.

‫بیا یه کم اینجا استراحت کنیم.

‫- باشه؟ ‫- حتما.

‫باشه، هر چی تو بخوای.

‫من یه نگاه به اطراف ‫میندازم و زود برمیگردم.

‫بذار این عکس رو بهت نشون بدم.

‫لطفا خوب نگاه کن.

‫تاحالا ندیدمش.

‫خیلی خب، اون جاده اونجا،

‫دقیقا همونجا.

‫به کجا میره؟

‫ما رو به اون روستاهای اون بالا میرسونه؟

‫جایی که چمنزارها هستن؟

‫آره، جاده مستقیم میره به چمنزارها.

‫خیلی ممنون.

‫خداحافظ.

‫سلام.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫شماها زیاد میاین اینجا؟

‫- آره. ‫- شاید زیادی از حد.

‫بذارین یه عکس نشونتون بدم. خوب نگاه کنین،

‫شاید این شخص رو دیده باشین؟

‫نه، قطعاً نه.

‫نه.

‫باشه، به هر حال ممنون. خداحافظ.

‫خواهش می‌کنم.

‫پارسال، بهار بیشتر از ماه دسامبر برف داشتیم.

‫دو سال گذشته برف بهاری ‫داشتیم که خیلی چیزا رو خراب کرد.

‫مثلاً انگور. قبلاً ۲ تا ‫۳ تن برداشت می‌کردیم.

‫همه چیز یخ زد؟

‫آره. پدرم به پدرش مجانی هیزم می‌داد.

‫و پدرش هم همیشه ۲۰۰ ‫کیلو انگور به ما هدیه می‌داد.

‫ولی پارسال، حتی برای خوردن هم نداشتن.

‫امسال هم همینطور.

‫تاکستان سالم موند، یا کلاً نابود شد؟

‫کلاً نابود شد.

‫تا ۳ تن برداشت می‌کردن. برای شراب و خوردن.

‫سرما چقدر شدید بود که ‫اینجوری همه چیز رو به هم ریخت؟

‫همه جا برف بود.

‫ماه دسامبر به زور برف ‫میومد. یکم بود، ولی نه زیاد.

‫راحت می‌تونستی با کفشایی مثل ‫کفشای تو راه بری. انقدر که کم بود.

‫بعد،

‫تو فوریه هی بیشتر شد تا رسید به زانوهام.

‫ولی بهار واقعاً سنگین ‫شد. یه متر برف، تا کمرم.

‫خیلی زیاده.

‫بعد آب شد، و آخرای مارس دوباره برف اومد.

‫بعدش بارون شدیدی اومد.

‫و درست وقتی که لازمش نداشتیم، آفتاب زد.

‫همه چیز خشک شد.

‫مثلاً اسفناج.

‫قبلاً اینجا تو روستا کلی ازش می‌کاشتم.

‫اون بالا تو کوه هم همینطور.

‫امسال تو کوه هیچی نیست،

‫ولی تو روستا یکم هست.

‫نمی‌دونم چرا اینجوریه.

‫ایراکلی.

‫فکر کنم باید بریم.

‫حتماً، بریم.

‫ممنون بچه‌ها.

‫فکر کنم باید مستقیم بریم.

‫از این طرف؟

‫آره، از همون راهی که اومدیم.

‫سلام بچه‌ها، می‌تونم یه چیزی بپرسم؟

‫سلام.

‫می‌شه همه یه لحظه بیاین اینجا؟

‫من دنبال یه نفر می‌گردم.

‫یه زن جوون، حدوداً ۲۸ ساله. دخترمه.

‫ممکنه برای عکاسی اومده باشه به روستای شما.

‫دیدینش؟

‫نه، راستش نه.

‫بذارین عکسش رو نشونتون بدم. شاید کمکی کرد.

‫همه لطفاً نگاه کنین.

‫نه.

‫مطمئنین؟

‫کاملاً.

‫باشه.

‫- ممنون. ‫- خداحافظ.

‫اون مرده که باهاش حرف زدی چی گفت؟

‫چیز خاصی نگفت.

‫یه زمین فوتبال هست، ولی ‫جدیده، با چمن مصنوعی.

‫باشه. ارزش داره اونوری بریم؟

‫هنوز اونجا نرفتیم.

‫به اون روستاها.

‫به نظرم حتماً باید بریم.

‫یکی از دوستای قدیمیم ‫تو زستافونی کار می‌کنه.

‫مدیر یه استادیومه.

‫یه مدتی پیش برای یه پروژه‌ی ‫دیگه به لیزا معرفیش کردم.

‫بریم ببینیمش. شاید اون چیزی بدونه.

‫فکر کنم بهتره تنها برم.

‫آره، دوست توئه. من همینجا می‌مونم.

‫بله، می‌تونین بیاین پایین.

‫من دم اون دروازه‌ام که توپ بزرگه روشه.

‫دارم میام سمتت. کجایی؟

‫برگردم؟

‫مستقیم بیا، بعد بپیچ چپ.

‫فهمیدم.

‫من اینجام، کنار پنجره‌ای ‫که نرده‌های تزئینی داره.

‫نمی‌دونم، من دقیقاً همون‌جایی‌ام که گفتی.

‫باشه.

‫من ورودی ۴۳ هستم، همون‌طور که گفتی.

‫اوه، اونجایی.

‫ایراکلی، خداحافظ.

‫خداحافظ.

‫- ببخشید که نتونستم کمکی کنم. ‫- اشکالی نداره.

‫نیازی به عذرخواهی ‫نیست. خیلی ممنون. خداحافظ.

‫ایراکلی.

‫بله.

‫ایراکلی.

‫بله.

‫هوای گرم دوست داری یا سرد؟

‫من هوای سرد و آفتابی رو دوست دارم.

‫چه خوب.

‫کجا بودی لوان؟ گفتی باید بریم.

‫خوابت برده بود، برای همین بیدارت نکردم.

‫خوب شد یکم استراحت کردی.

‫کل روز رو اینجا تلف کردیم.

‫آره، ما خوبیم. همه چی مرتبه.

‫نه نینو، چیز مهمی نیست.

‫باشه، نگران نباش. بهت زنگ می‌زنم.

‫من همیشه اینجام، ولی متاسفانه ‫کسی با این مشخصات ندیدم.

‫باشه، پس ممنون.

‫ولی یه مردی هست که اون بالا زندگی می‌کنه.

‫اون اینجا همه جیک و پوکه اینجا رو میدونه.

‫منظورت اون جاده‌ی بالاییه؟

‫آره، به نظرم باید ازش بپرسی.

‫ایراکلی.

‫بیا اینجا. یه چشمه‌ی خوب هست.

‫یالا، یالا.

‫بیا از الاغه خداحافظی کنیم.

‫زنگ بزن بهش.

‫باشه، زنگ می‌زنم.

‫چرا این همه راه رو اومدیم؟ ‫اصلاً اینجا چیکار می‌کنیم؟

‫آره، به نظرم بی‌فایده بود.

‫خب، پس در مورد اون یکی دریاچه زنگ می‌زنم.

‫می‌تونی از همین دور و بر بپرسی.

‫من میرم تو. تماست که تموم شد خبرم کن.

‫ایراکلی،

‫اینقدر نگران نباش.

‫یه چیزی پیدا میشه، به من اعتماد کن.

‫بزنیم به جاده که بیشتر از ‫این وقت تلف نکنیم، باشه؟

‫باشه. بریم سراغ اون یکی دریاچه؟

‫آره، به نظرم منطقیه.

‫باشه، هر چی تو بگی. من که کاملاً گیج شدم.

‫بزن بریم.

‫یعنی داریم دور خودمون می‌چرخیم؟

‫آره.

‫شاید واقعاً اونجا یه چیزی باشه.

‫چرا که نه؟ روستای بزرگیه.

‫یادمه از اون مناطق رد شدیم.

‫روستای خیلی بزرگیه. چطور ‫ممکنه زمین فوتبال نداشته باشه؟

‫باید یکی داشته باشه، مطمئنم.

‫ولی قبلاً تو روستا هیچ زمینی نبود.

‫این چیزی رو ثابت نمی‌کنه.

‫درسته، درسته. امیدوارم هوا تاریک نشه.

‫ببخشید، تو این روستا زمین فوتبال هست؟

‫معلومه که هست. فقط از اون مسیر برید پایین.

‫از این طرف؟

‫آره، پیداش می‌کنید.

‫ممنون، میرم ببینم.

‫آره، بفرمایید.

‫ما قبلاً همین موقع‌ها اینجا بودیم.

‫نزدیکای غروب.

‫بعد از اونجا کجا رفتی؟

‫یادت نمیاد؟

‫خب اگه از اونجا اومدی...

‫نه، یادم نمیاد.

‫منظورم اینه که از اون راه اومدی، مگه نه؟

‫پس باید از اون طرف رفته باشی.

‫توی این جاده.

‫اون بالا.

‫اگه از اون بالا رفتی،

‫باید از اون طرف اومده باشی پایین.

‫باید یادت بیاد.

‫بعضی جاها خیلی شبیه ‫همن و همین گیجم می‌کنه.

‫و می‌دونی، وقتی خودت رانندگی ‫نمی‌کنی، مسیر یادت نمی‌مونه.

‫بیا این راه رو امتحان کنیم.

‫جاده‌اش خرابه، ولی بازم.

‫یا می‌تونیم از این طرف دور بزنیم.

‫اول دور بزنیم، بعداً بریم بالا.

‫هر چی تو بگی.

‫بیا برای امشب یه هتل پیدا کنیم. این ‫وضعیت دیگه داره خسته‌کننده میشه.

‫این دور و بر جایی رو سراغ داری؟

‫باید یه چیزی باشه.

‫- می‌تونیم از اونجا که چشمه بود بپرسیم. ‫- آره.

‫سلام.

‫سلام.

‫سلام.

‫یه سوال داشتم.

‫چند وقت پیش با دخترم ‫اینجا بودم و تو یه هتل موندیم.

‫همین دور و بر بود، ولی الان پیداش نمی‌کنم.

‫مطمئنم همینجا بود. میشه ‫بهم بگید چطور برم اونجا؟

‫البته.

‫فقط همین جاده رو برید پیداش می‌کنید.

‫منظورتون این طرفه؟

‫از این طرف دور بزنم و همونجاست؟

‫آره، دقیقاً همونجاست.

‫پس راحت پیدا میشه.

‫گم نمی‌شید.

‫کسی اونجا هست؟

‫بله، حتماً.

‫خیلی ممنون. خداحافظ.

‫خداحافظ.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫لوان، بیا یه صبحونه بخوریم بعد راه بیفتیم.

‫شما برید، من تو راه یه ‫چیزی برای خوردن پیدا می‌کنم.

«پایان بخش اول»

«بخش دوم»

‫باشه.

‫شماها اینجا چیکار می‌کنید؟

‫ما ساعت ۶ عصر اینجا بازی فوتبال داریم.

‫- اینجا تو این زمین؟ ‫- بله.

‫- موفق باشید تو بازیتون. ‫- ممنون.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫میشه بگید زمین فوتبال کجاست؟

‫بچه‌ها کجا فوتبال بازی می‌کنن؟

‫اگه از این جاده برید ‫پایین، یه حصار می‌بینید.

‫فقط جاده رو ادامه بدید، دنبال ‫حصار بگردید، زمین پشتشه.

‫- از این جاده؟ ‫- آره.

‫مستقیم برو تا یه حصار رنگی ببینی.

‫- فهمیدم. ‫- زمین همونجاست.

‫عالی. چطور بریم به صومعه؟

‫نمی‌دونم.

‫ممنون.

‫نه، اتفاقی گذرمون به اینجا افتاد.

‫فوق‌العاده‌ست.

‫یه عمره همدیگه رو ندیدیم.

‫می‌دونم.

‫فکر کنم از زمان فارغ‌التحصیلی.

‫باید شش هفت سالی شده باشه.

‫حداقل.

‫نکنه هنوزم تو «اسخیوی» کار می‌کنی.

‫هنوز همونجام.

‫سال دوم دانشگاه کار رو گرفتم

‫و دیگه همونجا موندم.

‫یعنی از سال دوم دانشگاه اونجا بودی؟

‫بد نیست. من دیگه نمی‌نویسم.

‫ولی الان اسب دارم.

‫اون مال منه. الان باید بره. ‫بیشتر هم دارم و کارم عالیه.

‫نازه.

‫چی از این بهتر؟

‫واقعاً هیچی.

‫هی، بهم بگو،

‫«لیزا» رو یادت میاد؟

‫با «کوته»، اون عکاسه، می‌گشت.

‫معلومه که یادمه.

‫این اواخر این دور و بر ندیدیش؟

‫شاید بهش برخورده باشی؟

‫لیزا؟ اینجا؟ عمراً.

‫همه چی مرتبه؟

‫انگار خوابن.

‫بیدارشون کنیم؟

‫سلام.

‫ببخشید.

‫باید یه زمین فوتبال همین دور و بر باشه.

‫- اون طرفه. ‫- می‌تونی راه رو بهمون نشون بدی؟

‫بیا دنبالشون بریم.

‫نه، ندیدمش.

‫نوبت توئه، خوب نگاه کن.

‫شاید تو دیده باشیش؟

‫نه.

‫ایراکلی،

‫من اون بالا رو می‌گردم، زود برمی‌گردم.

‫باشه، ما همینجاییم.

‫- می‌تونم یه خواهشی بکنم؟ ‫- حتماً.

‫اون دروازه رو می‌بینی؟

‫یه گاو نر یکی از تیرک‌ها رو انداخته.

‫فکر می‌کنی بتونی کمک ‫کنی دوباره سرپاش کنیم؟

‫آره، حتماً. بزن بریم.

‫- خوبه؟ ‫- آره، ممنون.

‫گفتی می‌خوای منو به یکی معرفی کنی.

‫درسته.

‫- بیا، نشونم بده. ‫- حتماً.

‫اینجا هیچی نیست.

‫دو تا خونه‌ست که هر دوتاش متروکه‌ست.

‫ولی چند تا زردآلو پیدا کردم.

‫حسابی رسیده‌ان. اینا رو ببین.

‫بیا یکیش رو امتحان کنیم.

‫بریم ایراکلی. موندن اینجا فایده‌ای نداره.

‫خواهش می‌کنم...

‫اینجا قبلاً باشگاه روستا بود.

‫اینجا فیلم نشون می‌دادن، ‫کنسرت برگزار می‌کردن.

‫گروه کُر اینجا تمرین می‌کرد.

‫اینجا همونجاییه که فیلم ‫نشون می‌دادن، درسته؟

‫آره، پروژکتور اونجا بود،

‫و پرده نمایش هم اینجا بود.

‫همیشه پر از جمعیت بود.

‫همیشه بلیت‌هاش فروش می‌رفت.

‫الان هیچ‌کس نیست.

‫اون موقع روستا خیلی پر جنب و جوش بود.

‫چه بساط جشن و شادی‌ای ‫اینجا داشتیم. رقص و آواز.

‫بعدش تو زلزله فرو ریخت.

‫طبقه دوم رو خراب کردن ‫و بیست سال خالی موند.

‫حالا برگشتم روستا و ‫خودم دارم درستش می‌کنم.

‫بزنیم به سلامتی.

‫بفرمایید بنشینید.

‫بفرمایید بنوشیم و سیب هم بخوریم.

‫خب حالا بگو، چطور می‌تونم کمکت کنم؟

‫دنبال دخترم می‌گردم.

‫بیست و هشت سالشه،

‫و فکر می‌کنم ممکنه از ‫روستای شما رد شده باشه.

‫حتماً داشته عکاسی می‌کرده.

‫قطعاً متوجهش می‌شدید.

‫لطفاً سعی کنید یادتون بیاد.

‫می‌تونم عکسش رو نشونتون بدم.

‫یه نگاه بندازید، شاید کمکی کرد.

‫نه، متاسفم. کسی با این مشخصات ندیدم.

‫ان‌شاءالله صحیح و سالم پیداش می‌کنی.

‫به سلامتی موفقیتت. به سلامتی پیدا شدنش.

‫- من یه سیب برمی‌دارم. ‫- بفرمایید، راحت باشید.

‫چطوری پسر؟

‫همش ولو شدی و خوابی...

‫تا کی؟

‫انگار عینک زده.

‫باب، بیا اینجا.

‫یالا، خجالت نکش.

‫چه خبر، لوان؟

‫خبری نیست.

‫یه مرد خوبی رو دیدم، ولی ‫چیز به درد بخوری نمی‌دونه.

‫ولی بهم گفت چطور برم به یه زمین فوتبال.

‫بیا بریم یه سر بزنیم.

‫پیدا کردنش سخته، ولی بیا امتحان کنیم.

‫عجیبه.

‫من خیلی خواب اینجا رو می‌بینم.

‫پس قبلاً اینجا بودی؟

‫هیچ‌وقت.

‫فقط تو خواب‌هام.

‫هی بچه‌ها،

‫زمین فوتبال این اطراف کجاست؟

‫یه زمین قدیمی هست اگه ‫همین جاده رو مستقیم برید.

‫- اون پل امنه؟ ‫- آره.

‫ایراکلی.

‫راهی می‌بینی که بتونیم بریم؟

‫نه، هیچی اینجا نیست.

‫باشه، پس بیا برگردیم.

‫اون طرف رو امتحان کنیم؟

‫عمراً. من نمی‌تونم از اونجا رد بشم.

‫می‌دونی چیه؟

‫عموم همین دور و بر زندگی می‌کنه.

‫اگه بفهمه من اینجا بودم و بهش سر نزدم،

‫خیلی ناراحت می‌شه.

‫می‌تونیم یه دقیقه بهش سر بزنیم؟

‫یه شیرینی‌فروشی فوق‌العاده تو ‫روستا هست. باید براش یه چیزی بگیریم.

‫حتماً، هر طور مایلی.

‫شیرینی‌های شولاوِری بزرگ

‫من اون درخت توت رو کاشتم

‫سال ۶۲ یا ۶۴.

‫من اون درخت رو یادمه.

‫یادمه وقتی کوچیک‌تر بود.

‫تو بچگی اینجا می‌اومدی.

‫خیلی زیاد.

‫آنتیموز

‫یه مرد فوق‌العاده بود.

‫یه کشیش سابق.

‫من ۹۱ سالمه و آدم‌های زیادی رو دیدم،

‫ولی هیچ‌وقت تصور نمی‌کردم ‫کسی مثل اون وجود داشته باشه.

‫روح فوق‌العاده‌ای داشت.

‫قدبلند نبود.

‫قد متوسط، ولی مرد باشکوهی بود.

‫معلم بود. در واقع معلم من بود.

‫یه نفر بود به اسم جوبیکا باکورادزه.

‫دوستم.

‫ما همکلاسی بودیم.

‫تو یه روز به دنیا اومده بودیم.

‫جوبیکونا پنج دقیقه از من بزرگ‌تر بود.

‫تامارا نیپاروونا معلممون بود،

‫و ما هیچ‌وقت نمی‌ذاشتیم ‫واقعاً کلاس رو درس بده.

‫یه روز گفت،

‫«حالا دیگه آنتیموز معلمتون می‌شه.

‫اگه خیلی گردن کلفتید، ‫سعی کنید با اون در بیفتید.»

‫ما خندیدیم. «آنتیموز کیه؟»

‫وقتی آنتیموز وارد شد،

‫کلاس تو هرج و مرج کامل بود.

‫بچه‌ها روی میزها،

‫بچه‌ها در حال کشتی گرفتن،

‫بچه‌ها در حال توپ بازی.

‫یه بلبشوی کامل.

‫اون با آرامش وارد شد.

‫به هیچکس نگاه نکرد.

‫دفتر حضور و غیاب رو گذاشت ‫روی میز، گچ رو برداشت.

‫رفت پای تخته سیاه

‫و یه اسب با یه سوارکار کشید.

‫به شوالیه یه تیر و کمون داد و ‫گوشه‌ی تخته یه خرگوش کشید.

‫نمی‌تونم اون حس و حال رو درست توصیف کنم.

‫جوری این کار رو کرد

‫که نفس کسی در نمیومد.

‫اون فوق‌العاده بود.

‫یه استعدادی داشت،

‫می‌تونست هر کسی رو مجذوب خودش کنه.

‫وقتی تو کلاس ما درس می‌داد،

‫گاهی کلاسای دیگه رو می‌پیچوندیم،

‫ولی کلاس اون رو هرگز.

‫وقتی میومد سر کلاس،

‫اول قصه‌های قدیمی تعریف می‌کرد،

‫داستان‌های شگفت‌انگیز.

‫بعدش حضور و غیاب می‌کرد.

‫بعد از اون،

‫یه چیز جدید بهمون یاد می‌داد.

‫ولی هیچوقت در مورد تکلیف خونه نمی‌پرسید.

‫هیچوقت چک نمی‌کرد که انجامش دادیم یا نه.

‫خبری از فشار نبود.

‫فقط

‫قصه‌های قدیمی،

‫حضور و غیاب،

‫بعدش یه چیز جدید. همین.

‫مرد فوق‌العاده‌ای بود.

‫از اونی،

‫به روستاش، چوردی.

‫وقتی فوت کرد،

‫زمستون بود.

‫حدود یه متر برف نشسته بود.

‫نه از سورتمه استفاده کردن نه ماشین.

‫شاگرداش ده کیلومتر پیاده حملش کردن.

‫خیلی براش احترام قائل بودیم.

‫ولی،

‫هیچوقت حرفی از دین نمی‌زد.

‫ما هم نمی‌زدیم. از خونه ‫می‌دونستیم که کشیش بوده،

‫ولی دستگیر، تبعید یا اعدام می‌شد.

‫کمونیست‌های لعنتی.

‫سلام.

‫سلام.

‫این دور و بر زمین فوتبال هست؟

‫نه، نیست.

‫باشه، پس چشمه کجاست؟

‫- چی؟ ‫- چشمه.

‫- کدوم چشمه؟ ‫- برای آب خوردن.

‫نمی‌دونم، اینجا چشمه‌ای نیست.

‫من فقط یکی رو می‌شناسم به اسم بولوتسمیندا.

‫ولی باید تا تهش بری تا ‫به آب آشامیدنی برسی.

‫ممنون.

‫- گیورگی، این درست نیست. ‫- پدربزرگ اینو بهم گفت.

‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.

‫ایراکلی،

‫نینو بهم پیام داد، دستش بهت نمی‌رسه.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫لوان،

‫این بهم میاد؟

‫گوساله‌ت اسم داره؟

‫هنوز اسم نداره.

‫هنوز داریم فکر می‌کنیم.

‫بریم، ایراکلی.

‫سلام

‫سلام.

‫اوضاع چطوره؟

‫خوبه، ممنون.

‫این میله‌ها رو برای چی گذاشتن؟

‫نمی‌دونم. دیروز که اینجا بودم، هیچی نبود.

‫شاید می‌خوان اینجا رو ببندن.

‫شنیدم این نزدیکیا یه زمین ‫فوتبال هست. می‌دونی کجاست؟

‫دیگه زمین فوتبالی در کار نیست.

‫یعنی چی دیگه زمین فوتبالی در کار نیست؟

‫قبلاً یکی بود، ولی خرابش کردن.

‫زمین فوتبال رو خراب کردن؟

‫آره.

‫قراره اونجا یه هتل بسازن.

‫ما داریم همون طرف ‫می‌ریم، جایی نمی‌خوای بری؟

‫نه، منتظر دوستمم. ‫می‌خوایم فوتبال بازی کنیم.

‫پس خداحافظ.

‫خداحافظ.

‫ولی اگه دیگه زمین فوتبالی ‫نیست، شماها کجا بازی می‌کنین؟

‫هر جا که شد.

‫سردبیر مجله اسخیوی به ایراکلی زنگ می‌زند ‫تا به او بگوید نامه‌ای از لیزا دریافت کرده است.

‫سردبیر به ایراکلی می‌گوید

‫که نامه را همین امروز صبح دریافت کرده است.

‫لیزا بابت تاخیر در ارسال عکس‌ها

‫و خداحافظی نکردن درست ‫و حسابی عذرخواهی می‌کند.

‫او توضیح می‌دهد که برای مدتی ‫در «اسخیوی» کار نخواهد کرد.

‫سردبیر به ایراکلی می‌گوید

‫پاکت نامه حاوی یک حلقه فیلم با تمام ‫عکس‌هایی است که روی آن توافق کرده بودند،

‫به‌علاوه‌ی لیستی از مکان و ‫زمان گرفته شدن هر عکس.

‫ایراکلی متوجه می‌شود که ‫به تمام این مکان‌ها رفته است.

‫سردبیر خداحافظی می‌کند.

‫این تماس هم ایراکلی را نگران می‌کند

‫و هم خیالش را راحت می‌کند.

‫این گِل مال کجاست؟

‫مال شروشاست.

‫همه‌ش کار خودته؟

‫بله، همه‌ش مال منه.

‫لوان

‫بله.

‫بریم.

‫سلام، من ناتو هستم.

‫- شما باید ایراکلی باشید. ‫- بله، خودمم، سلام.

‫یکی براتون یه چیزی گذاشته.

‫یه لحظه لطفاً.

‫ازم خواستن اینو به شما بدم.

‫کی ازتون خواست؟

‫همه‌چی داخلش توضیح داده شده.

‫ایراکلی،

‫دلم برات تنگ شده.

‫فکر می‌کردم دور بودن ‫از هردوتون راحت‌تر باشه.

‫می‌دونم که داری دنبالم می‌گردی.

‫امیدوار بودم دنبالم نگردی.

‫وقتی شنیدم، ناراحت شدم،

‫ولی الان خوشحالم.

‫ناراحت شدم چون اگه دنبالم ‫می‌گردی، یعنی بهم اعتماد نداشتی.

‫ولی زود باهاش کنار اومدم و خوشحال شدم،

‫چون به‌زودی همدیگه رو می‌بینیم.

‫خیلی حرفا دارم که بهت بگم.

‫وقتی همدیگه رو دیدیم ‫برات توضیح می‌دم چرا رفتم.

‫ولی می‌دونی اولین بار کی به رفتن فکر کردم؟

‫روزی بود که شروع کردن ‫به خراب کردن دانشگاه ورزش.

‫با هم تماشا کردیم که چطور این جایی ‫که اینقدر برامون مهم بود، ناپدید شد.

‫نزدیک بود گریه‌م بگیره.

‫ولی وقتی نگاهت کردم، فهمیدم

‫ناراحتی من در برابر ناراحتی تو هیچی نبود.

‫خیلی دل‌شکسته به نظر می‌رسیدی

‫هیچ‌وقت یادم نمی‌ره.

‫اون موقع بود که اولین ‫بار به رفتن فکر کردم.

‫از وقتی رفتم خیلی چیزا دیدم.

‫و می‌خوام همه‌ش رو با تو شریک بشم.

‫چقدره که داری می‌گردی،

‫و چی دیدی؟

‫باید بهم بگی.

‫شاید بعضی چیزای مشترک رو دیده باشیم.

‫اینم خودش یه جور با هم بودنه، مگه نه؟

‫می‌تونی راحت پیدام کنی.

‫مطمئنم یادت میاد کجا بهم رانندگی یاد دادی.

‫انتهای اون مسیر، جاده به سمت راست می‌پیچه.

‫وقتی تا تهش رانندگی ‫کنی، جاده دو شاخه می‌شه.

‫همونجا وایسا.

‫اگه روز بیای،

‫یه فلش یکم کج روی سنگفرش ‫ترک‌خورده، در ورودی من رو نشون می‌ده.

‫سبز رنگه با یه تابلوی سفید خالی.

‫اگه عصر بیای،

‫اول یه چراغ خیابون می‌بینی ‫که تند تند چشمک می‌زنه.

‫به اون توجه نکن.

‫یه چراغ خیابون دیگه هست که تمام ‫روز آروم روشن و خاموش می‌شه.

‫می‌تونی رقص نورش رو ‫روی خیلی از سطح‌ها ببینی.

‫گمش نمی‌کنی.

‫در ورودی من درست زیر همون چراغه.

‫اما اگه شب بیای،

‫سطح‌ها رو فراموش کن و ‫فقط چراغ‌ها رو دنبال کن.

‫شاید مجبور شی یکم صبر کنی،

‫ولی حتماً اون یکی رو پیدا می‌کنی،

‫که روشن و خاموش می‌شه.

‫منتظرتم،

‫لیزا.

‫لوان.

‫بله.

‫بزن بریم.

‫نه ایراکلی، من اینجا می‌مونم.

‫مطمئنی؟

‫آره، البته.

‫خب، حالش خوبه؟

‫آره، خوبه.

‫می‌تونیم برای سال نو بهش سر بزنیم.

‫لوان چطور؟ چجور آدمیه؟

‫پسر خوبیه.

‫تو سفر دیوونه‌ش نکردی؟

‫نه، با هم رفیق شدیم.

‫ولی وقتی برگشتیم،

‫نذاشت برسونمش خونه.

‫گفت خونش دوره و با مترو می‌ره.

‫با هم کل کشور رو گشتین، ‫چطور نرسوندیش خونه؟

‫سعی کردم، ولی نذاشت.

‫آخر شب، وقتی کل شهر خواب ‫بود، ایراکلی بیدار دراز کشیده بود.

‫ایراکلی با خودش فکر ‫کرد، خونه بودن چقدر خوبه.

‫از وقتی از سفر برگشته بود، هر ‫شب این فکر به سراغش می‌اومد.

‫ولی بعضی وقتا،

‫نه همیشه، ولی بازم...

‫فکرهای دیگه‌ای هم به سراغش می‌اومدن.

‫اون الاغ کوچولوی کنار کلیسا چطوره؟

‫اون توله سگی که عاشق دراز ‫کشیدن روی چمن‌ها بود چطوره؟

‫اون زنی که نامه‌ی لیزا رو بهش داد کی بود؟

‫و بعد،

‫درست آخر سر،

‫قبل از اینکه خوابش ببره، ایراکلی فکر کرد...

‫به جاده.

‫چقدر فوق‌العاده‌ست که

‫جاده‌ها وجود دارن.

‫مترجم: اشکان هیدی