Original subtitles

KOCHANY ŁAJDAK

WIOSNA KAMINSKY: "KOCHANY ŁAJDAK".

Występują

Wniosek przygotowany?

Nie?

Nie mogę...

Nie, on nie ma teraz zasięgu.

Zdjęcia

Tak wysoko, że lepiej pamiętać o kupnie chleba...

Muzyka

Reżyseria

To odremontowane gospodarstwo wraz z alpejskimi łąkami.

Siedlisko ma 13 ha... W tym i potok z wodospadem.

Cztery budynki w pełni wyremontowane.

- To źródlana woda? - Tak, zasila całe siedlisko.

Uważaj, to krowie poidło.

- Przedstawić państwu stróży? - Tak.

Isabelle i Ruf, tata i córka.

- Dzień dobry. Jak się państwo mają? - Dobrze...

- A on jak się wabi? - Fonfon...

Piękną ma sierść.

Wie pani, co Marcel Pagnol mawiał o psach?

- Powiem pani później. - Dobrze.

Zaczniemy od głównego budynku? Zapraszam.

- Chwileczkę! - Pani wybaczy, klientom nie wolno robić zdjęć.

Na parterze mają państwo basen...

A tu hammam, saunę.

I w sumie jakieś 10 sypialni.

- Ile mają państwo dzieci? - Cztery piękne córki.

Bardzo różniące się od siebie.

Miewamy bardzo trudne dni, prawda, kochanie?

Chętnie rozpakowałbym tu walizki.

Ja nie dam się tu zagrzebać.

To jest główny pokój. Przestronny!

Posadzi pan tu całą rodzinę - wnuczęta, mężów, żony...

Jest gdzie.

Fakt, bardzo tu ładnie.

Ale odludzie, przyznaj, kochanie.

Przepraszam...

Gdzie go włożyłam? Oż te kobiece torby...

- Odbierasz czy nie? - Chwila!

- Adwokat twojej córki ws. książki. - Wiosny?

A kogóż by innego?

- Mogę wyjść na balkon? - Jasne.

Wniosek o środki tymczasowe gotowy?

Jest gdzie urządzić pracownię fotograficzną.

- Podoba mi się. - Tak?

Proszę usiąść.

- Musi mi pani pomóc ją przekonać. - Spróbuję.

Atakować trzeba jak kobra: szybko, mocno i z wyprzedzeniem.

Nie, nie czytałam jej.

Wiem, że ma dobre pióro, ale po co je wbija w serce ojca?

Co mawiał Pagnol o psach?

Czasami nie wiadomo, kto w rodzinie rządzi.

Mąż, żona, teściowa czy kucharka.

Ale pies nigdy się nie myli.

- Ile lat mają pana córki? - Wiosna ma 40,

Lato - 33, Jesień - 25, a Zima - 18.

Zabawne, płodził je pan co 7 lat.

- Gdy zmieniał się sezon. - Nie grzeszy pan wiernością.

- Jesteśmy wierni, póki nie trafi się ktoś lepszy. - Okropne.

Nie, bo wtedy my staramy się być lepsi. Najlepsi.

A jak się zostaje agentką nieruchomości?

Zawsze chciałam otworzyć agencję matrymonialną...

ale się nie odważyłam.

Organizuję więc spotkania innego rodzaju:

ludzi z czterema ścianami.

I do tych ja pasuję?

Tak mi się wydaje.

A ile takie coś kosztuje?

- Bardzo, bardzo drogo. - A dokładniej?

Z tego, co mi wiadomo... kilka negatywów

sygnowanych przez samego Jacques'a Kaminsky'ego.

- Aż tyle jestem wart? - Mam taką nadzieję.

- Skąd pan wziął mój adres? - Od faceta z balonu.

Ci trzej, co robili remont, to prawdziwi artyści.

Cieśle, stolarze, myśliwi... od pokoleń.

Niezrównani w obróbce drewna. Świetna robota.

Wybaczy pan, nie wolno tu palić.

Taka popielniczka to czysta prowokacja.

Fakt... Dzięki.

Mam tekst, zrobiłam notatki.

- Co za małpa z tej twojej córki! - Ale co za talent!

Choćby ci w twarz napluły,

- ty im wybaczasz. - Z poczucia więzi rodzinnych.

"Kaminsky to nie postać fikcyjna, to mój ojciec".

- Co tam znowu?! - Nie, nie mój. Czytam panu.

Włożę okulary, bo nie widzę.

"Dla niektórych bohater, dla innych łajdak,

nasz słynny fotograf obnażony przez córkę w jadowitej biografii

i rzucony na pożarcie". Cytuję.

"To ojcobójczy portret, ale i krzyk o miłość z dna samotności".

Pomówisz z mec. Pujolem?

W sprawie procesu twojej córki, tzn. przeciwko niej.

Nie może... Jest zajęty.

Oczywiście, że się lansuje na nazwisku ojca...

Nic z tego, jesteśmy na zadupiu.

Na pewno nie chcesz z nim pomówić?

Jest zajęty. Zdzwonimy się, do usłyszenia.

Na szczęście masz mnie, prawda?

A na dworze mogę zapalić?

- Owszem. - To już byłby szczyt.

Przecież pięknie tu jest!

To samo nad morzem byłoby lepsze.

- Tylko znajdź! - Po to oglądamy.

Tam dalej mają państwo potok i wodospad.

Sfruń, sfruń!

Nie ruszajmy się, mają państwo fart.

Zobaczymy, jak je.

Sfruń tu!

Świetnie się dogadują.

Znalazła go w drutach kolczastych

i od lat karmi co dzień o tej samej porze.

Nie chciałabym u siebie drapieżnika.

Niesłusznie. Chroni to siedlisko przed szkodnikami.

Niby jakimi?

Tymi, którym się nie podoba jego terytorium.

Proszę spojrzeć.

- Wspaniały. - Wskakuj!

Widzi pan, jak na siebie patrzą?

I stąd nazwa "Orle Siedlisko".

ORLE SIEDLISKO - NA SPRZEDAŻ

Nie, oddzwonię. Muszę kończyć, bo mam zebranie i tłum na głowie.

Tak, dziękuję...

Kochanie!

Chyba jesteś, bo światło włączone...

Cześć, Marie! Gdzie twój mąż komisarz?

- Tu, szykujemy wigilię. - W oborze?

- Naszym małym pasuje. - My nie do rolnika, a do komisarza.

Kochanie!

- Stróż Orlego Siedliska do ciebie! - Jean-Francois!

Dzieci, wychodzimy!

- Cześć, Jean-Francois! - Witaj, Isabelle.

- Ładny stół. Tu zjecie kolację? - Ano. Cześć, Ruf!

- Mamy grubą sprawę dla ciebie. - Grubą?

Pewnie trafi do komendy głównej w Paryżu.

- Nie teraz, krowa ma mi się cielić. - To niech się spręży.

Wiemy, kto kogoś zabił, a może i więcej.

Tu Radio Mont Blanc. Skoro Georges Moustaki

postanowił odejść dziś od nas, spędzimy z nim cały dzień.

Piękny ten pański motocykl!

- Naprawdę śliczny. - I owszem.

- Co tam na dole? - Nic wielkiego.

- Przywiozą jeszcze jakieś meble? - Nie.

Nic więcej.

Georges, orle, fruń tu.

Mój przystojniak.

- A pana żona? - Zostawiłem jej kartkę,

że będzie tu mile widziana, kiedy zechce.

- Już pan nie chce tam mieszkać? - Ja z Paryżem skończyłem.

Aparaty na pewno do biblioteki zamiast książek?

Dobrze, proszę pana.

- Tyle ich, robią wrażenie. - Ano...

- Pewnie niejedno widziały... - I owszem.

Miejscowi myśliwi proszą o pozwolenie...

na polowania na pańskim terenie.

Nie ma mowy, skończyłem już z wojnami.

W naszych stronach to tradycja.

Wobec tego zmienimy tradycję.

A więc nie?

Nie.

Ale proszę im to powiedzieć w miły sposób.

Nie wejdzie do środka?

Trzeba czasu, by oswoił się z panem.

Teraz mi czasu nie brakuje.

- Źle cię słyszę! - Wiosna?

Jestem zajęta, uczę się pilotować śmigłowiec.

Siedzisz w śmigłowcu?

Nie nudno ci z dala od Paryża?

Wpadnij, podzielę się swoim szczęściem.

Posłuchaj, teraz jestem zajęta.

Oddzwonię do ciebie później.

Zaczekaj...

Skarbie, tu tata. Nie wiem, gdzie jesteś,

ale chciałbym pokazać ci siedlisko kupione dla ciebie i sióstr.

Głowa do góry, mały. Uśmiejemy się z tego.

Cześć, tato.

- Jak tam, skarbie? - Jestem w teatrze. Mam próbę,

premierę za tydzień i okropną tremę.

Ja premierę mam dziś.

I cieszysz się?

Ucieszę się bardziej, jak wpadniesz.

- Jasne, że wpadnę. - Kiedy?

Wkrótce. Teraz mam teatr, małą i zero czasu.

- Mówisz tak za każdym razem. - Tato, nie kłóćmy się znów.

Co to za muzyka?

Piosenkarza i kompozytora, którego odkryłam w metrze.

Dla siebie czy do swojego spektaklu?

Już ci mówiłam, to moja tajemnica, OK?

- Nie dość mamy łajdaków w rodzinie? - To przytyk do mnie?

Dam ci Noę, zaczekaj.

Noa, chodź!

- Co? - Przekażesz dziadkowi całuska?

Dziadku?

- Jak tam, skarbie? - Całuski, dziadku.

Kiedy przyjedziesz do dziadka?

Wie pani, co mi powiedział?

Podczas operacji opiekuj się mamą i rozśmiesz ją.

- Słodkie. - Silny dzieciak.

Potrzyma pani? Dzięki.

Tata?

Gdzie dzisiaj jesteś, skarbie?

W szpitalu w Dijon.

Niedaleko. Z twoim bzikiem na punkcie autostopu, 3 godzinki.

- Ponoć rzuciłeś mamę? - Rzuciłem Paryż, to różnica.

Kiedy wpadniesz zobaczyć tę cud-miejscówkę?

Jakby co, będę w domu, proszę pana.

- Tato, kiedy zmądrzejesz? - Nie chcesz mnie widzieć?

To nie takie proste. Kończę, jestem na pogotowiu.

Pokażę ci siedlisko kupione dla was, abyśmy wreszcie byli razem.

To mój tata.

Pani ojciec?

- Podobno. - Wzór dla nas, młodych fotografów.

Bardziej dbał o aparat niż o rodzinę.

- Często go pani widuje? - Coraz rzadziej.

Jak najrzadziej.

Gdybym miał taką śliczną córkę, przepędzałbym innych fotografów.

- A państwo jak długo po ślubie? - Pół roku.

Czyli krótko...

- Jadę do miasteczka. Coś potrzeba? - Nie, dzięki.

- Niczego pan nie potrzebuje? - Nie, dzięki.

- Dzień dobry! Mam coś do podpisu. - Jak się pani ma?

- Dobrze, a pan? - Też.

To papierki dla ubezpieczyciela.

Astrid, moja przyjaciółka i współpracownica.

- Dzień dobry. - Miło mi.

Podpiszę w domu...

To Astrid powinna była go pokazać.

Cieszę się, że należy teraz do pana.

Ja też mam prośbę o podpis, ale tu, bo jestem pana fanką.

Miło mi, dziękuję. A więc "Dla Astrid...

wspólniczki...

i ładnej przyjaciółki".

Dziękuję.

- Przyjadę po ciebie. - Za pół godziny.

A zdążymy wypić drinka?

- No to wrócę za dwie. - Pół wystarczy.

Dobra, do zobaczenia...

- To wielki dzień? - Oby.

Wejść do nowego domu to jak do łóżka kobiety.

Człowiek zawsze trochę się boi.

Imponujące!

- Wszystkich pan używał? - Owszem.

Np. tym fotografowałem Ellę Fitzgerald i Louisa Armstronga,

kiedy razem nagrywali. I od tamtej pory słucham tylko jazzu.

Doskonale rozumiem, najwspanialszy duet na świecie...

Szczęściarz z pana.

A to?

- Co? - Te zdjęcia.

Przy okazji przeprowadzki warto uporządkować swoje życie.

I to robię.

Ich duet to dawne czasy, nie za młody pan?

Urodziłem się w 1942. Wolę podać datę urodzenia,

bo nim pani policzy, zdążę zmienić temat.

Kiepska jestem w liczeniu.

Chyba nie, skoro sprzedała mi pani siedlisko za wielką kasę.

A żona w końcu się zdecydowała przenieść?

Miała do wyboru mnie albo Paryż.

Jednak co Paryż, to Paryż.

- Mogę sfotografować pani uśmiech? - Nie jestem fotogeniczna.

Każda uśmiechnięta kobieta jest fotogeniczna.

Pewnie wiele uśmiechało się do pana.

Głównie płakały przeze mnie.

Przeszłość wskazuje nam drogę,

nie powinniśmy tracić głowy...

Nie pamiętam, kto powiedział:

"Piosenka to wiersz, który wzlatuje".

Zawsze nucę to, co akurat czuję. Przypominają mi się słowa.

To już się stało moim bzikem.

- A jaką lubi pani najbardziej? - To zależy kiedy.

Teraz akurat "Wody Marsa" Georges'a Moustakiego.

Pewnie dlatego, że odszedł.

Nie do wiary, wydaje się pani taka normalna...

I jak jak mam to rozumieć?

Każdy dojrzały facet powinien się w pani zakochać.

W moim życiu jest już facet i kobieta.

Uwielbiam ludzi, którzy wszystkiego próbowali.

To moje dzieci.

W jakim wieku?

1997 i 1997.

Niech pan policzy.

- Czym się zajmują? - Są bliźniętami.

- A ich ojciec? - Ciężko mi o nim zapomnieć.

Zrobimy to zdjęcie?

- Już się pani nie uśmiecha? - Onieśmiela mnie to.

Wie pani, dlaczego kupiłem ten dom?

Żeby na pewno znów panią zobaczyć.

Wraca moja przyjaciółka.

O nie, już? Nie minęła godzina.

Podpiszemy te papiery?

Tak.

Tam je zostawiłam.

Przepraszam za niezręczności podczas sesji.

Do zobaczenia wkrótce.

Proszę pana, pańscy znajomi.

Witajcie w raju!

Raj, jeśli ktoś lubi góry...

- Dobrze wyglądasz, łajdaku! - Mam świetnego medyka.

Witasz nas z Armstrongiem i Fitzgerald...

- To nasi ulubieńcy. Jak się macie? - Cześć, Jacques.

- A ty wyrosłaś na istną Lolitę. - Na razie Lolunię.

- Proszę pana, wnieść bagaże? - Jak pani uważa. Chodźcie.

No, no, wypasiona chałupa.

A paryżanka się zadomawia?

Sam zobaczysz.

Jak na gościa nie lubiącego pływać, czuję się uraczony.

Mam coś nowego, żebyś rzucił palenie. Przetestujesz.

- Nie będę królikiem doświadczalnym. - To pal dalej,

- aż Pan Bóg się wkurzy. - Od kiedy w Niego wierzysz?

Odkąd sprzedałam pół mln egzemplarzy mojej ostatniej książki.

Dla ludzi zdrowie to nie żarty.

- Przedstawiam ci Nathalie. - Dzień dobry.

I jej dwoje dzieci...

Nie dacie sobie buzi?

Cieszę się, że pana poznałam. Wiele słyszałam o panu.

- Jak podróż? - Dobrze, dziękujemy.

- No to... - Pokazać państwu pokój?

Proszę za mną.

Idź, chłopcze.

Niezła niespodzianka...

Teraz już rozumiem te twoje pokręcone telefony, łajdaku.

- Cieszę się, że cię widzę. - Ja też.

Ulokujemy cię w chatce.

- Jak ci na imię? - Lola.

Zaprowadzicie Lolę?

A pani pokój jest tam. Z pięknym widokiem i tarasem...

Nathalie i dom poznałem...

tego samego dnia.

A dziewczyny jak odebrały tę radykalną zmianę?

Źle, bardzo źle.

Dla nich to tylko kolejna kobieta.

A dla ciebie?

Aż nie wierzę, że w tym wieku...

wreszcie to ja będę miał rację.

Mógłbyś być jej ojcem!

Czy moje córki nie mogłyby cieszyć się tym wszystkim?

Piękny widok, co?

Na imię jej Nathalie, czy tak?

Co ma takiego wyjątkowego?

Coś, czego jeszcze nie dostrzegam.

Nowa miotła zawsze lepiej zamiata.

Głupiś jak zawsze.

Masz tu coś.

Co to?

Aż nie wierzę. Szlag, ale piękny...

Trafił mi się na licytacji, ponoć należał do Johna Wayne'a.

- Wierzysz w to? - Nie.

- Mogę ci dać buzi? - Jeszcze nie koniec.

Przecież to nie Gwiazdka.

Zgadnij co to. Podaje godzinę.

Zabawne...

- Kupiłem ci identyczny! - Nic dziwnego, mamy taki sam gust.

Teraz już możesz mnie ucałować.

Bardzo dziękuję.

Powiedz...

jak ci się układa z Marie?

Święta z niej kobieta.

Mamy dogrywki i pewnie niedługo będą karne.

Święta Marie...

Uwielbiam burze.

- Jak orzeł się wabi? - Georges. To patron tego siedliska.

- Fajna ta wasza matka. - Ale ciągle śpiewa, to męczące.

- A ojciec co robi? - Był przewodnikiem.

- Zginął 2 lata temu. - Kurde, przepraszam.

Na lodowcu w Masywie Mont Blanc. Nie znaleźli go.

- Ile macie lat? -Tyle samo, 15.

Mam 20 min więcej od ciebie!

I mieszkacie tu?

No...

Właściwie to na próbę, bo od niedawna.

Jak się poznali?

- Sprzedała mu dom. Gdzie mieszkasz? - W Paryżu.

- Długo go znasz? - To mój chrzestny.

A jakie są jego córki?

- Nie znacie ich? - Tyle co ze zdjęć.

To może i lepiej.

Niezwykły ten orzeł, co?

Durny jakiś. Leje jak cebra, a on siedzi.

A ty długo zamierzasz tu siedzieć?

Chyba tak.

Po fajerwerkach 14 lipca mogę iść z bliźniakami na zabawę?

Ale nie wróćcie późno.

- Czytałam pana książkę. - Tak?

- Dobrze napisana. - Dziękuję.

Przepraszam, czy ma pan godzinę?

Którą masz godzinę?

20.32.

Niesamowite, mam dokładnie tę samą.

Spróbuj się odprężyć...

- Coś ty taki obrażony? - Wcale nie.

Czy nie lepiej, by moje córki korzystały z nami z tego wszystkiego?

Czy ja je wkurzam? Za każdym razem poczta głosowa. Wyłączają się.

W końcu odbiorą.

No nie!

Tato, ty go tak wychowałeś, nie ja!

- Ty tego nie znosisz, co? - Koty lubię, ale mięso niezbyt.

To moja żona.

Pamiętaj, komórka jest najlepszym przyjacielem raka mózgu.

- Ona dzwoni co 3 dni. - Czego chce?

Odzyskać go, jak sądzę.

Czytała pani "Kochanego łajdaka"?

Tak.

My go znamy od dobrej strony.

Właściwie to odebrałam tę książkę...

bardziej jako wyznanie miłości niż wypowiedzenie wojny.

To wspaniałe dziewczyny. I zadziorne, więc szukają pretekstu do wojny.

Cześć, Wiosno, tu Frederic Selman.

Lekarz taty w święto, czyli stało się coś.

Źle z nim.

Jak to "źle"?

Jak z kimś poważnie chorym.

Jest w szpitalu?

Nie... Dbam o to, żeby żył normalnie.

- Jesteś teraz z nim? - W jego nowym domu w górach.

- A ta Nathalie dba o niego? - Tak,

ale lepiej, żeby były przy nim córki.

Frederic...

jesteś pewny...

- tego, co mówisz? - Inaczej bym nie dzwonił.

Dobra, zadzwonię do sióstr. Dzięki.

Jakiś kłopot?

Drobny... Patrz!

Ominęły cię całe fajerwerki.

- Coś pilnego w szpitalu. - Tak myślałam.

- Poważnego? - Pilnego.

Z tatą jest kiepsko...

- Jakiś kłopot? - Nawet duży.

- Podrzuci mnie pan do Praz-sur-Arly? - Gdzie to?

Koło Megeve. Do ojca.

Nie boi się pani wsiadać do samochodów obcych ludzi?

Jeszcze nie.

Nie chcę być wścibski, ale...

jedzie tam pani na wakacje?

Niezupełnie.

- Niezupełnie? - Niezupełnie.

To pani ostatnie słowo.

A ja się przyznam do czegoś. Pierwszy raz biorę kogoś na stopa.

Szybko pan to polubi. Traf zawsze okazuje się szczęśliwy.

Często chorował?

Nie.

Często był ranny, ale nigdy nie chorował.

W dodatku będę musiała znosić swoje siostry.

Nie dogaduje się pani z nimi?

To zawsze było trudne, bo mamy 4 różne matki.

Kiedy wciela się pani w klauna...

na czym polega występ?

To zależy, dużo w tym improwizacji.

Gram... używając tego, co mam pod ręką.

Staram się, żeby nosze stały się pociągami...

A lekarze...

superbohaterami...

Strzykawki... karabinami albo pistoletami...

Poznali się w Iranie w 1987.

Ojciec przywiózł matkę do Francji. Ożenił się, by dostała obywatelstwo.

To było białe małżeństwo?

Niezupełnie, inaczej mnie by nie było.

A pan po pół roku potrafi oglądać się za kobietami?

Niczego nie zauważyli.

"Sprawcy byli w skarbcu kilka minut,

choć z uwagi na mobilizację 14 lipca sił porządkowych i strażaków

mogli spokojnie okradać skrytki do rana".

Aż 300 w 5 minut to dużo.

- Co można zrobić z 50 milionami? - Pójść do więzienia.

Zabawna ta historia z zegarkami.

- To się nazywa przyjaźń. - Ach, tak...

Dobrze spałeś?

Tak sobie.

Nie widział pan dzieci?

- Nie, a co? - Nie ma ich.

Jacques!

Co jest?

- Nie widziałeś dzieci? - Co?

- Nie ma ich w pokojach. - Dopiero wstałem.

Zaczekaj, już schodzę.

- O co chodzi? - Dzieci nie ma w pokojach.

Naprawdę? Co się stało?

Dzień dobry.

- Widziała pani dzieci? - Nie, a wstałam o 6.00. O, Joseph!

- Nie poobijałeś mi go? - Znasz mnie.

Dzień dobry państwu. Odstawiam wóz.

- Cześć, Isabelle. - Co się dzieje?

Mam paczkę dla państwa.

Wyskakujcie, dzieciaki.

Chyba przekroczyli dozwoloną dawkę.

Jacyś niewyraźni...

Zgarnąłem ich z drogi, zagubionych. Powiedzieli "Siedlisko orła". Wasi?

Przedstawiam pana Picarda,

- cieślę, który remontował dom. - Miło mi. Joseph.

Dzień dobry...

Jeśli zmieni pan zdanie co do polowania...

- Nie. - Nigdy nie wiadomo.

Wiesz, jak się leczy opilstwo?

- Wsadza głowę do lodowatej wody. - Nie...

No to daj buzi.

Zaufaliśmy wam i co?

Kogo ja widzę?

No nie...

Byłam w szpitalu w Marsylii. Wracając do Paryża, wpadłam do taty.

A ten miły pan podwiózł mnie aż tu.

Nagle naszła cię chęć do odwiedzin?

Znasz mnie. Nie robię tego, czego nie chcę.

Moja Zima,

- aleś ty śliczna. - A ty przystojny.

- Poznajcie się. - Dzięki, że ją pan przywiózł.

- Nie ma za co. - To miłe.

Musiałem, bo nalegała. Czas już na mnie, mam...

- Zje pan śniadanie z nami. - Dzięki, ale...

Nalegam.

Chodź,

przedstawię ci Nathalie.

- Dzień dobry... - Dacie sobie buzi?

- Jestem Zima. - Miło mi...

- Najmłodsza? - Właśnie.

Jak tam, nasz medyku?

- Cześć, słonko. - Jak się miewasz?

Dobrze...

Marie, miło cię widzieć...

- A więc śniadanie dla wszystkich. - Idziemy?

Tak, głodna jestem!

Panie Kaminsky, możemy powędkować przy wodospadzie?

- Dobrze! - Dziękujemy!

Powiedz coś o tych Perfumach Paryża.

Sam robię zapachy i sprzedaję na bazarkach na prowincji.

Odkąd nazwałem je Perfumami Paryża, podwoiłem obroty.

- Świetnie. - Powiedz o 4 porach roku.

To mi coś przypomina.

Trudno uwierzyć, ale obaj wpadliśmy na podobny pomysł.

Pan córeczkom dał imiona Wiosna, Jesień, Zima, Lato,

- a ja tak nazwałem perfumy. - Zabawne.

- Ktoś tu jedzie. - Kto taki?

Cud jakiś? Zmówiłyście się czy co?

Nie, chyba prawdziwy cud.

- Ty tutaj? - Chciałam ci kogoś przedstawić.

- Co za niespodzianka! - To mój nowy chłopak.

Wszystko dobrze, skarbie?

- Tak, a u ciebie? - Też.

Dzień dobry.

- Pierwszy raz mi przedstawiasz chłopaka. - Bo też fotograf.

- Wojenny? - Modowy.

I mam uścisnąć panu rękę? Żartuję.

- Kawał czasu, siostro. - Skąd ty się tu wzięłaś?

Traf zawsze okazuje się szczęśliwy.

Przedstawię ci Nathalie.

Poznaj moja drugą córkę...

- Dzień dobry. - Jestem Jesień.

- A jej chłopak jest fotografem. - Tak?

- Dzień dobry. Gilles. - Miło mi. Macie o czym pogadać.

Dzień dobry...

Nie rozumiem,

zmówiłyście się? Ej, dziewczyny! To jakaś zmowa?

Przypadek, tato.

- Cud, tato. - Fakt, prawdziwy cud.

- Wszyscy razem. - Ja zmykam.

Nie łam się, stary tryska zdrowiem.

Takie sprawia wrażenie.

Nie chcę cię urazić... więc nie poproszę o twój telefon.

- To przeżytek i zwykle na nic. - Nie dam...

Tak właśnie myślałem.

Ale jeśli traf zawsze okazuje się szczęśliwy, to na pewno się spotkamy.

Mogę się założyć.

To obietnica?

Jak kupię to, co pan wiezie, da mi pan zniżkę i zostanie na obiad?

Serio czy żartuje pan?

Odwdzięczę się, skoro przywiózł mi pan córkę.

Nie zrobiłem nic szczególnego.

Mam tu ze 400 flakonów.

Wystarczy mi na prezenty przez 400 lat.

- Prawda? - No.

Masz stukniętego tatę, głupio mi.

Jadę do Macon, do swoich klientów, dzięki.

Proszę zostać, zależy mi.

No chodź!

Kupił cały mój roczny zapas!

Czy te świerki nie są piękne?

Dzień dobry wszystkim! Nawet tym, których nie znam.

To niby trzeci cud?

Coś musiało być grane, macie mnie za durnia?

W odstępie 3 godzin 3 córki?

Ja po prostu wsiadłam w pociąg TGV do Genewy, a potem w taksówkę.

Wszystko dobrze?

A oto najładniejsza ze wszystkich! Jaka śliczna!

Co za niespodzianka!

Nathalie, chodź, przedstawię ci Lato.

Ta trzecia. Istny cud, naprawdę.

- Druga. - Ale trzecia przyjechałaś.

- Miło mi. - Dajcie sobie buzi.

- Spodziewa się pan kogoś? - Nie.

- Iść zobaczyć? - Proszę.

- Oddychaj głęboko. - Wszystko dobrze, to z emocji!

Moje 4 córki tego samego dnia!

- Czemu śmigłowcem? - To mój nowy narzeczony.

- Niech zje z nami. - Musi być w Paryżu popołudniu.

Chcę wam coś powiedzieć.

Nie będę wam zadawał pytań, bo boję się odpowiedzi.

Nie chcę wiedzieć, czyj to pomysł ta cudowna niespodzianka,

ani ile czasu ze mną zostaniecie.

Ale wiedzcie jedno:

jesteście tu u siebie,

a ja jestem dziś najszczęśliwszy na świecie.

A że wszystko, co dobre, ma swój koniec,

mam dla was bardzo złą wiadomość.

Od teraz...

będę non stop robił wam zdjęcia.

Co to było za omdlenie w stylu Damy Kameliowej?

- Jeszcze ten twój przylot. - Postarałam się.

Nadmiar szczęścia przeraża. Ścieśnijcie się! Troszkę.

Kapitalnie!

Uśmiechajcie się!

Już ja cię złapię!

No śmiejcie się razem!

Uśmiech!

Dziękuję.

Do zobaczenia wkrótce!

Ręce do góry! Kasa albo śmierć!

Spietrałyście się, co?

Buffalo Bill się znalazł.

Co roku mu robię badania, one nie kłamią.

- On wie o tym? - Nie.

- Przecież wygląda na zdrowego. - Wygląda...

Nie ruszajcie się, jesteście piękni!

Wiosna!

- Tu jestem. - Musimy pogadać.

- Co my mamy robić? - To co dotąd,

niech będzie jeszcze szczęśliwszy. Niech się śmieje.

- A więc ty też palisz? - Jak widzisz... ale nie tyle co ty.

Aleś ty podobna do matki!

Więc niedługo mnie znienawidzisz?

Pewne słowa nigdy nie przeszły mi przez gardło.

"Tata" i "przepraszam".

A teraz mam ochotę powiedzieć ci oba. Tato...

przepraszam.

Nie przeszkadzam?

Pełnia szczęścia, co?

Pewnie! Zwłaszcza, że pierwszy raz je widzę jednocześnie.

Kto to taki ten pilot śmigłowca?

Mój adwokat.

Poznałam go, bo chciałam się rozwieść.

A że jest bardzo nieśmiały, ja zrobiłam pierwszy krok.

Mówią, że kobieta robi pierwszy krok, gdy chce mieć ostatnie słowo.

To jeszcze nie ten etap.

Jednak przeszkadzam, więc idę.

Ja też cię przepraszam.

Co to szkodzi, że tamtędy przechodzimy?

A pytałeś, czy wolno ci polować na moją córkę?

Tato, nie twoja sprawa! Proszę.

- Mówię to, co mi się podoba! - Rozumiem.

- Różne rzeczy widzę i widziałem. - Niby co?

- To, co widziałem. - Co?

Już ja wiem co.

- Potrzebuje pan czegoś? - Nie,

radość mnie dziś rozpiera.

W takim razie dobranoc...

A ty masz dzieci?

Ta Nathalie jest...

ze 30 lat młodsza od niego,

- czyli w moim wieku, słonko. - Przynajmniej nie urodzi dzieci.

Nie wygląda na stojącego nad grobem.

Łajdaku...

kochamy cię, kochamy, kochamy...

Łajdaku...

kochamy cię, kochamy, kochamy.

Łajdaku, kochamy cię...

No dobra.

Łajdaku...

Teraz, gdy jest chory, zrobił się sympatyczniejszy.

Zawsze był.

Zabawne, przynajmniej raz w życiu każda z nas chciała go zabić.

- Częściej niż raz. - A teraz, gdy umrze, panikujemy.

Frederic mówił, że to kwestia tygodni.

Więc nie spędzi z nami Gwiazdki.

Ze mną nigdy jej nie spędzał.

A ze mną nie było go w ogóle.

- Ze mną jednak trochę pobył. - Z tobą...

Niesamowite, jak bardzo nas potrzebuje.

Bo nigdy nie widywał całej czwórki naraz.

Podaj mi tego skręta.

Nie zagrzebałby się tu nigdy, gdyby nie był chory.

- Ty też nie możesz zasnąć? - Nie.

Kiedy w telewizji leci "Rio Bravo"...

raczej nie chce się spać.

- W jakim momencie jesteśmy? - No w tym...

kiedy Dean Martin i Ricky Nelson będą śpiewać w więzieniu.

- Masz jakiś problem? - Ty nim jesteś!

Uważasz, że niedługo wykituję?

Cóż, palisz jak smok, ale jesteś w świetnej formie.

Więc coś ty nagadał moim córkom?

A skąd o tym wiesz?

O jedno cygaro za dużo.

Przyłapałem je na rozmowie o tym.

Widziały cię?

Nie.

Minęło z 10 lat, odkąd próbujesz zebrać swoje córki.

Roznosiło mnie, już nie mogłem patrzeć na ciebie w tym stanie.

- Nie pomyślałem. - Ty naprawdę jesteś stuknięty.

Kompletny świr!

Znienawidzą mnie jeszcze bardziej, jak się dowiedzą.

A tobie naplują w gębę.

Posłuchaj,

chorych w stanie terminalnym widywałem tony...

i to takich, co wyzdrowieli.

Chyba możesz mi zaufać jako lekarzowi?

Szlag, to żałosne. Muszę zdychać, żeby tu zjechały.

A tak między nami, jestem chory czy nie?

- Jesteś w świetnej formie. - Przysięgasz?

- Na twoją głowę. - Spluń.

Nic a nic mi nie jest, przysięgasz?

Powtarzam: palisz jak smok, ale jesteś w formie. Wystarczy?

I jak teraz wyjść z twarzą wobec nich?

Nie trzeba było ich płodzić.

Powinienem dać ci w dziób.

OK, a kto potem będzie cię leczył?

Wiesz, kto to jest przyjaciel?

Ktoś, kto cię zna na wylot, a mimo to kocha.

Mimo to? A dlaczego?

Bo zza aparatu nie wyglądasz na takiego przygłupa jak zwykle.

Co takiego słyszałaś?

Nie wiem, zmieniają temat, kiedy wchodzę.

Słyszałam tylko, jak mówiły, że jest chory.

I nie chodzi o katar.

- To nie katar. - Wiedziałby o tym.

Facet nad którym wisi śmierć, przeczuwa ją.

Ja lekarza nie potrzebuję.

Jak coś ze mną nie tak, od razu ci o tym mówię.

Po tobie też widać.

Beczy, bo mleko w butelce było za ciepłe.

A co, nie ssie matczynego?

Zostało przez nią odrzucone.

Lepiej go nie dotykać za dużo.

- Dlaczego je odrzuciła? - Nie wiem, nie chce go i tyle.

Powinnyśmy we cztery pogadać z tatą. Jestem przekonana.

- Dobrze pani spała? - Tak sobie.

- Usmażyłam konfitury, przyniosę. - Świetnie, musicie skosztować.

Dzień dobry. Mogę was ucałować?

- Wyspana pani? - Nie, Jacques późno wrócił.

- Cierpi? - Oglądali western,

a we dwóch potrafią się zasiedzieć.

A wam dobrze się spało?

- Truskawkowo-jeżynowe. - Świeżutkie.

Poproszę kawę.

- Rogalika? - Dzięki, wezmę chleba.

Czytała pani "Kochanego łajdaka"?

- Nie. - Szkoda, to ciekawe.

Wiosna opisuje, jak macochy nas odseparowywały.

Ja nie mam ochoty tego robić.

Wasz ojciec był taki szczęśliwy, widząc was razem!

Wzruszyło mnie to bardzo.

- Był szczęśliwy? - Ogromnie. Aż nie mógł zasnąć.

Tata nie zawsze tak się przejmował rodziną.

- Czytałam w pani książce. - A podobno nie?

Nie bardzo miałam ochotę...

o tym rozmawiać.

W tym portrecie nie poznaję człowieka, którego kocham,

przykro mi.

Dziękujemy, że jest pani przy nim w takich chwilach.

To pewnie niełatwe.

Zwłaszcza, że ma pani za sobą stratę pierwszego męża.

Ale prosimy śmiało do nas dzwonić... gdy będzie bardzo źle.

Czemu miałoby być bardzo źle?

Nie mogłam się powstrzymać i zajrzałam do Internetu.

Przy jego chorobie w każdej chwili można zapaść w śpiączkę.

Co ty, w Internecie jest tyle różnych rzeczy...

To żart? Co wy opowiadacie?

Najważniejsze, żeby nie cierpiał.

Jacques jest chory?

Frederic powiedział nam wszystko.

Gdyby nie on, nie powiadomiłaby nas pani?

Od dawna pani o tym wie?

Nie wiedziałam...

"Przeszłość wskazuje nam drogę...

nie powinniśmy tracić głowy..."

Cholera...

- Nie wiedziała. - Niech to szlag...

Z kim rozmawiasz?

Co?

Z kim rozmawiasz?

Z Francią, ale przerwało.

Wszystko dobrze?

Niedobrze.

A co?

Właśnie rozmawiałyśmy, twoje córki i ja.

One z tobą, czy ty z nimi?

To poważniejsze.

Co?

Powiedziały, że nie spędzimy razem Gwiazdki.

Podczas fajerwerków

dzwonił do nich Frederic.

Nagadał im o ciężkiej chorobie

i że powinny szybko mnie odwiedzić.

I naprawdę uwierzyły? W 5 min postarzałam się o 100 lat!

Powiem im przy obiedzie.

Co go podkusiło?

Przyjaźń bywa zagadkowa.

To dziwna sprawa.

Też mi przyjaźń!

Naprawdę jesteś chory?

Tak.

Naprawdę.

Jestem chory na ciebie, i to coraz bardziej.

Przysięgnij, że nic ci nie jest.

- Przysięgasz? - Przysięgam.

- Co się tam dzieje? Jacko! - To Francia.

- Iść sobie? - Zostań.

Już dobrze? Przerwało nam. Mówiłem ci...

że nie przylecę sam.

Zabiorę całą pakę. Mamy do nadrobienia.

Co to jest "paka"?

To ja...

twoje siostry i Nathalie. Mówiłem ci o niej, pamiętasz?

Cześć!

Miło mi. Twoja narzeczona, prawda?

To nie jest dobry pomysł z tą paką, jak powiadasz.

Powinniśmy zachować naszą małą tajemnicę, nie sądzisz?

Żadna tajemnica nie wytrzymuje próby czasu.

Powiem ci wieczorem,

jak mi poszła rozmowa z twoimi siostrami.

Nie zapomnij, że jutro kończę 50 lat.

Już?

Byłeś taki młody, gdy poznałeś mamę! Oboje byliście śliczni. Pamiętasz ją?

W oliwkowym mundurze i berecie rewolucji kubańskiej?

- Pamiętasz, jak miała na imię? - Jasne.

Jak?

- Luiza! - Świetnie, jestem pod wrażeniem!

- Jakże mógłbym zapomnieć? - To jednak było dawno.

Odezwę się do ciebie wieczorem.

OK, buziak!

Do zobaczenia.

Cześć, Nathalie, było mi miło...

- Nie zapomnisz, obiecujesz? - Nie zapomnę.

- Świetnie, cześć! - Do wieczora...

To na razie!

Nie wygląda na swój wiek.

- Jest o 3 lata starsza od ciebie! - No, no...

To nie na teraz, dzieci!

- Powiedział mi o tym po fakcie. - Dla mnie to oburzające.

Totalnie żałosne.

Jak można wykorzystywać argument choroby?!

Wszystko, byle nie choroby!

Nie rozumie pani jednego: oni są dziecinni, zawsze tacy byli.

Kiedy się spotkają, rozrabiają jak dzieciaki na przerwie.

To nie jest usprawiedliwienie! Nawet 10-latek by tego nie zrobił.

Jak dziewczyny się dowiedzą, znienawidzą go.

Nawet ja go teraz nienawidzę.

Raz już straciłam faceta, wie pani? On pewnie wie, gadają ze sobą.

Jacques okropnie je rozpieszczał, robił dla nich wszystko,

a one pluły mu w twarz.

Frederic nie mógł już tego znieść i zrobił głupstwo,

przyznaję pani rację.

Ostrzegam, jeśli ogłosisz dzisiaj, że istnieje nr 5,

może być istny koniec świata.

A jeśli to ty im powiesz?

- Nie wiedziałem, że tchórz z ciebie. - Ja wiedziałem.

- Dziadku, kiedy kochałeś się pierwszy raz? - Noa!

Nie pamiętam.

- Miałem 15 lat... 14 i pół. - I zawsze ci się podobało?

Inaczej nie robiłbym tego tak często.

Czym dziś jest dla ciebie rodzina?

Ulubionymi kłopotami.

- Ale radzisz sobie. - Więc wypijmy za kłopoty!

Dla chcących zobaczyć Tour de France podstawiłem samochód.

Gilles, jedzie pan? To pół godz. stąd w Bourg-d'Oisan, łatwo trafić.

Chcesz jechać, Noa?

Będziesz na nią uważał?

Jasne, chodźmy.

- Wy nie chcecie? To 10 km stąd. - Nie.

Pójdziesz z nami do wodospadu, tato?

Wszystkie chcemy z tobą pogadać.

Chyba nie powiecie mi, że już wyjeżdżacie?

Nie.

Dobrze się składa, bo właśnie planuję podróż na Kubę z wami.

Nawet Medyk się załapie.

Dlaczego na Kubę?

Medyk ci wytłumaczy...

ja nie mam ani siły, ani odwagi.

No dobra...

Postaram się to ująć krótko i prosto.

Otóż w 1961 roku

wasz ojciec poleciał tam zrobić reportaż dla Paris-Matcha.

W dramatycznym okresie głośnych wydarzeń w Zatoce Świń.

Jego wspaniałe portrety F. Castro obiegły cały świat.

A więc w '61 ma 20 lat, jest piękny jak młody bóg -

resztki urody wciąż widać -

pozostaje na Kubie 3 tygodnie w towarzystwie tłumaczki,

która akurat jest śliczna

i w której się zakocha.

Po latach, jakiś miesiąc temu odbiera telefon

od pięćdziesięciolatki, która twierdzi, że jest jej ojcem.

I ma ochotę jej uwierzyć.

Nie masz nic do powiedzenia?

- Spotkałeś się z nią? - Nie.

Dzwonimy do siebie i rozmawiamy na Skypie.

I...

postanowiłem ją odwiedzić i poprosić o wybaczenie.

Czego?

Że pozbawiłem ją pięknej rodziny.

Jakiej?

Kiedy siedzimy razem, tworzymy piękną rodzinę, nie?

Jak ma na imię?

Francia.

- Przynajmniej ona niedebilnie. - Jak to?

Jeszcze pytasz, tato?

Wiosna, Lato, Jesień, Zima to nie są debilne imiona?!

A dlaczego czekała z tym 50 lat?

Nie rozumiem.

Bo matka powiedziała jej na łożu śmierci.

Uwierzyłem.

Zawsze wszystko ci wybaczałam.

Wszystko.

Rzuciłeś moją mamę jak śmiecia.

Naprawdę cię przepraszam, Nathalie, ale jak śmiecia!

Wszystko ci wybaczam!

Ale tego, do cholery, nie!

Mdli mnie na twój widok! Mdli!

I mam ochotę cię zabić!

Zabić, słyszysz?!

Jesteś porąbańcem, tato!

Porąbańcem!

Czemu tym sam o tym nie powiedziałeś? Nie prościej?

Nie miałem odwagi.

Zadzwońcie i porozmawiajcie, a potem mnie osądzicie.

Wszystko się ułoży.

Szlag, schrzaniłem w życiu wszystko!

Nieprawda, nie mów tak.

Rąbnęło je to i tyle.

Nie mów takich rzeczy.

Jesteś wspaniałym człowiekiem, przysięgam.

Pooglądamy pedałujących facetów?

- To na drogę. Tylko uważajcie. - Dzięki, Isabelle.

Przepraszam.

Nie wiem, co mi odbiło, wpadłam w szał.

Kretynka ze mnie.

Jeśli jest tu jakaś kretynka, to tylko ja.

Napisałam w książce dużo gorsze rzeczy.

Wiosna, nie jesteś już najstarsza.

Z początku sądziłam, że Fredericowi chodzi o chorobę. Nic nie rozumiałam.

No...

W dodatku palant płodzi same córki.

- Pójdę go przeprosić. - O nie,

- niech troszkę dojrzeje. - Co za kretynka!

A wieczorem pójdziemy dać mu buzi i wszystko będzie OK.

Nawet jego przeszłość jest nieprzewidywalna.

Idziemy do tego cholernego wodospadu?

Nie zostawiaj tego na wierzchu, bo kiedyś dojdzie do wypadku.

Lis!

Facet z nieprzewidywalną przeszłością!

A co będzie, jak się dowiedzą, że nie jestem chory?

Pal tak dalej, to zachorujesz.

Idę do nich do wodospadu.

- Nie mam cierpliwości czekać do wieczora. - Iść z tobą?

Wolę pójść sam.

- Lubi pani ten wyścig, prawda? - Uwielbiam.

Bardziej niż Frederic.

To jak w życiu. Jedni próbują uciec z peletonu, inni za nim nie nadążają.

Właśnie coś takiego przeżyliśmy.

Wolałybyście, żeby umarł, tak?

Proszę pana!

Lepiej wziąć linę na wszelki wypadek, tam są niebezpieczne miejsca.

Tato!

- Trzymaj się, odwiążemy cię! - Frederic!

Nathalie!

- Nathalie, to straszne, chodźcie! - Co się dzieje?

Szybko!

Coś się stało!

Słabo jej...

- Nathalie! - Zaczekaj, zasłabła.

Proszę go podnieść... Jeszcze.

To przeze mnie nie poszłyśmy go przeprosić.

Dzieci!

Zatrzymajcie się! Noa! Marsz do domu!

Gilles, nie idź tu! Zabierz je stąd!

Rodzina, przyjaciele, twoje żony -

brawo, postawiłeś na swoim.

Wszyscy teraz patrzymy,

jak stoisz przed Wiekuistym.

Ty, który nigdy nie potrafiłeś nigdzie usiedzieć,

tkwisz teraz bez ruchu przed Nim...

Wszystkie aparaty na świecie są w żałobie.

Jak trafnie napisała twoja córka,

"Łajdaku, jesteś nieznośny".

A teraz masz głupszą minę niż za życia.

Do zobaczenia wkrótce.

Boże, chylę tu przed Tobą głowę,

- ale ja go zabiję... - Mamo, przestań. On nie żyje.

Zabiję cię kiedyś!

Zabiję!

On już nie żyje, przestań! Przebacz mu!

Mogę panu zadać głupie pytanie?

Takie właśnie wolę.

Co ceni pan najbardziej na świecie? Pomijając swój aparat.

Złoty środek.

Równowagę.

Jak ci faceci przechodzący po linie nad Wielkim Kanionem.

A nie ma przesady w tym szukaniu złotego środka?

Linoskoczek raczej nie udaje.

Zrobię wszystko, by w panu się nie zakochać.

A ja nie.

Ale Frederic zrobi minę, gdy cię pozna!

- Przedstawiłeś mu wiele kobiet? - Wszystkie.

Wszystkie?

To dużo.

Spotkałem proboszcza St Gervais.

Chce wystawić w kościele zdjęcia moich krów.

Są fotogeniczne?

- Pokazać ci? - Tak.

Jaka ładna!

Niezadowolona.

Też bym nie chciała czegoś takiego.

Mamo!

Idziesz?

Mamo!

Samochód czeka!

"Znalazłem twój zegarek,

wciąż chodzi.

Wolałbym, żeby to on stanął.

Kiedy widzę pary idące ulicą, zastanawiam się,

które z dwojga umrze pierwsze".

- Co czytasz? - "Wdowca",

przepiękną książkę o stracie drugiej osoby.

Trenujesz przed moim odejściem?

Jeśli umrzesz, zabiję cię.

Proszę pani, przyjechał pan Frederic.

Dlaczego pan mi o tym mówi?

Bo wiem, że rana po samobójstwie nigdy się nie zabliźnia.

I nie chcę już dusić tego w sobie.

Przecież to pan sporządził akt zgonu.

To pan stwierdził...

zgon przez powieszenie.

- Czemu nie powiedział pan policji? - Żeby uchronić córki.

Córki?

Wydać je policji to jakby zabić go drugi raz.

Zadano mu śmiertelny cios w głowę, a powieszono potem.

Dlaczego miałyby to zrobić?

Wiadomość o piątej siostrze może być trudna do przełknięcia.

A że Jacques poszedł do nich do wodospadu,

mogło dojść do kłótni

i sytuacja wymknęła się spod kontroli.

- To jego kurtkę ma pani na sobie? - Tak.

WIOSNA, LATO...

W każdej kopercie macie część w gotówce od nowych właścicieli.

Piątą kopertę, jeśli zechcecie, dacie Francii.

A kto kupił dom?

Ludzie, którzy nie boją się wisielców.

Skorzystali z tego, by obniżyć cenę.

W każdym razie...

dzięki, że zajęła się pani wszystkim.

Dziękuję, Nathalie...

Dzięki.

A pani co teraz zamierza?

Moje dzieci kochają te strony, więc zostanę w okolicy.

- No jak tam? - Frederic?

Jak się mają moje 4 pory roku? Mój mały klaun...

Nasza piękność najpierw...

a następnie inteligencja...

No i najstarsza. Najdoroślejsza.

To nie koniec niespodzianki.

Zaprosiłam Frederica, bo...

tylko prawda pomoże nam znieść, to co jest nie do zniesienia.

Latem przyjechałyście wszystkie do ojca,

bo uwierzyłyście mi, że jest chory.

- Jak to? - Skłamałeś?

To było wielkie łgarstwo,

owszem.

- Tata nie był chory? - Nie.

- A czemu się powiesił? - To jego powiesili.

I gdyby policja zrobiła swoje, was by podejrzewała.

Doskonale rozumiem, piąta pora roku to byłoby coś nie z tej ziemi

i sam źle bym ją znosił,

więc rozumiem. A serio, mam na myśli,

że jedna z was mogła przeholować i ją kryjecie.

Ja chyba śnię.

Przyczyną był cios w głowę.

- Kiedy to odkryłeś? - Jak go zdjąłem.

Miał krew z tyłu głowy.

- Czemu od razu nam nie powiedziałeś? - Właśnie.

Z troski o was.

- Bo co?! - Ale bzdury...

- Zbliżyliście się do siebie po śmierci taty. - Jak możesz?!

A ty jak możesz mówić, że go zabiłyśmy?

Najpierw twój mąż, teraz nasz ojciec... Sporo.

- To znaczy? - Naprawdę uważasz, że tak było?

A ty?

Szlag, przyjrzałeś się nam, doktorku?!

Wyglądamy na ojcobójczynie?

Przyjrzałeś się swoim czterem porom roku?

Żegnam wszystkich!

I całujcie psa w nos!

Porąbana rodzinka!

Przydałoby nam się trochę łagodności.

Czy aby nie myli się pan?

Teraz już jestem pewny, że to jedna z nich.

W taką śnieżycę żaden samolot nie wystartuje z Genewy.

Do Paryża lepiej jechać pociągiem.

O której rano wybierają się na polowanie?

Proszę pana, o której chce pan wyruszyć na polowanie?

Zależy od myśliwych. Jak tylko przyjadą.

Dla ludzi stąd to dobrze, poprzedni właściciel nie lubił polować.

A ja uwielbiam.

- O czym będzie ta pana książka? - Mam kapitalny pomysł:

napisać o napadzie na bank Trocadero podczas fajerwerków 14 lipca.

W trakcie finału wysadzili 300 skrytek! Genialne!

Musi stać za nimi megamózg.

Napiszę o nim i tej bandzie superfacetów, których nie złapano.

I zbił pan majątek jedynie na kryminałach?

Bo życie to kryminał.

Dlatego ten gatunek ma największe powodzenie.

Weźmy np.ślub. Co to jest według ciebie?

Zabójstwo doskonałe miłości. Czysty kryminał.

A czym jest głupota?

Zabójstwo doskonałe inteligencji.

A wy teraz, tacy napruci, jeśli wsiądziecie za kółko

i rozwalicie się na zakręcie, to co to będzie?

- Zabójstwo doskonałe inteligencji. - Spoko, nie jesteśmy napruci.

Chyba muszę powtórzyć, nic a nic nie zrozumieliście.

Nie słuchacie mnie, odpłynęliście.

Miła jesteś, ale ja teraz rozmawiam. Pokąp się sama.

Ma świetny tyłek, ale jest upierdliwa.

Śmiało, śmiało, zamocz dupcię.

Milutka, tylko że namolna. Dlatego odwiozą was stróże.

Jedźcie, bardzo dziękuję!

Tylko ostrożnie! Wesołych Świąt!

Uważajcie! Ej, Ruf!

- Proszę powoli! - Cześć!

Tym mózgiem z 14 lipca... jestem ja!

Lubiłaś nasze bzykanka, co?

- Ty bzykałeś, a ja cię kochałam. - Oj tam,

ja też cię kochałem...

Przestań.

No co?

Prawdę mówię.

- Kochałeś i kazałeś usunąć ciążę? - Cicho, nie masz cycków.

- Dobra już, daj mi całuska. No daj! - Jesteś zbyt pijany.

Daj!

A później?

- Nie wiem. - Jak to?

Nie wiem.

Po prostu nie wiem, może.

Co to znaczy "może"?

Chcę, żebyś mi czymś zaimponował.

- Mam ci zaimponować? - Właśnie...

Jaśnie pani sobie życzy, żebym jej zaimponował

Naprawdę chcesz?

No to opowiem ci coś.

Chcesz usłyszeć piękną historię?

Zatrzymaj się.

Mówię do ciebie!

Zatrzymaj wóz!

Spójrz na mnie i posłuchaj.

- No patrz na mnie! - Patrzę.

Pamiętasz zeszłe lato?

I wisielca?

Wisielca!

Nie powiesił się sam!

Słyszysz, co mówię? Nie sam.

Ej, chłopaki! Ile razy mówiłem, żeby tu nie polować?

Ustrzeliliśmy go na górze, nie u pana. Tylko przechodzimy.

Nieważne, polowania zostały zawieszone.

Tłumaczyliśmy już panu,

polujemy od zawsze. Zabierzemy zwierzynę i już spadamy.

Tak czy siak pstryknąłem wam fotki, gajowy się ucieszy.

Nie trzeba było, to pana wina. My nie chcemy drak.

Ruszaj,

mówię!

No ruszaj!

Co za kretyn!

Kretyn ostatni!

A teraz idź to rozgadać!

Zatrzymaj się tam...

- Nie mam ochoty się zatrzymać. - Stań!

- Przysuń się. - Nie chcę.

Nie opieraj się! Pocałuj mnie.

Przestań!

- Pocałuj mnie, daj mi całuska! - Ty żałosny typku!

- Pocałuj, mówię! - Puść mnie!

Szlag!

Odwal się!

Wysiądź.

Spadaj, do cholery!

No już!

Raz, dwa!

Tylko spróbuj rozgadać...

Ani słowa!

Kaminsky wyszedł obronną ręką z wojen,

- a zabiło go 3 durnych myśliwych. - Takie życie.

- Gdzie oni teraz są? - Zalewają robaka.

Cześć!

Wiosna, ona ma takie oczy jak ty...

Cześć, Primavera! Co za podróż...

- Dziękuję... miło z waszej strony. - Ja wezmę walizkę.

- A to prezent dla ciebie. - Dzięki. Jesteś Invierno?

Zgadza się.

- A ty, Verano? - To po hiszpańsku "Lato"?

I Otonio. Jaka ładna!

- I Nathalie. - Dzień dobry!

Miło się spotkać.

- Dzięki za bilety na samolot. - Normalka!

Piękne góry, naprawdę. Ale nie ma "nieve", tzn. śniegu?

- Nie ma. - Myśłalam, że zobaczę śnieg.

- Jak podróż? - Skomplikowana w Genewie.

Bajzel z pociągami. Już myślałam, że nie zdążę.

Denerwowałam się. Ale już jestem i się cieszę.

Wypijemy kieliszek szampana, nim tam pojedziemy?

To było podczas rewolucji kubańskiej w 1961 roku,

obwołanym rokiem alfabetyzacji i edukacji.

Fidel Castro chciał, żeby wszyscy mogli nauczyć się czytać i pisać.

Potem on chyba musiał pojechać do Algerii,

gdzie trwała wojna, żeby robić zdjęcia.

Mama myślała, że wróci,

ale nie wrócił.

Pokaż...

Wygląda jak nastolatek.

Wznieśmy toast.

Nie wiem, co znaczyły dla nas słowa "rodzina" lub "siostry",

ale tata powiedziałby, że jesteśmy jak 5 palców jednej ręki. Za niego!

- "Zdrówko!" to jak po hiszpańsku? - "Salud"!

Wzruszyłam się, siedząc tu z wami.

Dobry!

- Czemu nie chcesz swojej działki? - Działki?

Części spadku.

Ponieważ my mamy inne niż wy podejście do pieniędzy.

Wolałam, żebyście były pewne, że siedzę tu z właściwych pobudek.

- Masz tam męża? - Dzieci?

Żyję w związku z rzeźbiarką.

- Z kobietą? - Tak, z "mujer".

Mamy chłopca, Borysa.

Chłopca!

Chyba musimy się pospieszyć...

bo będzie mer, fanfary, krowy... i cały ten zgiełk.

To Francia.

- Przyjaciel twojego ojca, Frederic. - Miło mi.

- No tnij! - Tępe są te nożyczki!

Są same zdjęcia krów.

Pasjonowały go.

To Kuternoga, zrobili mu przeszczep.

Piękne zdjęcie... i jego mama.

- Potrafi pani dochować tajemnicy? - Jeszcze czegoś się dowiem?

Pamięta pani głośny napad z 14 lipca,

gdy wysadzili 300 skrytek sejfowych podczas fajerwerków?

- Pamiętam. - To on.

- Który on? - Ten,

- któremu sprzedała pani Siedlisko Orła. - On?

- No nie... - Jak najbardziej.

A skąd pan wie?

Od stróży. Akurat słyszeli, jak gadał przez telefon ze wspólnikami.

Czyli nie jest taki głupi, jak myślałam.

- Ma pan jeszcze jakąś nowinę? - Mam, ale niezabawną.

Jacques naprawdę był chory.

W rzeczywistości...

jego ostatnie wyniki badań były katastrofalne.

Inaczej nie wpadłbym na ten głupi pomysł.

Już dobrze?

Długo pana nienawidziłam.

Ale też bym chciała mieć takiego przyjaciela jak pan.

Jeszcze nie jest za późno.

- Pełen sukces... Nie przeszkadzamy? - Ani trochę.

Ja idę na kieliszeczek grappy i puścić dymka.

A propos dymka...

Wiem, że to głupie...

ale zachowałam ten niedopałek.

Wtedy ostatni raz...

widziałam Jacques'a.

Francia...

pani ojciec palił cygara.

Małe.

Proponuję...

żebyśmy je wypaliły wspólnie.

Nasza fajka pokoju.

Kocham cię, tato...

Wyglądasz jak Kubanka.

Ja nie mogę...

- Fajnie zapalić w kościele, co? - Chyba chciałby.

- Byłby zachwycony. - Owszem.

Lubiłam tę jego łobuziakowatość...

Tekst: Joanna Dębska