Original subtitles

Laudetur, Jezus Chrystus. Witajcie, księże biskupie.

Zapraszam.

Siadajcie.

A wy już, panie, na nogach.

Co podać, panie?

Nalejcie piwa. Zaraz jadę do Krakowa.

A ja dla księdza biskupa pod płomyki schowałem.

Jakbym przewidział, że wielmożny pan przed podróżą raczy nas odwiedzić.

Ksiądz biskup ma posłuchanie u króla. Może szepnąłby słówko?

W jakiej sprawie?

Mój syn, tak, z rodziną osiedlił się pod wschodnią granicą. A tam Litwini

bezustannie nękają tej ziemi. Może i z tym można byłoby coś zrobić.

Choć Litwini z Kazimierzem się liczą.

Dlaczego nie pójdziecie z tym do waszego księcia, Siemowit?

Na budowę warowni w Krzepicach i Będzinie wydaliśmy jakieś trzy tysiące

grzywien, a prace wciąż jeszcze trwają.

Olsztyn i Bobolice pochłoną kolejnych kilka tysięcy. A co z Kaliszem? Zamek

prawie gotowy, ale na mury wokół miasta, które panie wyznaczyłeś, nie wystarczy.

Budowa stanęła.

Widać, kasztelan kaliski zbyt opieszale ściąga należności.

Pełka powinien nam wyjaśnić, czemu takie mizerne wpływy. Pełka nie jest już

kasztelanem w Kaliszu.

Mądra decyzja. Zasłużył sobie na taką karę. Nie kara.

Mam dla niego ważniejsze zadanie.

Dochodów musimy szukać gdzie indziej.

Miasta nie wytrzymają całego ciężaru naszych zamierzeń.

Ile pozostało w skarbcu?

Jakieś sześć tysięcy grzywien. Nawet jeżeli dodamy do tego wpływy z dzierżawy

żup solnych, nie wystarczy na realizację wszystkich projektów, panie.

Zalecałbym ostrożność w planowaniu prac na Wawelu. Panie, może by podnieść

dzierżawę.

Pomyślimy i o tym. Jednak nowe prawa wymagają czasu, a my musimy działać

Miasta się rozwijają, przybywa osadników, potrzebne są mury, nowe

zamki, nie tylko dla obrony.

Również dla splendoru królestwa.

No ale z pustego nawet Salomon nie naleje. Salomon nie, ale Lewek tak.

Już raz nam pomógł.

Biskup Jan znowu będzie groził nam piekłem.

Wiesz, panie, że kościół jest nieprzejednany w sprawie lichwy.

Wszyscy władcy pożyczają pieniądze i kościół przymyka na to oko.

A Eliasz powiada, że nawet lichwiarz od piekła może się wykupić i swoje winy

odpokutować w czyjicu.

Ale dysputy na ten temat zostawmy teologom, panowie.

Interes państwa wymaga ustępstw.

Biskup Grot musi się z tym pogodzić. I choćby nas diabłami straszył, będziemy

rozmawiać z Lewkiem.

Panie, złodzieja wodzisz na pokuszenie?

A gdzie gospodarz? Wołaj gospodarza. Wspieszy mi się. Nie ma.

Licho go gdzieś poniosło i sama muszę wszystkiego dopilnować. To dopilnuj,

dostał zapłatę.

Aż. Przyda to ucieśnienie.

Uratowałaś mi życie.

Należy ci się zapłata. Ja teraz proszę mnie śmierdy.

Zrobiłabym dla ciebie dużo więcej.

Weź. Są twoje.

Czas na mnie. Nie, nie, nie. Zostań jeszcze kilka dni.

Rana dopiero coś się zagoiła.

Jestem zdrow.

Orszak biskupa wyrusza zaraz do Krakowa.

Wymieszam się między sługi.

Ale był cięż.

Jak Bóg da.

Żegnaj.

Duchem? Rozmawiałeś?

On nie mniej prawdziwy od was, a życia w nim na pewno więcej.

Na własne oczy widziałem jego truchło.

Użył.

Jak go Grabasz na wóz wrzucał.

Cud!

Ktoś mu pomógł.

Sam by się z rany nie wylizał.

Gadaj, co wiesz.

Wywieźli go za miasto, do babki.

Wyleczyła go ziołami.

Ty to zrobiła.

Dałaś jej pieniądze, co to jej biskup na medyka dla ligenzy zostawił. Dlaczego

miałabym to zrobić?

Wiedziałem, jak się do niego łasisz.

To za Mikołaja.

Przez siebie pewnikiem gdzieś ziemię gryzie.

Biedaczysko.

Nie chcę i ciebie stracić.

Ale moje życie kiedyś dobiegnie końca i Pan Bóg powoła mnie do siebie.

Dość przeżyłam, mam dość ziemskich trosk. Teraz czekam na spotkanie z

i tymi, których miłowałam tu na ziemi.

Matka była jeszcze młoda.

Pan Bóg ma plany wobec każdego z nas i człowiek jest za słaby, żeby to pojąć.

Możemy wierzyć, ufać, modlić się.

Nigdy nie modliłam się tak żarliwie jak tej nocy, gdy matka u nas odchodziła i

modlitwa nie pomogła.

Każde większe miasto chce otoczyć murami.

Sandomierz, Nowy Sącz. Oj, już dość mi gniewie. Znamy tę listę, wiem, że jest

długa. Ponad 30 miast. To nie jest praca na lata, a na dziesięciolecia. Chce

pozostawić po sobie coś więcej niż zapis w historii. I dokona tego.

Zamiar szlachetny.

Ale te wszystkie budowle zrujnują nasze królestwo. Państwo się rozwija.

Będą na to pieniądze.

Ale po co nam tyle murów?

Czy naprawdę aż tak musimy się chronić?

Teraz, w czasach pokoju? Z pokojem różnie bywa.

Granice zawsze lepiej wzmartniać. A miast nie grodzimy tylko dla obrony.

Musimy chronić miasta przed zarazą, przed awanturnikami.

A jak waszym zdaniem egzekwować prawo wjazdu i składu?

Kiedy bramy niestrzeżone.

Uszczelnianie miast to dodatkowy dochód.

Król mądrze robi, stawiając mury.

No co, nie mam racji?

No może i ma.

Ale tak bronisz króla, jakby nie pozbawił cię urzędu.

Wierzę, że podejmuje mądre decyzje.

Dlatego mu służę.

Zabrał jeden dla drugi.

Jego królewskie prawo.

A jak nie da, też będę mu słyszał.

Wypijmy zdrowie króla.

Masz rację.

Pracujemy dla królewstwa, a nie dla zaszczytów.

Zdrowie króla i jego wiernego sługi.

Myślisz, że wróci?

Twoja charakter jest bardzo pobożna. A jak zatmakuje życia w klasztorze? To

okropnie! Trzeba cały czas się modlić i pracować.

To szlachetne zajęcia.

Matka odeszła.

Żynia nie opuszcza. Nie chcę zostać sama.

Ale nie jesteś sama, Kunziu.

Masz mnie, Egle, Cudkę.

O, może pójdziemy do kuchni i zobaczymy, jakie smakołyki szykują na wesele

Jaśka, co?

Nie chcę.

To może...

Pójdziemy do kancelarii i poczytam Ci kazania?

Tak bym Cię chciała rozweselić, Kuncio. Ja naprawdę nie wiem jak.

Mogłybyśmy pójść do psiarni, pochodzić się z Matkiem i Orim.

Ale Twoja matka zabraniała tam chodzić. Matki już nie ma.

Nie zobaczy nas i nie zgani.

z zioną czasów gołczy.

Widzę, że małżeństwo odbiera ci wigor.

Jak cię owka weźmie w obroty, to i ty go szybko stracisz.

Chyba, że ze starości.

Panowie!

Panowie, gdzie król?

Czyżbym biskup obrócił z Warszawy? Wysłał gońca przodem. Jakie wieści?

Sędziowie papieża Benedykta wydali wyrok wskazujący krzyżaków.

Graliśmy! Ale nie można cieszyć się zbyt wcześnie.

Krzyżaty już złożyli program.

Witaj, królowna.

Mam na Mikundzie, nie pamiętasz?

Królowna Kunabunda.

A twoja siostra też wróciła?

Nie. Nie, została w Sączu z naszą babką. Lubi przynosić kijek. Rzućcie mu,

panienko.

Czyli królewina Elżbieta chce włożyć balonik i zostać mniszką.

Jej serce przepełnione jest miłością do Boga. Tak mówi.

Cały świat porzuci dla tej miłości.

Być może.

No, Paweł, nie ma tak pięknego ogrodu.

Wiosną musi to być cudownie.

A pamiętaj, że to tylko namiastka ogrodu, który czeka nas w raju.

I jesteś tu szczęśliwa, siostro czyteczna?

Mam upragniony spokój.

A nie tęsknisz za tym, co kiedyś było ci drogie?

Pan Bóg pozwolił zakosztować mi świeckich radości.

A po śmierci mojego męża na zamku zrobiło się jakoś tak cicho, pusto.

Nie, nie, nie. Nie tęsknię za tym.

Szkoda tylko, że już nie mogę jeździć konno. Tego mi brakuje. Takiego galopu

przed las, uczucia, że jestem wolna jak ptak. Wiem, o czym mówisz.

Nie tak dawno jechałam konno z matką ostatni raz.

Kiedyś lubiłam też tańczyć, słuchać muzyki.

Czyż

to

nie piękniejsza muzyka?

Piękna, ale trochę smutna.

Chciałabyś?

Zostań z nami na zawsze, Elżbietko.

Wzywałeś mnie, panie.

Siadaj, mam z sobą do pomówienia.

Chodzi o twoją kasztelanię.

Czymś ci uchybiłem, królu?

Skąd ta myśl?

Mówią, że nie sprawuje już urzędów, Kaliszu.

Królewscy doradcy.

Mają za długie języki. Wybacz, powinienem był sam ci o tym powiedzieć.

Nie mam żalu.

Nie wiem tylko dlaczego.

Dlatego, że potrzebuję cię bardziej gdzie indziej.

Jak wiesz, moja matka ślubowała Bogu i porzuca świetkie sprawy.

Zatem jej wdowia oprawa pozostaje bez włodarza.

Ziemia Sądecka.

Tak, ziemia Sądecka.

Od czasów świętej Kingi przynależna polskim królowym.

Wasza matka bardzo dobrze tam rządziła.

Dlatego jej trud nie może pójść na marne.

Jeszcze dziś pojedziesz do Sącza i rozmówisz się z królową.

Przekaże ci wszystko, co powinien wiedzieć rządca.

Ja mam nim być?

Już nim jesteś.

Więc śpiesz do Sącza do mojej matki. Od dziś jesteś kasztelanem sądeckim.

Jak każesz, panie.

Królu.

I dziękuję.

To dla mnie wielki zaszczyt.

Ori!

Właśnie szłam do piarni. Co tu robisz?

Strażnik was zobaczy i przegoni.

Strażnik nam zawołał zrzeczenia królewny Kunagundy.

Bo Elżbietka wyjechała.

Wciąż do niej wzdychasz?

Wiem, że nigdy jej nie zobaczę, bo została w sączu i chce założyć habit.

Może to i lepiej.

Szybciej o niej zapomnisz.

Nigdy o niej nie zapomnę.

Nie pijesz już miodu, babko?

Czasami, w święta. Ale na co dzień woda mnie wystarcza.

Mniszki żyją skromnie, wyrzekają się zbytku. Jak widzisz, nie noszę żadnych

ozdób. Kapit też do mnie nie należy. Został mi użyczony.

Tego też musiałabym się wyrzec?

Przecież to nie zbytek, tylko pamiątka po matce.

Najważniejsze pamiątki nosimy gdzie indziej.

A wspomnień nikt ci nie odbierze.

Nie wiem, czy potrafię żyć samymi tylko wspomnieniami.

Ale nie musisz decydować już dziś.

A ty?

Skąd wiedziałeś, że masz poświęcić się Bogu? Skąd wziąłeś tę pewność?

Serca.

Ona mi powiedziała.

Więc musisz się wsłuchać w swoje.

Jak poczujesz powołanie, to nie będziesz miała żadnych wątpliwości.

Kwiat nareszcie usłyszał o zbrodniach Krzyżaków. Jestem pewien, że apelacja

nie zmieni.

Są winni i muszą ponieść karę. Biwat! A cóż to, panowie?

Nie zaczekacie na nas z toastem?

Za sprawiedliwe wyroki!

Biwat!

A teraz, panowie, wróćmy do spraw wierzących.

Mieszczanie domagają się praw i powinni je dostać.

Bogate miasta to bogate królestwo.

Dlaczego więc tylko Kraków ma się rozwijać bez przewkód?

Chcesz, panie, przyznać takie same prawa i przywileje innym miastom? Tak.

Pytanie, komu i jakie? Nie mierzą. Mówiłeś o prawie targowym dla Kalisza.

Otyczy, Sącza i Poznania.

Miastom na szlaku do Gdańska można by wydłużyć prawo składu. O, proszę.

Jajko mądrzejsze od kury. Jaki ojciec, taki syn.

Spytku, co uważasz?

Lepiej, żeby kupcy zostawiali towar u nas, aniżeli sprzedawali go obcym. Zatem

zastanówcie się, które miasta powinny skorzystać z naszej łaskawości, tak by i

królestwo na tym zyskało.

Sporządzisz lichtę.

A teraz, druhowie moi, dosyć rządzenia.

Wypijmy za wybrankę Jaśka i jego rychłe wesele. Królu, miło cię widzieć w dobrej

kondycji. Wiwat! Wiwat! Wiwat!

Nie będą jej potrzebne, jak zostanie mniszką. Jeszcze nic nie jest

Ojciec wolałby ją dobrze widać.

Niż pozwolić się zamknąć w klasztorze.

Jeśli taka będzie jej wola, nic nie poradzi.

Nawet król z waszym Bogiem nie wygra.

Ale może habit lepszy od małżeństwa bez miłości.

Ja tam nie wiem.

Ale wiem, że komuś pędznie serce, jeśli królewna tam zostanie.

Maciek.

Oczy za nią wypatruje. O nim mówisz?

On tak bardzo ją miłuje, że aż żal patrzeć.

Wpierw byłam zła, bo... Bo?

Maciek ci się podoba?

Miłowanie to nic złego.

Ale... Jeśli nasze serce obierze w sobie zły cel,

to wtedy ta miłość bardziej rani niż raduje.

Nasz Maciek to złoty chłopak.

Ale sama widzisz, że twoje westchnienia trafiają w próźnię. Kiedy ja nie nad

sobą się użalam, tylko nad nim.

Nie chcę, żeby tak cierpiał. Masz dobre serce.

Ale nie myśl już o nim.

Ty nic nie rozumiesz. Ja już do niego nic nie czuję.

Dziś to pojęłam.

Nic poza współczuciem.

Ja też już pójdę, królu.

Czas wypocząć.

Coś jeszcze?

Chodzi o tego zbuja z bandy Baśki, który nastawał na wasze życie.

Co z nim?

Wiem, kto się krył pod kapturem.

Wiesz, mów, że.

Henryk.

Krewniak Alberta.

Niemożliwe.

Cała rodzina wójta nie żyje.

Teraz już tak.

Panie?

Posłaniec do króla.

Król śpi. Nie masz się go budzić.

Kiedy mówi, że to pilne. Sam ocenię.

Proś.

Jeśli się radzę, przenoszę.

Wczorajszej nocy książe Przemysław oddał duszę panu.

Zmarłby w potomnie.

Zatem ziemię sieradzką i wieluńską... Nie liczy król

Kazimierzy.

W następnym odcinku.

Kazimierz!