Original subtitles

Jeszcze nic nie napisałaś?

Właściwe słowa jakoś nie chcą przyjść.

Mówiłaś, że po grzebie będzie ci lepiej.

Ale... nie jest.

Co chcą dziś robić moje królewny?

A co to za wzór?

Ostatni haftmat.

Chcesz go dokończyć?

Nie.

Taki już zostanie.

Niedokończony.

Piękne słońce dzisiaj mamy. Co powiecie na spacer?

Wolę zostać tutaj.

Ja też.

Chodźcie tutaj do mnie.

I czy matka jest już w niebie?

Jestem tego pewien.

Jak tam jest?

Nie słuchałaś kazania?

Pan Bóg przygotował wielkie rzeczy dla tych, którzy Go miłują, a człowiek tutaj

na ziemi nie jest w stanie tego pojąć.

Jakkolwiek wygląda niebo, wasza matka czuwa stamtąd nad wami,

a ja czuwam tutaj, na ziemi.

Matko?

O, Audrey.

Dobrze, że jesteś. Szukałam cię.

Byłaś u ładnika?

Tak.

Dlaczego mnie szukałaś?

Musimy opuścić Babel.

Dlaczego? Królowa umarła, zatem cały jej dwór odchodzi.

Nie jestem już potrzebna na zamku.

Ja nie chcę stąd odchodzić. Wiem, że to trudne.

Mnie też jest ciężko, ale tak to już jest.

To niesprawiedliwe. Nic złego nie uczyniłyśmy, a musimy odejść.

Tyle czasu spędziłam w tych murach, służąc mojej pani.

Tyle wspomnień tu zostawię.

Ale tak musi być.

Zacznij zbierać swoje rzeczy. Ja pomówię z królem.

Czy możemy zabrać Oriego?

Myślę, że tak.

Gdzie my się teraz podziejemy, matko?

Pogrzeb był piękny.

Królowa Anna została pochowana z honorami. Tak jak sobie na to zasłużyła.

Jednakowo teraz musimy zacisnąć pasa.

Żałujesz pewnie, że na pogrzeb z Wysokradu przyjechali król Karol i

Elżbieta. Ile byś zaoszczędził na uczcie, gdyby nie wizyta? Marszałku, ja

nie rzekłem. Chwała Bogu, że tutaj byli i wspierali króla Kazimierza. A jego

siostra Elżbieta pięknie się zajęła dziewczynkami.

Ale i tak księżniczka Elżbietka zasłabła.

Kiedy chowano tronę. No cóż się dziwić. Nawet księże Olgiert, mąż dzielny w

niejednym boju zaprawiony, płakał.

Nie zauważyłem. Aboś patrzył tylko na ile uroczystość uszupli zasoby skarbca.

Coś jednak zyskali.

Król doczekał się listu od Karola Luksemburskiego ze słowami wsparcia.

Być może nasze stosunki z Czechami się ustabilizują.

Potrzeba tragedii, żebyśmy otworzyli na bliźnik nasze serca.

Królu jeszcze dzisiaj Audra opuścimy, Wawel.

Skąd ten pośpiech? Niech was przecież nie wygadnę.

Wolę, skoro musi się to już dać, żeby stało się szybko. Każdy kąt mi tu o niej

przypomina. Bardzo boli.

Rozumiem.

Z królewnami pożegnam się, jak już będę spakowana.

Także.

Nie zawsze się zgadaliśmy, ale wiem, że byłaś dla Anny bardzo dobra.

Bardzo ważna.

Przed wyjazdem idź do podskarbiego. Powiem, żeby przygotował ci odprawę.

przecież nie dlatego.

Pozwól.

Jedynie tak mogę ci podziękować za twoją bierną służbę.

Czeka was daleka droga.

Ale dziękuję ci, że zatrzymałaś się w Sączu.

Brakowało nam ciebie, matko. Ale była tam z wami cały czas, z modlitwą.

myślami. Elżbietka i Kundzia pytały o ciebie.

Nie wiedziałam, jak im wytłumaczyć twoją nieobecność.

Ja myślę, że bardziej przedłużyłem się wam, będąc tutaj.

Zawsze chciałaś mieć wpływ na Kazimierza, na królestwo. A teraz?

Pozwól, że inaczej ci wytłumaczę moją nieobecność na pogrzebie Anny.

Proszę, chciałabym pojąć.

Kazimierz jest królem i musi nim pozostawać nawet w takich chwilach jak

żony. Dlatego nie można mu okazać współczucia?

Można, ale to go osłabia.

On odpowiada nie tylko za siebie, za swoją rodzinę, ale za całe królestwo.

I przez to, przez to być swoim ukochanym synem.

W moim sercu.

Jest z nim zawsze.

Ale na tronie musi pozostawać silnym królem.

Pamiętaj o tym.

Przecież sama szykujesz swoich synów na władców.

Proszę o wybaczenie.

Zaraz odbędzie się posiłek.

Dziękuję, siostro.

Matko, mam jeszcze nie chciałabyś się przenieść do klasztoru w Trynawie.

Mogłabym wtedy częściej Cię widywać i czerpać z Twojej mądrości.

Przemyślę to.

Bracie Szymonie, dość umarciania się.

Zacznij jeść.

Zrobiłeś, co było w ludzkiej mocy, by ulżyć jej w cierpieniu. Tak, resztę

Pan. Zabrał ją do siebie.

Wybacz mnie, ojcu.

Jesteś zły.

Gorzej.

Zwątpiłem w niego.

Modlę się i umartwiam, ale to na nic. Tu, tu jestem pusty.

Jakbym przedzierał się przez martwą knieję.

Pustą i ciemną.

Śni mi się codziennie i wiem, że tak wygląda piekło.

Nie ogień.

Ale nic, oj.

Jestem potępiony, ojcze.

Potrzeba mi egzorcysty.

Nie, bracie Szymonie.

Najpierw ona mnie opuściła, a teraz pan.

Pan nigdy nie opuszcza człowieka. Sam widzisz, bluźni, nie ma we mnie wiary.

Martwiłbym się, gdybyś nigdy nie wątpił.

To by znaczyło, że twoja wiara nie jest głęboka.

Zwątpienie jest częścią tej drogi, którą prowadzi nas Pan.

Zaufaj Mu, a wyjdziesz z tej martwej kniei prosto w Jego

ramiona.

Wydawałeś mnie, panie?

Chmił mówił, że to wino podawałeś Annie w jej ostatnich dniach.

Bardzo jej smakowało.

Bo jest wyborne.

Miłowałeś ją.

Ty też ją miłowałeś.

Wszyscy ją miłowaliście.

Mogła się zawsze na was oprzeć.

Tylko ja ją zawiodłem.

Wiele razy.

Już też ją miłowałem.

To wszyscy piją.

My mamy przed sobą całe życie.

Królowa Anna też tak myślała. A teraz jej nie ma między nami. Ojcze, wszyscy

wiemy, co dzisiaj przeżywa król. Czy to nie będzie samolubnym teraz, nie bacząc

na jego ból, cieszyć się własnym szczęściem?

Znałeś królową Adonę.

Wiesz, że nie lubiła smutku na dworze. Jeżeli tylko zdarzała się okazja do

radości... Nie wiemy, co postanowi król.

Król też zrozumie, że chcesz się żenić.

To zapytajmy go.

Jeżeli uzna, że to nie jest właściwy moment, to przełożymy ślub. Zgoda?

Ojcze! Ojcze!

Szarpiesz. Bo się kręcisz.

Matka to robione.

Niech Egle cię uczesze.

Dobrze, jeszcze ten.

Jeden ostatni raz.

Ostatni? O czym ty mówisz, Hegle?

Przyszłam się pożegnać.

Najdroższe moje, ponieważ opuszczam zamek. Na zawsze?

Byłam dwórką waszej matki.

Wiecie dobrze, jakie są na dworze reguły.

Najpierw matka, teraz ty. Kto jest na to buści?

Niezbadane są wyroki boskie.

Bosza Królowej dostąpiła życia wiecznego.

Cierpienie nie jest już jej udziałem.

Za to przed królem trudna decyzja.

Myślisz o nowej królowej, Jarosławie?

To decyzja, która zauważy na sukcesy, na losach królestwa.

Na miejscu króla rzucałbym sposobu, żeby umocnić relacje z

Czechami.

Dlaczego nie odzyskać zaufania Wittelsbachów? Żeby Czesi przeciw nam

układali się z Zachonem. Dlatego.

Sądzę, że to nie jest poważnego.

Potrzebuje tylko spokoju. Jest osłabiona po tych wszystkich przeżyciach.

Przecież to mogłoby złamać dorosłego, a co dopiero dziecko.

Czy jest coś, co jeszcze można zrobić dla niej?

Dam jej zaraz napar z pokrzyw. Ja o tym mówię.

Wiem, że z ciałem poradzisz sobie jak należy.

Jeśli pytasz o duszę... Tak.

Czy mogę jakoś ulżyć cierpieniom moich dzieci?

Bądź przy nich, panie. Jestem.

Potrzeba czasu.

Nagle zabrakło najważniejszej osoby.

Taka zmiana w ich życiu to wielki wstrząs. Nie mogliśmy temu zapobiec.

Temu nie, ale...

Postarajmy się teraz zapewnić im należyty spokój.

Synem swoim nas pojednaj, synowi swojemu nas polecaj, swojemu synowi nas

oddawaj.

O, synu mój, czy Ciebie ujrzę jeszcze,

zanim przejdzie mój czas?

Znajdziemy inny dom, Ori.

Zobacz.

Masz to?

To tylko wspomnienia.

Nie dają odejść.

Egle, zaczekaj.

Tak, panie.

Czy coś z Kundzią?

Czuję się już lepiej.

Ale nie chcę, żebyś odchodziła. Elżbietka również.

One cię potrzebują, Egle.

Zbyt wiele strat musiało już przebolać i nie chcę, żeby cierpiały przez kolejne

rozstanie. Zostań, proszę.

Jako dnuka moich córek.

Kasznij.

Boli? Nie.

A kiedy się schylasz?

Też nie.

Ale gdy chodzę po schodach, ciężko mi złapać oddech.

A bierzesz sił, wtedy i to przejdzie.

Jesteś drób.

Dziękuję, ojcze Eliaszu.

Nie cieszysz się?

Twoje życie wisiało na włosku.

Dawniej za jego uratowanie pokłoniłbym ci się do ziemi i poszedł pić wino.

A teraz?

A teraz?

Nie wiem, co mam z tym moim odwyskanym życiem począć.

Pragnę służyć królowi.

Wybaczył mi, ale...

Czy pozwoli zostać przy sobie?

Dlaczego go o to sam nie spytasz?

Dobre pytanie.

Panie, jak wiesz, Żenek Jaśka od lat spędza mi sen z powiek. I wreszcie się

udało.

Anna się zgodziła, a on chce się żenić. Jeśli uznasz, panie, że czas ku temu nie

jest odpowiedni, zrozumiem. To jest najlepszy czas na twój ślub, Jaśku.

Mam jeden warunek.

Co zechcesz, panie? Niech uczta wetelna odbędzie się tutaj.

Ale jak to tu, na Wawelu?

Wszystkim nam przyda się trochę radości, a najbardziej moim córkom.

A co może bez tańców, bo dwór jest żałobie.

Anna uwielbiała tańce, więc nie może ich zabraknąć.

A więc świętujcie.

Ale myśląc o niej.

Zgadzasz się, Jaśku?

Będę zaszczycony, panie.

Myślę, że Owka również.

A teraz, skoro już jesteście tu wszyscy razem, siądźmy. Musimy pomówić.

Panowie, wiem, że królestwo potrzebuje następcy tronu.

Nie potrafię sobie jednak wyobrazić, kto innym mógłby zająć jej miejsce.

Dlatego chcę was prosić, abyście sami się nad tym pochylili.

Rozważcie rzecz beze mnie.

Jakie korzyści możemy zyskać? Jakie sojusze zabrzeć? Kto nam może w tym

przeszkodzić?

Już to sami wiecie.

Pomówimy jak będę gotów. Niebawem.

Chyba pierwszy raz od śmierci królowej.

Śpią spokojnie.

Ale co ty tutaj robisz?

Żegnam się.

Z zamkiem.

Odchodzisz? Nic tu po mnie.

Może król i dla ciebie znajdzie nowe zajęcie.

Było o chmyściniu na dworze królowej.

Kim miałaby teraz zostać?

Jak pojawi się nowa królowa, będzie miała swój dwór.

Dokąd pójdziesz?

Nie wiem jeszcze.

Śmił powiedział mi, że ostatnio spędzasz tu w komnadzie królowej w wyskie

wieczory, panie?

Nie będę się nikomu tłumaczył z niczego.

Wiem, że cierpisz, panie.

Masz do tego prawo. To pozwól mi cierpieć w spokoju. Tu?

Gdzie jest tyle rzeczy królowej?

Bardziej się dręczysz, niż leczysz tęsknotę za nią. Tu chcę być.

rozpamiętywasz. Darzysz mi zapomnieć o Annie?

Mam żyć tak, jakby się nic nie stało?

Nie jakby się nic nie stało.

Stało się.

Ale musi się żyć dalej.

Muszę.

Będę.

Będę żyć.

Masz dla kogo?

Złowa jeszcze nie wydobrzała.

Ale to nie jest moje ostatnie złowo.

To następny.

Z tobą, Grzegorzu, pójdzie mi łatwo.

Dlaczegoż to?

Pani Tęczyńska wyjechała po pogrzebie do swoich dóbr i liczę na to, że to cię

trochę rozproszy.

Kazimierz.

Powiesz Panie, że starym zwyczajem naleje Cię wino?

Dzięki Tobie jesteśmy krok bliżej zwycięstwa nad zakonem.

Dobrze się nam przysłużyłeś.

odkupiłeś swoje winy.

Twoje przebaczenie, panie, jest dla mnie szczęściem.

Nie śmiałbym marzyć o niczym więcej.

Naprawdę?

No nic.

Jest jedna rzecz.

Chciałbym usiąść w Krakowie i wjeść w spokojne życie.

Z niebiastą, która stradła mi serce.

Stradzisz? Któż to taki?

Egle.

W roku pańskim 1339 kiedyśmy pochowali królową

Annę.

W następnym odcinku...

Chyba mam dobrą kandydatkę na żonę dla naszego Kazimierza.

Myślisz, że jest już gotowy do rozmowy na ten temat?

Zasługujesz na to, by zaznać miłość, szczęście. To dobre dla młodszych, nie

mnie. Skróć moje męki i dostań moją.

Grzegorzu... Dalej myślisz poważnie o małżeństwie Zegle?

To życzę ci, żeby się ziściło.