Original subtitles

Powybacz pani.

A to widać. Za słaby był.

Albo ty jesteś za nerwowa.

Bo chciałam zdążyć na rynek.

Mają... What the... Za co?

Ladecznica. Z gachem ją znaleźli.

A będzie można w nią ciskać, czym popadnie, kiedy, no, siołku, przez

powiozą.

Żeby ją wspomóc w odkupieniu grzechów, oczywiście.

A to...

Po chrześcijańsku takie zachowanie wobec niewiasty? A na co zasługuje taka, co

cudzołóstwem grzeszy?

A kamieniem w nią to wręcz miłosierdzie.

Miłosierdzie? Co ty mówisz?

Bo jak ona teraz pocierpie za grzechy, to będzie miała mniej do odpokutowania

śmierci.

Odejdź.

Odejdź, powiedziała.

Dobry Boże, nie każ mi cierpieć za tę odrobinę miłości.

Mistrz nie będzie rad z wieści, które mu przywieźliśmy.

Nie nasza w tym wina.

Kto by to zrozumiał?

Polski biskup mówił, że... To, co oni mówią, wierzyć nie możesz.

Pamiętaj, co robili i robią poganie.

Nasze wyprawy wspiera rycerstwo całej Europy.

Gdyby takie nieprawości przeżyły się podczas najadów, nie znajdywałyby ona

uznania. A oni nas oskarżają o takie rzeczy?

Bo stracili rozum.

Gdyby Dietrich budził na Legryty wielkiemu mistrzowi respekt, nie byłoby

procesu.

Mów, Jakubie.

Papież dał nuncjuszom wielkie uprawnienia.

Mogą wbrew uchwałom Soboru Powszechnego powoływać świadków do sądu poza swoją

diecezję. Z każdej ilości.

Nic już tego.

Nasza nieobecność na procesie wystarczy, żeby go unieważnić.

Papież dał pozwolenie nuncjuszom, aby ich w takim wypadku podjęli należne ich

zdaniem działania.

Mogą uczynić wszystko.

Jan Jakub, syn Hermana.

Ojciec mój uprzedził królewicza, że krzyżacy jadą na pystry, by go schwytać.

Królewicz zostawił członków załogi w mieście dla obrony ludności, ale i ona

wystarczyła. Kiedy krzyżacy dotarli do miasta? Było to rankiem 27 lipca 1331

roku. A żeby nie narażać miasta na złupienie, ojciec mój i inni mieszczanie

rozpoczęli z nimi rozmowy o kapitulacji.

W tym czasie krzyżacy wdarli się do miasta przez inną bramę.

Palili i złupili kościoły. Klasztor Franciszkanów.

Zabrali cudowny obraz Najświętszej Marii Panny z kościoła parafialnego. Byłeś

przy tym?

Co dokładnie widziałeś?

Widziałem, jak zamordowali mego ojca.

Ratował Najświętszy Sakrament z klasztoru Franciszkanów.

Krzyżak siedzący na koniu zaplódł mu na szyi snur i ciągnął go w miasto.

aż ojciec mój skonał.

Widziałeś, panie, inne zbrodnie dokonane przed zakonników?

Podczas napadu na miasto zabili ludno członków załogi.

Widziałem ciała kobiet i dzieci leżące na rynku miasta.

Jeszcze trzech świadków. Wiem. Nie chcesz usłyszeć, co powiedzą? Muszę się

przygotować. Trzecim świadkiem ja jestem.

Jest coś jeszcze.

Papież nakazał, by pozew odczytano w Katedrze Wrocławskiej, w Minowrocławiu,

Opolu i w Diecezji Wrocławskiej.

Jest nam wiadomo, że brat Dietrich z Altenburga, obecnie mistrz zakonu

niemieckiego Domu Szpitalników Najświętszej Marii Panny, wówczas

Lutera z Brunswicku, wstępnego mistrza wspomnianego zakonu.

Z potężnym, nieprzyjacielskim wojskiem, za nic mając sobie bojaźń bożą, za

podszeptem diabła, najechali zbrojnie królec po polskie, siejąc spustoszenie.

Odskarżają mnie imiennie. Hańba. To niedorzeczność.

Na szczęście mamy dokument cesarza Ludwika, który się poznał na tym

co się mieni królem, a nie dotrzymuje umów, bo zerwał układ o ślubie swojej

córki z synem cesarza.

W piśmie tym cesarz słusznie zabronił nam oddawać jakiekolwiek ziemie,

Amen.

Trumieniona, pani powinnaś się położyć.

Nic mi nie jest.

Masz ciepło, te szklące oczy.

Wróć do komnaty.

Rozchorujesz się przez te wieczorne schacki. Egle, uważaj.

Martwię się o ciebie, pani.

Krew znowu zaczęła mi krążyć w ciele.

Życie mi wróciło.

Stąd rumienie ciepłota.

To się źle skończy. Przestań.

Co jest złego w miłowaniu? Nic.

Ale wtedy, gdy nie jest bradą.

Kończyłem.

Zapłać mi za moją pracę.

Dobrze się spisałeś.

Jadła i napitku dałem ci tyle, że na dwóch starczy.

Daj mi dziesięć groszy i będziemy kwita. Ile? Iż ty się z koniem na głowę

zamienił? To uczciwa zapłata za pracę, jaką dla ciebie wykonałem.

Prawdę pisał biskup Jan. Zmieniłeś się, Mikołaju. Ledwie cię poznałem.

Nie przy ludziach.

To podać?

Piwo nalejcie.

To trzeba odnieść z powrotem do pralni.

Która z praci najcenniejsza? Chyba pachna.

Niech pożądnie nas się typlamy popiołami lugim. Widać, że słabo tarty.

Ale pachna dostała pozwolenia, aby iść z innymi na rynek. Niech nam ocią w

wodzie, póki nie wróci.

Za wiele im pozwalasz.

Praczki tygodniami z wypralni nie wychodzą. Jak dostaną chwilę

potem lepiej pracują.

Audrey też poszła na rynek?

Jej nie w głowie takie rozrywki. Pewnie znowu wymknęła się do piarni. Do piarni?

Nic mi nie mówiła.

Bo...

Matka nie od tego, żeby się jej spowiadać.

Audrey wspominała mi ostatnio, że kogoś miłuje.

Chodzi o Maćka, tak? Tak, o Maćka.

Ale to nie psiadcik, tylko podłowci.

Może nie jest szachetnie urodzony, ale serce ma dobre i odwagi mu nie brakuje.

Gdyby miała córkę, to codziennie modliłaby się do świętego Antoniego,

znalazł dla niej takiego jak Maciek.

Mam nadzieję, że im się ułoży.

Egle!

Chyba nie chcesz sprawdzać, co robi Audrey. Tak, wiem.

Powinnam zająć się własnym życiem.

Ale chciałabym wiedzieć, czy Maciek ma wobec mojej córki upciwe zamiary. Będę

miała na nich bacini.

Nie martw się.

Jest uparty i zacięty.

Najszybciej ze wszystkich odnajduje postrzeloną zwierzynę.

Nawet święty Hubert nie miał takiego psa.

Święty Hubert?

Łowczy mówił, że Hubert był takim pijakiem i łajdakiem.

Ale miał najlepsze psy w całym królestwie. Więc pewnego razu, w Wielki

zbrał się z nimi na polowanie, co jest grzechem.

Więc te psy się w ogóle go nie słuchały, bo im było wstyd za takiego pana.

I jak byli już w lesie, to nagle wszystkie stanęły i ukłoniły się

jeleniowi ze złotym krzyżem na głowie.

I co było dalej?

Barcian wrócił, porzucił polowania i hulaszcze życie.

Został mnichem i w tym miejscu, gdzie polował, spodował klaszter.

Naprawdę tak było?

Orin, jak myślisz, tak było?

Może i nie by było lepiej w klasztorze.

Tutaj tylko patrzę za królewną i słucham jej śmiechu, a i tak wiem, że nigdy nie

spojrzałaby na kogoś takiego jak ja.

Nie twoja wina, żeś się urodził w chłopskiej chacie.

Myślałem, że jak dorosnę, to zostanę rycerzem jak Jasiek z Melsztyna.

To łatwiej by było znaleźć jelenia z krzyżem na głowie, niż takiemu synowi

chłopa zostać licerzem.

Jesteś podłowczym. Masz pełny brzuch.

Ale zamiast cieszyć się tym, co masz, ciągle mówisz o tym, czego ci brak.

Marzyłem o czymś innym.

Nie przejdziesz przez życie w butach uwalonych gównem.

Zamiast patrzeć, gdzie idziesz, gapisz się w słońce, którego nigdy nie

dotkniesz.

Krzyżaków w Warszawie więcej niż szczurów.

Musimy być ostrożni.

Król upoważnił mnie do rozmów z tobą i składania wiążących obietnic.

Więc co myślisz?

Że za wszelką cenę chcę wrócić do łask króla, bo należy mi na pewno Izakię. Ja

pamiętam, dlaczego Kazimierz wyrzucił cię z Wawelu. Nie miał racji.

Chciwość zakryła mi oczy i zmąciła umysł.

Ale mogę odpokutować moje winy działając na rzecz królestwa.

Sprawy Polski zawsze były niedrogie. Do rzeczy, Mikołaj.

Jakiś czas temu krzyżacy zlecili mi parę drobnych prac.

Pośredniścił temu człowieku imieniu Henryk. I więc?

Polak.

Bardzo niechętny naszemu królem.

Ja, Jan Grotowic, Herbu Rawa, syn Grota ze Słupczy,

biskup krakowski, przysięgam na rany naszego Pana Jezusa Chrystusa

mówić prawdę i tylko prawdę.

Tak mi dopomóż, Panie Boże Wszechmogący, i ta święta Ewangelia, na której

swoją dłoń kładę. Amen.

Jeśli krzyżacy złożą przed sądem papieskim pisma, które napiechałem,

pewne fakty i wymieniając darę, i sąd je uzna, to może orzec na ich korzyść.

A umiałbyś dowieść, że jesteś autorem tych oszczystw?

Jak najbardziej.

Jak? Zostawiłem tam pewne znaki, widoczne tylko dla mnie.

Od początku, jak tylko pojąłem, że mam pracować dla krzyżaków, planowałem

wyjawienie tych działań królowi.

Szczwany list ciebie, Ligenzo.

Zasługujesz nie tylko na cofnięcie wygnania, ale także na nagrodę.

Nie dla nagrody to zrobiłem.

Chciałbym odkupić swoje winy.

Chociaż przed Kazimierzem.

Król na pewno to doceni.

Ufam, że szczerze mówisz.

Oskarżam Dietricha z Altenburga.

Obecnie... mistrza zakonu domu niemieckiego, szpitalników Najświętszej

Panny, o torturowanie i zamordowanie

posła króla Władysława Warsza Grotowica, herburawa

mojego brata.

Został on pojmany przez Dietricha w drodze do Torunia, gdy posłował w

króla. To dlatego Grot tak nienawidzi Krzyżaku. Nigdy o tym nie mówił.

Ciała mojego brata Krzyżacy nigdy nie wydali.

Mimo tego, że moja matka, Anna, zgodziła się za nie zapłacić.

Widać, bali się.

że gdy pokażą zmasakrowane zwłoki, wyjdą na jaw ich zbrodnie.

Przesłali matce tylko miecz Warsza.

Posłaniec, który przywiózł miecz i koszulę brata, wyznał,

że zabili go tym właśnie mieczem.

Warsz dostał go od naszego ojca.

Zanim go zabito, Dietrich, obecnie wielki mistrz zakonu,

odciął mu ręce i

męczył okrutnie, nim łaskawa śmierć go zabrała.

Dziękuję ci w imieniu króla.

Zobiewaj.

Wiesz, z kim jestem?

Z wujem z bandy Baśki.

Jestem bratankiem wójta krakowskiego, Alberta.

Nakazał zgładzić bunt mieszczan. Ludzie twojego ojca zabili moją matkę.

Potem król dał tym mordercy w nagrodę mój dom.

Teraz ja obiorę mojego doma.

Dlaczego płaczesz?

No mówże.

Bo ludzie żonerajce to tak poturbowali, że to żal było patrzeć.

Nie mogłaś się doczekać, żeby zobaczyć to całe widowisko.

Leżyba, że tak ją umęczy.

I to zna, co że miłowała.

Jak leżała cała taka zakrwawiona na bruku, to bez życia prawie.

Podbiegł do niej.

Ten jej miłośnik tak wziął na ręce i zabrał.

Wszyscy umilki, bo to było widać, że oni się prawdziwie miłowali.

Ale zgrzeszyła, bo miała męża.

A przykówki mówiły, że bił.

Bił, bo nie wierał.

A to nic innego.

Że po cieszenie chciała znaleźć się innego.

Nie ma tak obietantów.

Nic mi nie będzie. Błagam cię, panie. Egle, proszę cię, pomóż mi. Ja go

Ponad wszystko.

Tyle ryzykujesz.

Wiem.

Ale pragnę go jak nigdy nikogo.

Dawno nie byłam w tej części zamku.

Wymaga jeszcze wiele napraw.

Egle, zostań przy drzwiach.

Pilnuj nas.

Pani...

Wiem,

że nawykłaś do ruszynk.

Podoba mi się tutaj.

Dryże się, rozpalę ogień.

Nie, nie, nie trzeba.

Nie trzeba.

Wybacz.

Powinienem zadbać, żeby ci było wygodniej.

I cieplej.

Dajcie piwa.

Powinien obejrzeć cię medyk.

Panie, gdzie tu medyka?

Zresztą zaraz by mi ściągnął na głowę zbrojny. To burde w gospodzie, panie.

Stroga kary. To niebezpieczne.

Jeszcze mogą się dowiedzieć o mnie krzyżacy.

Co tak stoisz? Piwa daj!

Święci państwo!

Co tu się wydarzyło?

Dłużno tu.

Dobrze, że nie chciałeś napalić w piecu.

Co mówisz?

Grąco.

Anno. Powiedz coś.

Anno.

Anno.

Co to będzie za weselej? No przecież ja nie będę w stanie zaprosić wszystkich

moich krewnych. O krewnych, panie młode, już nie wspomnę.

Potrzebujesz medyka, sam się z tego nie wyliżasz.

Nie mam medyka.

Miłość pochodzi od samego Pana Boga. Nie wolno jej marnować.