Original subtitles

Chcę wyglądać młodo i radośnie jak dawniej.

Ten jest piękny.

Albo ten.

Dzisiaj założę coś wyjątkowego.

Wiadomo. Król wrócił.

Prezent od Kazimierza.

Lubi jak go nosisz.

Skąd wiesz, że to dla niego się stroje?

A dla kogo?

Ten założę.

Jest taki skromny jak... Jak?

Nieważne. Rozmyśliłam się.

Zabierz go.

Pokój na Rusi wydaje się taki niepewny.

Jerzy trzyma swoich bojarów mocną ręką.

Czasem nawet za mocno.

I to może spowodować kłopoty.

Biskupie, potwierdzam twoje słowa.

Papież wybrał Warszawę jako miejsce sądu nad zakonem.

Cieszę się, królu, że moja interwencja w Abinianie przyniosła efekty.

Każdy z nas wiele poświęcił tej sprawie.

Dzięki Bogu, Benedykt wysłuchał naszych skarg i podjął słuszną decyzję.

Czy wiadomo już, kto przyjedzie sądzić?

Legaci papiesty są już w drodze.

Niech Bóg czuwa nad nimi.

Jestem pewien, że krzyżacy zrobią wszystko, żeby im w tym przeszkodzić.

Złożymy do Awinionu odwołanie.

Poparte listami księżąt kujawskich i mazowieckich. Mamy też pisemną skargę z

atakowanego przez hordy pogan Mazowsza. Może Jan Luksemburski dołączy do

protestu. Nie wymawiaj przy mnie imienia tych zdrajców.

Sprzedał nas Kazimierzowi za spokój na Śląsku.

Nie mamy nikogo po naszej stronie.

Spokojnie. Nieraz wygrywaliśmy podobne procesy.

Kim są legaci, którzy zjadą do Warszawy?

Galhart z de Carceribus i Piotr, syn Garwazego z Montiglio.

Galhart będzie sprzyjał Polakom.

Wizytował już ziemi królestwa. Zna i ceni Kazimierza.

Piotra nie zna.

Obu papież nadał wszelkie uprawnienia.

Może lubują się w dziewkach i wybornym winie. A może lubią złoto. Dowiem się

wszystkiego. Oczekuję, że proces skończy się naszą wygraną.

Innego wyroku nie uznam. Skarb, cudość, środków, by wspomóc naszą sprawę,

mistrzu.

Stoczyliśmy w Wyszehradzie bitwę bez rozlewu krwi i bez przekupstwa.

I zwyciężyliśmy.

Teraz pora na zwycięstwo w Warszawie.

Przygotujmy się zatem dobrze do tego starcia.

Musimy wybrać kogoś, kto będzie Ciebie reprezentował przed sądem papieżkim,

panie. Ja już wybrałem.

A dowód uznania zasług za niesłabnący upór w walce przeciwko zakonowi

krzyżatkiemu mianuje moim przedstawicielem ekscelencję biskupa

Jestem bardzo wdzięczny za okazane mi zaufanie.

Nikt tak jak ja nie jest przekonany o winach krzyżaków. I nikt bardziej jak ty

nie zasługuje na honor obrony Polski przed krzyżakami.

Pół życia poświęciłem, żeby doprowadzić Krzyżaków przed sąd.

Ale... Muszę odmówić.

Ale jak to?

Rezygnujesz, kiedy jesteśmy już tak blisko?

Dla dobra sprawy. Wiem, że jest ktoś lepszy i bardziej biegły w prawie niż

Jarosław Bogoria.

Znany jest z dyplomatycznego żonglowania słowem.

Tobie w tej materii też niczego nie brakuje, biskupie. Mam inną misję do

wypełnienia.

Chcę zeznawać przeciwko Krzyżakom. Jako świadek?

Poprzysiągłam przed laty doprowadzić pewną sprawę do końca.

Muszę postawić przed sądem samego wielkiego mistrza krzyżackiego Dietricha

Altenburga.

I dopilnować skazania go za zbrodnie, których dopuścił się w 31

roku, kiedy jako...

Głównodowodzący wojskami krzyżackimi najechał na ziemię królestwa.

Takie osobiste zaangażowanie w sporze z krzyżakami uważam za niewłaściwe.

Musimy się jeszcze nad tym pochylić. Nie musimy.

Spyty mi, że wpisz go na listę naszych świadków oskarżających zakon. Popieram

też kandydaturę Bogorina Królewskiego, przedstawiciela przed warszawskim sądem.

Zawiadomię go o tym na szczycie.

Nie możemy pozwolić wydatku dzieła dakonowi.

Uważasz, że powinniśmy wziąć udział w tym procesie? Nie my dowodziliśmy

województw. Co chcesz przez to powiedzieć?

Możemy potępić trafę zbrodni, usunąć ich z naszych terenów i w ten sposób

uspokoić papieżę.

Reakcyjnie się do... Jest to jedyne rozwiązanie, by wyjść z honorem. Nie

okazać słabości.

Musimy znaleźć sposób, by uniknąć przegranej. Decyzja w rękach mistrza

Dietricha.

Ale ja także uważam, że trzeba przedsięwzięć wszelkie kroki, by

Kazimierza zostało odrzucone.

Jest kilka możliwości. Nie dopuścić do zeznań świadków, uszczuplić ich liczbę,

odważyć ich wiarygodność.

Chcę przygotować się do procesu i ruszyć jak najprędzej do Warszawy. Musimy być

w kontakcie, biskupie. Naszym posłańcem będzie Jasiek z Mersztyna. Ale

przygotowywałem mu z rękowiny.

Oczywiście, królu, to jest wielki zaszczyt.

Powinniśmy jak najszybciej sporządzić listę świadków zbrodni krzyżackich na

naszych ziemiach. Nie liczba świadków, że liczmy, ale ranga.

Mamy liczne opisy zniszczeń, jakich dokonał zakon, gdy najechał na dobra

kościelne w Gnieźnie, Włocławku, Łęczycy, Żninie, Uniejowiec czy w

A co z tragedią zwykłych mieszczan?

Co z rzezią Gdańska?

Minęło tyle lat, a zabitych nikt nie pomścił. Zakon miał bronić od pogan i

krzewić wiarę.

Wszystko, co czyni, jest przeciwieństwem wołającym o pomstę do nieba. Spytku,

nie zwlekaj, szykuj listę. Niech żadne zeznanie nie zostanie pominięte. A ze

skarbca opłacisz biednym podróż, żeby mogli dotrzeć przed sądem.

Porządzenie listy zajmie wiele dni.

Lepiej by ani Grot, ani Bogoria nie czekali. Niech jadą czym prędzej do

Warszawy. Jasiek zawiezie tam listę.

I mnie.

Bezpieczna w podróż.

Oddaj to.

Puścił.

Chciała ukraść.

Wygotowane kości?

Potrzebne ci do czego?

Ja tylko tak, żeby wiedziała, kto tu pan.

Za to.

Mamy większe zmartwienie.

Wino z Burgundy wkwaśniało wszystkie beczki.

Musimy to zgłosić po skarbie.

Zwyciężyłam! I z czego się cieszysz?

Tam o ciekawych rzeczach rozmawiają, a my tu piony przesuwamy.

Nudzi mnie to.

Dziękuję ci, Egle.

Słodko przesuł się. Rozsiadłaś się jak królowa.

Jeśli zawadzam, to pójdę, pani.

A ciebie co ugryzło?

Nic.

Ładnie. Jedna obrażona, druga smutna.

Jagna jest smutna, bo tęskni.

Tęskni? A za kim?

Za bratem Wojciecha.

No tak, przecież został mianowany przeorem w kościele świętego Wojciecha

Wrocławiu. Zatawił mi pracę nad kroniką w Wawelsku.

Nie wiem, jak sobie poradzę bez jego pomocy i życzliwości.

Nikt nie chce ze mną grać. Chodź sutko.

Oczywiście.

Zagram.

To dla Oriego.

Powiedzcie, że jeszcze coś mu doniosę.

Przyjdziesz? Wieczorem chciałem pomóc przy koniach.

Ale gdybyś chciała go zobaczyć, to mogę się go przynieść jutro, bo za tobą

tęskni. Ja za nim też.

A ty co tu robisz?

A ten się nigdy nie odczepi.

Nie twoja sprawa.

To się jeszcze okaże.

Ej!

Psiartyku! Dla ciebie to Maciej.

Pan Maciej.

No i się doigrałeś.

Dlaczego?

Król cię... Król cię wzywa. No to chyba nie na pogaduszki.

No rusz się. Chyba nie każesz na siebie czekać królowi.

Skąd mogłem wiedzieć, że przywiozłem beczki ze skwaśniałym trumkiem? To nie

wina. Ale strata jest.

Byłaby mniejsza, gdyby nie twoja rozrzutność.

Gdybyś kupił małą beczułkę, a nie tyle beczek.

Przecież nie kupiłem tego wina dla siebie, tylko dla królowej i króla.

No to teraz się przed nimi tłumacz. Masz rację, panie.

Moja wina pokryje straty.

Akurat. Ty wiesz, ile kosztuje tyle beczek takiego wina.

Zapłacę. Za wszystko.

Pamiętasz, jak... Polowałeś w lasach biskupich?

Pamiętam.

Ile to już czasu z nami jesteś?

Będzie siedem wiosen, jak opiekuję się królewskimi psami.

To może już starczy tej twojej służby.

Chcesz mnie, panie, odesłać? Ja nie mam dokąd jechać. Wszystkie siostry tam już

wydałem. Ale nikt cię nie chce odsyłać.

A nagrodę zasłużyłeś.

Znalazłeś Elżbietkę potem, jak ją koń poniósł.

Nie potrzebuję nagrody, panie.

Lubisz las, prawda?

Potrzebuję kogoś zaufanego, kto by mi towarzyszył na polowaniach.

Kogoś, kto będzie zawsze pod ręką.

Nie będę służył ci wiernie. Jestem tego pewien.

Dlatego mianuję cię podłowczym.

Cudko, jak się czujesz?

Lepiej.

Czy Eliasz powiedział, co ci jest?

Tak, pani.

Nie chcesz mówić.

Sama porozmawiam z Eliaszem.

Jestem brzemienna.

I to dlatego się smucisz?

Cudko, przecież to wspaniały dar.

Nie chciałam ci, pani, przypominać.

Nie gniewasz się?

A na cóż miałabym się gniewać?

Jesteś wspaniałą dwórką, matką i przyjaciółką.

Cieszę się, że będziesz miała znowu dziecko.

Będę się modlić za szczęśliwe rozwiązanie.

Proszę, panie.

Coraz lepiej.

Dziękuję, panie.

Szukam podskarbiego.

Jest w skarbku.

Mam mu coś przekazać?

Nie, nie.

Właściwie tak.

Oddaj mu to, panie.

Co to jest?

To... Podskarbi będzie wiedział.

Wołaj podskarbiego. I to już.

Od powrotu z Wyszehradu nie znalazłeś dla mnie ani chwili.

Panie, Pani, Kasztelan, Specimir przysłał papier.

Anno, wybacz, ja muszę się tym zająć.

Pani, podczas, że mam już ten nowotrunek, którego chciałeś spróbować,

przygotować nakrycie? Nie przeszkadzaj teraz.

Anno, spróbuj tego wina.

Jeżeli będzie dobre, jutro uczcimy nim mój powrót.

Niech Idzi natychmiast przyniesie wino do komnaty królowej. Tak jest.

To to jest.

Przyniósł to dla ciebie pod czaszy.

Czuł się winny z powodu tego skwaśniowego wina. Zamówił dwa razy

zwykle.

Powiedziałem mu, że jest niegospodarny i obiecał zwrócić koszty.

To wino z Burgundii?

Przecież kupcy już wczoraj zgodzili się zwrócić nam za to pieniądze. Cały skład

im się popsuł. Wiem.

Wiedziałeś, że to nie wina Idziego.

I mu o tym nie powiedziałeś.

Chciałem, żeby się czegoś przy tej okazji nauczył.

Co on ci zawinił? Za młody jestem.

Nie nadaję się na ten urząd. Wiem. Wszystkim to powtarzasz.

Jak widać, jest i naiwny, ale i lojalny.

Nie godzi się tak z nim postępować.

Oddafnij to.

Powiem Bartunijowi, żeby to zrobił. Nie.

Ty mu to oddasz.

Osobiście.

Proszę, kosztuj pani.

Tu jest Europa?

Co widzisz?

Nic.

Gdzie?

Kusztowałeś tego wina?

Nie śmiem, pani.

Najlepsze wino jest tylko dla twych ust.

Nie odmawiaj.

Proszę.

Zdrowie, Niemierze!

Zdrowie! Dziennie się spisałeś, Niemierzo!

Mam nadzieję, że tym razem będzie syn!

A jak się czuje twoja mamko, Rzato?

Zarządza, urządza, komnatę dla dziecka.

Widziałem te skrzynie.

Piękne z Sandomierza, które gazała sprowadzić.

Kupuję na zapas.

Jakby się miało urodzić nie jedno, a kilkoro dzieci.

A gdzie jest król?

To nie wypije z nami za zdrowie dzielnych ojców?

Pewnie podpisuje listy świadków na warszawski proces.

Dobry i płodny rok nam nastał.

Oby nam wszystkim służył.

Zdrowie!

To było bardzo miłe, Idzi.

Do zobaczenia.

Zobie.

A może

urządzimy wspólne chrzciny?

Nie wiem, czy to dobry pomysł.

Ostatnio nasze żony są w nienajlepszych stosunkach.

Jak wyprawimy huczne chrzciny, to się pogodzą.

A zaraz potem weselisko.

No, bo przód.

A kto się żeni?

Przecież muszę doprowadzić moje dzieci do równego kobierca.

A ty co, że znalazłeś dla Jagny godnego kandydata?

Nie, nie ja, tylko Katarzyna znalazła i nie kandydata, tylko kandydatkę.

Ty chyba nie myślisz o moim Orzenku.

Katarzyna skontaktowała się z Adamem z książa.

Mam córkę.

Zofię. Mówiłem ci, że nie chcę się żenić. Już postanowiłem. A ja co, co?

nic do gadania?

Jak będę chciał, to sam znajdę matkę dla swojego syna. Ja tak powiedziałem i tak

będzie.

W następnym odcinku.

Nie ma mistrza. Ojcze, pozwól mi odnaleźć pannę, która naprawdę skradła

serce. Ty coś o nas widział?

Nie, nie pozwalam.

Dobry dwór poznasz po tym, jakiego ma podpraszego.

Hańba. Biskup z Królestwa Polskiego. Nie ma powodów nas tak znieważać. Ważne

wiadomości z Merktyna do pana Jana. Daj.

Nie przeszkadzaj im.