Original subtitles

หมอนี่สินะ แกรม

ท่านอเมเลีย

ข้ามีเรื่องอยากคุยด้วยนิดหน่อย

ไม่ทราบว่าจะมาที่คฤหาสน์ของข้าได้ไหม

คิดจะทำอะไรน่ะ

คนชั้นต่ำอย่างเจ้า กล้ามาขัดจังหวะการสนทนาได้ยังไง

เฮ้ย ถึงจะเป็นกิลด์มาสเตอร์

แต่ดูหมิ่นท่านนักลอบสังหาร แบบนี้ยอมไม่ได้หรอกนะ

ข้ารู้ดีอยู่แล้ว

เหล่าผู้ถูกอัญเชิญและผู้ถูกเลือกทั้งหลาย

ต่างมีหน้าที่เพื่อปราบจอมมาร

ทั้งที่เป็นคือกฎของโลกนี้แท้ ๆ

กลับมัวแต่เล่นสนุกโง่ ๆ

นี่แก

ฉันจะทำอะไร ฉันตัดสินใจเอง

ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น

โอ้ ช่างเย็นชาเสียจริง

ชายคนนั้นที่ยอมสละชีวิตเพื่อช่วยเจ้าให้หนีจากวัง

คงรู้สึกไม่ชอบธรรมสินะ

พูดถึงใครกันแน่

ซารัน มิสเรย์

ตอนจบอันน่าสมเพชของเขาน่ะ

เป็นภาพที่น่าดูชมทีเดียว

ดีแล้วที่ให้พวกอีการัตติกาลติดกล้องเอาไว้

ในที่สุดก็พูดออกมานะ

อ๋อ เจ้าก็อยากดูเหรอ

ข้ามีบันทึกภาพไว้ด้วยนะ

ที่แกพูดแบบนั้นกับฉัน

นั่นเป็นความผิดพลาดของแกเอง

ข้าไม่เข้าใจคำพูดพวกชาวสามัญชนหรอก

แต่ช่างมันเถอะ

กิลด์มาสเตอร์

ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่คะ

ทำร้ายพวกนักผจญภัย ที่ไม่ได้ก่ออาชญากรรมไม่ได้นะคะ

เคเรีย

จับตัวเจ้าหญิงอเมเลียไว้

ใครขวาง ฆ่ามันซะ

ราล์ว รีบพาเคเรียหนีซะ

ครับ

อำพรางกลิ่นอาย

ตำแหน่งของอากิระ ถูกมองเห็นอยู่

ฮึ อำพรางกลิ่นอายเลเวลสูงของแกน่ะ

ข้าเห็นจากกล้องของอีการัตติกาลแล้ว

เลยพอจะรู้ว่าเจ้าอยู่กับเจ้าหญิงอยู่

ข้าสร้างกลไกเลียนแบบดวงตาปีศาจของซารัน

อยู่กับอเมเลียถ้าควบคุมตัวเองไม่ได้คง…

กราวิตี้

ไม่จริง

ข้าจะถ่วงเวลาให้

จัดการสักหน่อยแล้วค่อยหนี

รับทราบ

อเมเลีย ทางนี้

อย่าให้หนี ไล่มันไป

ต้องหนีใช่ไหม

วางใจฉันได้นะ

เป็นไงล่ะ ฉันบินได้ด้วยนะ

สุดยอดใช่ไหมล่ะ

ขอบใจนะ ลาติสเนล

ช่วยได้มากเลย

เรื่องแค่นี้สบายมาก

ก็พวกเธอเป็นคนที่ฉันชอบไงล่ะ

สวยจัง

อืม สวยจริง ๆ

กลับมาแล้วสินะ โยรุ

แม้จะถ่วงเวลาได้ไม่นานนัก

ไม่หรอก ช่วยได้มากเลย

งั้นฉันคงต้องขอลาแค่นี้แหละ

ท่านแน่ใจหรือ

ต่อหน้าต่อตาฉัน

ไม่อยากเห็นการฆ่าคนน่ะ

งั้นเหรอ

ไว้เจอกันใหม่ที่ไหนสักแห่ง

ไปดูแกรมมางั้นเหรอ

อืม

เหมือนมันพาทหารเสริมพลังมาด้วย

ที่เจ้าบาดเจ็บมาแสดงว่า

พวกทหารเสริมพลังนั่น แข็งแกร่งสินะ

ถ้า 1 ต่อ 1 พอรับมือได้อยู่หรอก

แต่ถ้าหลายคนพร้อมกันจะยากหน่อย

แถมพวกมันยังมีแผนรองรับอำพรางกลิ่นอายด้วย

การโจมตีของเราทั้งหมดไม่เป็นผลเลย

รู้สึกเหมือนพลังมันถูกดูดหายไปอย่างนั้น

พวกมันคงส่งพลังเวทจากยา

ไปยังอาวุธกับเกราะนั่นแหละ

ปะทะตรง ๆ ไม่มีประโยชน์เลย

แต่นายเป็นนักฆ่า

น่าจะมีวิธีจัดการอยู่บ้างไม่ใช่เหรอ

เดี๋ยวก่อนสิ

พูดเหมือนกับว่าอากิระจะต้องทำยังไงไม่รู้

ถ้าเกิดเจ้าหญิงอเมเลียหนีจากมันต่อหน้า

พวกมันจะพยายามไล่ล่าเรานะ

แกรมเป็นคนแบบนั้น

อเมเลีย

วันนี้ดึกแล้ว พักผ่อนเถอะ

โยรุด้วย

เอ๋ แต่ว่า

นายท่าน

อยากอยู่คนเดียวสักพัก

ขอร้องล่ะ

จากคำสั่ง ข้าลาดตระเวน ตามทางออกทุกเส้นทางจากเมืองหลวงแล้ว

เบาะแสล่ะ

กำลังรวบรวมข้อมูลขอรับ

คาดว่าจะทราบที่อยู่ของเจ้าหญิงภายใน 1-2 วัน

ขอเที่ยงวันพรุ่งนี้เลยละกัน

พ่ะย่ะค่ะ

คือว่า

ทำไมถึงต้องเป็นแบบนี้

เป็นความบันเทิงต่างหาก

คนที่ใช้เวทจนหมดทั้งชีวิตภายในหนึ่งปีแล้วตายน่ะ

จะไปทะนุถนอมเขาทำไมกัน

ถ้ามียาก็เติมพลังได้ไม่จำกัด

ยิ่งไปกว่านั้นถ้าขายเจ้าหญิงอเมเลียให้พวกมาร

จะได้วัตถุดิบหายาก

แล้วเสริมพลังพวกทหารได้มากกว่านี้อีก

เอาละ ข้าขอพักก่อน

สั่งเพิ่มจำนวนทหารเสริมกำลัง เฝ้ารอบพื้นที่เผื่อไว้ด้วย

รับทราบขอรับ

ถ้าไม่ลงมือ อเมเลียจะถูกไล่ล่า

แล้วมันก็สบประสาทการตายของผู้กองซารันด้วย

ปล่อยให้มันมีชีวิตอยู่ต่อไม่ได้

เราตัดสินใจไปแล้ว

เพื่อรับมือตอนพบกับทหารเสริมพลัง

เราต้องเตรียมอาวุธลับไว้ให้เรียบร้อย

นี่มัน รู้สึกจะเป็น…

นี่ของที่ผู้กองจัดเตรียมไว้

มันต้องมีประโยชน์แน่ ๆ

เอ๊ะ ถ่ายชัดไหมนะ

ว่าไง อากิระคุง

ผู้กองซารัน

ตกใจไหม

ความจริงแล้วคือว่า

ฉันเตรียมสิ่งนี้ไว้เผื่อเกิดอะไรขึ้นกับฉันน่ะ

ทั้งเธอและฉันเนี่ย

ไม่มีอะไรรับประกันว่าเราจะรอดเสมอไป

แต่นี่ก็ไม่ได้ตั้งใจมาเปิดเผยความลับ

อะไรหรอกนั่นหรอกนะ

แอบคาดหวังอยู่ใช่ไหม

ฮึ ไม่เลย

แค่อยากจะย้ำสิ่งที่บอกเธอไปแล้ว

อีกสักครั้งเท่านั้นเอง

เพื่อมีชีวิตรอดกลับไปอยู่กับครอบครัว

เธอควรเป็นนักฆ่าที่ไม่ต้องฆ่าคน

แบบนั้นก็โอเคแล้ว

อากิระคุง สักวันเธอต้องกลับไปยังโลกเดิม

ซึ่งคงเป็นประเทศที่สงบ

ประชาชนใช้ชีวิตโดยไม่ต้องต่อสู้หรือฆ่ากัน

ทำไมกันล่ะ

เพราะงั้นการคิดจะล้างแค้นอะไรให้ฉันนั่น

อย่าคิดเลยดีกว่านะ

ทำไมล่ะ

สิ่งที่เกิดขึ้นในโลกนี้

อากิระคุงไม่จำเป็นต้องรู้สึกรับผิดชอบเลย

ไม่ควรเป็นเช่นนั้น

รวมถึงการตายของฉันด้วย

จะขอย้ำอีกครั้งว่า

การล้างแค้นเป็นเรื่องที่คนโง่เขาทำกัน

แต่สำหรับคนฉลาดอย่างอากิระคุง

คิดว่าน่าจะเข้าใจนะ

ทำไมต้องเป็นตอนนี้ด้วย

ทั้งที่

ทั้งที่ตัดสินใจอย่างนั้นแล้ว

ทำไมต้องพูดเรื่องนี้เอาป่านนี้ด้วย

ชีวิตมันไม่เป็นไปตามใจจริง ๆ นะ

นั่นแหละการมีชีวิตอยู่

แต่อากิระคุงจะไม่ยอมไหลตามคนอื่น

ฉันเชื่ออย่างนั้น

เรื่องที่ว่าทำไมฉันถึงจุกจิกกับเธอนักละก็

น่าจะเป็นเพราะฉัน

ชอบอากิระในฐานะคนคนหนึ่ง

โอ๊ะ พูดอะไรเขิน ๆ ออกไปจนได้

งั้นพอแค่นี้ละกัน

ผู้กองซารัน

ได้โปรดดุด่าเราที

ที่ฉันไม่ยอมฟังคำของนาย

และที่ฉันโง่ด้วย

จะไปเหรอ

ตื่นอยู่เหรอ

ถ้านายจะไปทำงานให้เสร็จ

การตามเช็กดูผลงาน ก็เป็นความรับผิดชอบของผู้ว่าจ้าง

ฉันจะไปจัดการตอนนี้แหละ

จะรับมือกับทหารเสริมกำลังยังไงล่ะ

จะทำเท่าที่จำเป็นเท่านั้น

ไม่ได้ตั้งใจฆ่าคนโดยไม่จำเป็น

แบบนี้ได้ไหม

นักลอบสังหารไม่ใช่นักฆ่าล้างบาง

ใช่ไหมล่ะ

ก็ได้

เดี๋ยวก่อน

อเมเลียก็ยังไม่นอนเหรอ

จะนอนหลับได้ไง

อากิระ อย่าไปเลยนะ

ฉันรู้ได้

ใจจริงของอากิระไม่ได้อยากฆ่าคน

ใช่ไหมล่ะ

ใช่แล้วละ

งั้นอย่าไปเลย

ขอโทษนะ

อเมเลีย

มารอส่งเหรอ โยรุ

ถ้าสั่งมาข้าจะไปช่วยอีกแรง

ขอโทษ ให้ฉันไปคนเดียวเถอะ

รับทราบ

ตามความประสงค์ของนายท่าน

อาชีพเดียวกันสินะ

นักลอบสังหารงั้นเหรอ

ซวยจริง ๆ ที่งานมาชนกับคนเก่งอย่างแก

แต่ถึงยังไงก็ยอมกันไม่ได้หรอก

หมอนี่พูดถูกแล้ว

พวกเรายอมกันไม่ได้หรอก

ตอนนั้น ในหัวของเรา

มีคำพูดของผู้กองซารันลอยขึ้นมา

การมีชีวิตอยู่นั้นไม่มีอะไรเป็นดั่งใจ

งานนี้ไม่คุ้มเลย แต่จะถอยตอนนี้ก็ไม่ได้แล้ว

เรื่องแบบนี้คงไม่ได้เกิดขึ้นแค่กับเราแน่

ใคร ๆ ก็คงเหมือนกัน

แม้แต่นักฆ่าคนนี้ที่น่าจะ รับงานจากราชวงศ์ก็เช่นกัน

ทุกคนต่างมีสิ่งที่ควบคุมไม่ได้อยู่ในใจ

ทั้งโครว์

ทั้งโยรุ

ทั้งอเมเลีย

โลกใบนี้มันช่างไม่ยุติธรรมจริง ๆ นะ

แม้แต่เคียวสุเกะกับเหล่าผู้กล้า ที่ถูกส่งมาโลกนี้โดยไม่ทันตั้งตัว

หรือแม้แต่เผ่ามาร

หรือแม้แต่จอมมารเองก็คงไม่ต่างกัน

แม้แต่กษัตริย์ที่อัญเชิญพวกเรามา

หรือแม้แต่แกรมเอง

ทุกคนก็มีเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจ

และแน่นอน

ผู้กองซารันก็ด้วย

เพราะงั้นเราต้อง…

อากิระ

ขอโทษนะ

ทำไม

ทำไมถึงต้องขอโทษล่ะ

เพราะไม่ฟังฉันห้ามแล้วออกไปเหรอ

แต่ว่า

ฉันน่ะ

ทั้งที่ตัดสินใจแล้วว่าจะทำให้ได้

แต่พอถึงเวลาจริง

ร่างกายกลับสั่นไม่หยุด

ทั้งที่เป็นแบบนั้น

แต่หลังจากฆ่าแกรมแล้ว

กลับไม่รู้สึกอะไรเลย

น่ากลัวเหลือเกิน

ทั้งที่เพิ่งพรากชีวิตของคนไปหนึ่งคน

แต่ฉันกลับไม่รู้สึกอะไรเลย

คงได้เป็นนักฆ่าของจริงแล้วละ

อากิระ

เล่าเรื่องอะไรโง่ ๆ เนี่ย

ถ้างั้นก็น่าจะฆ่ากษัตริย์เรทีสซะตั้งแต่แรก

ถ้าทำแบบนั้นผู้กองซารันก็จะไม่ตาย

นั่นไม่ใช่ความผิดของอากิระ

ยังไงก็ต้องเป็นแบบนี้อยู่ดี

แค่ต่างกันว่าช้าหรือเร็วเท่านั้น

คนที่อเมเลียพยายามปกป้อง

จนถึงเมื่อวานนี้

ไม่มีอีกแล้วนะ

และก็ไม่มีวันกลับไปได้อีก

ขอโทษนะ

ไม่เป็นไรหรอก

ไม่ว่าอากิระจะกลายเป็นยังไง

ไม่ว่าจะกลายเป็นอะไรก็จะอยู่ด้วยกัน

อเมเลีย

อากิระน่ะ มักจะเปิดทางไปต่อของตัวเองเสมอ

ฉันเห็นมาตลอด

เพราะแบบนั้น

ฉันก็จะทำแบบเดียวกัน

จากนี้ไป

ฉันจะเป็นยังไง

ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกัน

อาจกลายเป็นปีศาจน่ากลัวก็ได้

ถึงอย่างนั้นก็ตาม

ถ้าเธอไม่หลบสายตาไปจากฉัน

ฉันคงจะเดินต่อไปข้างหน้าได้อีกนิดหน่อย

อย่ามาทำเป็นลืมข้าเชียวนะ

โยรุผู้นี้ได้ถวายชีวิตแก่นายท่านแล้ว

จะอยู่เคียงข้างเสมอ

ว่าไงนะ

ท่านลุงเขา…

ท่านแกรมถูกลอบสังหารเหรอ

หรือว่าคนนั้นลงมือ

ไม่สิ มีแค่คนเดียวที่ลงมือได้

ขอคุยด้วยหน่อย

อะไรเหรอ

ตั้งแต่ตอนที่ฉันตื่นขึ้นมา

สกิล สัญชาตญาณ ของฉันมันบอกบางอย่าง

ว่ามีการเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นกับตัวอากิระ

หมายความว่ายังไง อย่าบอกนะว่า

ไม่ใช่ ไม่ได้หมายความตายหรอก

แล้วก็ไม่ใช่บาดเจ็บหนักอะไรด้วย

แค่รู้สึกว่า มีการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่เกิดขึ้นเท่านั้น

ถ้ายังไม่ตาย ลองถามเจ้าตัวดีกว่า

ยังไงก็สัญญาว่าจะมาเจอกัน

นั่นสินะ

ไม่ว่าใครก็ตาม

ต้องมีการสูญเสียสิ่งใดสิ่งหนึ่ง อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

สิ่งสำคัญคือสิ่งที่จะเกิดขึ้นหลังจากนั้น

สักวันฉันจะต้องจัดการจอมมารให้ได้

ในตอนนั้น เจ้าทำอะไรไปแล้วบ้าง

จะขอไปด้วยนะ โครว์

แน่นอน ฉันรักษาสัญญา

งั้นเราไปกันเถอะ

อืม

อเมเลียกับโยรุก็ยอมรับแล้ว

ยอมรับเราที่มือเปื้อนเลือด

เพราะงั้นเราก็ต้องยอมรับ

สิ่งที่เราต้องแบกรับเช่นกัน

ส่วนการกลับโลกเดิม

ไม่รู้ว่าตอนนี้เรายังมีสิทธิ์อยู่หรือเปล่า

แต่พวกเคียวสุเกะกับผู้กล้า

เพื่อนในห้องเรียน

เพื่อให้พวกเขากลับบ้านได้ หากจำเป็นต้องฆ่าคน

เราก็จะรับหน้าที่เอง

ในฐานะนักฆ่า

(ตอนที่ 12 อากิระ โอดะได้กลายเป็นนักฆ่า)

สัญญาที่เคยผูกพันกันนั้น

แม้จะไม่มีเลยก็ตาม

ก็ให้หยดน้ำตาหลั่งนำทางไป

จะไม่มีวันย้อนกลับไปได้อีก

มันก้องกังวานอยู่ในหัว

ให้ลองเปิดประตูด้วยความแน่ใจ

โชคชะตาที่ยื่นมาให้นั้น

ให้จูงมันทิ้งไป

แม้ถูกถาโถมไปด้วยสิ้นหวัง

แสงที่สถิตอยู่ในดวงตาเธอ

จะคอยส่องให้โอกาสใหม่

ลองถามลึกเข้ามาใจตน

สถานที่ที่เลือกแล้ว

คือทุกสิ่งที่เราควรปกป้อง

แม้ไม่มีใครยินยอมก็ตาม

สัญญาที่ให้เธอไว้ในวันนั้น

ว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง

เงาสองเราจะยืดยาวออกไป

จากประภาหนึ่ง

การเดินทางที่ไร้ปลายทาง

พวกเราต้องก้าวข้ามมันไปได้แน่นอน (ไม่ว่าจะแห่งหนใด)

คำปรารถนาที่ฝากไว้ในมือคู่นี้

ดาบที่ปลดปล่อยคำปรารถนานั้นออกไป

ก็เพื่อสิ่งที่ฉันต้องปกป้องไว้ในตอนนี้

แม้ไม่มีใครยินยอมก็ตาม

สัญญาที่ให้เธอไว้ในวันนั้น

ว่าเธอไม่ได้อยู่เพียงลำพัง

จงตัดความลังเลออกแล้วเผาให้มอดไหม้

แก่อนาคตที่ช่วงโชติชัชวาล

เงาสองเราจะยืดยาวออกไป

จากประภาหนึ่ง