Original subtitles

Memorandum aan Paramount Pictures, Hollywood, Californië.

Van Alexander Meyerheim, over m'n nieuwste film.

Heren, terwijl u achterovergeleund in uw koele kantoor zit...

loopt alles hier, aan het oorlogsfront, gesmeerd.

Maakt u zich geen zorgen over het scenario.

De schrijver verzekert me dat hij al 138 pagina's met prachttekst heeft.

Die worden nu getypt. Ik heb zondag een ontmoeting met hem in Parijs.

Punt. Nieuwe alinea.

Heren, het wordt een geheide kaskraker.

Een Alexander Meyerheim-film naar een scenario van Richard Benson.

Ken jij hem, poppedeintje? - Of ik hem ken?

Ik haat hem. Richard Benson: Jakkie.

Bepaalde kanten van hem ken je zelfs beter dan ik.

Dat hij nog tijd heeft om te schrijven.

Hij had mij ook een scenario toegezegd.

De laatste tien pagina's dreven in de zee voor Malibu, in een wodkafles.

Stuur hem het gebruikelijke telegram.

Richard heeft me verzekerd dat hij geen druppel meer aanraakt.

Niet storen

vous dus, en vous ook merci RB

De deur is open. Kom binnen.

Ben jij het meisje van het typekantoor?

Als we een vruchtbare relatie willen opbouwen...

beantwoord je een vraag nooit met een wedervraag.

Deed ik dat dan? - Nu doe je het weer.

M'n ja bij binnenkomst was een vraag. Vraagteken gesuggereerd.

Ken je het verschil met impliceren? - Is dat geen vraag?

U stelde ook een wedervraag.

Suggereren is iets niet direct zeggen...

en impliceren is iets bekend veronderstellen.

Ik heet Gabrielle Simpson. - Is dat een vogel?

Ik zou hier enkele dagen zoet zijn en ik had geen oppas voor hem.

Daar is het kantoor, ik woon boven en het terras is aan die kant.

Dat megalomane object aan de horizon is de Eiffeltoren.

Ik liet het verplaatsen zodat ik weet in welke stad ik zit.

Als je het monsterlijk vindt, haal ik het weg.

En hier logeer jij. De kamer kan je goedkeuring vast niet wegdragen.

Ik had je in een andere kamer willen boeken, maar de tent zit bomvol.

Het is namelijk 14 juli.

Ik werkte ooit voor een schrijver die in z'n badkuip werkte.

Ik ben wat gewend. - Pak maar uit. In bad?

En nadat ik hem badolie had gegeven...

hoefde ik m'n hand niet in koud water te steken.

Betekent dat dat de vogel Richelieu heet?

Dat is een implicatie, geen suggestie.

In koud water steken. Leuke vergelijking.

Heet hij Richelieu omdat u een rode kardinaal wilde?

Dat is heel geestig.

Dat is een van de valkuilen als je een bekende clown bent zoals ik.

Ik moet in vorm blijven.

Ik vind het een hele eer dat ik mag werken voor een auteur van uw niveau.

Ik ben dol op films en ik denk dat ik heel veel kan leren.

Ik heb voor de Nouvelle vague- regisseur Roussin gewerkt.

Ik ben meer Ancienne vague. - Z'n films zijn zeer avant-garde.

De film gaat over een feest waar geen scrabble gespeeld wordt.

Hij heette Het scrabbelen gaat niet door.

De volgende gaat over een meisje dat geen verjaardagsfeest houdt.

Roger hecht belang aan wat niet gebeurt.

Heeft uw film al een titel? - Tuurlijk.

Het meisje dat de Eiffeltoren stal. - Dat klinkt echt heel fascinerend.

De titel is vast symbolisch. Ze steelt hem toch niet echt, of wel?

Waar gaat het over?

Het is een actie-thriller, romantisch melodrama. Maar ook komisch.

En er klinkt ook maatschappijkritiek in door.

Geef me uw geschreven tekst, dan kan ik zien hoe lang ik nodig zal hebben.

De tekst heb ik hier, lief kind.

Een Alexander Meyerheim-film: Het meisje dat de Eiffeltoren stal.

Verhaal en scenario van Richard Benson.

Hier, met twee pagina's vol mooie foto's vanuit een helikopter...

komen een jongen en een meisje elkaar tegen.

Na wat ditjes en datjes uitgewisseld te hebben...

Daar ben ik heel goed in.

Je voelt dat het tussen die twee broeit.

De eerste schreden op het liefdespad worden gezet.

En dan opeens: ruzie.

Aan de hand van de muziek beseffen we dat er gevaar dreigt.

En dan de eerste ommezwaai.

De kijker weet dat hij op het verkeerde been is gezet.

Het is allemaal niet wat het lijkt. Helemaal niet.

Integendeel, de hele situatie is compleet omgedraaid.

En dat gebeurt via de waanzinnig ingenieuze...

ommezwaai na de ommezwaai.

Verbaasd over de gang van zaken...

beseffen de twee dat ze elkaar volledig verkeerd ingeschat hebben.

Op dat moment zwelt de muziek weer onheilspellend aan.

Ze zijn zich bewust van het gevaar en de jacht kan beginnen.

Piepende banden, mensen die door de in angst gedompelde stad razen.

Opeens zien we in een verlaten steeg, zittend op een afvalbak...

de kat in close-up, die z'n vacht vol regendruppels aflikt.

Terwijl de climax nadert, bereikt ook de muziek een hoogtepunt.

En daar, zich niet bewust van de hevige regen die op hen neerdaalt...

vallen de twee teder in elkaars armen.

En terwijl de kijkers kwijlen van seksueel genot...

neigen de twee dikbetaalde hoofden naar elkaar...

voor het ultieme en onvermijdelijke.

De wereldschokkende, studiohuur betalende, bioscoop vullende...

popcorn verkopende...

zoen.

Het beeld vervaagt. Einde.

138 pagina's. Als je het langer maakt, moet je het later inkorten.

Wanneer moet dat scenario precies af zijn?

Vandaag is het vrijdag.

M'n vriend en opdrachtgever Mr Meyerheim...

komt om tien uur in Parijs aan op...

zondagochtend. En dan is het net Bastille-dag.

Om één over tien geef ik hem het script en daarna gaan we het vieren.

Champagne, op straat dansen. Alles wat iedereen op 14 juli doet.

Ik heb dan al een afspraak. Staat er nog niks op papier?

Heb je dan al een afspraak?

Moet die hele film in twee dagen geschreven worden?

Als je denkt dat je het niet aankunt, dan moet je me dat nu vertellen.

Dan zoek ik wel iemand anders. - Dat bedoel ik niet.

Het is nogal ongebruikelijk, niet? - Voor mij niet.

U hebt vast al over het verhaal nagedacht.

Nee, niet echt.

Wat hebt u dan wel gedaan?

Wat elke vitale Amerikaanse schrijver doet of zou moeten hebben gedaan...

in de eerste 19 weken na de opdrachtbevestiging:

Waterskiën in St. Tropez, zonnen in Antibes, Grieks studeren.

Griekenland werd in Cannes namelijk door een grietje vertegenwoordigd.

Daarna moest ik het Grieks afleren, waar veel wodka aan te pas kwam.

Toen naar Madrid voor het stierenvechten.

Dat circus was gelukkig, omdat ik niet tegen bloed kan, al in Sevilla.

Week 17 en 18 zat ik in het casino van Monte Carlo...

in een poging om m'n contract van 5000 per week terug te verdienen...

dat ik bij m'n werkgever Mr Meyerheim getekend had...

zodat ik het scenario niet hoefde te schrijven.

Uit m'n nog te maken cursus scriptschrijven...

moet je de hoofdstukken 13 en 31 nooit uitvoeren...

...voor langere tijd of voor veel geld. Dat wordt niks.

En nu moet ik het zelf wel. Zullen we dan maar?

Een Alexander Meyerheim-film: Het meisje dat de Eiffeltoren stal.

Vind je de titel pakkend? - Hij klinkt heel intrigerend.

Hij intrigeerde Meyerheim ook. Hij kocht het script ongezien.

Verhaal en scenario van Richard Benson.

Pagina 1. Opening. Buiten. Parijs natuurlijk.

Dag of nacht?

Dag.

Het begint met een shot van de Eiffeltoren.

De camera zoomt in.

Op het platform staat een mysterieuze vrouw. Ze kijkt op haar horloge.

En we zien...

Hoe weet ik dat? Vrouw in het zwart. De groten zijn diep gevallen.

We moeten het verhaal niet te snel verklappen.

Opening. Buiten. De Sacre Coeur. Dag.

Maak er maar het Grand Palais van.

De kijkers moeten het echte Parijs proeven en ruiken.

Buiten. Christian Dior.

De camera zwenkt. We zien een witte Rolls-Royce die voor de deur stopt.

Wacht even, maak er een witte Bentley van. Dat is chiquer.

Een chauffeur in wit livrei opent het portier.

Er stapt een klassieke schoonheid 3 la Marlene Dietrich uit.

En nu is ze...

Puntje, puntje, puntje.

Ze schrijdt de winkel binnen.

En weg is ze. Het is niks, maar Alex zou het te gek vinden.

Hij zou de Bentley stelen en als kostenpost bij de film opvoeren.

Hoe heette je ook alweer?

Hoe lang woon je al in Parijs? - Twee jaar.

En je kwam hier om te schrijven. - Dat ook, maar vooral om te...

Ik weet niet hoe ik het moet zeggen. Om te leven.

Zou je even...

Je kwam dus hierheen om te leven.

In het eerste halfjaar heb ik alle verdorvenheden uitgebreid bestudeerd.

Ik lag nooit voor acht uur 's ochtends in bed.

Ik heb ontelbare koppen gore koffie genuttigd.

Ik dronk geen alcohol, dus ik ging er niet helemaal in op.

Als je niet rookt en drinkt, kan uitgaan heel saai zijn.

Maar je moet je ontwikkelen.

En is die gozer van Bastille-dag ook onderdeel van dat proces?

Hij is gewoon een vriend. Een werkloze acteur.

Dat is al een drama op zich.

Hopelijk is het niet zo'n acteur die constant mompelt en pauzes inlast...

waardoor hij het ritme van de tekst verkracht.

Hij is heel gedreven, maar je kunt ook met hem lachen.

Wat zijn jij en die acteur van plan te gaan doen op Bastille-dag?

We gaan eerst ontbijten in een klein cafeetje...

daarna de hele stad door dansen...

om vijf uur de Opera, daarna het volkslied zingen...

naar Montmartre voor het vuurwerk en dan eten en champagne. Leven, dus.

Dat vind je echt geweldig, hé?

Het leven.

Als ik wakker word en de nieuwe dag zie, ga ik helemaal uit m'n dak.

Ik heb een idee.

M'n eerste goede idee in vier maanden.

Nee, ik had het idee om te stoppen met drinken. Dat werd niks.

Dit zou iets moois kunnen opleveren.

Het verhaal hoe een gewoon meisje uit Parijs 14 juli doorbrengt.

De film speelt zich in één dag af. En ik heb nog twee dagen.

Ons verhaal begint op de vroege ochtend van Bastille-dag.

Alle trompetten schallen door de lucht.

Over een shot van de Arc de Triomphe monteren we de tekst:

Een film van Alexander Meyerheim.

Een overgang naar de Eiffeltoren. De titel in beeld.

De trompetten gaan over in het openingsnummer.

Misschien wil Sinatra het wel zingen.

Er volgt een ellenlange lijst met credits.

Alle 'kleine mensen' krijgen hier hun verdiende plek.

Ik zal hen ook noemen in m'n dankwoord bij de Oscar-uitreiking.

En als de cimbalen klinken:

Verhaal en scenario door Richard Benson.

Beeld gaat op zwart.

De film begint op een pittoresk plein waar het feest in volle gang is.

Een meisje, dat verbazingwekkend veel op jou lijkt...

verlaat haar schamele onderkomen en steekt het plein over.

Ze gaat aan een tafeltje in een cafeetje zitten.

Vol ongeduld wacht ze de komst van haarvriend af.

De een of andere acteur.

Nu moet ik hem dus beschrijven.

Hij is nogal lelijk.

Onzin. Philippe is toevallig heel knap.

Hij lijkt wel een beetje op Tony Curtis.

Ik stel hem voor als zo'n mompelende acteur...

die alleen bijrollen speelt.

En hij heet niet Philippe, maar Maurice.

Ik heb geen oog dichtgedaan. Vind je m'n jurk mooi?

Heel hip.

Zullen we het ontbijt gewoon overslaan...

en al meteen aan de champagne beginnen?

We hadden toch een afspraak?

Nou, die moet ik even in de ijskast zetten.

Ik snap het niet, Maurice.

Het kan helaas niet doorgaan.

Gisteren, toen ik in de kroeg zat...

ik deed net een bakje leut met een stel lokalo's...

kwam opeens zo'n Nouvelle vague-type binnen...

die zegt dat ie Roger Roussin heet...

en een film aan het maken is over Bastille-dag:

Geen gedans op straat.

In Rogers film regent het namelijk.

Hij bood me de hoofdrol aan.

Maurice, ik ben zo blij voor je.

Ik peer hem weer, we gaan de hele dag filmen. In het riool.

Kan ik je ergens afzetten?

Nee, ik loop liever. - Je bent gek.

Met een belachelijk narcisme, kenmerkend voor z'n beroep...

stapt Maurice nogal omzichtig op z'n scooter.

Onze heldin blijft ontdaan achter.

Ze beseft nog niet dat ze zonder hem beter af is.

Ze zouden de hele dag samen zijn.

Dit was de eerste ommezwaai.

Maurice zou zoiets nooit doen.

Hij heet niet Maurice, maar Philippe.

Na verlost te zijn van die vent, gaan we door met belangrijkere zaken.

Ruzie.

De andere man.

De derde zijde van de driehoek.

Heeft Roger je dan niks geleerd over het schrijven van een film?

Gabby blijft daar even zitten...

Ze moet toch een naam hebben?

Gabby blijft eventjes zitten.

Eenzaam en zielig.

Maar ze weet niet dat die treurige scène gezien is door...

Puntje, puntje, puntje.

Een mysterieuze vreemdeling. - Wat spannend, zeg.

Voor je deze simpele hotelkamer voorgoed verlaat...

wil ik je laten zien hoe spannend een mysterieuze vreemdeling kan zijn.

Ik zal hem moeten beschrijven. - Dat lijkt mij ook.

Het is een Amerikaan natuurlijk.

Dat past beter in het verhaal.

En wat nog meer?

Hij is lang, heeft een gebronsde huid...

knap met een atletisch lijf...

en een verweerd, maar verbazingwekkend kwetsbaar gezicht.

Arm kind, ze beseft nog niet...

dat ze Maurice, Phillipe of hoe ie ook heet, zo meteen vergeten is...

Op dat magische moment begint haar leven pas.

Hij neemt haar liefdevol in z'n armen...

en danst lichtvoetig als Fred Astaire.

Ze gaan op in de mensenmassa.

Je moet me over precies tien seconden heel hard slaan.

Ik heb geen tijd om het uit te leggen.

Je hoeft me niet te vertrouwen Maar ik vertrouw jou.

Als ik in jouw grote, betoverende ogen kijk, dan...

De naam doet er niet toe.

Herinner me maar als 1331, Amerikaanse Veiligheidsdienst.

Is dit een grap?

Als je nu even naar links kijkt...

Hou je hoofd stil.

Dan zie je in dat raam...

In dat boeket zit een microfilm. Ik kan niet zeggen wat erop staat...

maar als 't in de verkeerde handen valt, kan de wereld ten ondergaan.

Nu moet je me zo hard mogelijk slaan.

Spionnen in regenjassen?

Ik liet me te veel meeslepen. We moeten even terug.

Goed zo, hier waren we.

Haar vriendje is net verdwenen.

Jongen en meisje ontmoeten elkaar.

Ze dansen en ze dansen en ze dansen.

De mysterieuze vreemdeling. Wie is dat?

Er wordt gebeld. - Wat doet hij?

Welk leed heeft die droeve blik veroorzaakt?

En waarom heb ik geen vak geleerd, zoals m'n vader altijd zei?

Het is een telegram.

Moet u het niet lezen?

Nee, ik ga het niet lezen omdat ik toch al weet wat erin staat.

En wel het volgende: In de afgelopen 19 en nog wat weken...

heb ik 134 telegrammen van Mr Meyerheim gekregen...

met daarin constant die ene vraag: Wanneer is het scenario klaar?

Ik kan niet schrijven als hij zo zeurt.

Dag en nacht: Berichten, telefoontjes.

Hoe ging het vandaag? Nog opgeschoten? Wanneer is het af?

Hij houdt me constant in de gaten.

Z'n mannetjes zitten overal. Heeft hij jou ook gestuurd?

Soms voel ik me als dinges in Les Misérables.

Jean Valjean. - Dat zal wel.

Gisteravond verzekerde ik hem via de telefoon...

dat ik 138 pagina's voor me had liggen.

Ik zei: Elke man die van jou geld krijgt...

en zegt dat hij 138 pagina's heeft, terwijl dat niet zo is...

is een leugenaar en een dief.

Soms denk ik dat hij me niet vertrouwt.

Ik weet wie die mysterieuze vreemdeling is.

Hij is een leugenaar en een dief.

Een moderne François Villon die leeft van wat hij steelt.

Een juwelendief.

Een ervaren kluizenkraker.

Hij krijgt elke kluis ter wereld open met z'n blote handen.

Ik heb het. We moeten wel opnieuw beginnen, maar dat is niet erg.

We hebben pas acht pagina's.

De openingscredits kunnen blijven. Productie, titel en scenario.

Het speelt zich af op Bastille-dag, alleen beginnen we niet met Gabby.

We beginnen met Rick.

Een prachtnaam voor een mysterieuze vreemdeling.

Geen commentaar, ja. Begin te typen.

Buiten. Dag. Een pittoresk pleintje.

Tussen een hossende mensenmassa...

zoomt de camera in op een tamelijk lange en gebronsde Amerikaan.

Hij krijgt ook al meteen leugenaars- en dievenkleren aan...

in verschillende tinten zwart.

Met soepele tred loopt Rick op het tafeltje af...

waar Gabby wordt afgewimpeld door haar acteur.

Met z'n bovenmenselijke intelligentie schat ie de situatie in. Hij aarzelt.

Als Rick een zwak heeft, dan is het wel voor een mooi koppie.

Hij besluit om door te lopen naar een andere tafel...

waar twee criminelen wachten. Noem ze gangster 1 en gangster 2.

Heb je al besloten? - Ik heb je voorstel in beraad.

Het is een simpel en mooi plan, maar ook origineel en gewaagd.

Je hoeft maar twee dingen te doen: De kluis kraken en het briefje afgeven.

Een klusje van een paar uur en dat levert ons dan één miljoen dollar op.

En dat zullen we dan natuurlijk door drie delen.

De ene helft voor mij en de andere helft voor jullie twee.

Je hebt al ja gezegd.

Het is een feit dat ik niet alleen kluizen kraak...

maar ook kan liegen en stelen als de beste.

De helft voor mij en de andere helft mogen jullie delen.

Goed dan. Ik kom je om vier uur met de auto ophalen.

Tot vier uur dan.

En probeer je voortdurende en immense aandrang te beheersen...

om dubbelspel te plegen. Deze keer zien we het niet door de vingers...

zoals vorig jaar in Tanger.

Nu er sprake is van een zekere spanning, intrige en romantiek...

zijn we weer op dat magische moment aanbeland.

Jongen en meisje ontmoeten elkaar.

Nu moet er weer wat ruzie komen.

Een nieuw personage misschien.

Even verderop zit Ricks aartsvijand:

inspecteur Gillette van Interpol.

Het is duidelijk dat hij iets weet wat de kijker nog niet weet.

Het verhaal is nu dus in gang gezet.

De kijker zit te popelen om te weten te komen water gaat gebeuren.

En ik geef ze gelijk. Ik wacht ook vol spanning.

Nu kan ik ze met m'n scherpe geest op 'n geestige manier laten babbelen.

De vraag is alleen: Waar kan ik die schattige scène laten plaatsvinden?

Tijdens een lunch.

Hij gaat in een mooi restaurant in het Bois lunchen.

Ze gaat niet lunchen met een man die haar op een plein oppikt.

Hij is een vreemdeling.

Waarom, vraagt hij tijdens het dansen...

ben je zo verdrietig? Iedereen is zo blij.

En dan doet hij een suggestie.

Als je je bovenlip optrekt, lijkt het in elk geval alsof je lacht.

Dat was dus niks. Nu moest hij z'n charme in de strijd gooien.

Weet je wat serendipiteit betekent, vraagt ie. Ze schudt het hoofd.

Dat verbaast me. Als je 's ochtends je ogen opent...

en dan uit je dak gaat van een nieuwe, mooie dag.

Serendipiteit? - Juist.

Verzint u dit ter plekke? - Het is een bestaand woord.

Het betekent dat elke gebeurtenis je plezier, genot of geluk verschaft.

Hoe onverwacht ook. - Serendipiteit.

Hij verklaart het woord op een boeiendere manier.

Op het juiste moment stelt hij voor om te gaan lunchen. Ze wil wel.

Denkt u niet...

Hij nodigt haar niet uit voor een weekend in een hotel in New Jersey...

maar voor een lunch.

Denk je dat ze mee zou gaan als hij ontzettend charmant was?

Misschien wel als het alleen bij een lunch blijft.

Dat belooft hij. Tenzij ze voor erna nog iets leuks weet.

Dat doet ze niet. - Seren... Nou, goed dan.

Hij houdt een paardenkoets aan en ze gaan naar het Bois. Mee eens?

En nu moeten we het gaan opschrijven.

Nee, want de kijker weet al een uur dat ze met hem gaat lunchen.

Hoe overbruggen we dan de tijd van het plein tot de serendipiteit?

In een film heb je daar een heel doeltreffende techniek voor.

De overloop.

In de loop der jaren heeft de kijker geleerd...

dat als het beeld vervaagt...

en een andere scène ervoor in de plaats komt...

een zekere tijd is verstreken. De beelden lopen dus in elkaar over.

We gaan dus heel langzaam over naar het Bois.

Een mooie koets met daarin ons mooie stel...

gaat in galop langs watervallen en bomen naar een heerlijk restaurant.

Valt het u op hoe ik ons spannend melodrama situeer...

in een feestvierend Parijs?

Ik zal de kijker hun oeverloze geleuter besparen...

en meteen ter zake komen.

En weer gebruik ik de zojuist genoemde techniek: De overloop.

Wie bent u? Wat doet u?

Wie ben ik en wat doe ik?

Ik ben niemand en ik heb alles en niks gedaan.

Autocoureur, een tijdje jager geweest...

pianist in een nogal rare tent in Buenos Aires.

Dit en dat, alles en niks.

De vloek van rijke ouders.

Ik weet wat je bedoelt. Ook ik stam van rijke ouders.

Daarom heb ik het kasteel verruild voor Parijs.

We hebben overal ter wereld huizen...

maar het mooiste was ons zomerhuis in Deauville met z'n dierentuin.

Als ik lief was geweest, mocht ik op zondag altijd de giraffen voeren.

Giraffen? Zeg niet dat jullie thuis ook giraffen hadden?

Jij dan ook? - Natuurlijk.

Wat leuk. We hadden allebei giraffen als kind.

Wat is de wereld toch klein, hé?

Op Rick. - Op Gabby.

Mag ik u iets aanbevelen? - Ik kies liever zelf.

Als hors-d'oeuvre wil ik flinterdunne plakjes prosciutto...

gewikkeld om rijpe partjes Perzische meloen.

Daarna tongfilet, lichtjes gesauteerd in champagne en boter.

En daarbij wil ik graag een fles... - Pouilly-Fuissé?

'59 is prima. En daarna...

Een Chateaubriand voor twee.

Doe maar voor vier personen. Geschroeid.

Zwart aan de buitenkant en lekker rood van binnen.

Daarbij wil ik graag witte asperges...

en een fles Château Lafite Rothschild '47.

En als toetje een grote portie bosvruchten...

Met dikke klodders slagroom.

Zo dik dat je het er met een schep op moet gooien.

Je hoort het. En rap een beetje, we zijn uitgehongerd.

Terwijl we op de plakjes prosciutto wachten...

die mooi om rijpe partjes meloen zijn gedrapeerd...

Alsjeblieft, ik hou het niet meer.

Zouden ze de tong echt in champagne en boter bakken?

Wil de lieftallige Miss Gabrielle Simpson tijdens het wachten...

samen met de talentvolle Mr Benson een aperitiefje nuttigen?

Dat hebben ze allebei verdiend.

Prima, dat lijkt me heerlijk.

Ik moest eerst niks van Rick hebben...

maar ik vind hem steeds aardiger.

Dus Rick wordt steeds aardiger? - Hij is uitermate aantrekkelijk.

De reactie van de vrouwelijke kijker is belangrijk.

De lunch is voorbij.

De martini's, de wijn en de cognac doen hun werk...

en ze verkeren nu in een dromerige gloed.

De pagina's die we tot nu toe vol hebben gekregen met ons prachtproza.

Dit is, zoals eerder geventileerd tijdens ons gesprek...

de beginscène, een aantal mooi gefilmde shots.

En hier ontmoeten de jongen en het meisje...

als je een vreemde van middelbare leeftijd zo mag noemen, elkaar.

Zo oud bent u nog niet. Ik vind dat u zeer goed geconserveerd bent.

Zo'n aardig compliment heb ik nog nooit gekregen.

We gaan verder. Pagina acht, negen en tien staan vol romantisch geneuzel.

Dat u zo mooi kunt beschrijven. - Dank u.

De twee voelen zich onbewust tot elkaar aangetrokken.

Het zaad van de liefde is gezaaid.

Zo simpel is het dus als je kennis en ervaring hebt.

Miss Simpson, volgens mij besef je niet...

dat een schrijver een ontzettend eenzaam leven leidt.

Hebt u enig idee water nu gebeurt?

Heb jij, Miss Simpson, enig idee water nu gaat gebeuren?

Vergeet niet dat hoe charmant hij ook lijkt...

hij een leugenaar en een dief is. Dat staat hier.

Ik weet wat er nu gaat gebeuren.

En dan komt nu de tweede ommezwaai.

De kijker beseft dat hij om de tuin is geleid.

Hij goot haar vol martini, wijn en cognac om maar één reden:

Om haar dronken te voeren.

Maar dat is ze niet, ook al denkt hij van wel.

Terwijl hij haar nog één laatste glas opdringt...

Arm kind.

Ze waande zich veilig in de armen van die gebronsde, knappe Amerikaan.

Maar het is niet wat het lijkt. Helemaal niet.

En de muziek zwelt aan.

Dan beseft ze dat ze gevaar loopt.

De mysterieuze vreemdeling. Wie is hij? Hoe is hij echt?

En waarom blijft hij aan haar nek knabbelen?

Wees niet bang, liefje. Het is maar een vleermuis.

De dieren van de nacht zijn m'n vrienden.

Ik weet waarom je aan m'n nek knabbelt. Je bent een weerwolf.

Nee nee, m'n liefje. Ik ben een vampier.

Deze grotten zijn de ideale plek voor m'n laboratorium.

Toch heeft hij heel speciale ogen. Ook al zijn ze nogal bloeddoorlopen.

Een vampier moet vreselijk eenzaam zijn. Maar nee.

Ze heeft niet voor niks kennis gemaakt met de verdorvenheid.

Gabby is geen meisje dat een vampier meteen aan zich laat knabbelen.

Ze rukt zich los en de jacht kan beginnen.

Hij heeft haar te pakken. Nee Gabby, je mag niet opgeven.

Je bestreed hem in de grot, op het strand, in het vliegtuig.

Dat is het: Vliegtuigen.

Haar gezicht is van angst vertrokken. Mr Benson, ze heeft hem vermoord.

Rustig nou maar, er is niks aan de hand.

Je hebt een zware dag achter de rug en te veel gedronken.

Trouwens, hij vroeg er ook om.

Hij goot haar vol drank, voerde haar ladderzat.

Nou, dat is ze niet. In het geheel niet.

Ze vermoordde niet alleen hem, maar ook nog dat arme paard.

En ze sloeg hem met die vreselijke zweep.

Eigenlijk had zij erom gevraagd. - Wat dan wel?

Wat hij met haar ging doen. Waarom deed ze nou zo moeilijk?

Hij was toch geen vampier of zo?

Ik vind hem eigenlijk best knap.

Miss Simpson, het lijkt me beter als je nu gaat slapen.

O ja? En u dan?

Ik ga nadenken.

Ga naar binnen en naar bed.

Een paar uurtjes doen me vast goed. Als u een idee krijgt...

en dat gebeurt vast, dan moet u me wakker maken.

Belooft u dat?

Ik beloof het.

Centrale, ik wil Mr Alexander Meyerheim in Cannes bellen.

Het is half twee. Hij zit nu vast in het casino.

Ik ben Mr Richard Benson.

Ik wil hem persoonlijk spreken. Ik wacht wel.

Beste Alex...

Beste Alex, met pijn in het hart moet ik je meedelen...

dat er geen film gedraaid kan worden.

Beste vriend, het heeft geen zin om zondag naar Parijs te komen...

om het scenario te lezen, want er is geen scenario.

En als het aan mij ligt, zal er ook geen...

Probeer het chémin de fer-spel. De grote tafel.

Ik was vergeten om Richelieu's kooi te bedekken.

Mr Benson, u moet niet denken dat ik u in de steek laat.

Ik ben op m'n kamer als u me nodig hebt. Slaap lekker.

Centrale.

Laat maar zitten.

Helaas, Miss Simpson...

ben ik geen musical aan het schrijven.

Mr Benson, hebt u al die pagina's vannacht geschreven? Alleen?

Terwijl sommigen lekker in bed lagen...

waren andere, productieve burgers aan het goochelen met letters.

Het was jammer dat jij als beginneling er niet bij was...

om met je eigen betoverende ogen een doorgewinterde prof in actie te zien.

Ik was DiMaggio die achteruit lopend een hoge bal probeerde te vangen.

Ik was Manolete die de stier de genadestoot wilde toebrengen.

En helaas miste omdat ik niet tegen bloed kan.

Ik was Pablo Picasso die vingervlug...

een derde oog toevoegde aan het portret van z'n geliefde.

Ik was...

Hoe spel je naïef?

N-A-'I-E-F.

Daar was ik al bang voor.

Naast de krap tien meter papier die ik volgekalkt heb...

moest ik fouten over Rick op voorgaande pagina's corrigeren.

In een moment van onzekerheid had ik het intellect van hem onderschat.

Hij was geen kluizenkraker, maar een topcrimineel...

op wie overal ter wereld jacht werd gemaakt.

Het plan is stap voor stap in dik een jaar tijd door Rick zelf uitgewerkt.

Die twee anderen zijn gewoon hulpjes.

En nu zijn we weer daar waar we waren.

Ze hebben een zalige lunch achter de kiezen.

Het is bijna vier uur, de auto komt er zo aan.

Pagina 14.

Ga zitten en hou je vast.

Nu komt de ommezwaai in de ommezwaai.

Over anderhalve minuut beseffen jij en de kijker dat jullie bedot zijn.

Niks is nog wat het lijkt. In het geheel niet.

Alles wordt op z'n kop gezet.

Zit me daar nou niet in opperste aanbidding aan te staren.

Lees het scenario.

Rick en Gabby drinken cognac. Haar grote betoverende ogen stralen.

Ik heb nog nooit zo zalig geluncht. Ik weet niet hoe ik je moet bedanken.

En nu zal ik je vertellen wat we de rest van de middag gaan doen.

M'n chauffeur zal ons om vier uur oppikken.

We gaan kijken hoe Parijs feestviert.

Dan even langs kantoor om iets op te halen...

en daarna naar een feest ter ere van mij...

in het restaurant van de Eiffeltoren.

Bent u monsieur Rick?

Uw chauffeur is er. Hij heeft een belangrijke boodschap voor u.

Ik ben zo terug.

Het is bijna vier uur.

Ik weet het, ik weet het.

Wat is dit? Ben je gek geworden? Een meid meenemen naar zo'n klus.

De afspraak was: Jij rijdt en ik organiseer.

In het plan stond niet dat er een meisje bij zou zijn.

De gave om te improviseren op kritieke momenten...

is een reden waarom ik een dikbetaalde, succesvolle dief ben.

Kijk eens zo onopvallend mogelijk naar links, vlak achter je.

Daar verbergt zich iemand achter de krant van gisteren.

Onze oude vriend, inspecteur Gillette.

Wat doet hij in Parijs?

Denk je dat hij iets vermoedt?

Ik blijf hem altijd één stap voor. Waarom heb ik haar opgepikt?

Vanwege haar grote, betoverende ogen.

Dat ook, maar vooral om onze vriend op het verkeerde been te zetten.

Het zou nooit in hem opkomen...

dat de dikbetaalde Rick zo dom zou zijn om een meisje mee te nemen.

Maar dat ga ik nou net wel doen. Ze is de ideale dekmantel.

Ik zie je zo bij de auto.

Ga je mee?

Beste Gillette, nu treffen we elkaar weer.

Beste Rick, wat een buitengewoon toeval.

Hij is op een vreemde manier een zakenrelatie van me.

Een vriend van Rick is ook mijn vriend.

Laat het je smaken. En bedenk wel: Elk pondje gaat door het mondje.

Dit moment moet ik koesteren.

Na drie jaar wachten hapt m'n briljante dikbetaalde vriend toe.

Die arme Rick weet namelijk niet dat het meisje van ons is.

Vermoedt hij echt niks?

Mijn imitatie van een acteur was onberispelijk.

Ik speelde de rol ingetogen...

rekening houdend met het karakter van dit personage.

Het diepgewortelde, belachelijke narcisme.

Het gebrek aan kwetsbaarheid. De gruwelijke grammatica.

Paps, het was... Meneer, het was briljant.

Ik zat op m'n scooter in een bruine...

Draaf nou niet zo door.

Jij speelt geen hoofdrol, maar slechts een klein bijrolletje.

Als er een programma bij de film zat...

stond jij ergens onderaan in kleine letters...

met je rol als tweede politieman.

Ik zei dus: Onze arme Rick weet dus niet dat dat meisje van ons is.

Kun je zo'n meisje met een meterslang strafblad wel vertrouwen?

Het gaat niet mis, beste Philippe.

Rick heeft één zwak: een mooi koppie.

En met dat talent zal het meisje hem de details van het plan ontfutselen.

Moeten ze niet gevolgd worden? Ik heb een auto.

Rick kent Parijs op z'n duimpje.

Geen politieman kan hem volgen als hij dat niet wil.

Ik doe me te goed aan een zalige lunch.

Alles wordt trouwens in deze vetarme zonnebloemolie gebakken.

Na de lunch neem ik nog wat borrels en strek ik de benen.

En dan zie ik m'n vriend straks voor de climax van z'n avonturen bij...

De Eiffeltoren? Briljant, inspecteur. Briljant.

Naar de studio, alsjeblieft.

Ik zei toch dat ik nog even iets op kantoor moest ophalen?

Ben je ooit in een filmstudio geweest?

Nee. Zit u in de filmwereld?

Zijdelings.

De studio is geweldig op zo'n feestdag als vandaag.

Stil. Leeg.

De immense decors die volledig verlaten zijn.

Zoals op kerstavond: Er is geen kip te bekennen.

Wacht even, ik ben zo terug.

Wel mooi. - Ja, hé?

Ik snap het niet. Ben je acteur, schrijver, producent, regisseur?

Ik ben niet zo creatief, nee. Ik ben er vooral voor de financiële kant.

Hemeltje.

Ik vind dit zo fantastisch. Ik ben dol op films.

Niet die vreselijke Nouvelle vague- films waarin niks gebeurt, maar...

westerns.

Ouderwetse films met ommezwaai na ommezwaai.

En dergelijke.

Heb je zo'n kartonnen ding bij je? Om nagels mee te vijlen.

Ik ben dol op films met van die ingewikkelde diefstallen. U ook?

Zeker weten.

En behalve films over diefstallen ben ik ook gek op griezelfilms.

Dat is altijd zo geweest. Als meisje was ik verliefd op Dracula.

M'n moeder was er niet echt blij mee. Ze vond het ongezond.

Ze zei altijd: Die vampier kon je vader wel zijn.

Op wie, zo voegde ze eraan toe, hij veel leek.

Daar ben ik blij om. Niet dat je vader op Dracula leek.

Dat was ook niet zo. En zeker niet na z'n gebitcorrectie.

Dat je belangstelling voorfilms hebt.

Dus hebben we twee dingen gemeen. Films en giraffen.

Hier zijn de sleutels. Tot over een half uur bij de poort.

Giraffen en films... De wereld is klein, hé.

Geef eens hier. - Niet doen Rick, je doet me pijn.

Er is met deze lippenstift geschreven.

Het servet dat je aan Gillette gaf. Wat stond erop?

Blijf staan of ik schiet. Ik meen het.

En wat gebeurt er dan? - Ik weet het niet. Ik weet het niet.

Tot daar was ik gekomen.

Mr Benson, weet u wat ik denk? Ik denk dat we nog een andere...

Dat zou een ommezwaai na een ommezwaai na een ommezwaai worden.

Ik dacht dat ik iets van films wist, maar Roussin haalt het hier niet bij.

Hij weet niks van ommezwaaien en van ommezwaai na ommezwaai.

Anders zou het z'n hele leven veranderen.

Hij zou geen scrabble spelen, maar zeker ook geen parcheesi.

Het duizelt me helemaal.

Weet u wat ik denk?

Je denkt niet dat ze een meisje van de straat is met een strafblad...

maar een FBI-agente.

Nou Miss Simpson, je zit er faliekant naast.

Onze Gabby is het meest betrouwbare, loyale...

je-ziet-het-zo-hoe-slecht- je-het-ook-schrijft-personage...

in de huidige literatuur.

De prostituee met het hart van goud.

Nee, de P met het H van G komt op de tweede plaats.

Op de eerste plaats staat Frankenstein.

Iemand die een ander mens maakt of reconstrueert...

wordt er verliefd op of hij gaat eraan ten onder.

Het kan beide kanten op. Dat geeft het een zekere flexibiliteit.

Heb je er ooit bij stilgestaan...

dat Frankenstein en My Fair Lady hetzelfde verhaal zijn?

De ene film heeft een gelukkig eind en de andere niet.

Denk daar maar eens over na.

Je ruikt heerlijk.

Toen ik vanochtend een bad nam, heb ik er wat badolie in gedaan.

Een paar druppeltjes maar.

Daar ben ik je heel dankbaar voor. Voor ons allebei.

Waar waren we gebleven?

Beng, beng, beng. Daar waren we Liever gezegd: Waar u was.

Zij stond bij het bed en hij kwam dichterbij.

Frankenstein en My Fair Lady zijn echt niet hetzelfde.

O ja, toch wel.

Professor Higgins maakte Eliza en dr. Frankenstein maakte het monster.

Zeg het tegen niemand. Ik wil het in m'n scriptschrijfcursus opnemen.

Hij achtervolgt haar door de jungle. Blablabla.

Dan passeer je het bad. In elke film van Richard Benson zit er eentje.

En dan de slaapkamer in.

Ze trekt haar pistool en blablabla.

En daar, geurende Miss Simpson met de grote betoverende ogen...

zijn we nu.

Langzaam...

loopt Rick naar haar toe.

Toe dan, schiet maar.

Waag het niet om je wapen te trekken.

Sigaret? - Dank je. Vuurtje?

Mag ik m'n natte schoenen uittrekken?

En dus bleek Gabby met de grote betoverende ogen...

die naar Parijs kwam om te leven...

voor de politie te spioneren. Een informant.

Een ordinaire verklikker.

Zeg dat niet. Het komt door die duivelse Gillette.

Ik haat hem. Hij is meedogenloos.

Hij heeft geen rust voor hij je te pakken heeft.

Hij vergeeft het zichzelf nooit wat er in Tanger en Hongkong is gebeurd.

Je bent z'n obsessie. Hij is een gestoorde, dikke kapitein Ahab...

die jou, z'n Moby Dick, zoekt Z'n witte walvis.

En jij? - Ik?

Ik ben niks. Een meisje van de straat met een lang strafblad.

Ik ben 't wellustige, onweerstaanbare aas dat aan z'n hengel bengelt.

Als ik je niet het plan ontfutsel waar je al een jaar aan werkt...

dan kan ik het wel schudden.

Dan ga ik weer de cel in met m'n gestreepte pakje aan.

Ik ben dan niet meer Gabrielle of Gabby, maar een nummer.

Maar als het me lukt... - Wat dan?

Vrijheid.

Wat moet je doen om me dat plan te ontfutselen?

Alles.

Alles? - Alles. Zo moeilijk is dat niet.

Ook ik ben een dikbetaalde prof.

Ik krijg vast niet zoveel als jij, maar ik ben toch een prof.

We lijken op elkaar, jij en ik.

We hoeven geen vijanden te zijn. We kunnen misschien zelfs...

vrienden worden.

Misschien.

Hun lichamen waren in elkaar verstrengeld.

Ze sloegen als hoge golven tegen onontdekte kusten.

En dan opeens...

vervaagt het beeld tergend langzaam.

Hemeltje.

Juist, Miss Simpson. Mooi gezegd.

Je had er nog 'grote grutjes' aan toe kunnen voegen.

Vind je het niks?

Dat wel, maar denkt u niet dat ze er moeilijk over doen?

Moeilijk over doen? Waarover dan wel?

Die scène op het bed is nogal suggestief.

Zou het wel door de keuring komen? - Ik liet de beelden toch overlopen?

Miss Simpson, zoals ik al eerder zei, is overlopen een handige techniek.

Je kunt van de ene plek naar de andere gaan...

en je kunt bovendien fantaseren over water op het scherm gebeurt.

Als ik jou was, dan zou ik niet meer naar die zondige filmhuizen gaan...

maar meer degelijke Amerikaanse familiefilms gaan zien.

Ik weet niet wat jij of de filmkeuring denken...

maar ik had zo bedacht dat ze parcheesi aan het spelen waren.

Hoe leuk ik ons spelletje ook vind, het is bijna half negen.

Tijd voor de climax van onze goddelijke dag. We moeten gaan.

Waarnaartoe dan?

Dat weet je zelf best.

Het gemaskerde bal op de Eiffeltoren.

Je moet het plan niet uitvoeren, wat het ook mag zijn.

Gillette is er ook en het krioelt er van de agenten.

Vorig jaar had Gillette heel Tanger laten omsingelen. Ik moet nu gaan.

Waar ga je naartoe?

Naar de kledingafdeling. Ik ga een kostuum voor ons zoeken.

Rol 6 het meisje dat de Eiffeltoren stal

Kom maar. Ik heb altijd een flesje badolie in m'n tas zitten.

Dat kan altijd van pas komen.

Hallo daar...

vreemdeling.

Jij bent vast de nieuwe schooljuf.

Ik wil je niet opjagen, mevrouwtje, maar het is al laat.

Hoe lang duurt 't voor je klaar bent, dit pakje aanhebt en in de auto zit?

Dat is echt zo gepiept.

En volgens m'n plan is het nu tijd voor het gevaarlijkste onderdeel.

Ik moet je vertrouwen en je alles vertellen. Ik kan je vertrouwen, hé?

Hoe kun je dat vragen? Na ons spelletje parcheesi...

ben ik voor altijd en eeuwig de jouwe.

Kan ik je vertrouwen, Gabby?

Kan ik je echt vertrouwen?

In de achterbak liggen 28 filmrollen.

De producent van die film is de gastheer van het feest.

Vertel het me zo meteen maar.

We zijn nog lang niet bij de Eiffeltoren en het is druk op de weg.

Gabby wel misschien, maar ik ben niet...

Ik ben niet zo'n meisje.

Ik heb een hekel aan meisjes die zoiets zeggen.

Misschien ben ik dan toch zo'n meisje.

Buiten. Eiffeltoren. Nacht.

Rick en Gabby blijven maar rijden. - Door al dat fantastische verkeer.

De toren is verlicht.

Richard, hoe kan ik nou typen als je...

Goed, ik doe het al niet meer. De toren is verlicht.

Limousines rijden af en aan.

Miss Simpson, hoe kan ik nou dicteren als je...

Vertrouw we maar, lieverd.

Dat doe ik ook. Kom mee.

En nu gaan Rick en Gabby op weg naar de lift...

die hen en ons naar de feestruimte zal brengen...

die elke filmregisseur zo na aan het hart ligt.

Het is zomer en het vita is dolce.

Het ontbijt is bij Tiffany en iedereen is vrolijk.

En nu de regisseur de kijker op het verkeerde been heeft gezet...

gaat hij verder met de introductie van een nieuw personage:

De producent, tevens slachtoffer.

Hij lijkt verrassend veel op mijn producent, Mr Alexander Meyerheim.

Als je nu heel nonchalant links achter je kijkt...

dan zie je die gek van een Gillette, verkleed als beul.

Klaar, schat? - Klaar, schat.

Ik ben zo terug, schat.

Je bent te laat. - Nietwaar. Alles gaat volgens plan.

Heb je het plan dan? - Tuurlijk.

Ik word dan niet dikbetaald, maar ik ben wel een prof.

Als u dit even leest, dan wordt u meteen duidelijk waar het over gaat.

Op dit moment overhandigt hij het briefje met het losgeld.

Losgeld? - Juist, ja.

In de achterbak van z'n auto liggen 28 filmrollen.

De enige bestaande kopie van het zes miljoen dollar kostende spektakel:

Het meisje dat de Eiffeltoren stal.

Heb je echt het negatief en de enige werkkopie?

En je bent echt van plan om ze te vernietigen?

Tenzij je me nu meteen de sleutel van je bankkluis in Casablanca geeft.

Lieve jongen, ik heb geen flauw idee wie je bent. Maar je bent wel mooi.

Gewoonweg goddelijk. En niet alleen dat: Je hebt ook m'n leven gered.

Het meisje dat de Eiffeltoren stal is echt een draak.

De titel is symbolisch. Ze steelt hem niet echt. Dat dacht ik althans.

Het eind is nogal verwarrend.

Het scenario is zo gruwelijk dat de film nooit uitgebracht mag worden.

Ik kon het vergeten. Dit feestje was bedoeld als een soort afscheid.

Een zwanenzang.

Als ik de cheque voor dit feest krijg, teken ik hem...

geef ik een dikke nepfooi...

en dan, als het vuurwerk oplicht tegen de zwarte hemel...

werp ik mezelf van dit groteske bouwwerk.

En nu, op het laatste moment, op de valreep...

er is dus iemand die het beste met producenten voorheeft...

verschijn jij. Ongelooflijk.

Als je me belooft dat je die film vernietigt, in rook laat opgaan...

krijg je niet alleen de sleutel van m'n bankkluis in Casablanca...

maar delen we ook het verzekeringsgeld. 60-40.

50-50.

Schat, als je ooit nog de filmwereld in wilt, bel me dan gerust.

Ik zoek al m'n hele leven naar een partner als jij. We begrijpen elkaar.

Je bent zo mooi.

Een verweerd, maar opmerkelijk kwetsbaar gezicht. Zo mooi.

Er staat een vliegtuig klaar op Le Bourget.

Z'n chauffeur laat de motoren al warm draaien.

Mooi zo. Morgen verdwijnt je dossier als sneeuw voor de zon uit de kast.

Dan ben je weer vrij. - Dank je wel, beste Gillette.

Zou je me nu al dansend naar het herentoilet kunnen begeleiden?

Dom wicht. Hij gebruikt je net zoals dat arme kind in Tanger vorig jaar.

Blijf dansen, Gillette.

Ik wist het. Die man is onweerstaanbaar voor vrouwen.

Dat is zo, beste Gillette. Blijf dansen.

Dom wicht.

Ik heb alles besproken met m'n therapeut.

Ik heb geen hekel aan Gillette, ik heb alleen medelijden met hem.

Hij eist de hoofdrol voor zichzelf op...

en duwt mij in zo'n onbetekenende bijrol.

Moet ik buiten de Eiffeltoren wachten? Prima.

En ik moet zeggen 'briljant, inspecteur' en 'de auto staat daar'.

Inspecteur, ik heet Philippe.

Ook goed. Rick probeert vanaf Le Bourget te vluchten.

Waar is m'n auto?

De auto staat daar. - Die tekst kwam er prachtig uit.

Inspecteur, alstublieft. Ik heet niet Maurice. Ik heet Philippe.

Je hebt maar een bijrol en je naam doet er helemaal niet toe.

Wat zei je ook alweer over de auto?

De auto staat daar, sir.

Sneller, Maurice. - Sneller, Philippe.

Dat vergeet ik steeds. Je bent wel heel saai, zeg.

Zelfs in zo'n minieme rol als tweede agent.

Naar Le Bourget en snel.

Maar als u de inspecteur bent, wie...

De derde agent heeft geen tekst. Kop dicht en rijden.

Weet je wat dit is? - De sleutel.

De sleutel tot onze toekomst.

Eén miljoen dollar in kleine coupures aan geluk voor ons tweeën.

Inspecteur Gillette aan alle wagens.

Sneller, sneller.

Het hek is gesloten.

Rij er dan dwars doorheen.

Wacht hier, ik ga wel alleen. - Kan ik u spreken?

Jij bent Rick.

Ik snap het niet. - Dat is ook de bedoeling.

Dringt het niet door? Je stelt niks voor. Niemand geeft om jou.

Je bent pure opvulling.

Iemand die de hoofdrolspeler in elkaar kan slaan.

En ik kan je meedelen dat dat moment nu aangebroken is.

Blijf staan, Rick. Blijf staan of ik schiet.

Doet het pijn?

Misschien is het ook maar beter zo.

Nee lieverd, we gaan naar Casablanca.

En als we daar zijn, kopen we een schattig kasteeltje...

Met z'n eigen...

dierentuin.

Met giraffen?

Natuurlijk.

Giraffen.

Als je dit als agent voor de kiezen krijgt...

dan mag jij vanaf nu de eerste agent zijn.

En weer werd bewezen dat misdaad niet loont.

Tenzij je mij bent.

Beeld op zwart.

Einde.

Dat was het dan.

Dik 130 pagina's.

En ik heb het al uren voor de deadline af.

Het is prachtig, Richard. Maar moet het nou echt zo eindigen?

Philippe's kogel kan Rick missen waarna hij de inspecteur vertelt...

waar de gestolen filmrollen zijn, en de sleutel teruggeeft.

En dat hij zich vanwege Gabby terugtrekt uit de criminele wereld...

waarna de inspecteur hen laat vertrekken.

Het zou de laatste ommezwaai van de ommezwaai zijn. Toch?

Dat wordt niks.

Hij is tenslotte een leugenaar en een dief.

En dat is hij al te lang. Daar kan hij niet mee ophouden.

En bovendien is hij, sorry dat ik het zeg, een loonslaaf geworden.

Hij mag dat dan wel denken, maar zij weet dat hij dat niet is.

Hoe komt ze daar nou weer bij?

Ze was de laatste dagen constant bij hem.

Ze zag hem met angst in de ogen, uitgeput, klaar om te kappen.

Ze zag hoe hij zich bij elkaar raapte.

Ze zag ook hoe gevoelig en lief hij was.

En grappig-

Niet wereldberoemd dijenklets- grappig, maar echt grappig.

Denk je dat ze gek is?

Denk je dat ze niet weet wat voor man hij is?

Of wat hij nodig heeft?

En hij heeft dus L-I-E-F-D-E nodig?

Het is te laat.

Hij is 43.

Dat wordt hij althans in oktober.

Hij is twee keer getrouwd geweest, beide keren was het een ramp.

Ik heb te veel jaren doorgebracht met te veel poen...

te veel slechte schrijfsels...

en te veel whisky.

Hij heeft niks meer om te geven.

Zelfs als hij kon, maar hij kan niet.

Dat is niet waar. Je kunt het, je hebt het in je. Ik ben er dol op.

Nietwaar, het is bagger.

Het probleem is dus...

dat je niet dol op het scenario bent, maar op mij.

En waarom zou je ook niet?

Opeens verrijkt een charmante, redelijk knappe vreemdeling je leven.

Ik.

Glad als zijde en met een vaak vertelde versiertruc...

speciaal bedoeld om relatief onontwikkelde grieten als jij...

mee om de oren te slaan.

Ik vrees dat ik daar nu weer in geslaagd ben.

Al is het 't laatste fatsoenlijke wat ik doe, en dat zou best 's kunnen...

ik ga er iets aan doen.

Ik wil dat je je tas gaat pakken...

voordat ik je iets ernstigs aandoe...

wat niet meer recht te breien is.

Wil je de waarheid weten?

Natuurlijk niet.

Maar ik vertel hem je toch.

Ik geef nergens ook maar iets om...

en zeker niet om m'n werk zoals je dat zo schattig en naïef noemt.

Dat is niet waar.

Er is wel iets waar ik om geef: Geld.

En goeie whisky.

Daar ben ik, zoals je waarschijnlijk wel gemerkt hebt, erg op gesteld.

Maar m'n werk?

Dat is iets vreselijks wat ik vijf dagen per jaar moet doen...

om de andere 360 door te brengen op een manier...

waaraan ik gewend ben geraakt. En dat wil ik zo houden.

Op jou, Richard Benson.

Op jou en je waanzinnige kennis.

Dat je lang moge zwaaien.

En dat je nog lang...

de mensen voor de gek mag houden.

Beste Alex, er is geen scenario

maar het komt er wel, en het is geweldig

anders krijg je je geld terug liefs, RB

Die grap heeft lang genoeg geduurd.

Nee maar Mr Benson, wat doe jij nou hier?

Hou op met acteren, je weet best wat ik hier doe.

Je lijkt uit een slechte B-film te zijn gestapt.

Ze is de vogel vergeten. - Ik weet niet waar je het over hebt.

Meisje laat vogel achter. Jongen moet meisje gaan zoeken.

Heb ik zelf al tig keer geschreven. En het werkt altijd. Dat is punt één.

Punt twee: Je gaat al weg voor we begonnen zijn.

En punt drie: Ik hou van je.

Als je denkt dat je het niet aankunt, zeg dat dan. Dan zoek ik een ander.

O nee, ik ben daar best toe in staat. - Mooi zo.

Ik heb hier een dikke 130 pagina's in m'n hand...

vol geforceerde, immens wanstaltige, zielloze...

Kon ik het maar in beelden vatten. We gaan een scenario schrijven.

We hebben twee personages. Zij is lief, slim en heel knap.

En sinds hij niet meer drinkt, is hij nogal saai.

We moeten hem wat meer pit geven. Hij moet iets fysieks gaan doen...

om z'n macho-imago te benadrukken.

In Amerika heb je daar zo'n cliché voor, maar jij gebruikte dat ook.

Misschien kunnen we hem beter smeren.

Waar gaat die nieuwe film van je over?

Over de liefde.

Wel met een happy end, hoop ik? Hij wordt niet doodgeschoten, hé?

Integendeel, Miss Simpson. De muziek zwelt aan...

en zich onbewust van het vuurwerk, de fonteinen en de feestende massa...

vallen ze elkaar gelukkig en teder in de armen.

Ik weet wat er dan komt. - O ja?

De twee dikbetaalde hoofden neigen naar elkaar...

voor het ultieme en onvermijdelijke.

De wereldschokkende, studiohuur betalende, bioscoop vullende...

popcorn verkopende...

zoen

beeld op zwart

einde