Original subtitles

Na ciemnoniebieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja Polska

przedstawia. Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis

Telewizja Polska S .A. przedstawia serial zrealizowany przez wołoszański

ZOO. Obsada Paweł Małaszyński

Jan Frycz

Cezary Żak

Karolina Gruszka Anna

Dereszowska Danuta Stenka Piotr Grabowski

Paweł Deląg Borys Przyc

Jan Peszek Marcin Dorociński

Agata Buzek

Scenariusz Bogusław Wołoszański na podstawie własnej powieści Cwierdza

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Cyremi.

Kierownictwo produkcji Andrzej Stępowski.

Zdjęcia Waldemar Szmit.

Montaż Łukasz Szwarc -Bronikowski.

Reżyseria Adek Drabin.

Tajemnica twierdzy szyfrów. Odcinek dwunasty.

Dwa dżipy przejeżdżają koło niemieckiego miasteczka.

Zatrzymują się.

Wysiadają kompejn, czerny, rajder i łód.

Łód zostaje przy radiostacji.

Kompejn rozkłada mapę.

Zamek Czocha.

Wolf z dyktoletem w dłoni wchodzi do mieszkania Jorga. Towarzyszy mu oficer z

karabinem.

Łazienka.

Wolf wchodzi do łazienki.

Rozgląda się.

Na drodze wciąż stoją dżipy. Łód przy radiostacji, inni znużeni oczekiwaniem.

Rajder oparł nogę o samochód i robi skłony. Czerny z papierosem w ustach.

Rozbawiony kompejn kręci głową. Podchodzi do rozłożonej na masterjipa

Zamek Czocha, mieszkanie Jorga. Wolf podchodzi do biurka, zdejmuje czapkę,

siada.

Wolf przegląda leżące na biurku kartki. Oficer stoi przy oknie, wygląda.

Wolf bierze gruby notes.

Johan to nie jest twoje prawdziwe imię.

Afgan i Jork w piwnicy. Nie, ale... Przyzwyczaiłem

się do niego.

Afgan na pryczy, Jork siedzi obok, popija z piersiówki. No i?

No i... Długa

opowieść.

Mamy jeszcze trochę czasu, nie?

Jork pociąga z piersiuszki i podaje ją Afganowi.

To była piękna robota polskiego wywiadu w 1939.

Zdajemy miejsce prawdziwego Johana Jorka.

Kto to był? Agent Abwery.

Działający w Anglii.

Namierzony przez Amajfajr.

Esesmani wciąż w pokoju Jorka.

Co się z nim stało?

Pewnego wieczora do jego mieszkania w Cambridge przyszło dwóch panów i dali mu

wybór.

Albo sąd i kara śmierci za szpiegostwa, albo długie wczasy

gdzieś w Afryce, albo na dalekim wschodzie.

Pewnie wybrał Afrykę.

Pewnie tak.

Przyjąłem.

Bez odbioru.

No i co?

Afgan nadał meldunek.

że aparat wywieźli do południowych Niemiec.

Macie jechać do Rosenheim.

Szkoda, że bez nas.

Stąd mamy najbliżej do Kaufbeuren.

Tam jest nasza dywizja.

Czarny krzywi się z rezygnacją. Wood rozkłada ręce. Podaje dłoni na

Zawsze do usług, komandorze Kompain.

Kompain podchodzi do Raidera. Hej.

Ten żartobliwie ustawia się do walki.

Już poważni serdecznie ściskają sobie ręce.

Łód siada za kierownicą Jeepa.

Obok rajder z karabinem.

Ruszają.

Przejeżdżając obok kompejna i Czernego, rajder podaje mu dłoń.

Kompejn i Czerny patrzą za odjeżdżającym dżipem.

Zamek Cocha.

Esesmani u Jorga. Wolf przegląda książkę.

Oficer z karabinem stoi przy oknie.

Jorg... i Afgan w pilnicy.

Pokój Jorga. Wolf grzebie w szafie.

Siada z książką na łódku.

Oficer podchodzi do okna.

Afgan na pryczy popije z piersiówki.

Jork bierze lampę, idzie schodami w górę.

Esesmani u Jorka. Jest tu jakieś tajne przejście?

Nic mi na ten temat nie wiadomo.

To poczekamy chwilkę. Może trzeba będzie zdemontować tę piękną boazerię.

Jork idzie schodami.

Wolfowi upada książka.

Jork słyszy hałas.

Zatrzymuje się.

Esetman podnosi słuchawkę.

Jork ostrożnie cofa się do piwnicy.

Wolf przy bibliotece.

Jorka nie ma w zamku.

Uciekł. Ale warty nie meldowały, żeby wychodził.

Zemknął się jakimś tajnym przejściem.

Chyba zasadzka w moim pokoju.

Co? Słyszałem hałas.

Mogę się mylić, ale... Wolę nie ryzykować.

Wynosimy się stąd.

Wreszcie.

Wolf wzburzony.

Wyjmuje z szafy koszulę Jorga i rzuca ją oficerowi.

Oficer wychodzi.

Wolf bierze z biurka czapkę, wkłada pustolek do kabury i idzie ku drzwiom.

Kompain i Czerny przy Jeepie.

Czerny siada za kierownicą. Kompain obok.

Odjeżdżają.

Noc pełnia księżyca.

Las. Z tunelu nad jeziorem.

Wypada worek. Potem drugi.

Wychodzi Jork, zanim Afgan z karabinem w rękach.

Siadają na kamieniach nad brzegiem.

Jork nasącza płynem szmatę i wyciera buty.

Myślisz, że pójdą za nami?

Wodą.

A dokąd idziemy?

Musimy wysadzić elektrownię, która zasila podziemne.

Laboratoria. A mi się podoba.

No dobra, ale wysadzimy jedną. Za parę dni podłączą z drugiej. Kiedy nie będzie

prądu, staną pompy.

W ciągu dwóch godzin woda wszystko zaleje.

To lubię.

Afgan.

Jest coś, czego nie lubisz?

Wojny nie lubię.

Jork i Afgan zakładają plecaki.

Wspinają się na skały.

Noc. Czerny i kompejn jadą dżipem przez miasteczko.

Wokół wielu alianckich żołnierzy VIP zatrzymuje się przed budynkiem.

To co najpierw? Kąpiel czy kolacja?

Afgan by się nie zastanawiał.

On zawsze wie co najpierw.

Takie małe gospody mają świetną kuchnię.

Golonka po bawarsku, stary. Nie płacę.

Wchodzą na prowadzące do gospody schodki.

Las.

Afgan i Jork idą korytem płytkiej rzeki.

Widać niemiecki pościg z psami.

Afgan i Jork wciąż w rzece.

Po pożarze Niemcy zdominowali cały teren wokół laboratorów, ale nie

zabezpieczyli elektrowni.

Trzeba to wykorzystać.

A wystarczy tego towaru?

15 kilo?

Już niedaleko.

Brną po kolana w wodzie.

Afgan i Jork ukryci pod mostem. Na górę niemiecka Warta.

Obserwują z dołu żołnierzy.

Co robimy?

Teraz.

Budynek elektrowni jest jasno oświetlony wokół niemieckie warty.

Jork i Afgan podpływają łódką.

Wartownik na murze zapala papierosa.

Jork spina się po metalowej drabince.

Obezwładnia strażnika.

Wrzuca go do rzeki.

Afgan wchodzi po drabince.

Obaj wbiegają do elektrowni.

Stójnie się rozglądają.

Broń gotowa do strzału.

Na znak Afgana Jork podbiega do drabinki.

Wspina się.

Przez kratę w suficie widzi cień stojącego w maszynowni pracownika.

Niemiec oliwi maszynę.

Odchodzi.

Jork odsuwa metalową kratkę.

Rozgląda się po maszynowym.

Schodzi do Afgana.

Mamy tylko jednego pracownika.

Włącznik alarmowy jest na ścianie.

Wchodzimy. Bjork z plecakiem wspina się po schodkach. Za nim Afgan.

Wychodzą do maszynowni.

Zauważa ich pracownik.

Bjork szamocze się z nim. Powala go na ziemię.

Afgan i York biegną w różne miejsca.

Pośpiesznie wyjmują sprzęt z plecaków, rozkładają ładunki wybuchowe.

Wspólnie podpalają ląd.

Pojawia się wartownik. Strzela.

Afgan odstrzeliwuje wartownika z karabinu. Uciekaj!

Wartownik pada.

Bjork biegnie do władzy, Afgan za nim. Biegają po schodkach.

Ląd się dopala.

Budynek staje w płomieniach. Wybiegają dwaj strażnicy w płonących mundurach.

Bjork i Afgan na zewnątrz.

Noc, gospoda, dwóch alianckich żołnierzy wchodzi do dużej sali.

Idzie w głąb. Na pryczach śpią żołnierze.

Szukamy majora Compeyna.

Major Compeyne?

Budzi się Czerny.

Major Compeyne!

Czerny potrząsa Compeynem.

Howard.

Porucznik Lado z korpusu kontrwywiadu. Czekaliśmy na was.

A jak nas pan znalazł?

Dostaliśmy meldunek, że macie przyjechać wieczorem.

Przygotowaliśmy kwatery, ale nie zgłosiliście się. Zaraz się dowiem, że

wygodne kwatery. Tak jest, panie majorze. Najlepsze w mieście.

Skąd wiedzieliście, że tutaj jesteśmy?

Patrol zauważył waszego dżipa przy gospodzie.

To szkoda, że tak późno.

Kompejn i Czerny zbierają rzeczy.

Tu jednak czegoś nie rozumiem.

Wychodzą wraz z przybyłymi po nich żołnierzami.

Na zewnątrz Czerny się rozgląda.

Pachnie wiosną.

Czego nie można powiedzieć o gospodzie? Lepiej było spać w dżipie.

A mogłoby być niebezpiecznie. Jesteśmy we wrogim kraju przecież.

Czemu nas pan szukał? Ponadto... Dostaliśmy dalekopis, że mamy wam pomóc

odszukaniu niejakiego Orillo. Czy to zbrodniarz? Nie wiem. Nawet nie wiem,

to jest nazwisko.

Nazwisko. Ujawnił się.

Do komendy miejskiej zadzwonił Niemiec i powiedział, że nazywa się Orillo. I

odłożył słuchawkę.

Tylko tyle?

Tak jest.

Wskazał ślad i każe czekać.

Wciąż rozdaje karty.

Do komendy w prawo i pierwsza w prawo.

To będziemy czekać.

To wygląda.

Jutro idziemy do Rosenheim.

Przepraszam, ale jesteśmy w Rosenheim.

Wsiadają do samochodów.

Kolumb też się pomylił, nie?

Marynarz słodkich wód.

Aha, jeszcze jedno. Broń trzymajcie w pogotowiu. Tu z pozoru jest bezpiecznie,

ale zdarzają się napady na naszych żołnierzy. Dobra.

Porucznik rusza.

Zanim czarny z kompejnem.

Jadą przez miasteczko.

Jeep czarnego i kompejna zatrzymuje się przed szlabanem.

Wartownik wpuszcza ich.

Podjeżdżają pod wejście do budynku.

Wartownicy im salutują.

Biorą torby z samochodu.

Wchodzą do budynku.

Oglądają się zamijanymi na korytarzu kobietami w mundurach.

Oficer w gabinecie nalewa herbatę do filiżanki.

Kompain i Czerny pukają do oszklonych drzwi.

Wejdź!

Oficer trzyma filiżankę.

Major Kompain i major Czerny z polskich sił zbrojnych.

Witam, panowie. Siadajcie.

Ukłownik William Holland.

474. Korpus Kontrwywiadu. Pewnie głodni jesteście, co?

Jak diabli.

Holan bierze telefon, goście siadają.

Przynieście jakieś kanapki.

Dla dwóch.

Głodnych dwóch. No.

Dobra.

Przygotowałem dla was pokoje, ale podobno... Holan częstuje cygarami.

Wolicie w gospodzie.

To do pana dzwonił, panie pułkowniku, niejaki Origno, tak?

Tak, dzwonił wczoraj, ale od tego czasu nie odezwał się.

Zaszył się gdzieś w tym cholernym mieście, jakby na coś czekał.

Szukacie go?

No pewnie, że szukamy. Tak jak można szukać trzy tysięcy ludzi bez dokumentów

albo z fałszywymi. W dodatku nie wiemy, jak wygląda.

Odezwie się.

Trzeba czekać.

Żołnierz wnosi tacę z otwartą puszką i pajdami chleba.

Holland bierze tacę i podaje Kompejnowi.

Przepraszam panowie, warunki frontowe, ale tak to będzie wyglądało, dopóki nie

sprowadzimy kobiet ze służby pomocniczej.

Kompejn i Czarnysz poglądają na siebie.

Kompejn odstawia tacę na stół. Nie jedzą. Pan coś wie o niejakim oficerze

niemieckim, Johanie Jorgu?

Wiem, że mamy mu pomóc, jak znajdzie się w naszej strefie. Na razie nie miałem

żadnego meldunku.

Holan wskazuje dłonią tatę z konserwą.

Rozbawiony kompejn zerka na czarnego.

Zapraszamy.

Dzień. Jork i Afgan w lesie.

Na drodze w wąwozie pojawia się ciężarówka.

Jork i Afgan obserwują z góry.

Na naczepy ciężarówki rosyjscy żołnierze i kilku niemieckich jeńców.

Jork i Afgan chowają się za drzewami.

Ciężarówka zatrzymuje się na polanie. Wśród jeńców jest Kerstin Nowolk.

Rosjanie wciągają jeńców z naczepy. Jeden popycha Kerstin Kolbą.

Z nami ją to Kerstin.

Kerstin Nowol, kryptolog, pracował nad nią.

Rosjanie ustawiają czterech więźniów do egzekucji.

Zmuszają, aby uklękli.

Kerstin jest przerażona.

Pada pierwszy jeniec.

Drugi jeniec zabity. Afgan patrzy na Jorga.

Mierzą się wzrokiem.

Zrywają się i zaczynają strzelać.

Kerstin i ocalały Niemiec rzucają się do ucieczki w las.

Rosjanie ostrzeliwują Jorga i Afgana.

Afgan bierze od Jorga karabin.

Strzela do Rosjan z góry zza drzew.

Rosjanie odpowiadają ogniem.

Wpinają się w kierunku Afgana.

Gebetner i spółka.

Kraków.

Coś dla ciebie.

Przekonanie, że w Rzymie można znaleźć szczęście przyniosło Katanowie zawód.

Głównie z powodu lekko myślnych romansów.

Co mówiłeś?

To, co słyszałeś.

Wchodzi Holan.

Zrzuca nogi kompejna z biurka.

Nic.

Radiospacja Ogana.

Nic.

To pewnie ją dni wczyli i wyszli w domku.

A Orillo?

Nie odzywa się.

Ale tak jak mówi, pewnie czeka na Jorga.

Holan patrzy przez okno na niemieckich jeńców pracujących na podwórku.

Do okna idzie Czerny.

Popatrz na nich.

Grzeczni.

Krzykniesz, a od razu wstają na baczność i meldują, że całą wojnę służyli w

orkiestrach, bo mosty budowali. W wojskach inżynieryjnych.

A cywile to oczywiście sami antyfaszyści.

Tak, pytasz o obozy koncentracyjne. Nikt nic nie słyszał. Absolutnie.

Pomocni, uczynni cały czas donoszą komu trzeba.

Milni ludzie.

Zamek Książ.

Wolf samochodem wjeżdża na dziedziniec.

Sauer i pobity Berr wsiadają do auta.

Wolf podchodzi do samochodu.

Jork uciekł.

Powinienem cię zatrzymać.

Zawer daje znak do odjazdu.

Będziesz mi jeszcze potrzebny.

Wolf odprowadza samochód z hardym spojrzeniem.

Samochód Zawera wjeżdża na Tamil.

Zatrzymuje się.

Zauer i Bair wysiadają.

Zauer z pistoletem podchodzi do balustrady. Patrzy na rzekę.

Na

powierzchni wody

unosi się trup pasiaku. Zauer mocno uderza Baira.

Idź sobie ze mnie.

Mam nurkować?

Bo ktoś mnie tu przywiózł?

Czekaj, jest jeszcze jedno miejsce.

Stolnia.

Gdzie?

Wyjście jest zamaskowane.

Tam, na górę.

Dawaj.

Dawaj.

Ranny Jorg w lesie.

Krzywi się z bólu.

Przemieszcza się z trudem, podkakując na jednej noce.

Opiera się o drzewo.

W ręce ma pistolet.

Upada na wznak.

Ciężko dyszy.

Prawe udo ma zakrwawione. Spodnie porwane.

Odpina pas.

Suwa skórzaną kaburę.

Zakopuje ją obok w piachu.

Pasek zaciska wysoko na udzie, ponad raną.

Sprawia mu to ból.

Bierze pistolet.

Opierając się o drzewo wstaje.

Zauer i Berr w Stolni. Niosą pochodnie, idą korytarzem.

Wchodzą do dużego pomieszczenia z mnóstwem skrzyń.

Zauer gładzi sztaby złota.

Odchodzi. Siada na skrzyni.

Sprytnie mój przyjaciel Golobkę się urządził.

Chciał się tutaj zostawić, abyś pilnował skarbów.

Potem zorientował się, że jesteś rosyjskim szpiegiem, więc zatelefonował

mnie, żebym wyciągnął wszystko od ciebie, a potem cię rozwalił.

Tylko nie przewidział, że ci pokażę skarb, co?

Nie widział.

Mer!

Przyjedno.

Chwyta Mera za klapy.

Słuchaj, jeśli mamy być wspólnikami, to oczywiście nie mam żadnych tajemnic.

Kontakt ze Skorcenem.

Celam, że gospoda Biały Koń, właścicielka nazywa się Centa.

Rozpromieniony Zauer patrzy na sztaby złota jak zahipnotyzowany.

Trzyma w ręce pochodnie, bawi się ogniem.

Zauer rozgląda się. Bera nie widać.

Bierze drugą pochodnię. Miota się.

Amerykański sztab w Rosenheim podjeżdża Jeep.

Obok kierowcy siedzi York.

Compane stoi oparty o ciężarówkę. Jest też czerny. Jeep zatrzymuje się. York

zrzuca koc. Wysiada z trudem. Boli go noga.

Ma rozciętą nogawkę spodni i zakrwawiony opatrunek na udzie. Zauważają go czerny

i Compane. Biegną.

Myślałem, że ci się nie uda.

Co jest?

Nic groźnego.

Przeszła przez mi.

Gdzie Adam?

Widziałem, jak schwytali go Rosjanie, ale... nie wiem, czy żyje.

No dobrze, że nie Niemcy.

Nie byłbym tego taki pewien.

Orillo.

Skontaktował się?

Podobno czeka na siebie.

To dobrze.

Andrzej.

No?

Czerny bierze bagaż Jorga.

Jorg opiera się na kulach. Wchodzą do tabu.

Góry, okolice Książa.

Uzbrojeni Niemcy stoją wzdłuż drogi. Na poboczu śnieg.

Drogą jadą dwie ciężarówki.

Zauer i Wolf czekają, obserwują.

Ciężarówki zatrzymują się.

Wartownicy otwierają paki.

Z samochodów zeskakują więźniowie w pasiakach.

Niemiec bije jednego z nich.

Sauer reaguje na to śmiechem.

Sauer zdejmuje czapkę i chustką wyciera spocone czoło.

Obserwuje jeńców, którzy wynoszą z samochodów ciężkie skrzynie.

Więźniowie wciąż noszą skrzynie do sztolni.

Szybciej, szybciej!

Moje rzeczy spakowane?

Tak jest.

Zapas benzyny? Tak jest.

Pięć dwudziestolitrowych kanistrów. Nie było więcej, ale na Szwajcarii

wystarczy.

Zimno.

A to już szósty maja.

Góry!

Wartownicy i więźniowie nikną w sztolni.

Zauer daje znak. Żołnierz detonuje ładunek.

Zauer i Wolf podchodzą do dymiącego wylotu sztolni.

Wolf wyciąga pistolet. Zauer odwraca się.

Cóż.

Im mniej świadków, tym silniejsza będzie Czwarta Rzesza.

Gdzie mój samochód?

Taki mam rozkaz.

Wolf... strzela do Zauera. On patrzy na niego z niedowierzaniem.

Po chwili pada.

Wolf podchodzi i kopie konającego. Z ust Zauera

płynie struga krwi.

Wolf Wsiada do ciężarówki.

Napisy końcowe. Dźwięk Monika Krzanowska, Marcin Ejsmont.

Muzyka Stanisław Syrewicz.

Wykonanie Polska Orkiestra Radiowa pod dyrekcją Tadeusza Wicherka.

Tekst audiodeskrypcji Beata Zatońska i Urszula Budkiewicz.

Czytał Stefan Knotę