Original subtitles

Na ciemno -niebieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja Polska

przedstawia. Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis

Telewizja Polska S .A. przedstawia serial zrealizowany przez wołoszański

ZOO. Obsada Paweł Małaszyński

Jan Frycz

Cezary Żak

Karolina Gruszka Anna

Dereszowska Danuta Stenka Piotr Grabowski

Paweł Deląg Borys Przyc

Jan Peszek Marcin Dorociński

Agata Budzek

Scenariusz Bogusław Połoszański na podstawie własnej powieści twierdza

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Cyrebi.

Kierownictwo produkcji Andrzej Stępowski.

Zdjęcia Waldemar Smith.

Montaż Łukasz Szwarz -Bronikowski.

Reżyseria Adek Drabin.

Tajemnica twierdzy szyfrów, odcinek jedenasty.

Cechy, 45 kilometrów od Czochy, marzec 45 roku.

Przy leśnej drodze obozuje oddział wojsk alianckich. Dwaj wartownicy obserwują

okolice. Pozostali żołnierze kręcą się między samochodami, czekają. Są

niecierpliwieni. Palą papierosy.

Kapitan Gregg siedzi w dżipie, bawi się gałązką, spogląda na zegarek.

Już piętnasta, nie możemy dłużej czekać.

Jeżeli tu wrócą i nas nie zataną, to zapas benzyny starczy im do

kilometrów. Nie dojadą.

Mieli być w południe.

Zwijać obóz. Zwijać obóz.

Zwijać obóz.

Pierwszy lepszy oddział skopów ich zdmuchnie.

Panie kapitanie, ja nie jestem z tych, co ich lubią, ale chłopaków na pewno

zgubę zostawiłem. Wykonać. Żołnierze pakują się do samochodów.

Kapitan Grek wzgakuje na ciężarówkę, daje sygnał do odjazdu.

Sierżant siada obok niego.

Zza zakrętu wyjeżdżają dwa dżipy.

Grek zatrzymuje oddział.

Obaj z sierżantem zeskakują z ciężarówki.

Pierwszy z dżipów staje przed Gregiem. Siedzi w nim kompejn.

Kapitan Greg i sierżant salutują.

Panie majorze, kapitan Greg melduje oddział gotowy do drogi.

Pan chciał zbijać Greg.

Kompejn wysiada z auta, pali papierosa. Z tyłu pojawia się czerny.

Nie ma poznajmej polki?

Nie. To niech pan szuka. Niech pan szuka, Greg.

Żeby pana dzieci miały odrobinę polskiej krwi.

Będą widziały, co to znaczy honor. Kompejn stoi blisko Grega. Dmucha mu

twarz. Greg powoli odchodzi.

Wraca na ciężarówka.

Sierżant zajmuje miejsce obok niego. Kolumna odjeżdża.

Kompejn ze złością rzuca niedopałek na ziemię.

Panorama wzgórza z zamkiem Czocha.

Na dziedzińcu oddział żołnierzy szykuje się do wymarszu. Stoją w szyku.

Dowódca sprawdza broń.

Globke i Skorceny schodzą po kamiennych schodkach na dziedziniec.

Jork obserwuje ich okna.

Globke daje znak kierowcy, by podjechał. Rozmawia ze Skorcenym. Po schodach

schodzi Bear.

Globke przerywa rozmowę. Podaje Skorcenemu rękę. Bear salutuje.

Skorzeny siada z tyłu auta. Ber zajmuje miejsce obok kierowcy.

Jork szybko odsuwa się od okna.

Samochód odjeżdża.

Jork idzie korytarzem.

Ber i Skorzeny wyjeżdżają za bramę.

Jadą, krętą drogą w stronę Tamy.

Mijają kolejne tunele.

Na drodze w pobliżu Tamy stoją wojskowe ciężarówki. Więźniowie w pasiakach

wyjmują z ciężarówki duże drewniane skrzynie. Są ponumerowane, pilnują ich

żołnierze niemieccy.

Skrzynie ładowane są na małą tratwę.

Więźniowie wypływają nią na środek zbiornika i wrzucają skrzynię do wody.

Skorceny Iber dojechali już do Tamy.

Ich samochód zatrzymuje się przy żołnierzach pilnujących więźniów.

Skorceny Iber wysiadają, przyglądają się pracującym więźniom.

Skąd są ci ludzie?

Z Gross -Rosen.

W okolicy jest tymczasowy obóz.

Któryś może uciec.

Na naprzem wiązaniu.

A co zrobicie z ich ciołami?

Kamień do szyi na dno jeziora. Cicho, bez wystrzału. Nie marnujemy amunicji.

Ale to chmani? Pewni.

To będą państwo żołnierze.

Oprócz tą wampirę mam prośbę, żeby włączył mnie pan do swojej organizacji.

Dobrze zbędę teren i ludzi.

Co pan wie o naszej organizacji?

Wiem i przydam się.

Pokój kryptologów. Kerstin Nowolk je przy stole kanapkę i Ork sieci obok

papierosa.

Wiesz, kto nas odwiedził?

Nie wiem.

Otto Skorceny.

Ten, który porwał Mussoliniego. Nowolk popija kanapkę herbatą. A, ten wysoki z

blizną.

Co on tu robi?

Chce porwać Grobkiego?

Jork śmieje się.

Coś ci powiem, Karol.

Esesmani czują już gorący oddech sprawiedliwości na swoich plecach i

dziur, których mogliby się schronić.

A tu w okolicy jest ich sporo.

To wszystko...

Tama na ksisie. Ile tego jest?

Sto osiemdziesiąt skrzyń, ale tu zatopimy tylko osiemdziesiąt.

A reszta?

No stoimy.

Wybraliśmy cztery.

Niech pan pokaże, gdzie jesteśmy.

Ber rozkłada wyciągniętą z kieszeni mapę.

Tu.

Pięć kilometrów za wsią Czocha.

Teraz niech pan uważnie posłucha.

Zaraz po ewakuacji załogi w zamku zostanie pan tu na krótko, żeby wybrać

człowieka, który będzie nadzorował te miejsca.

Tak jest.

Potem, że dostanie się pan do CEL -OMZ, do gospody Biały Koń.

Właścicielka to piękna kobieta.

Ma na imię Centa.

Na tamie pojawia się żołnierz na motocyklu.

Zatrzymuje się przy oficerach, salutuje, podaje Berowi list.

Odjeżdża i zawraca.

Ber rozrywa kopertę.

Motocyklista podjeżdża do Bera, Ber salutuje i wsiada na motor.

Motor

odjeżdża.

Skorceny opiera się o barierkę, patrzy na pracujących więźniów.

Pokój łączności w sztabie Zawieniagina. Na stole kilka telefonów, dalekopis. W

pokoju półmrok. Okna są zasłonięte kotarami.

Radiotelegrafista siedzi przy radiostacji, czeka na transmisję.

Tyrzykowsz nerwowo spaceruje po pokoju.

Ręce ma założone z tyłu, jest zniecierpliwiony.

Patrzy pytająco na radiotelegrafistę. On przecząco kręci głową.

Krug nadaje.

Odkłada słuchawki, zamyśla się.

Radiotelegrafista słucha komunikatu i notuje. Czyżykow obserwuje go.

Żołnierz kończy pisać, zdejmuje słuchawki. Starannie składa kartkę, na

notował. Wstaje od stołu.

Wkłada czapkę.

Bierze meldunek i wychodzi z pokoju.

Idzie schodami na górę.

Gabinet Globkego w zamku Czocha.

Globke stoi przy oknie. W rękach trzyma karabin z lunetą.

Obserwuje przez nią dziedziniec.

Widzi jak Bear schodzi po drewnianych schodach.

Bear rozgląda się, sprawdza czy nikt go nie widzi.

Jest już na dole.

Starannie otrzepuje mundur.

Globke odkłada lunetę.

Zastanawia się.

Globke wchodzi po tych samych drewnianych schodach, z których niedawno

Bear.

Idzie drewnianym kruzgankiem.

Uważnie się rozgląda.

Dochodzi do gołębnika.

Przygląda się gołębiom.

Otwiera drzwi i wchodzi do środka.

Bacznie przygląda się ptakom.

Wychodzi.

Nad czymś się zastanawia.

Lekko się uśmiecha, zamyka drzwi.

Przez chwilę Globke stoi na kruzganku, z wahaniem robi kilka kroków.

Rozgląda się, zawraca i idzie w kierunku schodów.

U szczytu schodów Globke zatrzymuje się, podnosi głowę do góry, obserwuje coś i

coraz szerzej się uśmiecha.

Schodzi po schodach.

Kwatera Zawieniagina.

Zawieniagin siedzi przy stole i je. Wchodzi Czyżykow, podaje mu meldunek.

Zawieniagin pokazuje, że ma zajęte ręce.

Kruk melduje.

Konwój wyjedzie jutro o świcie do książę.

Ciężarówki. Zwykowna pala papierosa. W silnej eskorcie samochodów pancernych i

przeciwlotniczej.

W silnej eskorcie.

Jak uderzymy z powietrza, to ich

zniszczymy.

Dobrze byłoby zrobić wypad.

Zawsze to lepiej odzyskać ładunek.

Z transportu.

Towarzyszu generalne, zatrzymanie konwoju w ochronie samochodów pancernych

już mała bitwa.

A generał Rybałko powiedział, że wam ludzi na stracenie nie da.

Ja wiem, wiem, co powiedział Rybałko.

Powiedział, że on go poddał w cel. Generał gwałtownie siada.

W dupę. No właśnie.

To on właśnie, właśnie tak powiedział.

Rybikow bawi się zapalniczką.

Lotnictwo w gotowości.

A jak odnajdą konwój w górach?

Kruk poda czas wyjazdu. Możemy z dużą dokładnością ustalić ich położenie o

odpowiedniej godzinie.

No to posłuchajcie, majorze.

Generał znowu wstaje od stołu.

Jesteście za to odpowiedzialni osobiście.

Czyżykow z kamienną twarzą wstaje, zbiera ze stołu swoje rzepy.

Wychodzi.

Generał popija herbatę. Obserwuje Czyżykowa.

Lecą samoloty.

Leśną drogą jedzie dury niemiecki konwój. Wiele samochodów, motocykli,

pancerne na gąsienicach Jeepy eskortują ciężarówki.

W rosyjskim sztabie Zawieniagin przyciska do uszu słuchawki.

Konwój jedzie na kilku ciężarówkach bez plandek działka przeciwpancerne.

Czyżykow i Zawieniagin wciąż przy radiostacji.

Zbliżenie. Widzimy myśliwiec z czerwoną gwiazdą. Widzą cel.

Konwój kontynuuje podróż. Jego dowódca rozmawia przez radiostację.

Samochody dojeżdżają do leśnej polany. Pojawiają się myśliwce.

Czyrzykow nasłuchuje.

Rosyjskie samoloty z czerwonymi gwiazdami na skrzydłach zniżają lot,

Niemieccy żołnierze zeskakują z pojazdów na ziemię. Próbują się bronić.

Samoloty zrzucają bomby. Wokół konwoju unoszą się kłęby dymu.

Płoną samochody.

Nadlatują kolejne samoloty. Ostrzeliwują konwój i zrzucają bomby. Celują w

ciężarówki z ładunkiem.

Niemieccy żołnierze uciekają. Jest wielu rannych i zabitych. Konwój ogarniają

płomienie, kłęby dymu.

Atak nasila się. Wybuchy wstrząsają ziemię. Płoną kolejne samochody.

Niektórzy niemieccy żołnierze jeszcze próbują się bronić.

Niemcy trafiają jeden z rosyjskich samolotów. Dymi i płonie. Spada.

Na ziemi istne piekło. Nalot trwa.

Trzecia płonie.

Nadlatują kolejne samoloty. Na drodze stoją płonące sprzynie.

które wypadły ze zbombardowanych ciężarówek.

Zawieniagin i Tyrzykow przy radiostacji.

Wszystko spowija czarny dym.

Rosyjskie samoloty odlatują.

Konwój został zniszczony.

Wśród wraków samochodów Konają żołnierze.

Rosyjski sztab.

Melduję towarzyszu, że cały konwój zniszczony. I ładunek także.

Nic nie zostało. Napisz depresję do maski.

Nie, nie, czekaj.

Muszę zobaczyć zdjęcia.

Rozgorączkowany zawieniagin ciężko oddycha.

Niech on mnie w dupę podchodzi.

Droga w lesie. Płoną niemieckie pojazdy. Ocaleli żołnierze. Zbierają rannych.

Dowódca konwoju Otso Karp z przerażeniem szacuje straty. Podchodzi żołnierz. To

mafija. Ośmiu zabitych. Ośmiu rannych. W tym dwóch ciężko. Nie przeżyją.

Władunek zniszczony.

Radiostacja działa?

Tak jest.

Przekaż władunek i niech przyjdą sanitarki. Karp idzie wśród zgliszczy.

płomienie. Pochyla się nad rozwaloną skrzynią.

Poszukali nas.

W skrzyni jest piach.

Karp nabiera go do rąk i przesypuje przez palce. Strząsa resztki.

Dziedziniec zamku Książ.

Nadjeżdża ciężarówka. Potem samochód, w którym siedzą żołnierze z osmalonymi

twarzami. Wynoszą ranenych na noszach.

Berr sięga po telefon na biurku wartownika.

Globkę w swoim gabinecie. Wkłada na koszulę górę mundur.

Na dziedzińcu trwa zamieszanie. Berr trzyma słuchawkę i wygląda przed okno.

Słucham Globkę.

Rosyjskie samoloty zaczekowały nad konwój kilkanaście kilometrów.

Przed wciążem.

Jak to się stało?

Właśnie przywieźli żołnierzy z konwoju. Z wielu zabitych.

Ładunek podobno całkowicie zniszczony, także jadę tam.

To jest jakiś fatalny przypadek po prostu.

Jadę tam.

Meldunek złożę po powrocie.

Posłuchaj. Poczekaj na tych ludzi z konwoju.

Chcę znać wszystkie okoliczności ataku. Czy to był przypadkowy nalot, czy

zasadzka? Tak.

Rozumiesz? Dobrze.

Samochód, go szybko.

Jadę na miejsce ataku.

Ber wychodząc rozgląda się niepewnie.

Mija rannych. Globke telefonuje.

Połączcie mnie z książem.

Z Hallerem. Hall w książu.

Zauer podchodzi do telefonu, rzuca czapkę na biurko.

Zauer!

Globke.

Przyjacielu!

Rozpieprzyli wam konwój.

Niedobrze. Nie zabezpieczyliście, nie upilnowaliście. Kto tu jest starym

durniem, Globke?

Globke ociera czoło chusteczką.

Słuchaj.

Untersturmführer B. musi być natychmiast zarejestowany.

Zdradził Rosjanom tratę i godzinę przejazdu.

To jest oficer SS.

Masz dowody? Tylko on wiedział, kiedy i dokąd konwój wyjedzie z Czochy. Chcesz

więcej? Wystarczy.

A ty chcesz go izolować? I wydobyć wszelkimi środkami, przed kogo i w jaki

sposób przekazywał informacje Rosjanom? Przyjąłem do wykonania.

Zauer wychodzi na dziedniec w zamku.

Do czekającego Bera podjeżdża Gazik.

Ver wsiada.

Zauer z tygarem w ustach podchodzi do niego. Opiera się o samochód.

Dokąd?

Jadę na miejsce ataku.

Wysiadaj.

Jesteś aresztowany.

Wysiadaj.

Zapamiętaj sobie, Berr.

Esesman, który zdradzi, jest jak najgorszy w gry.

Jeszcze raz.

Nie oczekuj litości. Berr wysiada. Idzie do budynku w eskorcie uzbrojonego

żołnierza.

Globke siedzi przy biurku.

Globke, czy wy macie na słuch rosyjskich samolotów, które zaatakowały...

Zawieniagin z lupą pochyla się nad rozłożonymi na stole zdjęciami.

Usmiechnięty Czyżykow dorzuca kolejne zdjęcia.

Generał ze zdjęciem w ręce pochyla się ku Czyżykowowi.

To, towarzyszu Czyżykow, operacja zakończona sukcesem.

Przygotujcie depesze do Moskwy.

Niebieskie urządzenie deszyfrujące, zniszczone podczas nalotu. A i

dodajcie o naszych zasługach w wykryciu tego konwoju.

Co z Krukiem?

Wysoki order dla niego.

Wysoki! Czyrzykow rozkłada zdjęcia na stole. Na jednym widać ciemną sylwetkę

samolotu na tle skłębionych chmur.

Czyrzykow pochyla się nad zdjęciami, przygląda się im badawczo.

W zamku Czocha kilku oficerów gawędzi w jadalni przy wódce.

Jork z czapką pod pachą biega po schodach. Jednym z wysiadujących jest

uśmiechem znosi toast.

Jork zatrzymuje się w holu, spogląda na pijących oficerów. Podchodzi do niego

profesor Kunze.

Dziwi się pan, że on taki zadowolony?

Globkę?

Powinien być smutny jak grywa na ruszcie.

Dlaczego?

Dzisiaj samoloty rosyjskie zniszczyły aparat.

Wieziony do zamku książki.

Pan profesor również nie wydaje się być zmartwiony.

Niech się pan pakuje.

Wyjeżdżamy?

Prawdopodobnie dziś wieczór.

Kunze odchodzi.

Zatrzymuje się na schodach i z uśmiechem spogląda na Jorga.

Jorg również odchodzi.

Już jest na zewnątrz.

Motocyklem nadjeżdża dwóch żołnierzy.

Uzbrojeni Niemcy w polowych mundurach stoją przy dużych drewnianych

Stają na baczność, gdy Jork ich mija.

Jork zatrzymuje się.

Szuka czegoś w kieszeniach. W ustach ma niezapalonego papierosa. Wraca do

żołnierzy. Jeden z nich wyjmuje z kieszeni zapalniczkę i podaje mu ogień.

Zapalając papierosa Jork przygląda się skrzyniom.

podchodzi, rozglądając się dyskretnie.

W piwnicznym pomieszczeniu

przechadza się Afgan, na pryczy siedzi Jorg.

Berth radził Rosjanom czas i trasę transportu. Globkę kazał go aresztować.

się zastanawiam, skoro pozbył się swojego zaufanego pomocnika, to znaczy,

teraz tam będzie musiał wykonywać rozkazy Skorcenego.

Przekaż do centrali, żeby odnaleźli generała Krola i nie spuszczali w niego

Po drugie, nie wierzę, że aparat został zniszczony.

A po trzecie, niech uważają na hasło Orillo.

Orillo? Co to jest? Nie wiem.

Może nazwisko, nie mam pojęcia.

Afgan zapala papierosa.

Co ty kombinujesz, Johan?

Afgan. Niemcy albo zbudowali bombę atomową, albo są tego bardzo bliscy.

Wkłada czapkę. Z uśmiechem spogląda na Afgana.

Warto im ty przeszkodzić, nie? We dwóch? Pokonamy Rzeszę?

To lubię.

Jork podnosi się i staje przy Afganie. Szeroko się uśmiecha.

Wiedziałem, że ci się to spodoba. Jork wychodzi, wbiega na schodki. Afgan

niecierpliwie macha ręką.

Tylko już wyjdźmy stąd.

Jezioro otoczone lasem.

Spod wody wystają miny.

Tuż przy brzegu jest wylot tunelu. Wychodzi z niego Afgan. Niesie ciężki

Siada.

Wyjmuje z worka radiostację, przykręca antenę, zakłada słuchawki.

Wyjmuje notę.

Włącza radiostację.

Zaczyna nadawać.

Wokół cisza i spokój.

Błotnista droga.

Amerykańscy żołnierze prowadzą niemieckich jeńców wojennych.

Idzie też grupa cywilów. Przejeżdżają dwa Jeepy.

Zatrzymują się na znak amerykańskiego wartownika.

W głębi widać budynki o charakterystycznej niemieckiej

dachy, brązowe belki na białych murach.

Wood, Czerny, Compane i Ryder wysiadają z Jeepów. Patrzą na mijających ich

jeńców. Ci idą ze spuszczonymi głowami, w niekompletnych mundurach. Niektórzy są

ranymi.

Kompane zwraca się do łuda.

A ten Hamlet to... Jak się właściwie napisał?

Nie wiem, zawsze był Hamlet.

Taka służba.

Miał rodzinę?

Jak się skończy wojna, wrócę tam.

Zasłużył na porządny pogrzeb.

Znamy tylko hasło Orillo.

Nie wiemy, gdzie padnie, a nikt to je wypowie.

No prawda, co spadamy, nie?

Siadają do dzipów, odjeżdżają, rozbryzgując błoto.

Zamek w książu.

Zauer wyjmuje z szafy drewnianą szkatułkę.

Stawia ją na komodzie.

Unosi rzeźbione wieczko i wyjmuje szklaną fiolkę z białową zawartością.

Wpatruje się w nią.

Ryka w fiolkę palcami.

Po schodach wbiega Wolf.

Bez słowa mija schodzącego Zauera.

Wolf?

Widziałem na górze więźniów.

Co oni tam jeszcze robią?

Nie zdążyliśmy ich rozstrzelać.

Wszystkich, którzy mogliby zdradzić.

Tak jest.

Kiedy ewakuujemy zamek?

Najpóźniej 6 maja.

Zawar z esesmanem odchodzą. Wolf idzie na górę. Jork w biurku przegląda

papiery. Wchodzi Globke z papierochem w ręce.

Podchodzi do biurka Jorka.

Jork czyta, udaje, że go nie zauważył.

Globke puka w ścianę, patrząc na niego.

Wola się rozstać.

Rozstania zawsze są smutne, nieprawdaż?

Jestem zajęty.

Jako dowód mojej dobrej woli powiem panu, że Anna Maria cała i zdrowa

do Coburga.

Tutaj jest jej adres.

Kładzie na biurku pogiętą karteczkę.

Zdejmuje płaszcz i siada obok Jorga.

A wie pan...

Śpiegiem był mój zastępca Ber.

Miał pseudonim Kruk.

To on wyjawił Rosjanom termin wyjazdu konwoju z aparatem.

No i Rosjanie wysłali samoloty, zbombardowali konwój tuż przed książem i

zniszczyli aparat.

To znaczy, że w pobliżu była druga radiostacja. Kto jej pan nie wykrył?

Nie, ja wiedziałem o jej drugiej radiostacji. Wiedziałem też, że Ber z

korzystał.

Wydawało mu się, że jest sprytniejszy.

Ale kiedy Zauer się nim zajął, to wszystko powiedział.

Nawet wyjawił, że on hodował gołębie pocztowe, że tymi gołębiami coś...

Wszystko powiedział. Przecież pan zna metody Zauera.

Tak.

Rosjanom wydaje się, że zniszczyli aparat.

A w rzeczywistości zbombardowali kilkanaście skrzyń wypełnionych

Aparat wciąż jest w moich rękach.

Dlaczego pan mi to mówi?

To nie jest tajemnica?

Ja myliłem się co do pana.

Sądząc, że pracuje pan dla Rosjan.

Pan pracuje dla Amerykanów.

I to mnie nawet cieszy.

Wstają.

Nasza umowa jest wciąż aktualna.

uderza plikiem teczek o biurko.

Uwolnię Natalię, oddam aparat. Hasło Orillo.

Co to jest Orillo?

W odpowiednim czasie pojawi się takie hasło.

Do zobaczenia, kapitanie York.

Glopke wyciąga rękę, York nie reaguje.

Wie pan, czasem myślę w tej wojnie...

Szkoda, że nie byliśmy po jednej stronie.

Glopke wychodzi.

W korytarzu zatrzymuje się na chwilę.

Z wahaniem zerka na Jorga. Ten patrzy twardo.

Siada za biurkiem, obraca w dłoniach karteczkę od Glopkego.

Na plecy w piwnicy leży Afgan owinięty w kot. Wchodzi Jork.

Afgan, nadaj.

Prawdziwy aparat ewakuowany dzisiaj z zamku.

Kierunek południowe Niemcy.

Potwierdzam hasło Orillo.

Powiedz, że przygotowujemy się do wycofania stąd.

Afgan.

Dzisiaj w nocy. Jork wychodzi.

Rozespany Afgan notuje.

Z zamku wychodzi Globke, za nim żołnierz niosący walizkę. Globke gestem nakazuje

mu zejść schodami. Sam staje przy kamiennym murku z nieodłącznym

Przygląda się stojącym na dole ciężarówkom i wojskowemu samochodowi.

Żołnierz ładuje walizkę do samochodu.

Globke schodzi po schodach.

Żołnierze pilnujący konwoju salutują mu.

Globke rzuca papierosa i przydeptuje go.

Daje ręką znak do odjazdu.

Posępnie spogląda w górę na zamek.

Wsiada do samochodu.

Konwój rusza.

Wartownicy podnoszą szlaban.

Cztery ciężarówki i samochód Globkego wyjeżdżają za zamkową bramę.

Jork i Afgan w piwnicy jedzą.

Godziny temu konwój czterech ciężarówek wyjechał z zamku.

Wywieźli aparat.

Wyjechał również Globka.

Nie zakończyliśmy naszej rozgrywki.

Dzwonił do generała Krola.

I wyglądało tak, jakby tamten rozkazał, żeby Globkę stawił się w Rosenheim.

Przekaż tę wiadomość, a potem zniszczę radystację. Nie będzie nam potrzebna.

A na koniec zrobimy trochę fajerwerków.

No, ale wreszcie, wreszcie coś się będzie działo.

No ja to dzieciom opowiem.

Masz dzieci?

Każdy ma jakieś dzieci.

Wchodzą. Na podłodze, pod ścianą, leży półnagi mężczyzna przyguty łańcuchem.

Unosi się i z lękiem patrzy na wchodzących. Ma zakrwawioną twarz. To

Zauer ustawia stołek i siada.

Za jego plecami staje SS -man Berry.

Śmiertelnie przerażony trzęsie się.

Esesman podaje pistolet Zauerowi.

Ten wstaje i podchodzi do Berra.

Zawer spogląda na Esesmana. Ten się oddala.

Zawer wciąż celuje w głowę Bera.

Zawer przygląda mu się z namysłem.

Przedstawia stołek i siada

obok Berra.

Ber

drżącymi dłońmi bierze

lówkę z papierosem. Zaciąga się łapczywie. Patrzy na Zauera z nadzieją.

Ber rozkłada ręce. Zauer przyciska mu dole do krtań.

Nie

powiem,

nie powiem, bo tego nie ma na mapie, rozumiesz?

Ja ci mogę pokazać, tylko ja.

Mierzą się wzrokiem.

Zauer puszcza Bera.

Siada.

Zawer rozgląda się po celi, tłumiąc wściekłość.

Wymachuje pistoletem, udając, że chce uderzyć Bera lufą.

Więzień robi uniki.

Zauer z sadystycznym uśmiewkiem bije Bera po ramieniu.

Ten chyli się pod ciosami.

Zauer wstaje i idzie w kierunku drzwi.

Zatrzymuje się.

Jeśli mnie osłukałeś,

Wiesz, że będziesz żałował, że przeżyłeś, prawda?

Skulony bear potakuje.

Zauer wychodzi.

Pokój Zauera. Na gramofonie kręci się płyta.

Wolff przygląda się półleżącemu w fotelu Zauerowi, który wstrzykuje sobie coś do

żyły na ręce.

Jest odurzony. Ma spocone policzki.

Mętnym wzrokiem przygląda się skrzykawce.

Odkłada ją na stolik.

Pogląda na Wolfa, który stoi nieporuszony, na mrocze.

Wolff potakująco kiwa głową.

Sauer niezdarnie próbuje wstać.

Opada na kolana.

Dźwiga się i chwiejnie idzie ku Wolfowi.

Przyciąga go do siebie.

Przybliża twarz do jego ucha.

Wolf szybko wychodzi.

Zataczając się, Zauer podchodzi do okna.

Odchyla zasłonę i obserwuje, jak Wolf odjeżdża z zamkowego dziecińca.

Zawar pokazuje język, krzywi się.

Idzie do fotela.

Klęka na nim, tuląc się do oparcia.

Koniec odcinka jedenastego Napisy końcowe

Dźwięk Monika Krzanowska, Marcin Ejsmont

Muzyka Stanisław Cyrewicz Wykonanie Polska

Orkiestra Radiowa pod dyrekcją Tadeusza Wicherka Tekst, audiodeskrypcji

Beata Zatońska i Urszula Budkiewicz Ośrodek Mediów Interaktywnych Czytał

Stefan Knotę