Original subtitles

Próbowałam już wszystkiego.

Poszłam do niego, jak radziła mi pani Tęczyńska.

A on odtrącił mnie, tłumacząc się zmęczeniem.

Może był zmęczony. A może miłuje inną.

Może właśnie dlatego stałam mu się obojętna.

Nie mów tak, pani.

A jeśli nigdy mnie nie miłował?

Król ma wiele obowiązków i zmartwień.

Bądź cierpliwa.

Ja też często muszę czekać, aż mój mąż wypełni swoje obowiązki, zanim do mnie

wróci.

A przecież nie tak to miało wyglądać.

Myślałam, że między wami wszystko się układa.

Nie myślę, że spędzę więcej czasu w poselstwach niż ze mną.

Pójdę sprawdzić, czy królewny skończyła śniadanie.

Królu, pojedziesz jutro do Pragi.

Dopiero co wróciłem.

Ledwo jedną noc spędziłem u boku żony.

Pojedę, gdzie każesz.

Zawieziesz Luksemburczykowi resztę pieniędzy za zrzeczenie się pretensji do

naszej korony.

Panie.

Jakbym miał taką żonę jakiego cudka, też nie byłoby mi śpieszno do wyjazdu.

A może i ty byś się w końcu ożenił?

Dlaczego nie córką Leopolda?

Ja wiem.

Niewiasta już nie pierwszej młodości.

Pewnie szpetna i pyskata, skoro nie mogli jej dotąd wydać.

Ślub z Habsburżanką, choćby łytą albo bez nogi, zmartwi Luksemburczyka. Tak,

prawda. I potak ponoć ma wielki. Jak i ramiona. Wszystkie Habsburżanki potężne

jak chłopki, usta wiecznie otwarte.

Nie wybrzydzaj.

Łatwo ci mówić. Ty się ożeniłeś z młodą i ładną.

Do miłowania takiej żony nie trudno się zmusić.

To prawda.

Nie będzie mi szpetna baba po zamku łazić, choćbym jej była samą córą

Przemyśl to jeszcze.

Dobrze jest się mieć do kogo przytulić nocą, kiedy ogień w kominku zgaśnie.

Ale w moim łożu nigdy nie jest zimy.

Czasami nawet da gorąco i wyspać się niech wysu.

Co to za panna?

No mówże.

Ale o którą pytasz? O Matyldę, o Miłochny czy o De?

Ty szedł mu.

Krew piastowska gorąca. Nie mów, że twoja nie wrzesz, kiedy widzisz ładną

Bejśli zimna, znajdź żeś nie piast.

Żal, że nas opuszczasz.

Jedno spotkanie jeszcze przed nami. Jak Bóg da.

Amen.

Amen.

Zanieś tamto stop.

Zaraz będzie następka.

Co ty wyprawiasz?

Nie mogę pójść do króla i oczernić kasztelana Małogowskiego.

Utnął mi język i nie skończy mówić.

Nic ci nie zrobię, jeżeli będziesz mieć dowody, że Jasko działa przeciw królowi.

Wyjechał wczoraj z zamku w dużym pośpiechu.

Jestem pewny, że coś ukrywa.

Ale co takiego, Bóg jedna raczy wiedzieć.

Chcesz, żeby zapłacił za twoją zniewagę? Mało powiedziane.

Zamiast nagrodzić, że milczał o baśce Dunin, to mi groził, jakbym był byle

kmieciem.

Jan Trzebor z Kończyska.

Szlaścic z herbu Gierałt.

Gierałt to nie leliwa mężczyńskich. Ale obrażać się nie pozwolę.

Mój bój pod płowcami.

Gronią króla Władysława. Idź powoli.

Bez ręki walczył dalej.

Jasne, właśnie.

Honor dla nas rzecz święta.

Honorem się nie najesz. Liczę na to, że król mnie nagrodzi hojnie.

Zaprawdę, ojaśku.

Proszę.

Ale czemu ty, panie?

Taki zawzięty na mężczyńskiego.

Ciebie też obraził?

Lepiej się czujesz, dziecko?

Niepotrzebnie każą mi leżeć. A ja już wiem, co robi.

A nie jest ci słabo? Nie kręci ci się w głowie? Nie.

Co się stało, ojcze?

Nie mam dla ciebie dobrych wieści.

Jasiek? Co z nim? Nie, nie, nie.

Nie o Jaśka tu chodzi.

To jeśli nie o Jaśka, to o co?

O twoje zalęczyny.

Pełka się rozmyślił.

Jak to?

Ale ja sam nie mogę powiedzieć dlaczego.

Może to i lepiej?

Jak lepiej?

Przecież to jest policzek dla melsztyńskich.

Wstyd, zniewaga.

Ja nie mam pojęcia, dlaczego to zrobił.

Ja też nie, ale... Bogu będę dziękować.

Chciałam być posłuszna i wyjść za tego, kogo mi karzysz, ale skoro tak, to...

Teraz nikt i nic nie stoi na przeszkodzie, abym mogła wziąć ślub z

miłuję.

O czym ty mówisz?

Urodziłem się w tamtym domu.

Przecież to dom spytka mężczyńskiego.

Teraz tak.

Król dawał nam wszystko.

Dziedziczne wójtostwo.

A tu tych moich braci, prób najstarszego, kadą powiesić za miastem,

zostawić, póki zgniłe ścięgna nie opuszczą kości.

Przebudzisz bratanek wójta Alberta?

Niech mu ziemia lekką będzie.

To wójt nie żyje?

Zmarł, naprawdę.

Teraz leży w jednej mogile, jakimś tapiołetem.

Nie tracimy nas było na pochówek.

Tylko ci patrzeć na dom, którego ci pozbawiono.

Wróci do mnie.

Nie spotknę, póki Malchtyński nie zapłaci za moje krzywdy.

To on radził królowi, żeby zabrać nam wszystko.

Nawet godność.

Pomogę ci.

Możesz na mnie liczyć.

Wdzięczę się. Gdy odzyskam majątek.

I wszystko, co mi zabrano.

Ojcze. Z nawiednictwem nie.

I ty, i Jasiek. Nie zrobiłam tego specjalnie, uwierz mi. To się po prostu

pokochałam go. Oczywiście Pełka musiał o tym wiedzieć i dlatego się wycofał.

Za na to ci ulegałem, wiesz?

Pozwalałem ci się kształcić, pozwalałem ci czytać książki i taki jest tego

efekt. A niech to.

Czy ten, ten, ten, jak go tam?

Giovanni.

Wbrew przyzwoitości zbliżał się do ciebie?

Ojcze. Tak czy nie? Nie!

Tyle co w tańcu.

Boże, taki wstyd.

Moja córka z byle kim.

Dla miłości stan i majątek nie mają znaczenia. Ja naprawdę go miłuję i chcę

poślubić. Po moim trupie.

Co chcesz zrobić?

Ojcze.

Stój!

Tak, do widzenia.

Ja już muszę iść.

Wezmę koszyk, jak przyjdę ze świecami.

Ten chłopak nic nie ma.

Nie jest materiałem na męża dla ciebie.

Nie chcę męża.

Wiem, że wiele przeżyłaś.

Nic nie wiesz.

Poszukamy ci takiego, który będzie dla ciebie dobry.

Nawet gdyby mąż codzień pozwalał mi jeść mięso i spać na jedwabnych poduszkach,

byłabym jego własnością. Tak jak ta poduszka, na której pozwalałby mi spać.

Nie jesteś w litewskiej puszczy, Audre. Musisz mieć męża.

Żeby w tym świecie być wolną, musiałabyś być wdową.

Ty nie masz męża i do nikogo nie należysz.

Unikasz mnie?

Wybacz.

Jutro dobrze?

Jutro wyjeżdżam. Dopiero co wróciłeś.

Dla ciebie tu przyjechałam.

Miałam nadzieję, że może tutaj będzie nam do siebie bliżej. Wróć do Kołczy.

Do dzieci.

Może przywiozę ci coś ładnego.

Na przykład nową suknię. Nie potrzebuję sukni. To przywiozę ci kożno podszyte

futrem. Nie potrzebuję tego wszystkiego, nie rozumiesz?

Przecież ja nie wyjeżdżam z własnej woli.

Dzieci nie widziałem od miesięcy, ale służę królowi i muszę wypełniać jego

Ale czemu to ciebie ciągle wysyła? Nie ma innych, których może posłać?

Wiem, żeś wodził moją córkę na pokuszenie. Przez ciebie straciła szansę

bardzo dobry ożenek.

Zamąciłeś jej w głowie.

Amo tua filia. Miłuję twoją córkę. Nie pozwalam!

Mekie, nie chcesz ścięcia twojej córki?

Felicita di tua filia.

A czy jesteś w stanie w ogóle o nią zadbać?

Masz dwie anogodne kasztelanskie córki?

Może nie mogę zaoferować majątek, ale mogę dać radość, miłość i...

Felicita. Felicita.

A z czego będziesz żyć, kiedy zemrzesz?

Bo na oprawę Tobią nie ma co liczyć.

Nęte, niczego jej nie zabraknie.

Jeżeli tylko się do niej zbliżysz, to postaram się, żeby król natychmiast się

oddalił.

I nie masz się nawet na nią spojrzeć.

Siwa, piwo, kasę. Już, już.

Już, już, już.

Bogdan zostawił koszyk w naszej kuchni.

I tylko po to się fatygowalaś? Nie wysyłaj go więcej na zamek. Szkód tylko

narobił. No tak, tak, tak. Ten chłopak ma dwie leveranty.

Jeszcze kiedyś zniszczy coś ciennego i Auder będzie mieć przez niego kłopoty.

Dobrze, już dobrze. Nie pośle go więcej na zamek.

I mnie zależy, żeby twojej córce wszystko dobrze się urożyło.

Egle!

Egle!

Zostań choć na chwilę.

Polewki ci dam.

Niech będzie.

Zmarzłam.

Co tak mało narąbaleś?

Palec mój.

Wiesz co? Nie pozwolę, żeby moja przyszła żona marzła.

Żenisz się, panie? A jak? Z kim? Jak to z kim? Węgle.

Znowu przyszła. Że niby coś zbiłeś na zamku. Ale wiadomo, nie fatygowałaby się

aż tutaj z powodu jakiegoś garnca.

Tęsknia jej było.

Myślisz, że cię miłuje?

Nieśmiala jak sikołeczka.

Co podleci, pomacha skrzydelkami i odpłynie, jak się do niej odwrócisz.

Ten gila za mną.

No już, idź, idź, podłóż do ognia.

Nie będę się oświadczał w ziemnicy.

Egle?

Już idziesz? Muszę.

Powiedziałam, co miałam powiedzieć.

Cieszę się, że w tej sprawie jesteśmy zgodni. W tej i we wszystkich innych.

Czuję to samo, co ty, Egle.

Dlatego powziąłem myśl o Orzenku.

Nie ma na co czekać.

Latka lecą, młodsza nie będziesz, ale... Zdążasz jeszcze urodzić mi syna.

Albo nawet dwóch.

Chcesz... Chcesz się ze mną ożenić?

Na wiosnę się pobierzemy.

Tu opadry będzie niezadowolony.

Bardziej niż jego gniewu boję się, że cię stracę.

Jesteś segura?

Jesteś pewna? Ja niczego na świecie.

Będę czekał na ciebie, karczmy.

Wyjdę po wieczornej mszy.

Tylko się zaśmiała.

I po co to?

Przecież to nie ostatnia sikorka na świecie.

Jak ledo, nie żadna sikorka. To ja z czymbicą.

Rozszarpała mi w tęczności pasuchami. Wszystko mnie tu teraz pali.

No, wypiłeś pół betki piwa, to masz za swoje.

Dobrze mówią, że nie wjazda bramą do piekła.

Raczej bramą do krainy rozkosz. Chociaż i tak niech ile nieraz trzeba się

natrudzić, żeby taką zdobyć. No, zwłaszcza gdy broni jej ojciec.

Wielki aktor. A co zrobić, gdy padla sama od trąca?

A no to, to już jest inna insość.

Każda niewiasta pragnie być jak twierdza nie do zdobycia.

No właśnie, nawet dziewka wszeteczna. I chleba też przynieś. I piwo też by się

przydało. A daj.

Oblegaj ją.

Pokonaj. Jak wojsko wrogiej armii. Tak, ale nie przesać.

Niewiasty boją się gwałtownych mężczyzn. Tak, lecz musi wiedzieć, że nie

odpuścisz. A wiele niewiast, jak zdobyliście.

Przed nami wszystkie niewieście ramiona.

Otwierają się na oścież.

No cóż, kaczmarzu, nie jesteśmy starymi. Jakimiś szpetnymi.

Nudnymi.

Brzydkimi.

Dziadami.

Kto to wszystko zapłaci?

Psu, braty.

Łazęgi.

I nie jestem szpetna.

Pewnie powinnam być wdzięczna, że zechciał mnie, pogankę.

W dodatku już nie młodą. To prawda, Igli.

Latka lecił.

Skąd w ogóle przyszło mu do głowy, że chciałabym wyjść za niego?

Spędzałaś dużo czasu w karczmie.

Pomagałaś mu.

Ja po prawdzie też myślę, że czuję coś do niego.

Rozmawiać to nie to samo, co miłować.

Nie brak ci mięśnia u boku?

Nie na tyle, żeby pójść za karczmarza.

Naprawdę nie widziałaś, jak wodził za tobą ciami?

Jak istniało mu to paść na twój widok?

Czy tak zrobiłam?

Nie powinnam się śmiać z tego, co ktoś czuje.

Nie zapomnę jej tego.

Jeszcze do mnie przyjdzie, żeby mi w czymś pomógł.

Jeszcze pożaruje, że mnie nie chciała.

Ten pan w zamku już drugi raz prosi o miód.

Mężczyzny nie bierze się wiekiem, ale jego zaletami, uczciwością,

obyczajów... No co?

Podaj. Sam zaniósł.

Za miłość.

Pani, a dokąd to?

Ja muszę wyjechać.

Do Marstuna.

Jak no?

Giovanni nam nie czeka.

Chcemy się pobrać. Ale mój ojciec jest przeciwny.

Musimy uciec.

Wiem, że trudno się z tym pogodzić.

Ale nasze życie nie należy do nas.

A walcząc z nurtem rzeki łatwiej się w niej utopić, niż dopłynąć do spokojnego

brzegu.

Nie stawiaj miłości do Giovaniego ponad obowiązki wobec własnej rodziny.

Jak no twój ojciec może pozbawić cię majątku?

Nie dbam o to.

A szkoda, bo może jednak da się go nakłonić, żeby był wam przychylny.

Nie znam nikogo bardziej upartego niż mój ojciec.

Chyba jednak za słabo mnie poznałaś.

Panie?

Królu, czy mogłabym pomówić tylko z tobą?

Chodzi o mojego męża.

Dlaczego, panie, posyłasz ciągle mojego męża w posły?

Nie zniosę tego dłużej. Błagam cię, zostaw go na Wawelu, przy mnie.

Nie lękaj się.

Nie mierzę, to dzielny rycerz.

Nie o niego się boję.

Tylko o to, co może się stać, gdy... gdy go przy mnie nie ma.

W następnym odcinku.

Mogę to wyjaśnić. Ale chcę.

Ja nie.

Znać sobie kogoś, kto będzie lubić takie ciokary, zabawy. Panie, nie mogę tutaj

zostać. Dlaczego?

Nie umiem spojrzeć w oczy mojej pani.

Mamy nową dwórkę.

Tak? To Małgorzata, córka Bożeny.

Chyba tylko córki brakuje.

Jak nie ulec pokusie?

Modlę się, ale nie wiem, czy to wystarczy. Pod soli będzie rad.

Martwi się o syna.

Przynajmniej go ma.