Original subtitles

Na ciemno -niebieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja Polska

przedstawia. Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis

Telewizja Polska S .A. przedstawia serial zrealizowany przez wołoszański

ZOO. Obsada Paweł Małaszyński

Jan Frycz

Cezary Żak

Karolina Gruszka Anna

Dereszowska Danuta Stenka Piotr Grabowski

Paweł Deląg Borys Przyc

Jan Peszek Marcin

Dorociński Agata Buzek

Scenariusz Bogusław Wołoszański na podstawie własnej powieści Twierdza

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Syreli.

Kierownictwo produkcji Andrzej Stępowski.

Zdjęcia Waldemar Szmit.

Montaż Łukasz Schwarz -Bronikowski.

Reżyseria Adek Drabiński.

Tajemnica twierdzy szyfrów. Odcinek dziewiąty.

Nad zamkiem Czocha przeladuje samolot. Niemiecki żołnierz daje rozkaz

ostrzelania go. Po kilku niecelnych wystrzałach drugi żołnierz ładuje dział

przeciwlotnicze. Wznawia ostrzał samolotu.

Jork i wyraźnie zaniepokojony profesor Kunze w bok na zamku obserwują samolot.

Zwiadowczy nie groźni.

Wie pan, groźne jest to, że to już drugi pojawia się nad zamkiem.

To znaczy, że znaleźliśmy się w zasięgu drugiego lotnictwa. No cóż.

Niemcy skurczyły się ostatnio.

Mówi się o ewakuacji naszej placówki.

Tak, w ciągu najbliższych dni.

Pan i doktor Nowolk zajmiecie się rozmontowaniem i spakowaniem mózgu.

Globka o tym wie? A dlaczego miał go o tym informować?

Profesor uśmiecha się do Jorga i odchodzi. Trzymając ręce w kieszeniach,

patrzy za profesorem.

Spogląda przez okno na dziedziniec.

Na teren zamku wjeżdża motocykl, zanim samochód wojskowy. Auto zatrzymuje się.

Od strony pasażera wysiada BR.

Obchodzi samochód.

Otwiera tylne drzwi i wywleka z wozu kobietę.

To Natalia. Z samochodu wysiada także Globkę.

Auto odjeżdża. Ber prowadzi Natalię w kierunku pobliskich drzwi. Wpycha ją do

środka. Jeszcze chwilę rozmawia z Globkiem.

Jork bacznie obserwuje ich z okna.

Ber znika za drzwiami.

Globke wolno odwraca się i rusza przed siebie.

Jork odchodzi od okna i szybkim krokiem rusza wzdłuż korytarza.

Globke podnosi głowę, patrzy w okno, w którym przed chwilą stał Jork.

Idzie dalej.

Po kamiennych schodach zbiega Jork.

Wpada wprost na Globkego. Globke uskakuje.

Niechże pan wstrzyma swoje nerwy na wody!

Globkę dla bezpieczeństwa odchodzi kilka kroków.

Jork patrzy na niego z wściekłością.

Globkę patrzy w niebo.

To bardzo głupi pomysł.

Globka nieśpiesznie wchodzi po schodach do zamku. Jork zostaje na dole. Z trudem

tłumi złość.

Drogą przez las jedzie amerykańska ciężarówka wojskowa, a za nią Jeep.

Jeep zatrzymuje się przy punkcie kontrolnym. Siedzą w nim Czerny i

Po sprawdzeniu strażnik zwraca im dokumenty.

Jeep wjeżdża na teren

otaczający niewielki budynek.

Staje z boku. Na ogrodzonym dziedzińcu stoją stoliki przykryte obrusami.

Dobra.

Kompejn wysiada i przez furtkę wchodzi na dziedziniec.

Podchodzi do stolika, przy którym mężczyzna po pięćdziesiątce w wojskowej

popija piwo.

General

wskazuje

kompejnowi krzesło. Kelner przynosi zamówione danie.

Generał zaczyna jeść.

Wy, z wywiadu, zawsze staracie się być bardzo ważni.

Co tym razem?

Z informacji wywiadu wynika, że w Zamku Czechach znajduje się maszyna, czytując

europejskie szyfry.

Przechwycenie tego urządzenia ma ogromne znaczenie dla bezpieczeństwa

narodowego. Co chciał pan powiedzieć? Nie chciałem powiedzieć, że jest to

cholernie ważna sprawa pani generala. Wie pan dlaczego?

A co mam wiedzieć?

Rosjanie oddaliby dywidu wojska po zdobyciu tego urządzenia.

A drugą za to, żeby nie dotkała się w nasze ręce.

A to jest argument.

Nie lubię kolonistów.

Gdzie ten zamek?

Tu.

Żarty się pana trzymają? Ląd to nie ocean, panie komandorze.

Na lądzie, sto kilometrów, to kawał drogi. Potrzebuję pluton pancerny.

Jak was znam, to gdy odmówię, pan zapyta, czy może zadzwonić do generała

Pattona. A ja będę musiał dać panu telefon.

Dobrze mówię?

Tak jest.

Ma pan pluton do ochrony waszej misji.

A jak zginie jakiś mój żołnierz podczas tej pieprzonej wyprawy, to...

Wie pan, co panu urwę? Panie generale, jestem z wywiadu, więc dowiedziałem się,

co mi pan może urwać.

W ciągu trzech dni oddział ma być z powrotem, bo poza wszystkim wjadą w

rosyjską, w której naszych wojsk nie może być.

W sztabie w miasteczku odnajdzie pan kapitana Grega.

On będzie dowodził na trasie dojazdu.

Dziękuję, panie generale.

Ojczyzna pana tego nie zapomni.

Kompejn wychodzi, a generał wraca do jedzenia.

Amerykanin zadowolony podchodzi do Czernego.

Zostaliśmy oddział.

No.

Teraz do miasteczka musimy znaleźć kwateryn jakiego Grega.

Świetnie.

Chłopaki o której będą?

Może już są.

Jezu, ta golonka stary to... No taka była.

Kompain i Czerny odjeżdżają.

Korytarz hotelowy.

Czerny i Kompain są w korytarzu.

Czerny pierwszy podchodzi do drzwi pokoju. Czyta napis na drzwiach i

uśmiechać.

Wkłada klucz do zamka, próbuje otworzyć drzwi.

Kompain patrzy na napis na drzwiach.

Czarny z uśmiechem otwiera drzwi pokoju, który jest przeznaczony dla nowożeńców.

W środku nastrojowe światło, białe meble ze złoceniami, wielkie łoże z

baldachimem. Kompain wchodzi pierwszy, rozgląda się po pokoju. Nie jest

zadowolony.

Piszesz słowo chłopakom, to cię zabije.

No dobrze.

To z której strony wolisz?

Z prawej czy z lewej, kochanie?

Od pierwszej, dobra? Czarny śmieje się, widząc złość Amerykanina.

Czechy, Pilzno, kwiecień 1945 roku.

Czarny i Kompain siedzą w hotelowej restauracji, piją piwo.

Amerykanin wydaje się trochę zniecierpliwiony.

Przed restauracją podjeżdża półciężarówka wojskowa, na której siedzi

żłunierzy.

Gdy samochód staje, zeskakują na ziemię ze swoimi

bagażami.

Półciężarówka odjeżdża.

Żołnierze są w mundurach brytyjskich, stoją na ulicy, rozglądają się.

Biorą z ziemi swoje torby i ruszają w stronę hotelu.

Wchodzą do środka.

Kompejn macha do nich ręką. Podchodzą do stolika pojedynczo. Kapitan Wood.

Ostatnia grupa dalekiego rozpoznania. Afryka Północna.

Ryder. Od niedawna w Europie. Po służbie u Wingate 'a.

Art Wingate? Firma?

Do marca 44 w Chindyckach.

Dlaczego wrócili do Europy?

Kazali wyleczyć malarię.

Ryder sięga po krzesło, siada w pewnej odległości. Krzesło stawia oparciem do

chodu.

Hamlet.

Lubię wybuchy.

Partyzantka w Jugosławii.

Najlepszy specyfikat materiału. Wybuchowy.

Pod hotel zajeżdża wojskowy dzib.

Na ziemię zeskakuje mężczyzna koło trzydziestki w polskim mundurze. To

Żegna się czule z dziewczyną w mundurze służby pomocniczej siedzącą obok

kierowcy.

Auto odjeżdża, a mężczyzna wchodzi do hotelowej restauracji.

Czarny zrywa się na jego widok.

Stary, dawno cię pogrzebałem.

Spokojnie, jadę się tak szybko.

Co jest z wami?

Kiedy wybuchło postanie w Warszawie, uparł się, żeby go tam zwrócili.

Potem doszło do nas, że wpadł łapy gestapo.

A tu proszę.

Stary.

Dobra, panowie, dosyć tych czułości.

W godzinie 18 mamy naradę.

W naszym pokoju.

Przy stoliku zostają tylko Czerny i Kompein.

Reszta bierze swoje rzeczy i wychodzi.

A ten twój kumpel to... Dlaczego Afgan?

Był w Afganistanie, jak wybuchła wojna.

Przedostał się do Polski, żeby walczyć, ale było z Polskim.

Potem Francja, Anglia.

Potkaliśmy się w czasie szkolenia w Odlejen.

Co to takiego?

Czarny wstaje, dopija piwo.

Czarny szybko wychodzi, w geście pożegnania macha ręką.

Kompane zbiera swoje rzeczy.

Wzgórze obok hotelu. Afgan powoli wchodzi na szczyt. Pali papierosa. Wśród

drzew na wzgórzu rajder ćwiczy tai chi.

Afgan obserwuje go wsparty o drzewo. Podchodzi bliżej, odrzuca papierosa.

Afgan symuluje atak na rajdera. Trwa pozorowana walka.

Zaprzecza.

Afgan odchodzi, zapalając kolejnego papierosa.

Ryder rusza za nim.

Korytarzem idą Hamlet, Afgan, Ryder i Wood.

Hamlet patrzy na zegarek. Wchodzą do pokoju.

Czarny i Compain stoją pochyleni nad mapą leżącą na stole. Mężczyźni wchodzą,

rozglądają się nieco zaskoczeni wystrojem pomieszczenia.

Napis nowożeńcy na drzwiach jest już zalepiony. Siadają na wolnych krzesłach.

Łód kładzie się na łóżku.

Korytarzem idzie mężczyzna około pięćdziesiątki średniego wzrostu w

amerykańskim. Staje przed lustrem, poprawia mundur. Podchodzi do drzwi z

zaklejonym napisem.

Sprawdza napis pod taśmą.

Chodzi.

Na widok kompejna staje na barku. Salutuje.

Panie majorze, melduje się kapitan Tomas Greg. Mogę wejść?

No, proszę, niech pan wejdzie.

To jest dowódca naszego oddziału pancernego.

Amerykanin.

Jestem łód.

Będziemy musieli wejść do silnie strzeżonego zamku.

To dobrze, bo tutaj nudno uwal w Europie.

Pierwszy odcinek dojazdowy pokonamy w osłonie oddziału kapitana Grega.

Proszę, niech pan przedstawi swoje zadanie.

Greg podchodzi do mapy, bierze do ręki ołówek.

Doprowadzimy was na odległość około 30 kilometrów do celu i tam staniemy, żeby

nie alarmować wroga.

Dalej pojedziecie sami w Jeepach.

Zostaniemy i będziemy oczekiwać na wasz powrót.

Do zamku musimy dotrzeć i wycofać się.

Niezauważeni. To ważne.

Kompane wyjmuje z torby plik zdjęć.

To są najbardziej aktualne zdjęcia okolic zamku.

Jedyna droga, którą możemy wejść, prowadzi od jeziora.

A wygląda to tak.

Kompejn bierze z toalet dywanek z wodą i miskę.

Zamek.

Stawia na mapie.

Jezioro.

Zapora.

500 pościelni z zapory wchodzi do jeziora. Łód.

Łód niechętnie podnosi się z wózka.

Podchodzi do stołu.

Kanał nie jest używany od 30 lat.

Wtedy wyjdziemy na dziedziniec.

Dziedziniec jest oświetlony. Trzeba będzie wyłączyć prąd.

A to jest zadanie dla Hamleta i dla Raidera.

Tutaj znajduje się transformator, w którym trzeba zrobić zdjęcie.

Zanim załoga w zamku uruchomi agregaty, minie od 3 do 5 minut.

No i to nam powinno wystarczyć, żebyśmy przekroczyli na drugą stronę dziedzinca.

Kompejn siada, patrzy na pozostałych.

Jak wrócimy do zapory? Przy zaporze znajdują się dwa kanały, którymi spływa

do elektrowni.

Pewnie przedotlenimy się na drugą stronę zapory, która jest nieustrzeżona.

No.

Są pytania?

Można pamiętać.

Zamek Czocha.

Podziemia. Profesor Kunze wchodzi do pokoju, w którym znajduje się aparat.

Ruchem głowy przyzywa do siebie Jorga.

Nie ma wątpliwości. W rosyjskim konsulacie w Nowym Jorku zabrakło gam,

sięgnęli po to sprzed lat.

Widocznie musieli jak najszybciej przekazać wygadzionym Amerykanom plany

zapalnika implazyjnego do bomby plutonowej. To oznacza, że Rosjanie będą

wkrótce bombę atomową.

A Hitler nie?

Skąd nie możemy odszyfrować rosyjskich depesz? Przecież nie ma już w Niemczech

miejsca, gdzie moglibyśmy wyprodukować bombę atomową.

Gdzie?

Rosjanie pod Berlinem, Amerykanie nad ławą. Gdzie?

Technicy demontują aparat. Jork upewnia się, czy są dość daleko, by go nie

słyszeć. W książę widziałem setki więźniów, którzy pracują dzień i noc w

podziemnych tunelach. Co tam robią?

A dlaczego śląskie bronią armię Schirnera, skoro są bardziej potrzebne

Berlina? Niech się pan profesor nad tym zastanowi.

To jest to miejsce.

Kunze odwraca się i rusza w kierunku wyjścia.

Kunze, słucham?

Jork szybko podchodzi do telefonu.

Mam

do

Pani prośbę.

Gdyby była pani w pobliżu, mogłaby pani im przekazać list?

Niech pan przejdzie do mnie.

Do prywatnej części domku.

Dobrze. Anna Maria odkłada słuchawkę. Patrzy ze smutkiem na swojego wuja.

Wchodzi globkę.

Mogę pana prosić o krótką rozmowę.

Słucham.

Pan potrzebuje mnie, ja potrzebuję pana.

Najwyższy czas.

Abyśmy w naszych stosunkach przeszli od słów do czynów. A co panu chodzi?

Zimno to macie.

Może wyjdziemy na zewnątrz, dobrze?

Globka wychodzi z pomieszczenia. Jork idzie za nim.

Anna Maria jest w gabinecie.

Anno Mario, proszę zawieź mnie do jadalni.

Oczywiście, wujku.

Anna Maria podchodzi do biurka, przy którym siedzi wuj.

Przysuwa mu stojący obok fotel na kółkach.

Globke i Jork wychodzą przed bramę na zamkowy most.

Chcę umówić się z panem na spotkanie w Niemczech.

Słucham.

Chcę, żeby pan potwierdził moją tożsamość.

Chce pan tego naprawdę?

Tak.

Amerykanie mnie nie znają, zamkną w obozie, zaczną przesłuchiwać, sprawdzać.

A jeżeli ja poświadczę pana tożsamość, to nie zamkną.

No, zaproponuję im wymianę.

Jork uśmiecha się.

Aparat. Właśnie.

Właśnie, zwłaszcza po pańskich odkryciach w książce.

I tu się pan myli, niczego tam nie znalazłem.

No jakże.

Możliwość rozszyfrowania rosyjskich depesz. To piękny prezent dla

Być może, ale nie zamierzam panu pomagać.

Jork zastępuje Globkemu drogę, mierzą się wzrokiem.

Pan to zrobi.

Globka opiera się o balustradę mostu.

Anna Maria wyjeżdża jutro do Bawarii, a zatem Natalia i Anna Maria są moimi

zakładniczkami. Jork podchodzi wolno do SS -mana.

Jeżeli ja tego nie zrobię, pan nie zabije, tak?

Tak. Patrzy na Jorga.

Powiem panu coś.

Mam pięćdziesiąt lat.

Byłem policjantem. Dobrym policjantem.

Tylko to potrafiłem robić.

A po wojnie, jeśli jakaś organizacja kombatantska nie da mi paru marek renty,

umrę z głodu. Żołnierze wynoszą z zamku jakieś skrzynki.

Aparat ma być takim zabezpieczeniem emerytalnym.

No właśnie.

Moją szansą na nowe życie po wojnie.

I dlatego... Ja nie cofnę się przed niczym.

Czego pan ode mnie oczekuje?

Aby potwierdzić moją tożsamość.

Sprawdzi pan aparat, czy jest kompletny i sprawny.

To wszystko.

Jork pochyla się w stronę Globkego. A w zamian za to?

Odwołam wyrok.

Na Annę Marię.

I uwolnię Natalię.

Oferuję panu bardzo dużo.

Globka szybkim krokiem odchodzi w stronę zamku.

Jork patrzy gdzieś w przestrzeń zamyślonej.

W pokoju podsłuchów Bair spaceruje nerwowo.

Zatrzymuje się przy jednym ze stanowisk.

Żołnierz włącza magnetofon.

Anna Maria, jak zwykle ubrana po męsku, jest w gabinecie, przegląda jakąś

książkę.

Odkłada ją i wraca do pakowania książek do przygotowanego kuferka.

Zamyka go. Do gabinetu wchodzi Jorg.

Anna Maria patrzy na niego, nie mogąc opanować wzruszenia.

Podchodzi szybko i przytula się do Jorga.

Mężczyzna obejmuje ją, stoją chwytuleni.

Jest pan, panie kapitanie.

Jork podaje jej kopertę.

Oboje z trudem udają obojętność.

Dziękuję pani za tę uprzejmość.

Anna Maria delikatnie dotyka jego twarzy.

Może uda nam się spotkać po wojnie?

Gdzie przeżyjemy?

Może tutaj, w czusze?

Całują się.

Jork tuli Annę Marię w ramionach.

Anna Maria płacze.

Jork odchodząc wyjmuje z kieszeni małą karteczkę i podaje ją kobiecie. Do

widzenia.

Jork wychodzi.

Anna Maria czyta zawartość kartki.

Chybko podchodzi do biurka, bierze zapałki, podpala kartkę.

Na kartce napis.

Uciekaj.

Płonącą kartkę kobieta wrzuca do popielniczki.

Przestraszona siada na brygu biurka.

Do pokoju podsłuchów. Wchodzi Globke. BR podaje mu słuchawki, ale Globke nie

chce słuchać.

Globkego nie śmieszy ten żart.

Jutro przenosimy aparat do książa, sprawdź czy wszystko przygotowane.

Chce pan go ukryć w zamku?

Tutaj na nic nam się nie przyda.

Adolf Hitler liczy, że rosyjskie wojska zostaną odrzucone.

Berr patrzy na Grotkego prowokacyjnie.

Do pomieszczenia starej ujeżdżalni wchodzi Hamlet.

Za nim idzie Ryder. Hamlet niesie na ramionach dwa karabiny. Ryder zamiast

ma na głowie kapelusz.

Łód komenderuje grupą żołnierzy.

Do środka wjeżdża Jeep, w którym siedzi Afgan w towarzystwie młodej kobiety w

mundurze. Na końcu wchodzą Czerny i Kompany.

Jeden z żołnierzy wstąpi sierżanta do strajka Rydera. Woła do niego, ale Ryder

nie reaguje i idzie dalej.

Żołnierz zeskakuje z maski Jeepa, biegnie za Raiderem.

Raider nie odwraca się, podaje plecak Woodowi.

Łapie Raidera za kołnierz, żeby go odwrócić.

Raider jednym chwytem powala go na ziemię.

Reszta żołnierzy zbiega się, żeby zobaczyć bójkę. Czarny chce

kompejn go powstrzymuje.

Sierżant szybko wstaje i rzuca się z pięściami na rejdera. Ten bez trudu znów

rzuca go na ziemię. Zdejmuje kapelusz i rzuca go za siebie.

Sierżant zaciska pięści.

i usiłuje zadać cios Ryderowi. Ten jednak jest szybszy. Robi uniku.

Skutecznie uchyla się przed ciosami przeciwnika.

Sierżant kilkakrotnie ląduje w piachu. Jest coraz bardziej wściekły.

Ryder w końcu powala go i łapie od tyłu za szyję.

Wood, widząc to, decyduje się na interwencję.

celuje z karabinu w sufit.

W sumie żołnierzy wyłania się kapitan Grek.

Wszyscy się rozchodzą. Czarny pomaga wstać lekko oszołomionemu sierżantowi.

Żołnierze zajmują miejsca w ciężarówkach. Grek wchodzi na jedną z

wszyscy go dobrze widzieli.

Uwaga! Od tego momentu cisza w eterze. Sygnały tylko wizualne.

Zachować porządek w kolumnie i prowadzić aktywne rozpoznanie.

Ruszamy!

Pierwszy rusza Jeep, w którym jadą Wood, Afghan i Ryder.

Potem ruszają za nimi kolejne pojazdy.

Jednym z Jeepów jadą Cerny, Compane i Hamlet.

Tumla pojazdów jedzie drogą przez lat.

Na niektórych ciężarówkach widać ciężką broń maszynową. Jest piękna, słoneczna

pogoda.

W zamku Czocha Globke idzie korytarzem, trzymając w ręku

metalowy kubek.

Jak zwykle pali papierosa.

Mijani kolejni strażnicy stają na baczność.

Podchodzi do drzwi z niewielkim okienkiem w środku.

Zagląda do celi. Siedzi w niej skulona zimna Natalia.

Globka wchodzi do środka, podchodzi do dziewczyny, podaje jej kubek.

Zimno tu.

Natalia trzęsie się zimna, bierze kubek. Ale już niedługo.

Dwa, trzy dni i wyjedziesz.

Chociaż będziesz pod moją opieką.

Zaszyfrujesz i nadasz najdunek.

Aparat odczytał.

Rosjanie otrzymali z USA plan zapalnika implozyjnego.

Ewakuacja aparatu wkrótce.

Przewidywany kierunek Cowboyren.

Uważajcie na Orillo.

Globke robi kilka kroków.

Zdejmuje czapkę.

Siada na stołku po drugiej stronie celi, mów nie patrząc na dziewczynę.

Spełniłaś twoje zadanie wysyłając poprzedni meldunek, więc teraz nie zrób

głupstwa.

Jesteś teraz bliżej wolności.

Natalia cały czas drży zimna. Trzyma w rękach kubek, ale nie pije.

Globka wstaje i szybko wychodzi z celi.

Czechy, kwiecień 1945 roku.

Kolumna wozów amerykańskich jedzie przez las.

Na jednej z anten jest postrzępiona biało -czerwona chorągiewka.

Kolumna dogania motocykl.

Żołnierz siedzący z tyłu daje sygnały, żeby wozy się zatrzymały.

Gdy stają, zsiada z motocykla i salutuje.

Kierowca pierwszego Jeepa pokazuje mu, żeby posadł w głąb kolumny.

Żołnierz rusza biegiem w kierunku Jeepa, w którym siedzi kompejn.

Panie majorze, to jest poprawa nowia do mojego sztabu. Zwracana jako szczególnie

pilna. Dawaj.

Żołnierz podaje kompejnowi kartkę, salutuje i wraca do motocykla.

Motocykl odjeżdża.

Kompejn zabiera się za odszyfrowywanie meldunku.

Czarny wychada z wozu za pana papierosa.

Podchodzi do Jeepa, którym jadą Afgan, Ryder i Wood.

Częstuje papierosem Afgana. Opiera się o maskę samochodu.

Zrzucili mnie z samolotu sto kilometrów za wcześnie.

No i zamiast pod Warszawą wylądowałem pod Pietrkowem.

Ukryłem się u chłopa.

No i któryś nocy gestapo otopił chałupę.

Chciałem uciekać, a tu nagle ktoś mnie zdzielił w łeb.

Więcej nie pamiętam. Obudziłem się w więzieniu w Pietrkowie.

Uciekłeś?

Ci chocielni nie wychodzili z gestapo.

Pamiętasz, jak Ataman uczył nas uwalniania się z kajdanek?

No. To się przydało, jak mnie wieźli z więzienia do siedziby gestapo. Daję.

Czarny wyjmuje zapalniczka.

Andrzej! Dzięki.

Kompejn ruchem ręki przywołuje Czarnego.

Wiadomość od Natalii.

Ewakuacja aparatu już wkrótce. Przypuszczony kierunek Kaufbeuren.

Uważajcie na Orillo.

Co za Orillo?

Nie wiem, może nazwisko.

Może hasło.

Natalia nadaje to, co jej każą.

Dlaczego ujawniają czas i kierunek ewakuacji?

Kompejn wysiada z dżipa.

Robi kilka kroków, staje przed Czernym.

Myślę, że ktoś tam prowadzi grę na własną rękę.

Sierżancie!

Ruszamy!

Na miejsce!

Ruszamy! Wszyscy wracają do wozów.

Kolumna rusza.

Noc.

W zamku Czocha żołnierze ładują skrzynię na ciężarówki.

Jork idzie wzdłuż ciągu ciężarówek i obserwuje załadunek.

Trzymuje się przy drzwiach prowadzących do lochów, gdzie trzymana jest Natalia.

Rozgląda się.

Wolnym krokiem odchodzi.

Koniec odcinka dziewiątego