Original subtitles

Na ciemnoniebieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja Polska

przedstawia. Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis

Telewizja Polska S .A. przedstawia serial zrealizowany przez Wołoszański

ZOO. Obsada Paweł Małaszyński

Jan Frycz

Cezary Żak

Karolina Gruszka Anna

Dereszowska Danuta Stenka Piotr Grabowski

Paweł Deląg Borys Przyc

Jan Peszek Marcin

Dorociński Agata Buzek

Scenariusz Bogusław Połoszański na podstawie własnej powieści twierdza

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Syrewicz.

Kierownictwo produkcji Andrzej Stępowski.

Zdjęcia Waldemar Schmidt.

Montaż Łukasz Szwarc -Bronikowski.

Reżyseria Adek Drabiński.

Tajemnica twierdzy szyfrów. Odcinek ósmy.

Jork obok samochodu stojącego przed bramą zamku. Pali papierosa.

Wyczekująco spogląda na wartownika.

Przechada się.

Przejazd przez ozdobną bramę uniemożliwia opuszczony szlaban.

Przy bramie kilku żołnierzy, którzy obserwują Jorka.

Jork podnosi szyszkę i ciska ją między drzewa.

Bartownik podnosi słuchawkę.

Tak jest.

Zrozumiałem. Bartownik podchodzi do Jorka.

Podaje mu przepustkę.

Salutuje. Ręką daje znak koledze, który podnosi szlaban. Jork wsiada do

samochodu.

Wjeżdża przez bramę.

Szlaban opada.

Jork mija kilku idących ku bramie żołnierzy.

Zbliża się do zamku ksiąg.

Na frontowej ścianie wiszą wielkie flagi III Rzeszy.

Przed budynkiem więźniowie pracują przy budowie drewnianej konstrukcji. Obok

leży stos worków. Za ustawionymi na dziedzińcu zaporami przechadzają się

wartownicy. Pilnują więźniów, którzy przenoszą materiały budowlane.

Na tablicy napis. Wstęp na dziedziniec surowo zabroniony.

Jorg zbliża się do zamku.

Wjeżdża na dziedziniec, mija pracujących więźniów.

Stojący przy wejściu do zamku żołnierz salutuje Jorgowi.

Wskazuje, gdzie ma się zatrzymać. Jorg wysiada z auta, z zamku wychodzi

Meyer, podchodzi do Jorga, podają sobie ręce.

Jestem Christian Meyer z organizacji TODA.

Myślałem, że będę pod opieką Służby Bezpieczeństwa SS, a nie organizacji

Oni przejmą pana potem. Ja na razie jestem pańskim przewodnikiem, ale to w

kierunku. A to?

A tu to?

Może pan nie wysiadając z samochodu zjechać 20 metrów w dół?

Do podziemnego systemu korytarzy.

Do podziemnego królestwa naszego Führera.

Trochę tędy.

Zawracają do zamku.

Dobrą miał pan podróż?

Dziękuję dobrą. Po schodach swobodnym krokiem zbiega Zauer.

Ną szalacko uderza w kicurutą ścianę.

Jork i Majer wchodzą do zamku. W przedsionku spotykają Zauera.

To jest kapitan York z Czochy, a to jest pan Obersturmer Führer Sauer, szef

tutejszego SD.

Znamy się.

Od lat.

Nie rządzi wzrokiem.

Ale York?

Ale wtedy miał pan chyba stopień unterstumfilera, nieprawda?

Ten Polak, którego pan zabrał, a potem wypuścił, nazywał się Czerny.

Scena z przeszłości. Zawer kopie Jorga, polewa go wodą. Bardzo dobrze pamiętam

nasze drugie spotkanie.

Wtedy był pan w cywilu. Obrzuca Zawera szyderczym spojrzeniem.

Zdecydowanie jest pan człowiekiem munduru.

Zawer jest... Ciekły. Ma spoconą twarz. Przełyka chlinę.

No, uwolniłeś. Ale teraz kanaryza tu nie ma.

Powiesili go. Jak psa do łańcuchu. Dychał. 30 minut.

Jak to jeszcze ustał?

Kapitan York jest tutaj z polecenia ministra Geberesa. Z Berlina dzwoni ono.

Meldowałem panu. Nie może pan... Ja tu mogę wszystko!

Jesteś aresztowany.

Radę nie mieć.

To sobota stałe i to pole tej najwyższej wieśniku. Daj sobie tego sprawę.

Nie może pan zrobić. Milczeć.

Wciąż śliska poły płaszcza Jorga.

Milczę.

Jedyne co może pan zrobić.

Jork hardo patrzy mu w oczy.

To zapewnić bezpieczeństwo na terenie tego zamku.

I nic poza tym. Twarz. Załera wykrzywia nerwowy grymas. Mierzą się wzrokiem.

Jork uderza Załera w ramię. Odchodzi, rzucając mu pogardliwe spojrzenie.

Majer.

Wydawać o każdym przypadku złamanie przepisów.

Kapitana Jorka.

Majer strzela obcachami.

Zauer wychodzi z zamku.

Na dziedzińcu zatacza się miotany wściekłością.

Podbiega do więźnia z furią, okładę go i crutą. Mężczyzna pada na ziemię,

daremnie próbuje się osłaniać.

Zauer na chwilę odchodzi.

Znów katuje leżącego.

Przypatruje się temu kilku wartowników. Jeden z nich trzyma psa.

Zauer poklepuje jednego z żołnierzy po twarzy.

Jork i Majer idą słabo oświetlonym tunelem.

A tu jest największy skarb zamku książ.

Więcej wart niż złoto.

Kto go zdobędzie, ten po wojnie będzie miał wielkie wpływy i władzę w Europie.

No, to my jesteśmy na miejscu.

Ja tam nie mogę wejść, a pan pewnie będzie siedział tam parę godzin, to

zadzwonić po mnie, jak pan skończy.

Znają mój numer.

Kapitan York.

Żołnierz oddaje dokument, idzie do kraty.

Otwiera ją przed Jorgiem.

Jorg wchodzi do pomieszczenia. Wita go niski, łysy mężczyzna w szarym fartuchu.

No, kapitan Jorg, jak mnie mam.

Słyszałem o pana przyjeździe.

Wiem tylko, że chodzi o...

Te dokumenty NKWD zdobyte przez nasze wojska w Charkowie.

Dokumenty rosyjskiej radiowej stacji odbiorczej o kryptonimie S.

O! O! I to jest ważne.

Zakładam, że nasze wojska zdobyły je w Charkowie i przekazały do archiwum

Głównego Urzędu Bezpieczeń Twarzeckich.

Ja tu mam zbiorcze dokumenty z 41 roku.

Bierze opatłe akta.

I to musimy przejrzeć.

Proszę.

Tylko czy zna pan rosyjski? Bo jak nie, to mamy jeńców. Nie potrzeba znać

dobrze. A to doskonale. To ja pójdę szukać, a pan niech przejrzy. No ale

się pan ten... Rozgości.

Bo to chwilę potrwa.

Dłuższą chwilę.

Męskrytna odchodzi.

Jork zdejmuje płach i czapkę wiesza na krześle.

Obok siedzi znudzony żołnierz. Jork siada przy biurku nad aktami.

Tymczasem Globke przesłuchuje Natalię.

Następny meldunek 17 kwietnia.

Tak, zaszyfrowałaś?

Natalia potakuje z rezygnacją. Siedzi przy stole w obskurnej piwnicznej celi

ubrana w sukienkę z kwiatki. Na twarzy ma ślady pobicia. Globke podchodzi do

stołu. W jakich godzinach nadawałaś?

Najwcześniej już o 6 po południu.

To wyślesz te depesze po 18.

A teraz przyznaj się, wprowadziłaś sygnał alarmowy?

Bo jeśli wprowadziłaś sygnał alarmowy, my się

o tym dowiemy.

Jeśli wprowadziłaś sygnał alarmowy, to Ber znowu się tobą zajmie.

A więc?

Natalia znów zaprzecza.

To jest twoja ostatnia szansa.

Przyznaj się.

Nie stanie ci się krzywda.

Globke stoi tu za plecami Natalii.

Uwielbnij.

Nie, nie z radą.

Globke potrząsa Natalią.

Teraz opanowuje się. Dziewczyna siedzi skulona.

Nie wprowadziłaś sygnału alarmowy, czy nie?

Nie wprowadziłam żadnego sygnału alarmowego.

Zawieź to do zamku.

Niech porównają z innymi topeszami i sprawdzą, czy nie został wprowadzony

ostrzegawczy.

Globkę wyjmuje papierosa i wkłada do ust.

Kręci głową z niezadowoleniem.

Podchodzi do Natalii i częstuje ją papierosem.

Dziewczyna skwapliwie wyjmuje z paczki papierosa.

Ugniata go.

Nadgarstek ma przewiązany bandażem. Przy szyi widać siną pręgę.

Globkę podaje Natalii ogień.

Następnie zapala swojego papierosa.

Przechadza się po celi.

Natalia zerka na niego niepewnie.

Jork wciąż siedzi w archiwum nad aktami.

Znurzony podpiera dłonią głowę.

Nadchodzi archiwista w fartuchu. Niesie kolejne teczki. Rzuca je na biurko

Jorka.

No i cztery godziny już pan u nas siedzi. Zleciało, co?

Sprawa treningu.

No i co?

Nic nie ma.

Zaczynam wątpić, czy archiwast Charkowa w ogóle się zachował.

A to co?

A, to kolejna porcja.

Niech pan spojrzy tutaj. Jak jest R -U, to znaczy, że z Rosji.

A później te litery XKB łamane przez C to przepisaliśmy z rosyjskich teczek.

Pisanych cyrlicą?

Jak rosyjskich, to pisanych cyrlicą.

Jeżeli skopiowane napisy, to nie jest to XKB łamane przez C, tylko

HKW łamane przez S.

Charków. Stacja S.

Macie tutaj dokumenty z tego katalogu?

Skrzynia 35.

A jakiej daty szukamy?

1939.

Dobra.

Jest.

Jest.

1939.

Nie jest to obszerny materiał.

Najwyżej kilkadziesiąt kartek, ale ja to panu skopiuję, kapitanie. Tylko czego

pan konkretnie szuka? Wystarczy.

Sam przejrzę, dobrze?

A proszę bardzo. Mężczyzna siada przy piórku naprzeciw Jorga. Upija łyk z

blaszanego kubka. Dwa więźniowie pod eskortą żołnierza niosą dużą skrzynię.

Archiwista wstaje.

No już, już. No ale szybciej, szybciej.

Idzie za więźniami.

Jork rozgląda się czujnie.

Siedzący za jego plecami żołnierz drzemie.

Archiwista stoi tyłem. Jork szybko zwija wyjętą w akt kartkę i chowa pod

mundurem.

Archiwista podchodzi do biurka.

Hucha na zziębnięte ręce uderza dłonią o dłoń.

Jork staje.

Jork wkłada czapkę i płaszcz.

Ja jeszcze poszukam. Żołnierz otwiera kratę przed Jorgiem. Jorg uchyla czapki.

No do widzenia.

Jorg energicznie kroczy korytarzem.

Archiwista spogląda za nim. Zagląda do teczki z aktami. Zamyka ją.

Jorg już w samochodzie.

Przejeżdża obok drewnianej konstrukcji, przy której pracują więźniowie. Jedzie w

stronę bramy.

Do celi, której Globkę przesłuchuje Natalię, wchodzi żołnierz z kopertą w

Globkę bierze ją, otwiera.

Czyta pismo.

Kiwa głową z irytacją.

Dlaczego mi nie uwierzyłaś?

Myślisz, że jesteś taka sprytna?

Że uda ci się nas oszukać? Wprowadziłem!

Dlaczego urzesz?

Nie wprowadziłem żadnego sygnału!

Urzesz! Ciągle urzesz!

Gwałtownie odpycha głowę Natalii, którą wściekle potrząsał. Dziewczyna kuli się,

zakrywa twarz dłońmi.

Stojący za Natalią klopkę odgarnia jej opadające na twarz włosy.

No już dobrze.

Już dobrze.

Długo takich sprawdzian.

Dziewczyna patrzy na niego z napięciem.

Przystępujesz do gry.

I ja muszę mieć do ciebie całkowite zaufanie.

To sprawdzian.

Boletny, ale konieczny.

A teraz... włącz

nadajnik.

I wyślij tę cholerną depeszę.

Zrób to.

Natalia niepewnie odgarnia włosy z czoła.

Wolno sięga po słuchawki radiostatni.

Wkłada je.

Kunze przechadza się po pokoju paląc papierosa.

Zerką nawiszący na ścianie duży portret Hitlera. Wychodzi.

Tymczasem Jork przy maszynie deszyfrującej skiska kolorowe kołeczki

metalowych walców spoglądając na trzymaną w ręce kartkę.

Kunze obserwuje go przez szybkę.

szybko chowa kartkę za plecami, wchodzi kunce.

Jakie wyniki poszukiwań, książu?

Znalazłem teczki z Charkowa, ale bardzo zdekompletowane.

Sądzę, że Rosjanie większość dokumentów zniszczyli.

To już nie ma znaczenia.

Za miesiąc nic nie będzie miało znaczenia.

Teraz istnieje tylko jedno pytanie, kto pierwszy dojdzie do Berlina, Rosjanie

czy Amerykanie?

Sprawdzam dane w innych nasłuchów, jakie tam znalazłem.

Jeśli dobrze odczytuję, to powinien pan teraz nacisnąć 1, 9 czy 9.

Ma pan rację.

Niemcom Hitlera nic z tego aparatu.

Ale niech on strzeże kodu, jak oka w głowie.

Działający aparat ma wartość życia wielu ludzi.

Bardzo wielu.

Papierosa?

Jork wciąż ma dłonie za plecami.

Trzyma w nich dokument.

Kunce wychodzi.

Zaskoczony słowami profesora Jork kładzie pismo na biurku.

Patrzy przed siebie z namysłem.

Radzieccy żołnierze ogrzewają dłonie nad ogniem.

Zamek Gościszów, kwiecień 1945 roku.

Obozują w pałacowych stajniach.

Pochylony nad stylową komodą, oficer kroi chleb, unosi karawkę i wącha wódkę.

Nadjeżdża samochód. Oficer idzie ku niemu.

Z auta wysiadł Zawieniagin. Rozgląda się nadchodzący oficer, salutuje mu.

Kuchobnik witali, primogodz. Witamy, towarzyszu generale.

Trzymacie ludzi w staniach?

Oddział jeszcze nierozlokowany. Tak, zalegli. Zmęczeni.

Wasz pułk jest najbliżej miejscowości Leśna i Zamku Czocha, tak?

Tak jest, ale nie tak blisko, bo faszyści ataki odpierają.

Zawieniagin podchodzi do ognia, ogrzewa dłonie.

Musimy znaleźć się jak najszybciej na Zamku Czocha, zanim Niemcy wwiezą to

wszystko, na czy nam bardzo zależy.

Słyszałem, że spadochroniarze z 750 pułku podjęli atak, ale faszyści wybili

nogi.

Bez rozpoznania to ciężko takie zadanie wykonać.

Zawieniagin gniewnie spogląda na Prybokowa.

Pułkowniku Pryboko, my

wiemy co jest w zamku,

ale nie wiemy co jest dookoła. Ogląda obrazy ustawione na starcie słomy.

Macie już w tych rejonach placówki kontrwywiadu?

Tak jest, organizujemy.

A chcę, żebyście zrobili rozpoznanie.

Chcę wiedzieć, jakie są drogi i gdzie są pola minowe.

Ludzie musieli widzieć.

Chcę wiedzieć wszystko.

To ma się rozumieć wykonane.

Za Wieniagin siada. Prybokow nalewa mu wódki.

Za dwa, trzy tygodnie dostanę informację, że on czocha i ponowimy

uderzenie.

Odkłada na talerz niedojedzony ogórek. Unosi kieliszek z wódką.

Obaj opróżniają kieliszki. Zawiniagin zagryza ogórkiem.

Patrzy na obrazy.

Zawiózłbym do domu, jeden, dwa, żona by powiesiła na ścianie, ucieszyłaby się.

Jakiś pejzaż ze żniwiarzami.

Towarzyszu generale, czemu tylko dwa?

Zdobyczne.

Kamerdyner, co tutaj został, to mówi, że ten jest dobry.

Jakiś farmer malował.

Chyba Wermer.

Ale to kopia.

No mówię, chłop holenderski.

Więc sztuka cenna, ludowa.

Do zwycięstwa.

Znów szybko wypijają wódkę.

Paryż, 16 kwietnia 1945 roku.

Joanna siedzi na łódku, jest w gieliznie. Przy zapalonej lampce czyta

pismo, namyśla się przez chwilę.

Wstaje, podchodzi do radia, ujmuje regulator.

Wkłada do ust lufka z papierosem.

Narzuca na siebie szlafrok.

Zapala papierosa.

Mieszkańcy tego miasta na własnej skórze odczują los, jaki ich żołnierze

zgotowali mieszkańcom Warszawy, Amsterdamu i Belgradu.

Od południa w kierunku Berlina posuwają się armie marszałka Koniewa.

Nasze bohaterskie oddziały pierwszej armii umocniły pozycję w zdobytym Hale i

Lipku. Trzecia armia ostatecznie złamała opór wroga w Turyngii, kontynuując

marsz na wschód. Los hitleryzmu jest już całkowicie i nieodwołalnie przesądzony.

Następne informacje o sytuacji na froncie na wschodzie Niemiec podamy w

Wiadomościach Południowych.

Joanna telefonuje.

Nerwowo pali papierosa.

W centrum łączności Piotr podnosi się z sofy.

Idzie do telefonu.

Słucham.

Piotr? Kiedy nadeszła ta depesza?

Wczoraj w nocy. A o co chodzi? Na pewno została nadana przez Natalię?

Co znaczy, czy została nadana przez Natalię? Nie rozumiem.

Czy na pewno wyszła spod jej ręki?

Nie mam wątpliwości. Żadnych. Nie ma w niej żadnego sygnału alarmowego?

Nie. Dlaczego pytasz?

Nie wiem. Coś mnie... Coś mnie niepokoi. Coś...

Coś jest nie tak.

Napisała aparat.

Będzie ewakuowany.

Aparat? Ona nigdy nie użyła takiego określenia.

Boję się, że to może być jakiś sygnał alarmowy.

Zapewniam cię, że depesza została nadana przez Natalię.

Znam jej styl nadawania.

Żadnego z umówionych sygnałów alarmowych nie ma w tekście.

Nie ma coś.

Dziękuję ci.

Oboje odkładają słuchawki.

Piotr siada przy stoliku.

Zamyśla się.

Machinalnie gładzi górną wargę. Wciąż niespokojna Joanna sięga po czytane

wcześniej pismo.

Piotr wstaje, bierze dwie kartki, czyta.

Wychodzi.

Tymczasem Joanna, wciąż z pismem w dłoni, podchodzi do stolika.

Strzepuje popiół z papierosa, siada na krześle.

Przymyka oczy.

Wspomina rozmowę z Natalią.

Nie chcę, że nie chcesz powiedzieć prawdy.

Dlaczego nie chcesz powiedzieć prawdy o moim ojcu?

Jest wojna również.

Wchodzi Piotr. Zaskoczona Joanna odwraca się ku niemu.

Myliłem się.

Jest sygnał alarmowy.

Ale przecież powiedziałaś, że nie ma.

Natalia nigdy nie korzystała z dolnej części strony książki szyfrów.

Nigdy. A tę depeszę szyfrowała używając tylko ostatnich wierszy.

To znaczy...

Może znaczyć, że wysłała sygnał alarmowy.

O Boże.

Joanna nerwowo zaciąga się papierosem.

Jak musieli ją... Jak musieli ją...

męczyć.

Jak musieli ją... torku robić.

Skoro idą ci... Drżącymi dłońmi zapala kolejnego papierosa.

Weźmej dulki o tajnym wejściu do zamku.

Grupa Czernego musi zacząć działać natychmiast.

Utrata kontaktów z zamkiem teraz katastrofa.

Myślisz, że mogą uratować Natalię?

Piotr ze współczuciem ściska ramię Joanny.

Jej twarz jest ściągnięta bólem.

Joanna płacze.

Niemcy, 16 kwietnia 1945 roku. Ulica w miasteczku.

Podjeżdża Jeep.

Wysiada z niego kompejn.

Wskakuje na nie osłoniętą plandeką naczepę ciężarówki, gdzie Czerny siedzi

skrzyni i coś notuje.

Mam niedobrą wiadomość od Joanny.

Straciliśmy łączniczkę w zamku Czocha.

Zmartwiony Czerny wygryza warga.

Rosjanie są coraz bliżej.

Mogą przejąć aparat.

Czas się tam wybrać.

Sto kilometrów za liniami wroga.

A ten twój amerykański generał, co wprowadził korpus do Pragi,

pomoże nam?

Stamtąd blisko do Czochu.

Z uśmiechem ściskają sobie dłonie.

Czerny zerka na zegarek.

Kompane zeskakuje z naczepy.

Czerny kładzie się na ławce i przykrywa kocem.

Kompane podchodzi do niego. Od zewnątrz puka wrusztowanie naczepy.

No co jest?

Wiesz, kim jest łączniczka, którą Niemcy schwytali?

No stary, skąd mam wiedzieć?

Córka Joanny.

Kompain odchodzi.

Wsiada do Jeepa.

Przygnębiony Czerny siada na ławce.

Zamyśla się.

Ciemna sylwetka samolotu na tle rozświetlonego słońcem nieba.

Czarny zapala papierosa.

Siedzący naprzeciw kompejn zdejmuje czapkę.

Ociera czoło.

Popija z piersiówki. Czarny obserwuje go z nawiązującym uśmiechem.

Jak służyłem kiedyś na niszczycielu, to przyjechał do nas taki jeden lotnik.

Sucha grał.

No to wzięliśmy go na obiad do mesy.

Najpierw czekolada, potem smażony bekon, a na koniec ciepła whisky.

A potem komenda do maszyn.

Stała naprzód.

Jak zaczęło kołycać, to przez cały dzień nie wychodził z kabiny.

Żygał dalej niż... Znów pociąga z piersiówki.

Niż widział.

Pilot odwraca się ku komplejnowi i czernemu.

Obrona na Śląsku jest bardzo silna.

Ale na byku to dopiero rzuca.

Na jakim byku?

Na rodeo.

Jak diabli.

Coś wiesz na temat Jorga?

Polski agent postawiony Niemcom w 1939.

Dobra przedwojenna robota polskiego wywiadu.

Jesteśmy w strefie ognia przeciwlotniczego.

Spadochrony w pogotowiu.

Podenerwowany kompejn pochyla się po spadochron, układa go na kolanach.

obserwuje go rozbawiony, patrzy w dół przez okienko.

Dwa i żołnierze obsługują działo przeciwlotnicze stojące przy murach

Oscyliwują samolot.

Kompejn ociera pod wczoła.

Wychodzimy z pierwszej strefy ognia! Kilka minut spodnoju! Kompejn odkłada

spadochron.

Jesteśmy nad Czochą!

Przejęty kompejn patrzy przez okno.

Widać las i zabudowania nad jeziorem.

Nie ma szans na zrzucenie skoczków.

To silna obrona.

W dole widać zamek Czocha.

Nawet jeśli samolot przeleci, rozwalą nas w powietrzu.

Jedyna droga do zamku prowadzi przez jezioro.

Czarny i kompejn obserwują teren przez okna.

Samolot odlatuje.

Ośrodek szkolenia cicho -ciemnych.

Szkocja. Na ruinach wieży powiewa brytyjska flaga. Obok kilku mężczyzn

walkę wręcz. Prowadzący szkolenie stoi w oknie wieży, przed nim kilku

komandosów. Za mną w dół jest 20 metrów. Na dole stoi strażnik. Nie widzi

zjeżdżających po linach, ale zareaguje na najmniejszy hałas. Trzeba to zrobić

cicho i błyskawicznie. Inaczej zabije was. Dobrą stroną takiego rozwoju

jesteście szybciej na ziemi.

Zła? Wiadomo, nie ma was. Jako? Zaczynaj.

Jeden z mężczyzn bierze linę i spuszcza się w dół po murze.

Na dole stoi uzbrojony mężczyzna.

No i właśnie dojechał martwy.

Wraca następny.

Jedziesz szybko i bezszelestnie. I nie każ mi cię opłakiwać.

Kolejny trup.

Przechodzi przez bramę.

A3 w stronę wieży.

W oknie widzi prowadzącego szkolenia. Powiedzieli mi, że tutaj pana znajdę,

kapitanie.

Zapraszam na górę.

Motocyklista wchodzi po schodach na wieża.

Kapitan Oliver Wood. Nie nazywają Afgan długo, by tłumaczyć dlaczego. Słucham

pana, panie kapitanie.

Potrzebuję trzech dobrych do misji w Niemczech.

Trudnej.

Dlaczego przyjeżdża pan ten do mnie? Najbliżej.

I do najlepszych.

Nie ma trzech, jest jeden.

Który?

Ja.

No to jest dwóch.

Kto drugi?

Ja.

Potrzeba jeszcze dwóch.

Co to za misja?

A co by pan chciał?

Nie wiem, porwać Hitlera, wysadzić Reichstag?

Łatwizna.

Kiedy? Za tydzień.

Jest jeszcze takich dwóch, są teraz we Francji.

Jeżeli tylko żyją, to ma pan komplet. Trzeba zadzwonić.

Okej. Pan dokąd, panie kapitanie?

Na dół.

Schodzimy tędy. Proszę.

Wskazuje okno, z którego drzwi Salina.

Łód zawraca, idzie ku oknu.

Bierze linę.

Przechodzi przez barierkę.

I skróta się w dół.

Afgan nasłuchuje.

Koniec odcinka ósmego.

Napisy końcowe