Original subtitles

Na ciemno -niebieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja Polska

przedstawia.

Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis Telewizja Polska S

.A. przedstawia serial zrealizowany przez wołoszański spółka z o .o. Obsada

Paweł Małaszyński Jan Frycz

Cezary Żak

Karolina Gruszka Anna

Dereszowska Danuta Stenka Piotr Grabowski

Paweł Deląg Borys Szyc

Jan Peszek Marcin

Dorociński Agata Budzek Scenariusz Bogusław Wołoszański na podstawie

powieści twierdza szyfrów.

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Cyreńcz.

Kierownictwo produkcji Andrzej Stępowski.

Zdjęcia Waldemar Szmit.

Montaż Łukasz Szwarc -Bronikowski.

Reżyseria Adek Trapiński.

Tajemnica twierdzy szyfrów. Odcinek siódmy.

Napis. Teatr w Szczawnie Zdroju. Bad Salzbrunn.

1939 rok.

Publiczność siedzi zasłuchana. Kobiety w sukniach wieczorowych, wielu mężczyzn w

mundurach galowych, do których przypięli liczne ordery. Na scenie śpiewaczka w

fioletowej sukni i akompaniujący jej pianista.

Na fortepianie kosz kwiatów ozdobiony symbolami swastyki.

Gdzieś na tyłach sceny mężczyzna ładuje karabin z lunetą.

Jest wysoko nad sceną. Za nim są reflektory teatralne i liny do

dekoracji. Patrzy na lożę, w której siedzą dwie kobiety.

Pod teatr podjeżdża auto.

Wysiada z niego Canaris z smokingu w towarzystwie dwóch ludzi po cywilnemu.

Kobiety w loży to Joanna i Natalia.

Canaris i jego ludzie wchodzą do teatru.

Joanna i Natalia siedzą zasłuchane.

Zamachowiec na zapleczu przymierza się do strzału.

Celuje do Natalii.

Drzwi loży otwierają się, wchodzi agent Canarisa, pochyla się nad Joanną.

Zamachowiec rezygnuje ze strzału. W loży pojawiają się Canaris i drugi

ochroniarz Canaris, a i przed Joanną.

Niestety, mam dla Rani bardzo smutną wiadomość.

Zemordowali go.

Krumi. Natalia trudem hamuje łzy. Pani w niebezpieczeństwie.

I obawiam się, że pani córka również.

Musi pani jak najszybciej wyjechać z Niemiec.

Zamachowiec zawiesza sobie karabin na szyi.

Wrócić do domu.

Zamachowiec wchodzi cicho po metalowych schodkach.

Tuż za sceną wygląda jak pracownik techniczny teatru.

Publiczność wstaje w miejsc, zapalają się światła.

Zamachowiec odkłada karabin gdzieś za kulisami.

Artystka i pianistka kłaniają się publiczności.

Za kulisami zamachowiec dokręca tłumik do pistoletu.

Z bronią w ręku wychodzi na teatralny korytarz.

Odbezpiecza broń.

Za jego plecami otwierają się drzwi. Człowiek Kanarisa sięga po broń.

Zamachowiec pada martwy.

Drugi z ludzika na wisach szela do leżącego jeszcze raz.

Zauer zdenerwowany krąży po korytarzu.

Napis.

Wewelsburg, zamek SS 1939 rok. Hajdych siedzi przy zastawionym stole, właśnie

skończył jeść, pije czerwone wino.

Spójrz go. Oficer podchodzi do sklanych drzwi. Za nimi stoi zdenerwowany Zauer.

Oficer otwiera drzwi i wpuszcza Zauera do pokoju. On staje przed Heidrichem i

salucuje.

Heidla!

Był pan odpowiedzialny za jedną z najważniejszych operacji Służby

SS.

I co?

Nigdy nie był w stanie przewidzieć bzdury Zawera, ale... Milczeć!

Zirytowany Heidrich wstaje od stołu. Wstaje plecami do Zawera.

Odwraca się i mówi, patrząc wprost na Zawera.

Pan prowadził śledztwo.

Pan przesuwiła usta. I pan jest odpowiedzialny za jego śmierć!

Heidrich podchodzi do Zawera, który stoi na baszle.

doprowadzić do groźnej organizacji.

Wygląda chwilę.

Wykonywałem rozkaz wydobycia od Herberta Rusta zeznania, iż admirał Kalaryk jest

zdrajcą i kontaktuje się z Anglikami.

Jestem żołnierzem.

Wykonywałem rozkaz.

Jest pan rzeźnikiem.

Bezmyślnym oprawcą, który zatłukł najważniejszego świadka i zatarł

najważniejszy ślad.

A Joanna Rust...

A ma pan dowody?

Zawer spuszcza wzrok.

Niczego pan nie ma!

Zawer znów stoi na baczność.

Zabieram panu tę sprawę.

Zostanie pan oddelegowany.

Wyraz twarzy Zawera zdradza, że kara jest dla niego dotkliwa. Gdzie? Daleko

Berlina.

Heidrich siada za stołem, bierze kieliszek z winem, pije jeden łyk.

Spogląda na Zawera, który stoi jak skamieniały.

No. A co pan czeka? Heidrich odprawia go lekceważącym ruchem ręki.

Jest pan wolny?

Sauer wychodzi.

Heidrich!

Napis. Postarunek policji Leśna Marklisa. Marzec 1945 rok.

Wieczór. Pustą ulicą z jednej strony nadjeżdża motocykl. Z drugiej bardzo

wojskowe auto.

Za kierownicą siedzi York.

Motocyklista zatrzymuje się przed posterunkiem, zsiada.

Jork wolno podjeżdża przed posterunek, obserwuje strażników.

Odjeżdża.

Lugę właściciel restauracji poprawia przed lustrem koszulę.

Podchodzi do radia, włącza je.

Przed restauracją stoją zmarznięci żołnierze.

W restauracji nie ma żadnych gości.

Lugę składa obrót z jednego ze stołu.

Wchodzi i on.

Dobry wieczór.

Dobry wieczór, panie kapitanie.

Sam pan zamyka?

Natalia nie pomaga?

Luk zrezygnowany kładzie na ladzie złocony obrós.

Proszę usiąść, panie kapitanie.

Węga za ladę po butelkę wódki, dwie szklaneczki, stawia je na stole, nalewa

Jorgowi i sobie.

Obaj wypijają zawartość szklaneczek jednym haustem.

Natalkę aresztowali.

Podobną szpiegiem była.

Trzymają ją na policji.

Komendant powiedział, że nic nie chce mówić. Nie chce wydać wspólników.

Tym razem Jork nalewa wódkę.

Obaj wypijają kolejną setkę.

Jork zdecydowanie odstawia sklanebkę na stół.

Wstaje i wychodzi bez wpływu.

Lugę znów napełnia szklaneczkę i od razu wypija.

W zamku Czocha Anna Maria podaje herbatę.

A nie boisz się, że Globka nie zgodzi się na nasz wyjazd z zamku?

Źle go osądzasz.

Podnoszę wrażenie, że jest jednym z nielicznych, którzy będą bronić dawnych

Niemiec.

Wykształcony człowiek, prawda.

Tak jak Globkę, wujku, aresztowali moją matkę. Sędź jej do więzienia.

Skażą ją i wykonają wyrok.

Tylko za to, że broniła honoru uczciwych chłopców.

Globka, myśl tylko o ratowaniu własnej skóry. Nie możesz tak mówić.

Wielokrotnie... Ale mogę, wujku, mogę!

Ja dobrze wiem, co to za człowiek. Hrabia patrzy na nią z niedowierzaniem.

Słyszałam, jak rozmawiał ze Skorcenem.

W zamku Czocha Jork siedzi przy swoim biurku w pokoju kryptologów. Jest

zamyślony i nieobecny.

Zauważa to profesor Kunze.

Wchodzi do pokoju, udaje, że poprawia coś na tablicy.

Coś nie tak?

Nie mogę się skupić.

Zły dzień.

W naszym fachu to się często zdarza. Niech pan się przejdzie i zapomni o

cyfrach. Spacer dobrze panu zrobi.

Jork dalej siedzi nieruchomo przy biurku.

Profesor Kunze podchodzi do niego.

Wie pan, że nasze wojska wbiły Lubaj?

Tak, słyszałem.

Ma tam przyjechać Gebes.

Jeśli uda mi się do niego dotrzeć, być może uzyskamy zgodę na wejście do

archiwum w książu.

Jork uśmiecha się, udaje, że ta informacja i jego bardzo cieszy.

Jork wstaje od biurka.

Jeden z kryptologów podaje profesorowi Kunce jakąś depeszę.

Jork bierze z wieszaka czapkę i płaszcz.

Wkłada je i kieruje się do wyjścia.

Profesor Kunce skupiony przygląda się kartce wręczonej mu przez kryptologa.

Spogląda za Jorgiem.

Komenda policji w Leśnej. Naprzeciw komendanta Ewelin Robak próbuje wybrać

ze zdjęć leżących na biurku.

Na co mi to było?

Boże, jaka ja głupia jestem.

Wchodzi globkę.

Komendant podrywa się, wkłada czapkę, staje na baczność. Kobieta też próbuje

wstać, klopkę zmusza ją ręką, by usiadła.

Co ten pająk tam mamroczy?

Nie wiem.

Boi się.

Pokazaliście jej zdjęcia oficerów? Tak jest.

Wybrała cztery.

Potrafi pani wskazać, którego z nich widziała pani w kościele?

Wtedy?

Mówię...

Nie zwracałam tak bardzo uwagi, panie oficerze.

W kościele nie było tak jasno.

Tak ciemno było.

Ciemno.

A co z Elgrodą?

Pan oficer obiecał, że ja dostanę.

Dostaniesz.

Dostaniesz. Przestraszona kobieta wpatruje się w Globkego.

Hol główny w zamku Czocha.

Oficer dyżurny siedzi za biurkiem. Jork idzie w kierunku głównych drzwi.

Strażnicy zastępują mu drogę.

Co się dzieje?

Panie kapitanie, nie wolno opuszczać bramku.

To nie chodzi o pana. Mamy rozkaz niewypuszczania nikogo, kto zechciałby

zamek. Gdzie jest obersturmband w Bielbrotkę?

Nie wrócimy jeszcze.

Oficer patrzy na Jorka z ironicznym uśmiechem. Jork rezygnuje z wyjścia.

Mija oficera i odchodzi.

Oficer dyżurny wraca na swoje miejsce za biurkiem.

Globka chodzi po gabinecie komendanta policji.

Zatrzymuje się, gdy słyszy krzyk kobiety.

Komendant bez ruchu siedzi za biurkiem. Globka podchodzi do okna, spogląda na

zegarek.

Twarda dziewczyna. Podchodzi do biurka komendanta. Ten ustępuje mu miejsca.

Klopkę siada.

Wchodzi Bear w koszuli.

Wyciera ręce chusteczką.

Zaczęła zeznawać.

Się bałem, żeby mi nie padła. Długo wytrzymała. Prawie sześć godzin.

Bear uśmiecha się znacząco. Gdyby nie ograniczenia... Dobrze, wezwij lekarza.

Nie chciałbym, żeby mi... Zanim cokolwiek powie... Ber parska śmiechem.

wychodzi z gabinetu.

Ber nadal wyciera ręce.

Także wychodzi.

Komendant ciężko siada za biurkiem.

Globkę i Bair wchodzą do celi na stołku sieci Natalia w samej bieliźnie.

Dziewczyna jest bardzo pobita.

Ma posiniaczoną, zakrwawioną twarz.

Ciężko oddycha.

Bair patrzy na nią z satysfakcją. Globkę bierze drugi stołek, siada obok

dziewczyny.

Kim był ten oficer, z którym widziano się w kościele?

Niech mi pan da wody.

Globkę gestem każe Berowico zrobić.

Esesman schyla się i metalowym kubkiem nabiera wody z wiadra. Globkę bierze od

niego kubek i podaje wodę dziewczynie. Natalia pije łapczywie. Globkę trzyma

kubek.

Nie pamiętam nazwiska. Skąd go znasz?

Poznałam w restauracji.

Czy to Jork przekazywał ci informacje?

Nie wiem.

Jak się z nim skontaktowałaś?

Nie spotkałam go nigdy.

No to jak przekazywał ci informacje?

Zostawiał w kościele.

Ja też bym tam zostawiała.

Czego dotyczyły?

Zaszyfrowane.

Mamy twoją radiostację.

Gdzie ukryłaś szyfr?

Ber chce uderzyć dziewczynę. Globke powstrzymuje go gartem.

Domu?

Natalia siedzi zawłakana i złamana. Potakuje głową.

Jak się próbowałaś?

Dziewczyna coraz bardziej pochyla się do przodu. Płacze.

Jak?

Rzecz Adena Boży.

Globke jakby chciał dziewczynę podtrzymać, ale nie robi tego.

Mówi prawdę.

Z wyrazem niesmaku na twarzy wychodzi.

Berr wylewa te wody z kubka powrotem do wiadra. Wrzuca do niego kubek.

Wychodzi. Skatowana Natalia siedzi skulona na stołku.

W zamku Czocha Jorg chodzi po pokoju kryptologów.

Do sąsiedniego pokoju wchodzi profesor Kunze.

Przez szklaną ścianę widzi Jorga.

Jork odwraca się. Profesor macha do niego przyjaźnie.

Profesor zdejmuje beret i płaszcz. Wiesza je na wieszaku.

Przechodzi ze swojego pokoju do pokoju Jorka.

Martwię się o pana.

Powinienem pana poszłać do lekarza, ale mam dobrą wiadomość. Wracam z Lubania.

Goebbels nie odmówił.

Mamy dostęp do archiwum w książu.

Kiedy dostanę rozkaz wyjazdu? Jutro.

Jutro. Nieźle się pan weźmie w garść.

Kunze wychodzi.

Jak jest?

Wraca do swojego gabinetu, siada za biurkiem.

Globkę celi Natalią. W ręku ma kilka fotografii niemieckich oficerów. Natalia

łapczywie je kawałek chleba.

Natalio, ja bardzo się ucieszyłem, że zdecydowałaś się na współpracę z nami,

widziałem, co oni z tobą robili.

Było mi ciężar!

Mam ich zezwać?

Nie.

Ja wszystko powiedziałam, przysięgam.

Jest książka do szyfrowania, sposób szyfrowania, wszystko przysięgam.

Spotykałaś się z którymś z owizerów?

Który to?

Ja z nami wszystkich przychodzili do restauracji.

A ten mi się najbardziej podoba.

To jest Johan Jorg.

To ten?

Ja nie wiedziałam, że on się tak nazywa.

Wrócę wieczorem.

Napis. Ośrodek łączności wywiadu brytyjskiego. Paryż, marzec 1945 rok. W

jest kilkanaście stanowisk. Przy radiostacjach siedzą ludzie w mundurach

słuchawkami na uszach. Niektórzy coś notują, inni nasłuchują.

Do pokoju wchodzi Joanna.

Jeden z ludzi podnosi się na jej widok.

Od jak dawna?

Od czterech dni, a zapowiadała kolejną transmisję.

To się nigdy nie zdarzało.

Słuchaj, to jest normalne. To nie jest normalne. Zawsze pilnowała czasu

nadawania. Joanna zapala papierosa. Różne rzeczy mogą się zdarzyć,

najgorsze.

Wiesz co będzie, jak tracimy kontakt z Samkiem?

I to teraz, kiedy Rosjanie podeszli tak blisko?

Nie powinnaś na razie tak bardzo martwić się o Natalię.

Dam ci znaczek, tylko się odezwij.

Mężczyzna wraca do swoich zajęć.

Joanna wychodzi szybkim krokiem.

Czerny i kompejn jadą samochodem wojskowym. Czerny prowadzi.

Napis. Okolice Remagen nad Rhenem, marzec 1945 roku.

Mijają stojące wzdłuż drogi oddziały amerykańskie.

Ich samochód zatrzymuje sierżant kierujący ruchem.

Co

jest

sierżancie? Zator na moście.

Czarny w mundurze polskiego lotnika wysiada z auta i idzie w stronę grupy

żołnierzy.

Kompejn w mundurze polowym też wysiada. Wsiada na masce Jeepa i zapala

papierosa.

Czerny mija kolejne pojazdy, które utknęły korku.

Wchodzi na jedną z ciężarówek, żeby lepiej widzieć.

Przed nim długi sznur unieruchomionych aut.

Czerny zawraca.

Widząc Kompaina na masce Jeepa, zrezygnowany kręci głową.

To mamy stop.

Bardzo długi stop.

Kapelica i to na samym progu Niemiec. Kompain kładzie się na masce, naciąga

czapkę na oczy.

Najwykiepsze jak nadlesną niemieckie samoloty.

Przejęliśmy nienaruszony most.

Pewno będą chcieli go rozpieprzyć.

Czerny wyjmuje z samochodu lornetkę.

Zaczyna obserwować niebo.

Kompeń podnosi daszek czapki.

Znaczyliśmy kontakt z zamkiem.

Kompeń zrywa się.

O czym ty mówisz? Joanna powiedziała mi, że nie ma łączności z agentem zamku.

Nie wiadomo, co się stało.

Kiedy się widziałaś z Joanną?

Pytam się, kiedy się widziałaś z Joanną?

Majordze Czerny, musimy sobie ustawić jedną rzecz.

To jestem dowódcą tej misji i nie życzę sobie żadnych gier na boku.

Albo jesteś w mojej grupie, informujesz mnie o wszystkim, albo wypieprzaj do

Londynu.

Daj spokój.

Nie miałem zamiaru niczego przed tobą ukrywać.

Kompane odwraca się.

Odchodzi kawałek.

Wyjmuje z kieszeni pudełko z papierosami.

Zawraca i znów podchodzi do Czernego, częstuje go papierosem.

Czarny bierze papierosa.

Jork idzie mostem w zamku Czocha. Z pobliskiego tarasu widzi go Globke.

Jork!

Zapraszam na sandacza.

Poświęci pan mi pół godziny? Jork niechętnie rusza w kierunku Globkego.

Ten obserwuje przez lornetkę dwóch żołnierzy w pontonie.

Jork wchodzi na taras, staje na baczność.

Jork zdejmuje czapkę i płaszcz, podaje ordynansowi.

Proszę, niech pan siada.

Ale przedtem chciałem panu coś pokazać.

Jork patrzy.

Tam.

Zakładamy miny.

Teraz to nawet mysz się nie przeciśnie.

I muszę panu się pochwalić, że to

mój pomysł.

Chce pan ze mną porozmawiać, ale...

Chyba nie będziemy rozmawiać o minach.

Nie.

Mamy... radiotelegrafistkę.

Gratuluję.

Ale dlaczego mnie o tym pan mówi?

Myślałem, że może pana to zainteresuje, bo pan... pan zna tę dziewczynę.

Pracuje w restauracji w Leśnej.

Natalia.

Niech pan nie zaprzecza.

Widziano ją z panem.

Podobnie jak połowę naszych oficerów, którzy bywali w restauracji pod

Czerny i kompejnt stoją na drodze. Czerny przykłada do oczu lornetkę.

Co to jest?

V1. Pokaż.

A co to za cholewko?

Bez drogów, bez samoloczy.

Nigdy kiedyś takiego nie widziałem.

Dużo kuku, mała celna.

Samolot zostaje ostrzelany z działa przeciwlotniczego.

Trafiony spada na ziemię. No i waleło.

Czarny i kompejn znowu zapalają papierosy.

Globke i York... Siedzą przy stoliku na tarasie w czosze. Kelner podaje półmisek

z rybą.

Ryba wygląda wyśmienicie.

Globka wznosi kieliszek z białym winem.

Ale widziano pana też w kościele. Często bywam w kościele. Zapewne nie wie pan

dlaczego. Jest pan gorliwym katolikiem?

Z powodu Bacha.

Może pan zapytać organistę?

A w tym kościele są bardzo stare i bardzo piękne organy. Globke jest

zawiedziony. Panie Globke,

w co pan chce mnie wrobić?

Niech pan nie blefuje.

Nie ma pan żadnych dowodów przeciwko mnie.

A jeżeli nie ma pan dowodów, nie może pan aresztować niemieckiego oficera,

proszę, zakończmy tę absurdalną rozmowę i zajmijmy się rybą, skoro już mnie pan

zaprosił na ten obiad, dobrze?

Chwileczkę.

Dowody.

Mogę je łatwo zdobyć.

Od Natalii.

Pan zna nasze metody przesłuchania.

Wy po co?

Pan już nie jest groźny dla Rzeszy.

Stracił pan radiotelegrafistkę i nie może pan przekazywać informacji.

Ponieważ lubię terminologię szachową, więc powiem tak.

Teraz musi pan czekać na mój ruch.

Nie rozumiem, o czym pan mówi. Rozumie pan.

Rozumie pan.

Chciałbym, żeby pan miał świadomość, że teraz pańskie życie jest w moich rękach.

I niech to będzie podstawą naszych przyszłych stosunków.

A za dwa, może trzy miesiące, Johan, może

będzie pan mi potrzebny.

Za dwa, może trzy miesiące, Jakob.

Będzie panu potrzebny bardzo dobry adwokat.

Możliwe.

Możliwe.

Ale teraz niech pan wie, że to ja gram białymi.

I to mój ruch.

Co ci Joanna powiedziała?

Dzwoniła do mnie przed wyjazdem.

Nie pytaj skąd wiedziała, że wyruszamy.

Była bardzo zaniepokojona.

Mnie wcale nie dziwi.

Jeśli się nie uda stworzyć kontaktu radiowego, to trzeba będzie tam pójść.

Zawsze marzyłem o zdobywaniu zamków.

Umiem zbudować nawet katapultę. Czarny wyciąga się na siedzeniu. Naciąga baret

na oczy, żeby się zdrzemnąć.

Jasne.

Wyciąga z torby mapę i ołówek.

Rozkłada mapę przed sobą. Czegoś na niej szuka.

Liczy się T -Z -S -C -H. Czocha.

Zaznaczyłem kółkiem, żebyś się nie męczył. Kompain udaje, że nie słyszy.

zaznacza na mapie.

Czarny spogląda na niego jednym okiem, unosząc lekko beret, uśmiecha się.

Do Czochy wjeżdża kolumna pojazdów wojskowych.

Jork idzie w przeciwnym kierunku.

Zajeżdża samochód skierowany przez Annę Marię.

Auto zatrzymuje się, Anna Maria nie wysiada, płacze.

Jork podchodzi.

Z daleka wszystko opieruje grobkę.

Jork zagląda do auta. Wszystko w porządku?

Johan nie żyje.

To jest cud.

Wracam z poczty w Lejny.

Odbrałam telegram.

Mama stanęła przed sądem.

Wrog mógł być tylko jeden, bo rozprawę prowadził sędzia Freisler.

I zaczął się nalot. Nie zdążyli zbiec bez grona.

Tam budynek spadł, bo umrał frajzler. Nie żyje. Wszystkie akta spłonęły. Nie

nic. Słyszysz? Nie ma nic. Nie ma żadnych dowodów. Moją mamę wypuścili.

bezpieczna. Nie teraz.

Anna Maria jest zaskoczona.

Nie możemy rozmawiać, Globka.

Bardzo się cieszę.

Jork spokojnym krokiem odchodzi.

Do widzenia. Idzie w kierunku zamku. Globka zbliża się do niego. Mijając

wstrzymuje go ruchem ręki.

Byłbym zapomniał.

Pan wie, kto jest szefem ochrony w książu? Jork odwraca się.

Harry Sauer.

Nie musi pan niczego obawiać, dopóki pan jest pod moją opieką.

Globke odchodzi, a Jork patrzy za nim.

Kiedy Globke mija samochód Anny Marii, pochyla się lekko i zagląda do środka.

Kobieta natychmiast rusza.

Globke idzie spokojnym krokiem w kierunku bramy zamku.

Napis. Podziemia Książa. Marzec 1945 roku.

Korytarzem przechodzi kolumna więźniów w pasiakach. Pilnują ich uzbrojeni

esesmani. Między nimi idzie inżynier Majer. Sprawdza coś w planach, które ma

ręku. Podwładny Zauera, Wolf, stoi na metalowym podeście i z góry obserwuje

przechodzących więźniów.

Niektórzy z nich niosą kilofy, młoty, inni pchają taczki i metalowe wózki. Z

drugiej strony korytarza nadchodzi Zauer.

Zauer zatrzymuje się i patrzy w górę na wiszące pod sklepieniem korytarza ciało

więźnia. Rusza dalej.

Po metalowych schodach Zauer wchodzi na podest. Majer zauważa go i szybko idzie

za nim.

Zauer z podestu z zadowoleniem patrzy na więźniów na dole.

Przechodzi na drugą stronę i znów przygląda się zwłokom powieszonego

Wolf staje obok przełożonego.

Na podestr wchodzi inżynier Meyer.

Staje przed Blauerem, salutuje.

Jak idzie?

Wykonaliśmy 128 % nogi.

Widzisz, Meyer, to są najskuteczniejsze metody.

Jutro powiesimy kolejnego.

No, na co pan czeka? Niech im pan to powie.

Wolff

odbiera

telefon.

Podaje słuchawkę Zauerowi. Tak jest.

Głopke siedzi w swoim gabinecie.

Jedzie do ciebie kapitan Jorg.

Będzie za dwie godziny.

Wiem.

Przyjmę go odpowiednio.

Właśnie w tej sprawie do ciebie dzwonię. Chodzi mi o to, żebyś nie przyjmował go

odpowiednio. Co to ma znaczyć?

Zależy mi, żeby Jorgowi włos z głowy nie spadł.

Głopke.

Czy ja się kiedykolwiek wtrącałem?

Telefonowałem, żeby ci powiedzieć, co ty masz robić.

Ale ja tylko proszę po przyjacielsku.

Kapitan Jork jest mój, rozumiesz? Ale ten teren jest twój. Ja tutaj decyduję,

rozumiesz?

Nikt mi nie będzie rozkazywał.

Myślałem, że możemy rozmawiać jak przyjaciele.

Mam z Jorkiem porachunku.

Jeżeli kapitan Jork nie wróci, otwarł się cały i zdrowy.

Klopka rzuca słuchawką.

Zawar wściekły oddaje słuchawkę podwładnemu. Schodzi szybko po schodach.

Idzie podziemnym chodnikiem.

Jednym ciosem powala mijanego więźnia.

Zawar wyciąga skabury pistolet.

Strzela w plecy więźnia.

Już w swoim pokoju Zauer włącza ulubioną płytę. Ją mundur jest w samej koszuli.

Patrzy na zdjęcie, na którym Hitler ściska mu dłoń.

Panorama zamku w książu. Drogą prowadzącą do zamku samochodem łyską

Jest sam.

Zauer stoi nad gramofonem i delektuje się muzyką.

Jork jest coraz bliżej zamku.

Zauer siedzi przed lustrem i brzydko goli sobie głowę.

Jork już widzi zamek.

Zauer siedzi opartą w ścianę, wyjmuje strzykawkę i ampułkę z morfiną. Otwiera

ampułkę i nabiera jej zawartość do strzykawki.

Na przedramieniu zaciska sobie pasek.

Zębami przygrzymuje jego końcówkę, żeby się nie poluzował. Wstrzykuje sobie

narkotyk i bezwładnie osuwa się na ścianę.

Jork wyjeżdża do bramy wjazdowej do zamku. Postarunek przed bramą jest

zabezpieczony zasiekami z drutu kolczastego. Po obu stronach bramy są

działu. Bramy plenuje grupa uzbrojonych żołnierzy.

Samochód Jorga zatrzymuje się przed szlabanem. Podchodzi strażnik, salutuje.

Jork także salutuje i podaje swoje dokumenty.

Strażnik ogląda je, odchodzi w stronę bramy.

Jork wysiada z samochodu.

Strażnik gdzieś dzwoni.

Jork zapala papierosa.

Spaceruje wokół samochodu.

Zauer jest znów w mundurze. Wyjmuje z szafy jakąś szkatułkę. Idzie z nią w

kierunku okna.

Wchodzi żołnierz. w progu staje na ważność.

Jork stoi obok auta.

Zapala kolejnego papierosa.

Obserwuje okolica.

Z bramy zamku wychodzi żołnierz z psem.

Jork obchodzi pojazd, staje z drugiej strony.

Patrzy na bramę i opuszczony szlaban.

Koniec odcinka siódmego.

Napisy końcowe. Dźwięk Monika Krzanowska, Marcin Ejsmund.

Muzyka Stanisław Syrewicz Wykonanie Polska Orkiestra Radiowa pod dyrekcją

Tadeusza Wicherka Tekst, audiodeskrypcji Małgorzata Zawadzka i Izabela

Kinskler Ośrodek Mediów Interaktywnych Czytał Stefan Knotę