Original subtitles

Na ciemnoniewieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja Polska

przedstawia.

Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis Telewizja Polska N

.A. przedstawia serial zrealizowany przez wołoszański spółka z o .o. Obsada

Paweł Małaszyński Jan Frycz

Cezary Żak

Karolina Gruszka Anna

Dereszowska Danuta Zdenka Piotr

Grabowski Paweł Deląg Borys Przyc

Jan Peszek Marcin Dorosiński

Agata Buzek

Scenariusz Bogusław Wołoszański na podstawie własnej powieści Twierda

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Syrebicz. Kierownictwo

produkcji Andrzej Stempowski.

Zdjęcia Waldemar Szmit.

Montaż Łukasz Szwart -Bronikowski.

Reżyseria Adek Trabiński.

Tajemnica twierdzy szyfrów. Odcinek szósty.

Przez las jedzie opancerzony transporter.

Na nim kilku esesmanów z pistoletami maszynowymi. Inni biegną obok.

Napis rejon Czochy, marzec 1945 rok.

Dowódca radzieckiego desantu ucieka.

Rosjanin staje, zza krzaków obserwuje pościg. Patrzy przez lornetkę na

nadjeżdżający transporter.

Macha ręką w stronę niewidocznych towarzyszy przy Kutca.

Transporter się zatrzymuje.

Wyskakują z niego esesmani.

Strzelają i rzucają granaty w stronę radzieckich spadochroniarzy. Ci

ogniem.

Niemcy ruszają do ataku.

Ostrzelony Rosjanin pada na ziemię.

Dowódca radzieckich komandosów, ostrzeliwany z karabinu maszynowego, ma

pistolet. Broń się zacina.

Spadochroniarza do sięga serwis karabinu. Pada na ziemię.

Wśród esesmanów jest Bear.

Biegnie z pistoletem maszynowym. Rozgląda się.

Radziecki spadochroniarz leży ukryty za pagórkiem.

Ogląda magazynek peperz i odkłada go zawiedziony.

Pościg jest już bardzo blisko. Berr dostrzega Rosjanina.

Ten sięga po bagnet. Berr natychmiast strzela.

Nadbiegają inni Niemcy.

Miał granat! Oficer pochyla się nad zabitym Rosjaninem.

Nie miał granatu!

Mogliśmy go wzięć żywcem! Nie mogliśmy! Miał granat!

I tak by się nie poddał.

Na mnie.

Człowieku, przeszukaj go.

Szukaj dalej!

Trzech żołnierzy kopie dół.

Jeden wlecze ku niemu ciało radzieckiego spadochroniarza.

Inny rzuca na stos karabiny odebrane zabitym. Berr stoi obok ciężarówki.

Przez jego twarz przemyka uśmieszek zadowolenia. Spogląda na Globkego, który

pochyla się nad zwłokami i unosi brezent, którym są

przykryte.

Wreszcie Globke podchodzi do Bera.

Jak im się udało przeżyć do zamku? Liczyli na zaskoczenie.

Dura.

Musieli wiedzieć, że ktoś im pomoże.

Wszyscy zginęli? Żaden nie uciekł?

Przeszukujemy teren. Jednego znaleźliśmy. Miał grana. Zastrzeliliśmy

Oni się nie poddają.

Tak, tak.

Rozbawiony żołnierz przyklęka, by zrobić zdjęcie kolegom.

Ber dołącza do posujących. Globke odchodzi.

Dawaj.

W kadrze na pierwszym planie ułożone w rędzie zwłoki Rosjan. Za nimi stoją lub

siedzą niemieccy żołnierze. Niektórzy jak Ber szeroko uśmiechnięci.

Do zamku trochę zbliża się samochód. Obok kierowcy siedzi Ber.

Z tyłu Globke.

Der wstaje. Z niechęcią patrzy na zbliżającego się Jorga.

Samochód się zatrzymuje. Klopka podchodzi do Jorga.

Słyszał pan?

Tę strzelaninę?

Grupa spadochroniarzy chciała się wedrzeć do zamku.

Rosyjskich spadochroniarzy.

Jest pan tego pewien?

Przecież nimi nie był szans.

Mieliby. I to duże.

by ktoś na nich czekał.

Może czekał.

Jork odchodzi. Berl zerka na niego ze złośliwym uśmieszkiem.

Stromą malowniczą uliczką leśnej jedzie wojskowy samochód osobowy. Za nim dwie

ciężarówki.

Na kamienicach wielkie flagi SS.

Osobowy samochód wjeżdża na rynek Staje, wysiada z niego Jork.

Przechadza się pod cieniami.

Rozgląda po rynku.

Wszędzie widać niemieckich żołnierzy.

Sześciu w polowych mundurach stoi w szeregu przed dowódcą.

Jork wchodzi do restauracji pod jeleniem.

Przy stolikach kilku oficerów. Jedzą, piją wódkę.

Jork zdejmuje czapkę i wiesza na wieszaku.

Przed lustrem poprawia włosy i mundur.

Podchodzi do kontuaru, za którym krząta się właściciel restauracji.

Poproszę piwo. Tak, oczywiście.

Natalia! Natalia!

Piwo dla pana kapitana.

Wbiega Natalia z papierosem.

Uśmiecha się na widoki Orga.

Niesie butelka i kufel do jego stolika.

Otwierając piwo, pochyla się nad Jorkiem.

Dzisiaj w nocy grupa technik -padochroniarzy próbowała przedrzeć się

Wszyscy zginęli.

Maldona była to biała kościoła.

A pan kapitan nic nie wziął?

Nie wysłał go w całości, tylko w kilku częściach.

Następnie przerwij łączność na parę dni.

Czy mogę coś jeszcze dla pana kapitana zrobić?

Nie odpowiadaj na wezwania centrali.

Jeżeli Rosjanie wysłali spadochroniarzy, nie możemy przerwać łączności.

Droga Natalio, chwyta ją za bluzkę i przyciąga ku sobie.

To rozkaz.

Co tam, kapitan?

Nie zaprzeź mnie na takie propozycje.

Roześmiana Natalia podchodzi do właściciela restauracji.

który patrzy na nią z wyrzutem.

Czasem na zamku Bear i Globke pochyleni nad mapą. Bear uderza w nią dłonią.

Nadawał z tego obszaru w nocy o trzeciej.

Tylko trzy minuty, potem przerwa.

Znowu zmienił miejsce, znowu nadawał i tak... Sześć razy.

Poprzedniej nocy rosyjscy spadochroniarze podejmują atak.

Radiotelegrafista na chwilę działanie.

Będą to jakby Rosjanie mieli wielką ochotę tu wejść.

Ale nie oddamy im aparatu.

A co Amerykanom?

Jeżeli radiotelegrafista mieszka na rozennym strasie, to jak wyniósł

radiostację?

Sprawdziliście teren?

Ustawiłem posterunki na wylotach ulic.

No ale nie sprawdziliście całej okolicy.

Musiałbym wysłać cały pułk. Nie pozwolił pan.

Odbierz.

Tak.

Chwila.

Komendant policji z Leśni.

Mam nadzieję, że nie będę musiał tam jechać. Strasznie śmierdzi.

Tak.

Za parę minut będziemy u pana.

Tak.

Podchodzi do mapy, wskazuje palcem.

U komendanta policji w Leśnej jest gospodyni Natalii.

Oboje wstają, gdy wchodzą Globke i Bär.

No, to co pani widziała, pani Robak? Czy jak tam się pani nazywa?

Ja wynajmuję pokój pewnej pannie. No, to znaczy wdowie, tylko zachowuje się jak

panna. Na rodęż trasy pod numerem 4.

Niech pani usiądzie, pani Robak.

Jest pani wśród przyjaciół.

Niech pani mówi.

Więc jak już mówiłam, całkowicie praworządnie wynajmuję ten pokój, o czym

komendant wie, bo zawsze meldowałam lokatorów. Do rzeczy.

Co było w nocy?

Budzę się, bo jakiś hałas usłyszałam.

No to mówię, zobaczę.

Przez szparę patrzę, a tam Natalia schodzi.

To mówię, dokąd ona tak wcześnie idzie do pracy? Idzie czy jak?

Bo ona w restauracji u pana Lugiego pracuje.

Do kogo pani mówi?

No, do nikogo mówię.

Mówię... Mój mąż, pająk Franciszek?

To jest robak, Frank. Nie żyje.

Mówię... Wniosła coś?

Walidetkę, tobołek.

Plecak miała.

Nieduży mówię, ale coś w nim ważyło.

Gdzie poszła?

A no właśnie, ja dlatego do pana komendanta przyszłam.

Bo ona nie do drzwi na ulicę poszła.

Tylko wzdłuż komórek i dalej na drugą stronę. Czyli nie szła razem w strafę?

No, mówię.

Na drugą stronę.

Zawołaj komendanta.

B .R. wychodzi.

Zostanie pani tutaj.

Jest tam aresztowana?

A teraz co, panie oficerze?

Zostanie pani tutaj na parę godzin. Ta pani lokatorka to może być niebezpieczny

pies. Musimy panią chronić.

Dostanie pani nagrodę.

To ja jeszcze coś powiem.

Tak?

Że widziałam ją.

Z pewnym oficerem.

Gdzie? Kiedy?

Musiało być w zeszłą niedzielę, bo ją w kościele widziałam. Wchodzą Bear i

komendant.

Pokażę pani zdjęcia wszystkich oficerów z bramku.

A pani zostanie tutaj do końca akcji. Zabrać ją. Ale za co panie oficerze?

Za co panie oficerze? Komendant wyprowadza szlochającą panią Robak.

Bear staje naprzeciw siedzącego za biurkiem Globkego z pogląda z

Jork na dziedzińcu zamku obserwuje biegnących żołnierzy.

Żołnierze wsiadają.

Zaniepokojony Jork przez chwilę waha się, dokąd iść.

Wreszcie rusza biegiem.

Mija samochód Anny Marii.

Chodzi o życie.

Jadę z tobą.

Nie, to zbyt niebezpieczne. Daj kluczyki. Siadaj, ja prowadzę.

Stracisz za dużo czasu przez kontrolę na drogach. Mnie nie sprawdzają.

Restauracja pod Jeleniem.

Ta kelnerka?

Jeżeli ją dopadną, zamęczą albo zabiją.

Oboje wsiadają.

Auto Anny Marii wyprzedza ciężarówkę z esesmanami.

Oba samochody wyjeżdżają przed zamkową bramę.

Tymczasem Globke siedzi za biurkiem w komendzie policji.

Komendant unosi pokrywkę czajnika.

Komendant podnosi słuchawkę.

Halo? Jestem na miejscu.

Dzwoni Ber.

Nie ma tutaj dziewczyny.

Natalii nie ma w restauracji.

I wypraca?

Proszę wracać. Tak jest.

Samochód Anny Marii zatrzymuje się w miastewku.

Jork wysiada.

Na ulicy kręcą się żołnierze. Jork wbiega do restauracji pod Jeleniem.

się.

A, par kapitan.

Chcesz podać?

Nie ma Natalii?

A co to wszyscy o Natalkę pytają?

Daj mi wolny wieczór.

Kto pytał?

Jork szybko wychodzi.

Zdziwiony restaurator odprowadza go wzrokiem.

Jork podbiega do auta Anny Marii.

Właściciel restauracji staje w progu. Widzi jak Anna Maria i Jork wsiadają do

samochodu.

Barry jedzie motorem jako pasażer.

Motor zatrzymuje się przed komendą policji. W drzwiach staje globkę z

w ustach.

Podchodzi do ciężarówki z żołnierzami, która właśnie podjechała. Dowódca

oddziału mu salutuje.

Sprawdziliście osprzęt? Tak jest.

Żeby nie hałasować.

Globke wsiada do kabiny ciężarówki.

Samochód rusza.

Jedzie za motorem Berra.

Tymczasem Jork wyskakuje z auta Anny Mark.

Odjeżdżaj!

Zaczekam! Odjeżdżaj!

Anna Maria odjeżdża.

Bjork wchodzi do kamienicy, biegnie po schodach na górę. Zaskoczona Natalia

go uśmiechem, niesie miednicę z praniem.

Johan!

Natalia!

Idą po ciebie.

Nadjeżdżają motor i ciężarówka.

Jest to jakieś inne drugie wyjście?

Strych. Jork chwyta ją za rękę.

Biegną na górę.

Esesmani są już blisko.

Jork i Natalia wchodzą na strych.

Jork skakuje na schodki prowadzące na dach. Dziewczyna upuszcza miskę w sprań.

Co ty robisz? Chodź.

Wytwórkę nie damy rady.

Nie rób tego, słyszysz? Chodź. Co?

SS -manie już wysiadają z ciężarówki.

Jork podchodzi do Natalii. Uwagam cię, słyszysz?

Chodź ze mną, damy radę.

Proszę cię.

Damy radę, słyszysz? Chodź.

Całują się.

Tymczasem esesmani już wbiegają po zewnętrznych schodach i wchodzą do

Natalia i Jork wciąż przykuleni.

Żołnierze wchodzą na górę. Wśród nich Globke i Berl.

Wzruszona przymyka oczy.

Po schodach wchodzi Globke zanim Bear.

Odpycha go.

Zaczyna wieszać pranie na sznurze.

York idzie po schodach na dach.

Na strych wtargnęło kilku żołnierzy.

Mierzą do Natalii z karabinów.

Dziewczyna cofa się, staje przy ścianie. Wchodzą Globke i Ber.

Ber z całej siły uderza Natalię w twarz. Dziewczyna chyli się pod ciosem.

Ber z pasją zrywa ze sznura świeżo powieszoną firankę.

Globke... Przyklęka przy Natalii, chwytając za brodę, odwraca ku sobie jej

twarz.

Zabrać ją.

Żołnierze wyprowadzają Natalię ze strychu.

Ber też idzie do wyjścia.

Nie wasz się jej okaleczyć.

Słyszysz? Ber spogląda na niego z dezaprobatą.

Wreszcie wychodzi.

Globkę zostaje sam.

Przechadza się po strychu.

Patrzy na schodki prowadzące na dach, spogląda w górę.

Wchodzi na kilka stopni.

Jednak zatrzymuje się.

Wychodzi ze strychu.

Widzimy archiwalne zdjęcia z Paryża.

Polami elicyjskimi w stronę łuku triumfalnego jedzie wiele samochodów.

Ulice są wypełnione rozradowanymi ludźmi.

Pokój hotelowy. Czarny podchodzi do okna i odsłania zasłony.

Obudzony kompejn mierzy do niego z pistoletu. Po chwili poznaje Czernego.

Dzieci śpią z misiami, Francuzi z dziewczynami, a Amerykanie z

Sprawia wam to przyjemność?

Rozumiem, że największą wtedy, jeśli się nie postrzelicie.

Czy mógłbyś zapukać, jak stabilizowany człowiek?

Tak byś się nie obudził.

A wiadomość mam ważną i terminową.

No to mów.

Wczoraj wojska amerykańskie zdobyły most na Renie.

No.

Mają już niezły przyczółek.

Byli na ósma rano.

Czy mogłybyś mnie poinformować o sukcesach wojsk amerykańskich za

Najwcześniej. Za godzinę. Okrywa się kołdrą i odwraca plecami.

Czerny siada przy stoliku.

Miesza kawę.

w filiżance.

Joanna się odezwała. Kompejn odwraca się ku niemu, odrzuca kołdrę.

Siada.

Czarny upija łyk kawy.

Kiedy zgoniła?

W Bornau.

Dziesięć minut temu.

Więc postanowiłem przerwać ci przyjemność spania z pistoletem, zanim

postrzeli.

Jesteśmy umówieni za pół godziny.

To daleko stąd, w 17 dzielnicy.

Więc będziemy musieli wziąć taksówkę.

Na koszt swojego rządu oczywiście.

Mógłby się odwrócić.

Chciałbym się przebrać.

Jeżeli chcesz coś zjeść oprócz suchej bagietki, to będziesz musiał przyjechać

Polski.

Do majątku mojego stryja.

Majątek twojego stryja?

To jest chyba jedyne słowo polskie, które można wypowiedzieć.

Kompain siada, dopina spodnie.

Czarny spogląda na swój zegarek.

Tuka palcem w kiferblat.

Czas, czas.

Kompain wciąż w podkoszulku ukija łyk kawy.

Tymczasem w przestronnym korytarzu na jednym z kilku zestawionych krzeseł

Joanna. Patrzy przez okno, paląc papierosa.

Na szerokich parapetach stoją liczne rzeźby. Wchodzą Kompain i Czerny.

Czerny siada przy Joannie.

Kompajn stoi obok.

Wojska amerykańskie przyjęły most na arenie pod Remagen.

To przyspieszy marsz na Berlin, a dla was oznacza, że wkrótce wyruszycie do

Niemiec, do zamku Czocha.

Mamy tam swojego agenta, Johann Jorg.

Pan go zna, majorze.

To on pana wypuścił w 1939.

I od niego wiemy, że ryba miecz, którą Niemcy nazywają aparat, jest w zamku.

Jakie są możliwości wejścia do zamku?

Musi być silnie strzeżony.

Mamy informację od Jorga o tajnym wejściu do lochów.

I rozważamy atak na zamek.

Desant spadochronowy?

Ciągnie wilka do lasu.

Być może.

Dam wam znać.

A pan musi wiedzieć, komandorze, że pana przełożeni nie będą zadowoleni z tej

wyprawy.

Tak?

A dlaczego?

Aparat pozwoli odczytać depesze.

Rosyjskie depesze, które przechowujecie w archiwach.

Kiedy poznacie ich treść, dowiecie się ilu rosyjskich szpiegów.

Macie u siebie w kraju.

Pani nie lubi Amerykanów.

Nie lubię pana przełożonych, komandorze.

Joanna wstaje.

Unosi ręce, odsłaniając nadgarstki. Pokazuje kompejnowi widoczne na nich

To są ślady po kajdankach, na których wisiała.

A człowiek, który mnie torturował, Klaus Barbie, jest teraz pod waszą...

amerykańską opieką. Joanna wychodzi.

Mężczyźni odprowadzają ją wzrokiem.

Czarny siada.

Pogrążony w przykrych myślach Kompain ciężko opada na krzesło obok niego.

Czarny zerka na niego.

Skakałeś kiedyś?

Tak. Z paratolką mojej matki w dachu drogi.

Skręciłem nogę, dostałem lanie.

Zniszczenie paratolki drogi się wyjąło.

Przejdziesz przeszkolenie.

Załatwię ci to.

Sierżant Walendziak nawet żółwia nauczy skakać. A co do biura marynarza?

Dobra, jedziemy do biura.

Za taksówkę płaci polski rząd teraz.

Do biura?

Tak.

Nie do mieszkania?

Nie.

To po co prać taksówkę?

Niedaleko.

Czarny idzie do drzwi.

Kompejn rzuca mu przeciągłe spojrzenie. Wreszcie rucha za nim.

Komenda policji w Leśnej.

Obskurnej piwnicznej celi Ber brutalnie popycha siedzącą na pryczy Natalię.

Na poranionym i posiniaczonym ciele dziewczyna ma tylko halkę i porwane

bączochy.

Ber wymierza kolejne ciosy. Nadchodzi Globka.

Zagląda przez wizjer do celi, w której Ber bije Natalię.

Dziewczyna próbuje się osłaniać.

Ber zauważa, że jest obserwowana.

Opuszcza podniesioną do ciosu rękę. Wchodzi globkę.

Wstaje nad skuloną na pryczy Natalię.

Twarda.

Ale dopiero zaczęliśmy.

Wynoś się stąd.

Ber rzuca Globkemu harde spojrzenie.

Wychodzi z celi.

Natalia drży, z lękiem spogląda na Globkego.

Ber na korytarzu popija z piersiówki.

Klopke wyciąga rękę w stronę dziewczyny, ta uchyla się przerażona.

Co oni z tobą zrobili?

Przecież powiedziałem, żadnych kontur!

Zostaną ukarani.

A ja zaraz sprowadzę lekarza.

Klopke przystawia stołek i siada obok Natalii.

Przyciska do nosa.

chustkę, jakby chroniąc się przed przykrym zapachem.

Bydlaki. Natalia wciąż drży, nieufnie patrzy na Globkego.

A teraz powiedz mi, z kim kontaktowałaś się w zamku?

Wiem, że to Jorg.

Mam inne dowody, ale ja potrzebuję tego zeznania. Od ciebie.

Złożysz to zeznanie i niech się ten koszmar skończy. Patrzy jej w oczy.

Na korytarzu Ber wciąż popija z piersiówki. Globkę chce wytrzeć rękę

chustetką. Dziewczyna gwałtownie się cofa. Globkę uspokaja ją gestem.

Jesteś młoda.

Jesteś bardzo młoda.

I co, chcesz umrzeć?

Wiem, że to Jork przekazywał ci informację.

Złożysz to zeznanie, podpiszesz i będziesz wolna.

Bardzo go kochasz.

A on woli Annę Marię, siostrzenicę właściciela zamku.

No i co?

Natalia ma łzy w oczach, spuszcza wzrok jej udręczona twarz, pomazana krwią z

rozbitego nosa.

Nie warto się poświęcać.

Na zewnątrz przejeżdżają dwie ciężarówki.

Ty wiesz, co oni mogą jeszcze ci zrobić?

Pokazuje ich. krząte się elektrody.

Widziałem mężczyzn.

Silnych mężczyzn, którzy po paru godzinach błagali o litość.

Przecież tego nikt nie wytrzyma. Nikt nie wytrzyma!

Błagam cię.

Złóż to zeznanie.

Podpisz. Globkę przykucnął tuż przy dziewczynie. Składa ręce w łagalnym

Zagląda Natalii w twarz. Ona modli się żarliwie, nie patrząc na niego.

Zawiedziony Globkę wstaje.

Ber!

Wchodzi Ber.

Zwrócony ku niemu globkę potrząsa uniesioną do góry pięścią.

Głupia jesteś.

Wychodzi z celi.

Za drzwiami ciężko wzdycha.

Odchodząc jeszcze raz... Zerka na drzwi. W celi Ber się przechadza, klepiąc

dłonią o dłoń.

Słysząc jęk Natalii, Klopke zatrzymuje się na chwilę.

Tymczasem w zamku Czocha Anna Maria wchodzi do tajemnego pomieszczenia w

piwnicy, w którym siedzi Jork.

Przyklęka przed nim.

Bałam się o ciebie.

Bardzo. Całuje jego dłonie.

Kiedy złapali Natalię, nikogo więcej nie szukali.

Rodzice Natalii działali w opozycji.

Byli Niemcami, którzy wiedzieli, do czego prowadzi nazizm.

Ktoś ich wydał.

Ciężarówką jedzie kilku żołnierzy z karabinami i dwóch oficerów SS.

Napis, pałac w Staniszowie, rezydencja rodziny Rustów, 1939 rok.

Samochód staje.

Żołnierze i oficerowie zeskakują z naczepy.

W kabinie wysiada Zauer.

Przerażona Joanna podbiega do okna. Z łóżka podnosi się mężczyzna.

Jest miasto.

Uciekaj. Za późno.

Gestapowcy wbiegają do budynku.

Na zewnątrz stoi Zauer.

Gładząc swoją twarz, patrzy w górę. Na okno pałacu zaciera ręce.

Wreszcie wchodzi.

Na górze mężczyzna wyjmuje z szuflady niewielki naszyjnik. Daje go Joannie.

Przybiega Natalia w koszuli nocnej.

Wchodzi Zauer z gestapowcami.

Domownicy stoją obok siebie, z napięciem patrzą na przybyłych.

Joanna i Natalia czulą się do mężczyzny.

Zawar badawczo rozgląda się po pokoju, patrzy do góry.

Zdejmuje czapkę.

Sprawdza dłonią, czy na komodzie jest kurz.

Siada na krześle.

Ociera pot z czoła.

Twarz wykrzywia mu grymas.

Wracamy do tajemnego pomieszczenia w zamku Tocha. Anna Maria ma łzy na

policzkach. Spuszcza wzrok. Po chwili spogląda Jorgowi w oczy.

Powiedz mi.

Patrzą sobie w oczy.

Jork wstaje, odwraca się tyłem do Anny Marii.

Nie ma dla mnie zaufania. Traciłem Natalię.

Nie chcę stracić ciebie.

Anna Maria przytula się do jego pleców.

Uśmiecha się czule.

Zauer opiera o mur zakrwawioną rękę. Napis stajne więzienie SD Berlin 1939

Po gładko wygolonej głowie ściekają mu stróżki krwi, płucze brzytwę, w umywalce

myje twarz, wchodzi oficer.

Zawięliśmy go.

Zauer przeciąga płaską stroną brzytwy po języku.

Herbert Rust nie żyje. Zauer ogląda w lustrze swój język.

Ty go zabiłeś.

Zauer chichocze diabolicznie.

Koniec odcinka szóstego.

Napisy końcowe