Original subtitles

Na ciemnoniewieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja Polska

przedstawia.

Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis Telewizja Polska S

.A. przedstawia serial zrealizowany przez wołoszański spółka z o .o. Obsada

Paweł Małaszyński Jan Frycz

Cezary Żak Karolina Gruszka

Anna Tereszowska

Danuta Scenka Piotr

Grabowski Paweł Deląg Borys Przyc

Jan Peszek

Marcin Dorosiński, Agata Buzek.

Scenariusz Bogusław Wołoszański na podstawie własnej powieści Twierdza

Scenografia Wojciech Salonim -Arczewski. Muzyka Stanisław Pirewicz. Kierownictwo

produkcji Andrzej Stępowski.

Zdjęcia Waldemar Schmidt.

Montaż Łukasz Szwarc -Bronikowski.

Reżyseria Adek Drabiński.

Tajemnica twierdzy szyfrów.

Odcinek piąty.

Napis. Droga do Leśnej, marzec 1945 roku.

Ośnieżoną drogą jadą dwie ciężarówki z żołnierzami. Z poprzecznej drogi

kolumna więźniów w obozowych pasiakach konwojowana przez strażników z SS.

Z naprzeciwka nadjeżdża Rolls -Royce z Anny Marni.

Idący na przedzie konwojent zatrzymuje go.

Z drugiej strony nadjeżdża mały samochód terenowy. Konwojent zatrzymuje go

gestem.

Za Rolls -Roycem zatrzymują się wojskowe ciężarówki.

Kolumna więźniów przechodzi przez drogę w stronę stojącej na poboczu ciężarówki.

Idą powoli skólenic zimna. Są skrajnie wyczerpani.

Jeden z nich potyka się i upada.

Konwojent podchodzi do niego, kopie go i tłucze kolbą karabinu.

Nadbiega Anna Maria.

Policzkuje konwojenta. On odpycha ją i przewraca na ziemię. Z terenowego

samochodu wysiada Jork.

Konwojent ciągnie Annę Marię po ziemi za kołnierz kurtki. Jorg podbiega i celuje

z pistoletów konwojenta.

Drugi żołnierz uderza Jorga w głowę kolbą karabinu. Jorg pada.

Konwojent zabija więźnia strzałem z pistoletu. Nad głowami konwojentów

karabin maszynowy, księga ruchu z żołnierzami. Podchodzi oficer.

Nikt nie będzie wieszał Niemców!

Sądzą się!

Opuścić broń!

To jest bunt.

Bunt polowy.

Pakować ich!

Konwojenci zabierają ciało zabitego więźnia.

Panna Maria siedzi na ziemi. Jork pomaga jej wstać. Obserwuje to grupa żołnierzy

z ciężarówek.

Ciężarówka z więźniami i konwojentami rusza, mija żołnierzy i skręca w boczną

drogę.

Oficer podchodzi do Jorga i Anny Marii.

Salutuje.

Mam nadzieję, że nie będzie pan miał żadnych nieprzyjemności z powodu tego

zajścia. Nie ma obawy, jedziemy na front.

I pan słyszy to niedaleko.

Rosyjskie kule są bardziej niebezpieczne niż SF.

Dziękuję bardzo.

Anna Maria Zolow.

Zolow? Powiedziała pani Zolow?

Tak. Jest pani córką Hanny Zolow?

Tak. Moi rodzice znają pani matkę.

Czy ona... Żyje.

Ale proces rozpocznie się na ten dzień.

Bądźmy dobrej myśli.

Porucznik salutuje i odchodzi.

Czołnierze wracają do ciężarówek.

Jork prowadzi Annę Marię do jej samochodu.

Salutuje porucznikowi.

który stoi w drzwiach ciężarówki i wsiada do samochodu Anny Marty. Samochód

rusza, a za nim ciężarówki z żołnierzami.

Mijają stojący samochód terenowy, którym przyjechał Jork.

York i Anna Maria siedzą na tylnym siedleniu Rolls -Royce 'a. W tym samym

momencie oboje spoglądają na siebie i chcą coś powiedzieć. Po chwili oboje

odwracają wzrok.

To było piękne, ale mało rozglądne.

Świata nie zmienimy.

Świata nie zmienimy, ale warto próbować. Nie sądzi pan?

Ten proces, o którym rozmawialiście.

Moja matka jest związana ze spiskowcami, którzy w 1944 dokonali zamachu na

Hitlera.

Nigdy nie czułam się tak bezfilna.

Ten więzień... Ten więzień może... Może gdybym nie podbiegła...

Przepraszam, żebym nie podbiegła. Może... Nie myśl o tym.

Zapomnij. Jork obejmuje ramieniem Annę Marię. Ona przytula się do niego.

Rolls -Royce powoli jedzie ośnieżoną drogą przez lany.

Korytarz w zamku Czocha. Idzie globkę w czarnym skórzanym płaszczu. Po schodach

zbiega do niego Baird.

Dowództwo jest przez.

Z Lubania żąda odesłania Panny Zolof i Jorga jako winnych karygodnego

wobec strażników.

Powiedz im, że my sami wymierzymy sprawiedliwość.

Oprócz tym, Pan Führer. Tak.

Przypominam, że opis zajścia na drodze wykazuje kryminalne działanie Panny

i Jorga przeciwko... To jest stąd, Pan Führer Bär. Ja odnoszę wrażenie, że Pan

ciągle wstrzymywa się moim decyzjom.

Puszczy go!

Nie mogę akceptować puszczania płazem kryminalnych wybryków.

Nie rozumiem, że składa pan wniosek o przeniesienie do służby na froncie, tak?

Ber nerwowo poprawia kołnierz munduru, jakby czuł, że go dusi.

No to ja przychylę się do pana prośby.

Ber. Salutuje i odchodzi.

Schodami idzie na wysse piętro.

Jest wściekły. Uderza dłonią w poręcz.

Noc. Zamek Trocha rozświetlają wybuchy pocisków artylerii przeciwzopniczej.

wygląda przez otwarte okno swego pokoju.

Zamyka okno.

Wraca na środek pokoju i pije herbatę z filiżanki.

Odstawia filiżankę na biurko. Obok stoi budzik.

Wskazuje szóstą i dwie minuty.

Jork podnosi budzik i na chwilę przykłada do ucha. Potem spogląda na

i odstawia budzik na miejsce.

Podnosi filiżankę i pije herbatę.

Gruntowa droga przez lat.

Po obu stronach rzadkie zarosty i drzewa. Grupa radzieckich komandosów

walkę. Wręcz nadjeżdża Jeep z generałem NKWD. Za Wieniaginem kieruje major

Czyżykow.

Dwunasty pułk spadotronowy, towarzyszu generale.

Najlepsi z najlepszych. Bronili Cewastopola. Dadzą radę?

Tylko diabeł by z nimi wygrał. A diabła, jak wiecie, towarzyszu generale, nie

ma. Podbiega dowódca ćwiczący. Kiedy w maskującym umundurowaniu na szyi ma

lornetka. Przerwa ćwiczenia!

Niech ćwiczą, niech ćwiczą!

Towarzyszu generale, kapitan Biriukow.

Generał salutuje i podaje mu rękę.

Kiedy będziecie gotowi? Czekamy na odpowiednią pogodę.

Jak oceniacie szansę?

20 % zginie w trakcie lądowania. Trudny teren. 40 % albo i więcej w trakcie

szturmowania bramy.

Jak liczność załogodomku? 30.

Ale będą całkowicie dotkoczeni. To nasza szansa.

60%. To istne diabły. Ten pluton przez wszystko przejdzie.

Generał przygląda się ćwiczącym komandosom.

Medale damy.

Bohatera Związku Radzieckiego.

Generał wsiada do samochodu. Kapitan mu salutuje.

Zależy mi na tej akcji. Pamiętaj.

Pamiętaj! Samochód zapraca i odjeżdża.

Puste wnętrze kościoła. W ławce samotnie siedzi Natalia.

Ministrant gasi świecę na ołtarzu i wychodzi.

Nadchodzi Jork.

Przechodząc obok Natalii, dyskretnie stawia w kącie jej ławki pojemnik ze

zdjęciami.

Nie zatrzymując się, podchodzi do ołtarza, klęka.

Natalia chowa pojemnik do torebki.

Patrzy, jak Jork modli się przy ołtarzu.

Wstaje i odwraca się.

Podchodzi.

Siada na ławce przed Natalią, tyłem do niej.

Przekazałaś informację o pożarze.

Starsza kobieta podchodzi do konfesjonału.

Natalia patrzy na nią, odwraca się z powrotem do Jorga.

Znajmują niepokój.

Nie sądzę, żeby mogła nam zaszkodzić.

Siedzą w ławkach.

Natalia przejęta bliskością Jorga.

Wstaje i idzie w stronę wyjścia.

Zatrzymuje przechodzącego organistę.

Przepraszam bardzo.

Mam do pana prośbę. Gram trochę na organach.

Mógłbym spróbować?

Ależ tak!

To piękny, stary instrument

1685 roku.

Dawno nie grałem.

W tych czasach to nie jest zajęcie dla oficera.

Jak pan ma ochotę, to proszę sobie przychodzić.

Dziękuję bardzo.

Kobieta spod konfesjonału przygląda się Jorgowi.

Natalia wstaje i podchodzi do ołtarza.

Lęka.

Uśmiecha się sama do siebie.

Kobieta obserwuje teraz Natalię. Natalia wstaje, odwraca się i szybkim krokiem

idzie do wyjścia.

Zamek Czocha. Jork i Nowolk w pokoju kryptologów. On zatwierdzi, że widział

depresję o tym numerze.

Jork siedzi. Nowolk chodzi po pokoju. Babi się trzymany w palcach ołówkiem.

Ale to niemożliwe.

Nie ma takich przypadków.

11 09 19 39 11 09

11 09 19 39 11

09... Nowolk przysiada na biurku Jorga.

Posłuchaj.

11 09 1939.

Co?

To brzmi jak data.

Jedenasty września tysiąc dziewięćset trzydzieści dziewiąty. Jork gwałtownie

wskaże. Tak!

Przecież to jest data!

Jedenasty września tysiąc dziewięćset trzydziestego dziewiątego roku.

Daj bez ducha.

Już ja na to wcześniej nie wpadłem.

Jork całuje karton w usta.

To przejdziemy na piwo? To znaczy, że przez niezwykły przypadek numer gamy

pokrył się z datą nadania.

To znaczy, że teraz trzeba odnaleźć tylko depeszę sprzed pięciu lat.

Cholera, przecież to jest niemożliwe.

Wszystko jest możliwe.

Jork przechodzi do pokoju profesora Kunze. Nowol przez szybę obserwuje ich

rozmowę.

Wiem, co pan zapamiętał.

Datę.

Zapamiętał pan datę, a nie układ cyfr w depeszy.

Powiedział pan, że zwrócił uwagę na jedną depesz nadal od rosyjskiej

Waszyngtonie, prawda?

Przypominam sobie. I co?

Numery tej depeszy można odczytać jako datę. Pisze kredą na tablicy.

11 091 939.

11 września 1939 roku.

Tak, analizowałem depeszę o numerze 11091939.

Bawiło mnie, że to jest data, bo właśnie tego dnia to robiłem.

Wtedy zadzwonił telefon.

Moja córka wpadła pod samochód.

Umarła zanim dotarłem do szpitala.

To wraca jak koszmarny sen, ale to nie jest sen.

Przepraszam pana.

Wziosek jest jeden.

Rosjanie ponownie sięgnęli po gamy, które wcześniej wykorzystywali.

Zmienili maszynę i uniemożliwili odczytywanie ich szyfrów.

Ale teraz popełnili błąd, który umożliwi nam odtworzenie nowej maszyny.

No tak, ale musimy mieć tamtą depeszę. Depeszę z 11 września 1939 roku.

Jest taka szansa.

Muszę natychmiast zadzwonić do Jeleni Góry.

To mało prawdopodobne, ale możliwe.

Wszystko jest możliwe.

Ich archiwa mogą nam się przydać, o ile ich nie wywieźli.

Niech pan dzwoni bezpośrednio do Schauflera.

Tak jest.

Jork wychodzi z pokoju.

Natalia przy rozstawionej radiostacji kluczem telegraficznym nadaje meldunek.

Samochód pelengacyjny jedzie drogą i zbliża się do opuszczonego budynku, z

którego nadaje Natalia.

Natalia dostrzega samochód przez otwór po oknie, przerywa nadawanie i chowa się

za murem.

Samochód staje w pobliżu.

Natalia zerka zza muru.

Niemieccy żołnierze nasłuchują.

Zatrzymaj.

Cofnij.

Na dachu obraca się antena.

797.

Dwójka do jedynki.

Natalia szybko zdejmuje słuchawki i demontuje radiostację.

Nie może zwinąć anteny zahaczonej o mur.

Żołnierze w samochodzie pelengacyjnym wciąż nasłuchują.

Samochód powoli odjeżdża.

Natalia pakuje radiostację do plecaka.

Bierze rower.

Odchodzi polną drogą prowadząc rower.

Zamek Czocha.

Globkę z lornetką w ręku stoi w swoim gabinecie.

Wchodzi Jork.

Mam nadzieję, że to coś ważnego, bo jestem bardzo zajęty.

Muszę zadzwonić do Ilanie Góry.

Tylko w pana gabinecie jest bezpieczny telefon.

Można?

Dziękuję

bardzo.

korytarzu telefon odbiera żołnierz.

Archiwum profesora Schauflera, słucham.

Kapitan Johan Jorg.

Połączcie mnie z profesorem Schauflerem.

Tak jest.

Profesor podchodzi do telefonu.

Schaufler, słucham.

Dzień dobry, panie profesorze. Mówi Jorg.

Mam do pana pytanie.

Czy w ośrodku w Jeleniej Górze analizowano depresję o numerze...

11 091 939.

To bardzo ważne.

To będzie pan musiał chwilę poczekać. Dobrze, poczekam.

Profesor kładzie słuchawkę obok telefonu.

Globka podchodzi do Jorga, który stoi ze słuchawką przy uchu. Często widuję pana

z Anną Marią.

Bardzo atrakcyjna kobieta.

To piękne, że narażał pan życie w jej obronie.

Ale powinien pan być mi wdzięczny, że po tym godnym pożałowania incydencie nie

zgodziłem się wydać pana dowództwu SF w Lubaniu.

Dlaczego?

Niech pan zgadnie.

Zapewne bał się pan reakcji profesora Kuncego i jego telefonu do Goeringa,

odesłano mnie z jego zespołu.

Jak pan sądzi?

Tak, panie profesorze.

Tak.

Depesza o tym numerze została przechwycona przez nasz nasłuch we

Odesłaliśmy do Berlina.

Mam jeszcze jedno pytanie, panie profesorze.

Co się dzieje z rosyjskimi depeszami zarejestrowanymi przez nasze aparaty

nadsłuchowe w 1939?

Wszystkie odsyłaliśmy do archiwum Wehrmachtu.

No cóż, dziękuję bardzo.

Za tydzień już nie będę mógł panu pomóc.

Przygotowujemy ewakuację. Pakujemy dokumenty.

Wysyłacie je w głąb Niemiec?

Rozmawiamy przez bezpieczny telefon.

Mogę panu powiedzieć?

Nie. Będą w książu.

Życzę powodzenia.

Niech pan uważa na siebie.

Będę. Jork odkłada słuchawkę.

Przykro mi, że nie mogę z panem dłużej porozmawiać.

Szkoda.

Może mógłby mi pan wtedy powiedzieć, dlaczego broni mnie pan przed swoimi

kolegami?

A jeszcze nie teraz, Jork.

Jeszcze nie teraz.

Jork idzie w stronę drzwi.

Globke chowa telefon.

Przed drzwiami Jork odwraca się do Globkego, staje na baczność i żegna się

kinieniem głowy. Wychodzi.

Samochód pelengacyjny jedzie w miasto.

Wstaje. Antena na dachu.

Obraca się.

Cofnij.

Jedno.

797. W kabinie samochodu jest również BR.

Dwójka do jedynki.

Mam silny sygnał na 797.

Czekaj.

Czerwone dawanie.

To tu jest naszyj?

Tylko tyle, co wiedzieliśmy. Nadawał z rejonu Leśnej.

Dajcie znać, jak wznowił nadawanie.

No, to Turfuhrer.

Nadawał z rejonu dwa kilometry na południe od Leśnej. Tam jest opuszczony

na wzgórzu.

Tak.

Berr wysiada z samochodu bez pożegnania.

Mówi się dziękuję, untersturmführer.

Jork i profesor Kunze wchodzą do gabinetu Kuncego.

Profesor Schoffler powiedział mi, że dokumenty z jego środka przywożone są do

książę. Dziękuję.

Być może uda mi się odnaleźć tam inne materiały.

A co pan tam chciał znaleźć?

Rosyjskie dokumenty zdobyte przez nasze wojska w Charkowie.

W Charkowie Rosjanie mieli ośrodek radiowy, który odbierał sygnały z

dyplomatycznych w Ameryce.

Z Charkowa kablem telefonicznym przesyłano depesze do Moskwy.

Ale oryginały pozostawiono na miejscu.

Nasze wojska zdobyły te archiwa.

Dobrze wam przypuszczam.

Archiwa są w zamku książ.

Magazynują dokumenty w salach zamkowych?

Zamek stoi na skale, która doskonale nadaje się do wydążenia bezpiecznych

chronów. To piękny zamek należał do Hochbergów, ale w 1940

roku Hitler upaństwowił go, gdyż obydwaj Hochbergowie zdradzili

i przeszli na służbę do aliantów, a być może nawet do Polaków.

Z tego co widzę, to niedaleko stąd, 60 kilometrów.

Tak. Bardzo blisko. Zapalają papierosy. Ale nikt z nas nie dostanie

zezwolenia.

Nawet w sprawach tak ważnych?

Książ to nie tylko archiwa. I dlatego objęty jest cisłą tajemnicą.

Ale postaram się coś załatwić.

Miasteczko Leśna Ulicą jedzie samochód terenowy, za nim dwie ciężarówki.

BR nerwowo przechada się w pobliżu restauracji pod Jeleniem.

Koło ciężarówki stoi grupa żołnierzy SS. Podjeżdżają samochody, wysiada globkę.

Co to za rewelacja?

Namierzyłem radiotrację. Namierzyłem.

Ustaliłem.

Że nadają z opuszczonego domku na wzgórzu. Dwa kilometry na południe od

Pojechaliśmy tam. Oczywiście nie złapali radiotelegrafisty.

Ber pokazuje zmienięty kabel.

Popełnił błąd.

Co to jest?

Antena.

Zaplądałaś. Puściliśmy psy.

No oczywiście.

Doprowadził nas do leśnej, ale zgubiły trop na rozręcz trasę.

To duża ulica? Nie.

Wszyscy tylko małe domy.

Blokujemy ulicę.

W ciągu jednego dnia przetrząśniemy wszystkie laby.

Wszystkie! Nie jesteśmy w generalnej guberni. Nie możemy wyrzucać obywateli

bruk. To by obniżyło morale ludności cywilnej. A szpieg?

Szpieg może wyrządzić większe szkody.

Zmocnijcie postawunki i punkty obserwacyjne.

Ustawię to w ciągu kilku godzin.

Na ciężarówkę!

Noc. Zamek Czocha.

Jork wchodzi do swojego pokoju.

Tu po ciemku siedzi Anna Maria, paląc papierosa.

Jork zapala światło, zamyka drzwi.

Przykłada palec do ust, nakazując milczenie.

Zdejmuje i odkłada czapkę.

Wskazuje palcem na ucho i na sufit.

Anna Maria, podążając za jego wzrokiem, również

patrzy na sufit.

Odkłada papierosa na popielniczkę i powtarza jego gest.

Przechodzi przez pokój.

Włącza radio.

Zapala lampę naftową.

Bierze lampę.

Mijając Jorga podchodzi. Wchodzi do regału przy ścianie.

Wsuwa dłoń pod brzm z boazerii.

Regał uchyla się, odsłaniając ukryte przejście.

Anna Maria ruchem głowy zaprasza Jorga.

by wszedł tam za nią.

Jork rozgląda się po pokoju.

Ostrożnie wchodzi do przejścia.

Przyciąga regał do poprzedniego położenia. W pustym pokoju gra radio.

Przy świetle lampy naftowej Anna Maria i Jork schodzą krętymi, stromymi

schodami. Docierają do niewielkiego pomieszczenia.

Być może kiedyś było to miejsce schadzek właścicieli zamku.

Anna Maria zapala kolejne lampy naftowe. Jork rozgląda się.

Nie boi się pani tych lochów?

Boję Puglopkiego.

Dlaczego zdradza mi pani tajemnice zamku?

Po co?

Uratował mnie pan.

Ta wiedza może się panu przydać.

Wie pan, jest taka średniowieczna legenda, która mówi,

że zamek zdobędą i splądrują rycerze w czerwonych płaszczach.

I pozostawią kamienia na kamieniu.

To możemy zacząć się bać.

Czerwoni rycerze są już pod Lubaniem.

Ma to się stać, gdy drzewa obsypane będą kwiatami. Na wiosnę.

Ale zamek uratuje sześciu sprawiedliwych.

Niech pan spojrzy.

Przysuwa lampę naftową do ściany.

Widać kamień z wyrytymi figurami sześciu rycerzy i łacińskim napisem.

dobry w łacinie.

Jeśli nie wystarczy skóra lwa, należy sięgnąć po lisią. Stoją bardzo blisko.

Jork patrzy na nią.

Tak postanowił Bóg.

Ten kamień kryje jeszcze jedną tajemnicę.

Przykłada palec do ust.

Podchodzi do ściany i odsuwa kamienną płytę.

Otwiera się wąski, ciemny kanał.

Anena Maria zasłania z powrotem kanał płytą.

To kanał dźwiękowy prowadzący do gabinetu Globkego. Kiedyś tak

Proszę usiąść.

Dzięki temu dowiedziałam się, że Globka należy do tajnej organizacji.

Pająk, na czele której stoi Skorceny, to ten, który uratował Mussolini 'ego. Był

tutaj, rozmawiali w gabinecie.

Skorceny wydał Globkemu rozkaz, żeby znalazł jakieś bezpieczne miejsce, gdzie

mógłby złożyć majątek należący do organizacji.

Leci samolot transportowy. W środku rosyjscy komandosi sprawdzają uciążę

spadochronów.

Otwierają się drzwi desantowe samolotu.

Czołnierze zaczepiają linki otwierające spad ochrony do szyny pod sufitem.

Jeden za drugim wyskakują z samolotu.

Na niebie rozświeconym porannym słońcem pojawia się szereg otwartych

spadochronów.

Jorki i Anna Maria nadal siedzą w tajnym lochu.

To są plany z 1912, gdy przebudowano zamek.

Jesteśmy tutaj.

30 metrów pod ziemią.

Pochylają się nad planem.

A to?

Stara kanalizacja prowadząca do Ejzera.

Odłączona w czasie przebudowy.

Anna Maria wstaje, za nią Jork.

Jork odsuwa kamienną płytę zasłaniającą przejście.

Wyciąga rękę, pomagając Annie Marii wstać.

Na palcu.

Widzi pierścionek.

Wysłałam go od matki.

Czym zawiedziła pani matka?

To była aresztowana kilka tygodni po zamachu na Hitlera.

Która miała związek ze Skitkowskim.

Nigdy mi o tym nie powiedziała.

Modlę się, żeby jej nie torturowali.

Zawsze tak bała się bólu.

Jork chce pocałować Annę Marię w rękę.

Ona powstrzymuje go.

Klopka tylko na to czeka.

Głopka siedzi za biurkiem w swoim gabinecie.

Podnosi słuchawkę telefonu.

Globko

odkłada

słuchawkę.

Wstaje i podchodzi do okna.

Stoi paląc papierosa.

Radzieccy komandosi biegną przez las. Ich dowódca zatrzymuje się i przez

lornetkę obserwuje zamek Cocha.

Obok kuca sierżant z pistoletem maszynowym.

Ujdziemy naprost.

Wysłać zwiad? Nie mamy czasu na zwiad.

Dają sygnał komandosom, by posuwali się w stronę zamku.

Tyraliera komandosów natrafia na pole minowe. Są zabici i rannymi.

Sierżant salutuje i wycofuje się za żołnierzami.

Kapitan podchodzi do rannego żołnierza, któremu mina urwała stopę.

Wyjmuje pistolet.

Zabija go.

Ręką, w której trzyma pistolet, żegna się.

Globka w swoim gabinecie. Stoi, pali papierosa i słucha muzyki z płyty

gramofonowej. Z oddali słychać odgłos wybuchów min i strzał.

Gasi papierosa w kopielniczce i siada przy biurku. Podnosi słuchawkę telefonu.

Wyślijcie patrol.

Niech przeszukają okolice.

Odkłada słuchawkę telefonu.

W las wjeżdża samochód pancerny z grupą żołnierzy SS.

Dowódca radzieckich komandosów Obserwuję samochód przed lornetka.

Niemcy dostrzegają komandosów, rzucają granaty i ruszają do ataku.

Koniec odcinka piątego.

Napisy końcowe.

Dźwięk Monika Krzanowska, Marcin Eismont. Muzyka Stanisław Syrewicz.

Wykonanie Polska Orkiestra Radiowa pod dyrekcją Tadeusza Wicherka.

Tekst, audiodeskrypcji Mirosław Chmielewski i Izabela Kinsler. Ośrodek

Interaktywnych. Czytał Stefan Knotę.