Original subtitles

Na ciemnoniewieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja

Polska przedstawia.

Na tle czarno -białych migawek serialu pojawia się napis Telewizja Polska S .A.

przedstawia serial zrealizowany przez ołoszański spółka ZOO.

Obsada Paweł Małaszyński

Jan Frycz, Cezary Żak, Karolina Gruszka, Anna

Dereszowska, Danuta Stenka,

Piotr Grabowski, Paweł Deląg, Borys Przyc,

Jan Peszek, Marcin Dorosiński,

Agata Budzek.

Scenariusz Bogusław Wołoszański na podstawie własnej powieści Twierdza

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Cyrek.

Kierownictwo produkcji Andrzej Stębowski. Zdjęcia Waldemar Schmidt.

Montaż Łukasz Szwarc -Bronikowski.

Reżyseria Adek Grabiński.

Tajemnica twierdzy szyfrów. Odcinek czwarty.

Ciemna sala.

Kino. Na ekranie czołówka niemieckiej kroniki filmowej.

Napis Zamek Czocha, marzec 1945 rok.

Wchodzi Jork.

W ciemnościach szuka wolnego miejsca.

Siada.

Na ekranie kronika mówiąca o akcji komandosów z Korcennego, którzy uwolnili

Benito Mussoliniego.

Na salę wchodzi oficer dla Tarku. Szuka kogoś na sali.

Podchodzi do Globkego.

Proszę, głosiciela. Globka wychodzi.

Jork obserwuje go.

Oficer dyżurny zwraca się do obecnych na sali.

Panowie, ogłoszona alarm.

Pożar w kompleksie 08 łamane przez 15.

Wszyscy oficerowie muszą udać się do swoich kwater. Lub podjąć zadania

przydzielone w stanie podwyższonej gotowości.

Jork, jako jeden z pierwszych, rusza do drzwi.

Pozostali także wychodzą.

Napis, tajne laboratorium Circus, Miłoszów, 8 kilometrów od zamku Czocha.

Na dziedzińcu między budynkami panuje chaos wywołany pożarem. Z okien

się płomienie i gęsty dym. Trwa akcja gaśnicza. Wśród biegających ludzi chodzi

globkę, rozgląda się zdezorientowany. Biegnący przez dziedziniec żołnierz

zatrzymuje się.

Jork jest w swoim pokoju w czosze. Ma na sobie mundur polowy.

Otwiera na oścież okno.

Ze skrytki w łóżku wyciąga aparat fotograficzny.

Staje na parapecie okna.

Przerzuca linę.

Wzdłuż murów idzie uzbrojony patrol.

Jork schodzi po linie z okna.

W laboratorium w Miłoszowie nadal trwa akcja gaśnicza. Z płonących budynków

wyprowadzani są rany. Zajmują się nimi sanitariusze.

Jork skrada się po murze zamku w czosne. Dołem wzdłuż muru wbiegnie kilku

żołnierzy. Jork przywiera do muru, tak by nie zostać zauważonym.

Strażacy w Miłoszowie walczą z pożarem. Próbują ugasić go wodą.

Ranni przenoszeni są do czekających ambulansów.

Jork nadal krąży po dziedzińcu, nie zważając na panujące wokół zamieszanie.

Żołnierze na noszach wynoszą ciało przykryte kocem.

Jork opuszcza się po linie z zewnętrznych murów zamku w Cose.

Niewiele brakuje, a dostrzegłby go kolejny patrol.

Jednak Jorgowi udaje się szybko schować za wyłomem muru i pozostaje

niezauważony.

Kiedy patrol odchodzi, Jork biegnie dalej.

Przed nim kolejny postarunek kontrolny. Jork widzi, jak strażnicy sprawdzają

wyjezdający wojskowy samochód.

Do punktu kontrolnego podjeżdża ciężarówka. Jork podchodzi coraz bliżej,

się między drzewami.

Strażnik sprawdza dokumenty kierowcy ciężarówki. Jork podkrada się do pojazdu

tyłu. Udaje mu się niepostrzeżenie wskoczyć na tył ciężarówki.

Do Miłoszowa przyjeżdża Harry Sauer. Widzi go Globka.

Obaj idą w kierunku jednego z budynków. Miej chciał żarówka, która wjeżdża na

teren płonącego obiektu.

Gdy pojazd zwalnia, z tyłu zeskakuje na ziemię York.

W niedalekiej odległości York dostrzega strażnika pilnującego wejścia do

laboratorium.

Odkrada się do niego.

Atakuje od tyłu i skręca mu kark.

Zwłoki ukrywa za budką strażniczą.

Jork biegnie betonowym korytarzem. Mija go żołnierz w kombinezonie i masce

przeciwgazowej. Jork zatrzymuje się. Wyciąga z kieszeni wełnianą kominiarkę i

naciąga ją na głowę tak, że ma zasłonięte usta i nos.

Czapka mocno naciąga na oczy. Wkłada rękawiczki. Rusza w głąb korytarza.

Wdłuż muru idą Zauer i Globke. Towarzyszy im żołnierz. Dwa inni...

Wynoszą ciało strażnika zabitego przez Jorga.

Zauer każe reflektorem oświetlić to miejsce.

Człowiek Zauera ogląda zwłoki.

Skręcony kark.

Mówiłem, przedwersja.

Szukaj.

To jest.

Dobry pies.

Poczuje ślad, to nie odpuści, dopóki nie przegryzie gardła.

Globke i Zauer ruszają dalej.

Żołnierze zabierają ciało zabitego.

Wysłany przez Zauera żołnierz idzie wzdłuż betonowego korytarza, w którym

wcześniej szedł Jorg.

Mijają go żołnierze biegnący w stronę wyjścia.

Człowiek Zauera widzi już Jorga. On nie podejrzewa, że jest śledzony.

Żołnierz kryje się w bocznym korytarzu, by Jorg nie mógł go zauważyć.

Jorg zatrzymuje się przy pancernych stalowych drzwiach z małą, brudną sypką,

przeciera ją dłonią i zagląda do środka.

Odwraca się gwałtownie, jakby coś usłyszał. Człowiek Zauera szybko się

Jork znowu próbuje zajrzeć przez szybkę do pomieszczenia.

Jork przekręca masywne pokrętło znajdujące się na drzwiach i otwiera je.

Wchodzi do pomieszczenia, zatrzymuje się przy tablicy rozdzielczej, zdejmuje

rękawiczki, czapkę i kominiarkę.

Wyjmuje aparat i robi zdjęcia stojącego w pomieszczeniu dużego zbiornika o

grubych ścianach.

Robi zdjęcia napisów umieszczonych na ścianach.

W pośpiechu chowa aparat.

Naciąga na twarz kominiarkę, wkłada czapkę, rusza do wyjścia.

Człowiek z Zauera czeka na niego ukryty w głębi korytarza.

Jork wychodzi na korytarz, dokładnie zamyka za sobą drzwi.

Obserwujący go żołnierz zauważa metalową rurkę. Bierze ją, przyczaja się w

bocznym korytarzu.

Jork rozgląda się po korytarzu, ale nie dostrzega niebezpieczeństwa.

W jednym z zagłębień tunelu zauważa równo ustawione metalowe beczki.

Podchodzi do nich i robi kilka zdjęć.

Obok beczek stoi nieco mniejszy metalowy pojemnik.

Jork podnosi pokrywę i widzi w środku żółty proszek.

Upuszcza pokrywę pojemnika.

Wychodzi z komory na korytarz. Rozgląda się, czy nikt go nie usłyszał.

Jork rusza korytarzem w kierunku wyjścia.

Czyhający za węgłem żołnierz atakuje go od tyłu.

Jork uwalnia się z uścisku przeciwnika. Trwa walka wręcz.

Żołnierz uderza Jorga w brzuch.

Teraz Jorg unika ciosów w głowę. Jorg przejmuje inicjatywę.

Zadaje przeciwnikowi kilka ciosów. Wytrąca mu rurkę.

Napastnik wyciąga nóg i próbuje ugodzić nim Jorga. On uchyla się przed ciosami.

Jorg wykręca rękę swemu wrogowi. Nóż upada na ziemię. Kilkoma ciosami więźni

Jorg kończy walkę.

Jork podnosi leżący na ziemi aparat i rusza biegiem wzdłuż korytarza.

Napastnik zostaje nieprzytomny na podłodze.

Na zewnątrz trwa gaszenie pożaru.

Sanitariuszki udzielają pomocy rannym. Wszędzie wokół szaleją chłomienie.

Człowiek Zauera odzyskuje przytomność. Próbuje wstać.

Znajdują go dwaj ratownicy. Jest półprzytomny.

Ratownicy biorą go pod ramiona i prowadzą w kierunku wyjścia.

Wynoszą go na zewnątrz.

Zauważa ich zauer. Podchodzi i przygląda się z masakrowanej twarzy swojego

człowieka.

Ktokolwiek to zrobił, chce go mieć żywego.

Ruchem głowy każe zabrać rannego.

Ratownicy odchodzą. Przed wejściem do budynku zostają Zauer i Globke.

Zauer wyjmuje z kabury pistolet.

Staje w progu budynku, rozgląda się. Na pierwszym planie stoi Globke.

Mury zamku wczosze.

Jork biegnie w ich kierunku.

Wspina się po linie.

Globke i Bair wpadają do zamku.

Obaj SS -mani idą szybko w kierunku schodów.

Wchodzą do pokoju Jorga. Jest pusty.

Globke rozgląda się badawczo. Pali papierosa.

Zdejmuje rękawiczki i rzuca je na biurko.

Bair otwiera jedną z szuflad biurka.

Wyjmuje i ogląda dokumenty Jorga.

Odkłada je na miejsce i zatrzaskuje szufladę.

Z łazienki wychodzi Jorg, cały mokry. W pasie jest owinięty ręcznikiem, drugim

wyciera głowę. Skoro już pan wszedł do mojego pokoju, mógłby pan przestać

Dlaczego pan nie jest w mundurze?

Nie mam przedziału alarmowego, mam wolne.

Idzie pan spać.

Idę spać. Co pan robił przez cały wieczór?

Pracowałem z profesorem Kutze.

Ber zagląda do łazienki. Chce pan sprawdzić?

Jork gestem wskazuje telefon.

Proszę.

Globka podchodzi do biurka. Kładzie dłoń na telefon, ale nie podnosi słuchawki.

Niedopalonego papierosa.

Wrzuca do stojącej na biurku w siliżanki.

Bierze rękawiczki i odwraca się w kierunku wyjścia.

Jest pan bardzo zmęczony.

Dobranoc.

Globke wychodzi.

Bear podąża za swoim przełożonym.

W drzwiach odwraca się jeszcze.

Patrzy na Jorga z nieszczerym uśmiechem.

Zamyka za sobą drzwi.

Jork rzuca za nim ręcznik.

Drogą jedzie na motocyklu mężczyzna w kurtce lotniczej. Na głowie ma gogle.

Mija żołnierza, który mu salutuje.

Napis ośrodek wywiadu, willa wywiadu brytyjskiego. Duxford, Anglia.

Mężczyzna podjeżdża do budynku, zatrzymuje motor i zsiada. To Czerny.

Podchodzi do wartownika i podaje mu dokumenty. Po sprawdzeniu żołnierz je

zwraca. Czerny wchodzi do środka.

Joanna nalewa whisky do dwóch szklanek. Wchodzi Czerny.

Dzień dobry, panie majorze.

Kobieta podchodzi do niego, podaje szklankę.

Wyjeżdża pan?

Dlaczego pani pyta, tylko pani wszystko wie.

Poświęci mi pan pół godziny?

Wie pani, że z największą przyjemnością.

A tego nie wiedziałam.

Joanna na ruchem ręki wskazuje jeden z foteli przy małym stoliku do herbaty.

Oboje siadają.

Jestem panu winna wyjaśnienia.

Joanna zapala papierosa.

Czarny przygląda się jej zainteresowaniem.

Kiedy wybuchła wojna, najbardziej zaawansowani w pracach nad bombą atomową

Niemcy.

Ci, którzy mieli świadomość zagrożenia, postanowili zaalarmować świat. Jednym z

nich był admirał Canaris.

Niestety, głupiec, który stał na czele rządu brytyjskiego, nie uwierzył w to.

Chamberlain. Tak.

Na szczęście znaleźli się mądrzy ludzie.

Churchill postanowił powołać organizację, która miała utrzymywać

kanalistem, poza cukierami rządowymi.

Kierowaną przez panią.

Otóż to.

Moim zadaniem było utworzenie sieci kurierów, którzy mieli przekazywać

do Anglii.

Ja miałem być jednym z nich.

Szkoda, że nie wykonam zadania.

Będzie pan miał jeszcze okazję.

Kobieta wstaje, żeby odebrać telefon.

Czarny również się podnosi.

Joanna rzuca Czernemu krótkie spojrzenie.

Tak.

Spotkamy się w Paryżu.

Wychodzi. Czerny uśmiecha się do siebie.

Ujęcie ze starej kroniki. Łuk trymufalny w Paryżu.

Biały telefon stoi na szafce nocnej koło łóżka.

Howard Compain zirytowany podnosi głowę spod łóżki.

Z szafki bierze zegarek i sprawdza, która jest godzina.

Zrezygnowany opada na poduszka.

Przy telefonie siedzi czerny.

Napis Paryż, Hotel Bristol.

Mężczyzna siada na łóżku, przeciera oczy, powoli sięga posłuchawka.

Słucham. Zdaje się, że obudziłem.

No, nie zdaje się tylko na pewno.

Jak kropel zrobiłeś, to teraz nie próbuj się wysłuchać.

Właściwie dobrze zrobiłeś.

Zakoparowali mnie w jakiejś noże.

Jak się spotkamy, dam ci adres miłego mieszkanka.

Czekam na ciebie na rogu, Riberge. Czekaj, czekaj, czekaj, czekaj.

Kompejn bierze kartkę i długopis.

Ry...

Mamy spotkanie z Joanną.

Na miejscu wszystko ci wytłumaczę.

Kompejn zaczyna się ubierać. Nie znam Paryża. Gdzie to jest?

Wystarczy zapytać.

Gdzież wszyscy mówią?

Po angielsku.

Nie wiem, nie wiem.

Jak o tak wczesnej porze można sobie żartować. Ja nie rozumiem was Polaków.

Pewnie, że zapytam.

Odkłada słuchawkę.

Jane.

lekko zataczając się, w lewej ręce ma szklankę.

Zobaczyć Paryż.

Wkłada papierosa do ust.

I umrzeć.

Wychodzi na korytarz. Pod łazienką w kolejce czekają trzej mężczyźni w

podkoszulkach.

Jeden z mężczyzn przypala kompejnowi papierosa. Kompejm podchodzi do

który ma czajnik. Odstawia szklankę.

Wypija wszystko.

Nie wiesz, gdzie jest ulica Berżera?

Nie wiem.

Kolego!

Ludzie czekają!

Ja myślałem, że Berzer to kabaret.

A nie muzeum.

Dobre miejsce.

Łatwo do obserwacji.

Znasz się na rzeczy.

Polacy są dobrzy w konspiracyjnej robocie.

Podobnie jak wy w Stratynie Indian.

A pan major to konspiracyjne doświadczenie zdobywał gdzie? W

Parku? Nie.

W Polsce, na Francji i na Bałkale.

A ta odznaka to dla koks podochronowy, tak?

Tak.

Bojowy.

Dokładnie 400 skoków.

Okej, bez urazy. My Amerykanie mamy takie kowbojskie zwyczaje.

Czarny dostrzega coś ponad ramieniem Amerykanina.

Obaj spoglądają w stronę szklanych drzwi wejściowych.

Zbliża się Joanna.

Jak zwykle nienagannie ubrana. Czarna garsonka z białymi lamuszkami, czarno

-biały kapelusz na ramieniu etola z lisa.

Czarny całuje ją w rękę.

Amerykanin wita się tradycyjnym uściskiem dłoni.

Komandar Howard Kompain. Joanna Rust.

Co pani wie o miści mojej grupy?

Wiem, dokąd macie dotrzeć. To rejon Armii Czerwonej. A w tym wypadku nie

sojusznikiem. Chodzi o Dolny Śląsk? Tak.

W zamku Czocha jest Rybamir, której szukacie. Ale Rufianie też o tym wiedzą.

razie Niemcy odrzucili z pod Lubania.

Na niedługo.

Przekażę wam, kiedy możecie wyruszyć.

Kobieta odwraca się i odchodzi.

Polak i Amerykanin patrzą za nią.

Kompain wyjmuje z kieszeni cygaro. Już ma je włożyć do pust, kiedy reflektuje

się i częstuje nim czarnego.

On po chwili wahania przyjmuje je.

Kwatera Zawieniagina.

Zawieniagin siedzi na stole, owija stopę unucą. Nasze armie ruszyły półtora

miesiąca temu z Nagisły.

Przeszły pięćset kilometrów.

Doszliśmy a stój.

Stanęliśmy pod zamkami Czocha

i książ.

Jak blisko, że kamieniem rzucić.

A nie możemy przejść.

Nie możemy.

Generał wkłada but. Czyszykow podaje generałowi meldunek. Zawieniagin czyta.

Gwałtownie podnosi głowę.

A to znaczy, że czytają nasze szyfry jednorazowe w... w tym zamku Czocha?

Tak?

Rzuca w Czyżykowa z miętą kartką.

Tak!

Niewiele wiadomo, towarzyszu generale.

To jedyny meldunek od Krucha. Najważniejsze, że się odezwał.

Ty mi nie mów, co jest najważniejsze.

Ty się lepiej zastanów, co ja mam zrobić.

Nie rozumiem. Mam wysłać meldunek do Berii, tak?

On zapyta, od kiedy czytają nasze szyfry, tak?

Jak do tego doszło?

Tak?

Co ja mu powiem?

Wołaj szefa szyfrantów.

Czyrzykow odstawia herbatę, podchodzi do telefonu.

Czyżykow, dajcie baba bankowa.

Zawieniagin nerwowo zapina guziki w mundurze. Podchodzi do Czyżykowa.

Nadaj do kruka.

Musimy wiedzieć więcej o łamaniu naszych szyfrów.

Jak najwięcej, jak najszybciej. Taki rozkaz może zagrozić jego

Uważam, że nie należy naciskać.

Idą korytarzem.

Za plecami Zawieniagina staje na baczność pułkownik NKWD.

Jest bałabanko.

Zawieniagin odwraca się.

Melduję się, towarzyszu generale.

Wytłumaczcie mi, jak można złamać szyfr jednorazowy.

Szyfr jednorazowy nie można.

Nie da się. A niby dlaczego?

Bez gamy tylko Bóg może odczytać. I to nie tak szybko. Pomęczyć się musi

A co to ta gama?

Tak najprościej.

To ciąg zupełnie przypadkowych cyfr drukowanych przez maszynę,

Podkłada w miejsce liter w tekście, jaki ma być wysłany. A ja mam sygnały

wywiadowcze, że Niemcy czytają nasze przyjednorazowe.

Kłamią te sygnały.

Powiadam wam, jak partię i Stalina kocham.

Nie da się i już.

Zawieniagin odchodzi bez słowa. Daje znak, żeby Czyżykow poszedł za nim.

Ola Bankow oddala się.

Małabankow czy ten wasz Kruk?

Czyżykow facha się przez chwilę.

Kruk!

Zawieniagin patrzy uważnie na Czyżykowa.

Grozi mu palcem w geście przestrogi.

Obaj ruszają schodami w górę.

W zamku Czocha Jork i doktor Nowolk przy aparacie.

Ósmy dzień to analizuję.

Jestem pewna, tutaj wszystko gra.

A drukarki wychodzą z dóry.

Rosjanie zmienili maszynę produkującą gamę. A nasze cudo działa w oparciu o

algorytm poprzedniej maszyny.

To co proponujesz?

Trzeba mu dać nowy materiał porównawczy. To znowu zacznie czytać rosyjskie

szyfry. Nie myślisz, że to takie łatwe?

Novolk poprawia coś w maszynie.

Łatwiejsze niż kolację we dwoje.

A miała być we dwoje?

Kobieta odwraca się do Jorga z uśmiechem.

Rosjanie muszą popełnić ten sam błąd, co w 1941 roku.

Liczba depresji i ambasady w Ameryce gwałtownie wzrasta i nie wystarczy im

nowych gam.

Sięgną po te sprzed lat, a wtedy my złamiemy algorytm starej maszyny.

Nie dość, że jesteś piękna, to jeszcze genialna.

Za dużo, jak na kolegę z pracy?

Jork wraca do przeglądania papierów na stole.

Nowolk znowu poprawia coś w maszynie.

Ulicą w Lechnej jedzie cywilne auto. Zatrzymuje się przed komendą policji.

Z auta wysiada Bair.

Wychodzący z budynku komendant zatrzymuje się na jego widok.

O, ładne autko, Untertürk.

Dawnośmy się nie widzieli.

Jednak ludność cywilna pomaga.

Ber podchodzi do komendanta. Przez chwilę jakby chciał podać mu rękę, ale

wycofuje się. Komendant zaprasza Bera do środka.

Wchodzą do gabinetu komendanta. Ber zdejmuje czapkę. Komendant jest

O co chodzi?

Dyskretna sprawa.

Kogo meldowaliście ostatnio?

Berr rzuca na biurko rękawiczki, siada na miejscu komendanta.

Kilkadziesiąt osób zatrzymało się w hotelu, inni w szkole.

Uciekają przed Rosjanami.

Nie wszystkich udało się zarejestrować.

Ja mam mało ludzi.

Młodych wysłano na front.

Chodzi mi o kelnerkę.

Pracuję w restauracji pod Jeleniem.

Komendant odwraca się do regału i bierze jedną z leżących tam teczek.

Natalia Cole.

Urodzona 18 marca 1922 roku.

Zamieszkała w Prusach Wschodnich.

Aryjka.

Ewakuowana razem z grupą uchodźców.

Ostatnio omeldowana w Jeleniej Górze.

W Jeleniej Górze?

Co tam robiła? Nie wiem.

Nasze dokumenty nie zawierają takich informacji.

Komendant chce już odłożyć teczkę, ale Berr każe ją sobie podać. Wstaje zza

biurka, siada na blacie i przegląda dokumenty.

Lugę to kto?

Dobry Niemiec, ale w partii nie jest.

Weź!

Żołnierz wprowadza Lugę, właściciela restauracji.

Dzień dobry, panie Lugę. Pan Unterstufthirer chce zadać panu kilka

Natalia Koll.

Ta nowa kelnerka. To kto?

Zatrudniłem ją kilka dni temu.

A, wtedy jak ten żołnierz pana obladał piwem.

Tak.

Co pan o niej wie?

Dobra dziewczyna.

Jej mąż zginął na froncie wschodnim w 43.

Miał krzyż żelazny. Pokazywała zdjęcie.

Ale już chyba przebolała stratę, bo zalety na to oficerów.

Dzieci nie ma.

Co tu więcej powiedzieć?

Tak, gdzie mężka?

Ostatnio wynajęła pokój przy Rozeus, która stracę cztery u niejakich robak.

No tak.

Polka, polsko -dojczka.

A poprzednio nazywała się Pająk.

Pająk.

Imię też zmieniła.

Ewelina.

Pająk.

Przeciwnie. Bardziej niemiecka niż jeden Niemiec.

Baird staje, rzuca tepkę na blat.

Podchodzi do Lugiego z tajemniką niego.

Panie Lugia.

Ani słowa o naszej rozmowie, bo to... Poprawia mu muszkę.

Tajemnica służbowa, wie pan.

Tak jest.

Komendant ruchem głowy odprawia Lugiego. Ten kłania się i pośpiesznie wychodzi.

Napis Leśna Rosenstrasse 4.

Wieczór.

Natalia wchodzi po schodach. Niesie jakąś skrzynkę. Nerwowo rozgląda się.

Najpierw patrzy w górę schodów, potem w dół.

Staje na półpiętrze.

Wygląda przez okno na ulicę.

Wchodzi dalej.

Spogląda przez poręcz w dół schodów.

Sprawdza, czy nikogo tam nie ma.

Skrzynka wniesiona przez Natalię to radiostacja.

Na strychu dziewczyna włącza ją.

Rozpoczyna nadawanie wiadomości.

Przerywa słysząc pojeżdżający ulicą pojazd.

Wraca do nadawania.

Na ulicy stoi wóz pelengacyjny. Ma antenę na dachu.

Daj 5 stopni w lewo. Antena na dachu zmienia położenie.

Zatrzymaj.

Jeszcze 5 w lewo.

Żołnierz znowu zmienia ustawienie anteny.

Najmniejszy sygnał na 18, 28, 18.

Melduje się dwójka, mamy sygnał na kierunku 18, 28, 18.

Natalia kończy nadawanie.

Chowa kartka, na której miała spisany meldunek.

Wyłącza radiostację, chowa wszystkie przewody, zamyka skrzynkę.

Już nie, przerwał nadawanie.

Żołnierz notuje coś na kartce.

Koniec transmisji, pozostajemy na nasłuchu.

Natalia pośpiesznie schodzi ze strychu.

Co?

Co dziś się stało?

Podjął nadawanie.

Daj 18 stopni w lewo.

Niemożliwe, zupełnie inny kierunek.

Mam silny sygnał.

Dobra, to 6 kilometrów dalej.

Mam silny sygnał, mówię ci.

To jest druga radiostacja.

Ulicą idzie Globke. Mijający go wóz pelengacyjny zatrzymuje się. Zjada z

żołnierz i szybko podchodzi do Globkego. Salutuję.

Dla mnie

też to bardzo dziwne. Dlatego pominąłem drogę służbową i przychodzę prosto do

pana. Poza tym... No, śmiało.

Druga radiostacja z reguły włącza się w czasie transmisji lub tuż po pierwszej,

jakby ukrywała się w cieniu pierwszej. To bardzo sprytne, bo można tego nie

zauważyć.

Potraficie to wyjaśnić?

Wygląda tak, jakby ten drugi radiografista miał podsłuch i zaczynał

chwilę potem, jakby też pojawi się pierwsza.

Współpracują ze sobą? Dzielą się robotą?

Niemożliwe. Nie spotkałem się z takim przypadkiem.

A służę w pelengacji od czterech lat. Dobrze, dobrze.

Wie pan, że to, co pan powiedział, to ścisła tajemnica.

To jest.

Żołnierz salutuje i wraca do samochodu.

Wóz pelengacyjny odjeżdża.

Globke stoi zamyślony.

Zapala papierosa.

Rusza dalej w milicję.

Ber szybkim krokiem opuszcza teren zamku Czocha.

Idzie przez most, w połowie którego jest posterunek strażników.

Za Berem w pewnej odległości idzie Jork.

Nadchodzi Globke, który właśnie wraca do zamku.

Panowie spotykają się. Jork obserwuje ich.

Coś ma się?

Meldunki radiowe z naszego terenu są coraz częstsze.

Wysyłam patrol.

Za samochodem palangacyjnym.

Globke idzie w stronę zamku.

Bair wsiada do wozu patrolowego.

Jork przygląda się temu z boku.

Samochód z Berem wyjeżdża za bramę.

Ciężkie wrota zamykają się za nim.

Klopke wraca do zamku.

Jork idzie powoli w stronę zamkowego parku.

Koniec odcinka czwartego Napisy końcowe

Dźwięk Monika Krzanowska Marcin Ejsmund Muzyka

Stanisław Syrewicz Wykonanie Polska Orkiestra Radiowa pod dyrekcją Tadeusza

Wicherka Tekst, audiodeskrypcji Małgorzata Zawadzka i Mirosław

Ośrodek Mediów Interaktywnych Czytał Stefan Knota