Original subtitles

Na ciemno -niebieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja Polska

przedstawia.

Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis Telewizja Polska SA

przedstawia serial zrealizowany przez wołoszeński spółka ZOO.

Obsada Paweł Małaszyński, Jan Frycz, Cezary Żak,

Karolina Gruszka.

Anna Dereszowska, Danuta Stenka, Piotr Grabowski, Paweł Deląg,

Borys Szyc, Jan Peszek, Marcin Dorociński, Agata Budzek.

Scenariusz Bogusław Wołoszański na podstawie własnej powieści Twierdza

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Cyrewicz. Kierownictwo

produkcji Andrzej Stępowski.

Zdjęcia Waldemar Szmic. Montaż Łukasz Szwarc -Bronikowski. Reżyseria

Adek Drabini.

Pojawia się napis, tajemnica twierdzy szyfrów.

Odcinek trzeci.

Napis Londyn, lato 1939 roku.

Człowiek w długim jasnym płaszczu idzie ulicą, podchodzi do budki telefonicznej,

przed wejściem do środka rozgląda się po ulicy.

Nadjeżdża samochód osobowy, w środku jest dwóch ludzi, jednym z nich jest

mężczyzna, którego poznaliśmy jako Jorga.

Drugi jest nieco od niego starszy.

No i mamy naszego Johana Jorga.

Zapala papierosa.

Na ulicy stoi młoda kobieta.

One thing też już jest.

Dlaczego wybraliście akurat jego?

Syn generała Wolframa Jorga.

Dowódcy Freikorpsu.

W 1919 na Śląsku zabił więcej Polaków niż jest kamieni na tej ulicy.

Ale generał miał pecha, bo w 1934 został zamordowany z polecenia

dawnego towarzysza broni Heinricha Himmlera.

Młodego Jorga nie było już w Niemczech i zapewne nie zna prawdziwych

okoliczności śmierci ojca.

A o nim co wiemy?

Zagorzały biebiciel Hitlera.

Szpieg.

Chłopcy z MI5 go namierzyli.

Dlaczego ja? Człowiek w płaszczu wychodzi z budki.

Wychowaliście się na tej samej ulicy we Wrocławiu.

Obydwaj studiowaliście matematykę.

Nadjeżdża autobus. A poza tym jesteście podobni.

Rzeczywiście, podobieństwo uderzające.

Skoro tak uważasz.

Człowiek w płaszczu staje obok młodej kobiety na przystanku. Do przystanku

podjeżdża autobus.

Co z nim zrobicie?

To już sprawa Anglików.

Zapewne dadzą mu do wyboru kara śmierci za szpiegostwo albo pobyt w dobrze

chrzeżonym miejscu w dalekiej kolonii.

Albo nie proponują wyboru.

Autobus rusza. A jaki ja mam wybór?

Żadnego.

Ośrodek szkolenia cichociemnych, Szkocja, 1945 rok.

Ruiny Starego Zamku, nad nimi brytyjska flaga. Pod murami ćwiczą komandosi w

mundurach polowych.

Na wiszącym worku trenują atakowanie nożem od tyłu stojącego przeciwnika. Na

tyłach sali wisi polska flaga. Do zamku podjeżdża Jeep. W środku mężczyzna w

mundurze i elegancka kobieta.

Komandosi ćwiczą różne formy ataku nożem.

Strażnik wpuszcza samochód na teren zamku. Kobieta przygląda się ćwiczącym

komandosom.

Komandosi w parach ćwiczą walkę wręcz.

Kobieta wysiada z samochodu i zbliża się do ćwiczących.

Jeden z nich spogląda na nią i przegrywa walkę.

Kobieta podchodzi do powalonego na ziemię majora Czernego.

Pana to bagli, majorze?

Co sobie?

Taki zawód.

Joanna Ruth.

To ze mną miał się pan spotkać w Paryżu.

W 40 roku.

Podchodzi komandos, który pokonał majora.

Kapitanie Hartman, idźcie na rewanż.

Hakman odchodzi.

Uprzedzono mnie, że pani przyjedzie, ale nie spodziewałem się, że tutaj ubrałbym

się inaczej.

Ależ ja wiem, jak elegancki są polscy oficerowie.

W tle paru komandosów przygląda się rozmawiającym.

Przyjechała pani, żeby wyjaśnić tajemnictwo sprzed lat?

Nie ma tu jakiegoś spokojniejszego miejsca?

Chyba tylko lochy.

Ale tam ci czułem podkładanie ładunków wybuchowych.

Joanna i Czerny odchodzą.

Do Paryża dotarł pan po pół roku.

Późno.

Miałem pecha.

Rosjanie złapali mnie na granicy z Rumunią.

Musieli dostać informację od Niemców, że wtedy uciekłem.

I dali mi spokój.

Wsłali do obozu.

Uciekłem z transportu.

Dlaczego miałem spotkać się z panią?

Wtedy, w Paryżu.

Miał par być łącznikiem.

Pomiędzy wywiadem brytyjskim, a... uczciwymi Niemcami.

Uczciwi Niemcy. To ci, którzy chcieli obalić Hitlera?

Nie, na to byli za słabi.

Chcieli zaalarmować świat, że Niemcy mogą mieć broń, dzięki której wygrają

wojnę.

Proszę nie zadawać pytań, ta gra nadal trwa.

Dlatego pojedzie pan do Duxford i spotka się z komandorem Howardem Compeynem.

Jestem przesłunkiem, ale rozkaże... Jest pan oficerem wywiadu, majorze, i

doskonale pan wie, że chomik je.

z którymi nasi przełożeni nie chcą mieć nic wspólnego. Dlatego potrzebują kogoś

takiego jak ja, kto te misje organizuje i kogoś takiego jak pan, kto te misje

wykonuje.

Pojutrze proszę być w pałacyku de Oxford.

Podaję rękę majorowi.

Kim pani jest?

Pojutrze. Kobieta powoli odchodzi, mijając kapitana Hackmana. Ten podchodzi

Majora. Kapitanie, wynik poprzedniego starcia jest nieważny. Zagapiłem się.

Cztery trzy dla mnie.

A widział pan, na kogo się zagapiłem? Hackman spogląda na kobietę. W tym

momencie Major powala go na ziemię.

Napis willa wywiadu brytyjskiego Duckport, Anglia.

Major Czerny jedzie drogą na motocyklu. Mija salutującego mu strażnika i

podjeżdża pod wejście do pałacyku.

Podaje dokumenty wartownikowi.

Major Czerny, Polskie Siły Zbrojne.

Wartownik oddaje dokumenty.

Czerny wchodzi do środka.

W ciemnym pokoju przy stole siedzi kilku brytyjskich i amerykańskich oficerów.

Jeden z nich odkłada słuchawkę telefonu. Wchodzi Czerny.

Major Czerny z Polskich Sił Zbrojnych. Proszę, niech pan siada, majorze.

W pomieszczeniu stoi projektor i ekran.

Od kilku miesięcy mamy meldunki o nowych niemieckich rakietach balistycznych.

Zdjęcia nasz agent zrobił w rejonie zamku Książ na Śląsku.

Jak widać, nie pozostawiają żadnych wątpliwości na ich podstawie.

Mogliśmy odtworzyć wygląd rakiety.

Obecni podają sobie dokumentację.

Panowie, to broń o bezprecedensowym zasięgu.

Rakiety startujące ze wschodnich Niemiec mogą osiągnąć nie tylko Londyn, ale i

Nowy Jork.

Dodam, że łączymy z tym...

Ward Compeyna, to ze mną się po miasto.

Czerny. Andrzej Czerny.

Pamiętają panowie te wielkie budowy wyrzutni zajęte przez nasze wojska w

północnej Francji? Mimo je gwizern, a które do tej pory przyznajmy, nie

kojarzyliśmy z wyrzutniami rakiet Polo II.

Lincoln Hayes, szef Agencji Bezpieczeństwa Armii Amerykańskiej.

Zresztą mamy w tym rejonie jeszcze jeden istotny znak zapytania.

Komandorze Kompejny.

Mamy informację o maszynie łamiącej radzieckie szyfry.

Podobno znajduje się w ośrodku kryptologicznym w Jeleniej Górze.

Ponieważ jestem przekonany, że rozszyfrowanie tej...

Tajemnicy ma ogromne znaczenie nie tylko dla bieżących działań wojennych, ale i

dla przyszłości.

Dlatego podjąłem decyzję o powołaniu specjalnej grupy wywiadowczej.

Panowie, rząd Jego Królewskiej Mości oczywiście zna ten projekt i

Nie mamy tam dotrzeć, a rząd Jego Królewskiej Mości nie będzie o tym

Bingo.

Wojsk Radzieckich i znajduje się na terenie, który zostanie... Nawet prawie

już nie będziemy mieli. ...tajęty przez wojska radzieckie. Nie możemy

doprowadzić do jakichkolwiek zadrażeń. Chodzi mu chyba o złożenie wieńców w

naszym grobie. Co w tym dobre?

Pod warunkiem, że to będzie grób niestanego żołnierza.

Bingo.

Zapraszam na kolację.

Wszyscy wstają.

Nas też zaprasza?

Wątpię.

Żeby uniknąć rozczarowań, to ja zapraszam na... Może dokładniej.

Spotkajmy się w pubie.

Mogę? Zapala papierosa.

Czarny przypala papierosa jego zapalniczką.

Fajna.

Wychodzą z pokoju.

Zamek Czocha.

Jork w niemieckim mundurze mija dwóch strażników na moście. W oddali Anna

stoi przy koniu. Jork idzie kamiennym mostem. Kobieta przygląda mu się,

siodłając konia.

Z bramy zamku wychodzi profesor Kunze w jasnym płaszczu. W ręku mateczka.

Przegląda duży notatnik w twardej okładce.

Jork spaceruje przy niewielkiej, nieczynnej fontannie.

Opiera nogę na brzegu fontanny i rękawiczką strzepuje coś z wysokiego

oficerskiego buta. Profesor dostrzega go i podchodzi. Kapitan Jork, jak sądzę.

Tak.

Szukałem pana. Jestem Hans Kunze, szef kryptologów.

To dla mnie wielki zaszczyt, profesorze. Znam pana wszystkie prace, zwłaszcza o

zastosowaniu metody karpickiego. Dowiedziałem się właśnie, że przyjechał

trzy dni temu, to prawda?

Tak jest.

Oczekiwałem, że zamelduje się pan u mnie natychmiast po przyjeździe. Co się

stało? Nie mam prawa wejść do strefy X.

To zarządzenie Globkego.

Potrzebuje dziesięciu nowych ludzi, przysyłają tylko pana, a Globke

pracę. To przekracza wszelkie granice. Dasz tego!

Profesor odwraca się i szybkim krokiem idzie w stronę bramy. Jork patrzy za

Odwraca się.

Obserwuje, jak Anna Maria odjeżdża na koń.

Odchodzi.

Gabinet Globkego.

To przekraca wszelkie granice.

To pan, panie Obersturmbannführer, przekraca wszelkie granice.

Co się zdoło, panie profesorze? Niech się pan uspokoi.

Od miesiąca upominam się o dodatkowych ludzi, nie mogą spodołać nadmiarowi

pracy. Jak ważnej, to pan doskonale wie.

Wreszcie przysyłają człowieka, jednego z nas dziesięciu, a pan nie pozwala go

włączyć do zespołu. To jest sapoteż, panie Obersturmbach -Wierdobke.

Jeżeli kapitan York nie będzie mógł wejść do strefy, którą pan nazywa X,

zadzwonię do Berlina. Ber, zostaw nas.

Berr wychodzi.

Panie profesorze Kunzer, ja doskonale wiem, jak ważna jest praca pańskiego

zespołu, ale to ja odpowiadam za bezpieczeństwo zamku.

Czy pan wie, co się stało w Jeleniguze?

Wywiad amelianski dowiedział się o istnieniu tamtego ośrodka i musiano go

bezwzłocnie ewakuować. A odnoszę, niech pustnieje.

Zachowuje się pan jak strażak, który chowa gaśnice, żeby nie spłonęły w

Kategorycznie żądam, żeby Jork przystąpił do pracy. Natychmiast.

Mam zadzwonić?

Berr podsłuchuje pod drzwiami.

Proszę.

Profesor podnosi słuchawkę telefonu. Nerwowo stuka widełki.

Mówi profesor Kunke.

Proszę połączyć mnie z Berlinem.

Z gabinetem Reichsmarszałka Gellinga.

Pilnę!

Czekam.

Wygrał pan.

Proszę powtórzyć.

Wyrażam zgodę na podjęcie przez Jorga pracy w strefie X.

Bezwłocznie.

Dziękuję panu.

Mam nadzieję, że za kilka minut Jork otrzyma niezbędne przepustki.

Zjawi się u mnie.

Profesor odwraca się i wychodzi.

Globkę z wściekłością poprawia telefon na biurku. Zapala papierosa.

Wchodzi B.

Czego chciał?

Przygotuj przepustkę dla Jorga do strefy X. Natychmiast.

A co w Leśnej?

Niewiele.

W restauracji hotelu pod Jeleniem pracuje nowa dziewczyna.

Podobno ładna.

Z bracią.

Berb wychodzi.

Globke zamyślony pali papierosa.

Siada w fotelu.

Plac w miasteczku.

Żołnierze stoją przy ciężarówkach. Obok ułożony sprzęt. Żandarm kieruje ruchem.

Podjeżdża łącznik na motocyklu. Podaje oficerowi dokument.

Żołnierze ładują sprzęt i w pośpiechu wsiadają do ciężarówki.

Restauracja pod jeleniem. Żołnierz pali cygaro. Z błogim wyratem twarzy

wypuszcza dym.

Przy kontuarze Natalia liczy butelki piwa. Natalka.

Barman wskazuje jej Berra, siedzącego przy jednym ze stolików.

Natalia szybko podchodzi do niego, sięga po puste kufle stojące na stole.

Podaj coś.

Pani musi być Natalia.

Skąd pełni zna?

Wszyscy mówią, że taka ładna.

Berr głaszcze Natalię po ręce.

Dziewczyna szybko cofa dłoń. Przepraszam, ale nie mam czasu.

To co?

Piwo? Piwo, piwo. Może być piwo.

Na razie.

Natalia wraca do baru.

Barman odskazuje jej kolejny stolik.

Natalia niesie tam kufel piwem i stawia przed żołnierzem.

Zaczepia cię?

Normalnie.

Zaczepia!

Bez awantur.

No to zobaczymy.

Bear zdejmuje z wieszaka pask z bronią i czapkę.

Wychodzi.

York przez lornetkę obserwuje zamek Chochab.

Żołnierze na skarpie wokół zamku ustawiają tabliczki oznaczające pole

Anna Maria nadjeżdża konną.

Podchodzi do niej Jork.

Podziwia pan widoki?

Stąd najlepiej widać zamek.

Tak, to prawda.

Najpiękniej jest tutaj wiosną. Już niedługo wszystko zakwitnie.

Dlaczego ostrzegała mnie pani, że przebywanie w jej towarzystwie może być

niebezpieczne? Ostrzegałam, że pani te zwierzchnicy tego nie lubią.

A zwłaszcza Globke i jego ludzie.

Ale cały czas nie powiedziała mi pani dlaczego.

No i nie powiem.

Każdy ma swoje tajemnice.

Pan nie?

Jedzie pani może dzisiaj do Leśnej?

A co, spodobała się panu przejażdżka moim angielskim samochodem?

Czy ta kalnerka z restauracji pod Jeleniem oczarowała pana?

Mam ochotę na prawdziwą kawę.

Tak, rzeczywiście tam mają najlepszą.

Do widzenia, panie kapitanie.

Do widzenia.

Ale na Maria odchodzi, odwraca się.

A przepraszam, jak panu na imię?

Johan. Ale się już pani przedstawiałem.

Tak wiem, pamiętam.

Do widzenia, Johan.

Jork uśmiecha się.

Do widzenia.

Anna Maria odchodzi prowadząc konia. Globke obserwuje ich okna.

Za romantyczny spacer.

Przez sąsiednie okno patrzy Bear.

Globke wraca do biurka.

Dobrze, Jork, dobrze.

Żebyście zapawali miłością.

Bierze lornetkę i wraca do okna. Obserwuje Jorka przez lornetkę.

To tak rozmiękcza ludzi, prawda?

Jork idzie zamkowym korytarzem.

Podchodzi do windy i pokazuje przepustkę strażnikowi.

Naciska guzik od windy.

Nadjeżdża winda. Bjork wsiada.

Winda zjeżdża w dół głębokiego szybu.

Zatrzymuje się.

Jork wysiada.

Podaje przepustkę kolejnemu strażnikowi.

Strażnik sprawdza przepustkę i otwiera zakratowane przejście.

Jork idzie korytarzem obok szeregu szafek z oznaczeniami X10, X11,

X12.

W swoim gabinecie Globke telefonuje.

Chcę wiedzieć, gdzie jest Jork.

Czy jest w swoim pokoju, czy w strefie X.

Sprawdź to.

Jork w podziemiach podchodzi do pancernych drzwi podziemnego bunkra.

Wpuszcza go strażnik.

Drugi strażnik sprawdza przepustkę Jorga.

Z tyłu stoi karabin maszynowy, który może bronić wejścia do bunkra.

Jork idzie korytarzem i podchodzi do drzwi z przeszklonym oknem

metalową siatką.

Proszę? Za drzwiami jest profesor Kunce. Jork wchodzi do pokoju.

Witam pana.

Na biurkach są sterty papierów.

Niech pan nie zwraca uwagi na bałagan.

Proszę sobie wyobrazić, że musiałem interweniować u Geringa, żeby Globkę

pana dopuścić do pracy.

Geringa bardzo interesuje to, co tutaj robimy.

A czym pan się zajmował w Jeleniej Górze?

Rosyjskimi kodami czterocyfrowymi.

Świetnie. A my tutaj łamiemy rosyjskie jednorazowe szyfry.

Niech pan nie żartuje, profesorze.

Nie da się ich odczytać.

Tak pan sądzi?

Rozmowę podsłuchuje Bert i kilku esesmanów. W Moskwie maszyna tworzy

której używają do zaszyfrowania depeszy.

Szyfrując depeszę, podstawia w miejsce liter cyfry z gamy,

nadaje depeszę i niszczy gamę.

Już sam nie potrafię odczytać tego, co zaszyfrował.

Do następnej depeszy użyją całkowicie nowej gamy. Też genialne. Nie do

Żadnego zaczepienia dla kryptologa.

Wszystko to jest jasne, panie profesorze. W takim razie, gdzie tkwi

No, sęk w tym, że Rosjanie popełnili zasadniczy błąd.

Złamali żelazną zasadę, że gamę można użyć tylko...

szybciej niż nadsyłano je z Moskwy.

Zaraz, zaraz.

Chce pan powiedzieć, że Rosjanie sięgnęli po stare gamy?

Ale to by było nieprawdopodobnie głupie. Kto zrozumie komunistów? Tych samych

szyfrów jednorazowych użyto do utajnienia 30 tysięcy depesz. Dali nam

znalezienia algorytmu maszyn wytwarzających gamy.

Wchodzą do pokoju obok, pod ścianami urządzenia z wielką ilością

To jest mózg.

Sztuczna inteligencja.

Odtwarza gamy i odczytuje szyfr.

W ciągu godziny.

Dlaczego tutaj nikt nie pracuje?

Od dwóch tygodni nie jesteśmy w stanie odczytać szyfrów.

Albo stworzyli nową maszynę wytwarzającą gamy, albo w schemacie

logicznym mózgu tkili jakiś błąd.

Niech mi pan powie, jaki sens ma łamanie rosyjskich defesz dyplomatycznych w

końcu wojny?

Proszę pana... Rosyjski szpiec w Ameryce dotarli do tajemnic bomby atomowej.

Informują o tym Moskwę. My przechwytujemy ich depesze i odczytujemy

Dostarczamy naszym naukowcom bezcennego materiału.

Materiał potrzebny do budowy bomby atomowej.

Teraz pan wie, jak ważne jest uruchomienie maszyny.

Niech pan się zabierze do dokumentacji.

Proszę się zgłosić do zespołu kryptologów.

Doktor Nowak.

Profesor Kunce wychodzi. Jork spogląda na maszynę.

Napis. Dowództwo I Frontu Ukraińskiego. W tle neogotycki pałacyk. Po schodach

szybko wchodzi oficer w mundurze majora wojsk NKWD.

Naprzeciw wychodzi mu generał Zawieniagin. Towarzyszu generale!

TPS -a od Moskwy. Pilna. Odcyplowana.

Generał otwiera TPS -a.

Z rozkazu towarzysza Stalina jesteście odpowiedzialni

osobiście za zdobywanie na zajętych

terenach Polski, Niemiec materiałów na temat niemieckich osiągnięć naukowych.

Zwłaszcza bomby atomowej.

Towarzysz marszałek polecił, żebyście się u niego stawili.

Wrócił z Moskwy?

Jest w sztabie. Wybiera się na pierwszą linię, ale chyba jeszcze nie wyjechał.

Schodzą po schodach. Generał zapina mundur pod szyją i zakłada czapkę.

Przed pałacykiem żołnierze szykują samochody do wyjazdu.

Generał podchodzi do marszałka Koniewa i salutuje.

Melduję się, drodzy marszałku.

Otrzymaliście instrukcję z Moskwy? Tak jest.

Niemcy tu na Śląsku bombę atomową produkują?

Pewności nie mam, ale nie dziwi mi się, gdyby tak było.

Czemu? Praktycznie mają tu wszystko.

W Kowarach jest kopalnia uranu. Sądzę, że w jednym z dużych, podziemnych

schronów uruchomili reaktor.

Są blisko sukcesu.

Sądzę, że wymyślili.

Tego szukajcie.

Szukajcie tego, towarzyszu generale.

Bo Stalin się rozłości, jak tego nie znajdziecie.

Koniew wsiada do Jeepa.

Generał Zawieniagin i major Czyżykow salutują.

Auto z Koniewem odjeżdża. Za nim ruszają dwie ciężarówki z żołnierzami.

Jork wychodzi z podziemnego bunkra.

Profesor Kunce w swoim pokoju przekłada papiery.

Jork idzie korytarzem. Za przeszklonymi drzwiami jest pokój, w którym pracują

oficerowie sekcji kryptologicznej.

Jork wchodzi.

Szukam doktora Nowolka.

Kerstin Nowolk.

Kobiety też zajmują się szuframi.

Wie pani... Kerstin.

Kerstin.

Co spotykam kobiety w tym zamku, to strzelam gafę.

Tylko proszę, nie spadnij z krzesła.

A co?

Poprzednia na twój widok wypadła z okna?

Spadła z konia.

Piękna Anna Maria.

Spodobała ci się?

Teraz już nie będziesz miał czasu na flirty.

Podaję Jorgowi grubą teczkę.

600 depesz.

Znajdź w nich powtarzalne szyfry jednorazowe.

Już.

Wchodzi profesor Kunze.

To są depesze z konsulatu rosyjskiego w Nowym Jorku.

Przechwycone dzisiaj, już opracowane.

20 depesz z Nowego Jorku, do tego 35 depesz z ambasady w

Waszyngtonie. Tylko wczoraj.

Co to oznacza?

Gwałtowne nasilenie rosyjskiej aktywności szpiegowskiej.

Co to oznacza?

Że Amerykanie dokonali przełomu w programie atomowym, a Rosjanie znaleźli

źródło informacji o tym.

A co my wiemy na ten temat?

Nic. Aparat milczy.

Wszyscy na urlop.

Albo utkniemy w tym do końca życia i nie znajdziemy błędu, który może być

trywialnie prosty.

No wejdźcie stąd.

Siądźcie nad jeziorem albo upijcie się w knajpie.

Byle jutro o 6 rano wszyscy byli z powrotem. Jutro? No jutro. Przecież

powiedziałem, że daje nam jednodniowy urlop. Nie powiedział pan.

Nie?

Przepraszam. Jestem przepracowany.

Zdobieram cię na kolację pod jelenia.

Świetny pomysł.

Kto jedzie z nami?

Masz rację, co chwilę gafa.

O, panowie!

Nowolka sprawia kolację.

Globke wygląda przez okno swojego gabinetu. Bair siedzi przy stole, przed

szachownica. Kuncer wysłał swoich ludzi na urlop.

Jadą do Markliszy.

Bez porozumienia ze mną?

Wyślij natychmiast kogoś za nimi.

Na co czekasz?

Namierzono radiostację w naszym rejonie.

Wiadomo coś więcej?

Nadawała wczoraj wieczorem, ale za krótko, żeby można było ją zlokalizować.

Podobno z okolic Leśnej.

Podobno? Podobno?

Globkę przygląda się stojącej w gabinecie makiecie zamku.

Były jakieś meldunki o zrzutach skoczków?

Nie, nie. To może być radiostacja, która... grupy dywersyjnej, która

przez front, ale to może być radiostacja, która od dawna jest na

To dlaczego zaczęła teraz nadawać?

To może mieć związek z sytuacją na froncie.

Obyś się nie mylił. Obyś się nie mylił.

Berr przestawia figury na szachownicy.

Tak.

Noc pełnia księżyca.

W zamku przez bramę wyjeżdża powóz, w którym powozi Anna Maria.

Z tyłu siedzi mężczyzna, hrabia Gintrzow.

Zatrzymaj się.

Pamiętasz?

Jak to pięknie wiosną.

Tak.

Było pięknie.

Póki nie zjawił się Globka i jego ludzie.

Naprawdę musiałeś się na to zgodzić.

Oni zapaskudzili całe Niemcy.

Nie tylko Czochę.

Przez wieki będziemy po nich sprzątać.

Kiedy wyjeżdżasz?

Jeszcze nie wiem.

Rosjanie atakują Wrocław.

Mogą to być szybciej niż się spodziewamy. Powinnaś się zbierać.

wrócić do Berlina.

Tutaj przynajmniej nikt mnie nie śledzi, nie wzywa na przesłanie.

Nie chcesz być bliżej matki? Chcę, jeśli zamknęliby mnie razem z nią.

Wkrótce rozpocznie się proces, stanie przed sądem.

Może... Nie okłamuj mnie.

Jest lepiej niż ja.

Że Hitler nie ma litości dla ludzi, których uznał ze zdrajców.

Myślisz, że są jakieś szanse?

Możesz coś na niej zrobić, wujku?

Czy tylko śmierć?

Chodźmy już.

Miasteczko Leśna, Marklisa.

Grupa oficerów wchodzi do knajpy pod jeleniem.

Wieszają płaszcze w szatni.

Kerstin Nowolk rozgląda się po sali.

Natalia przygląda się nowym gościom.

Dostrzega Jorga.

Co to?

Zamówcie jakąś budkę, jakąś do jedzenia, a ja za represem.

Natalia wychodzi na zaplecze.

Jorg też wychodzi na zaplecze.

Czekająca na niego Natalia wkłada płaszcz.

Wychodzą razem.

Mam ważne wiadomości.

Możesz nawiązać łączność?

Mogę.

Rosyjscy szpiedzy w Ameryce dotarli do ludzi pracujących nad bombą atomową.

Raporty przesuwają przez ambasadę.

Niemcy przechwytują te raporty i otrzymują w zamku.

Następnie z naszego zamku codziennie z rana wyruszają specjalni kurierzy z tymi

samymi raportami.

Nie wiem dokąd, ale blisko, szybko wracają.

Co może oznaczać, że inne ośrodki podawcze znajdują się w tym rejonie.

Mogę odczytać moje depesze?

Używasz innego szyfru.

Bardziej martw się o to, żeby nie namierzyli miejsca, z którego nadajesz.

Zmieniam miejsce nadawania.

Nie masz ochrony, łatwo ci podejść.

Zmieniam miejsce nadawania.

Potrzebuję lina. 15 metrów. Mogą być dwie związane i aparat fotograficzny.

Daj mi dwa dni.

To wszystko?

Zmykaj.

To pierwsze.

Jork wchodzi do budynku. Natalia zostaje, pali papierosa.

Jork wchodzi do sali i siada przy stoliku naprzeciwko Kerstin.

Natalia rzuca miodopałek na ziemię, przydeptuje, rozgląda się i wchodzi do

budynku.

Na zapleczu zdejmuje płaszcz i wraca na salę.

Wskazuje głową agenta gestapo w czarnym skórzanym właszczu.

Pan Obersturmbannführer zadbał o nasze bezpieczeństwo.

Dlaczego wszystkie szpitle wyglądają tak samo?

To jest sprawa matematyczna.

Wyjmuje ołówek.

Czyli to można wyprowadzić w ten sposób.

Krystyn.

Mamy urlop.

Podnosi kieliszek z wódką.

Panie.

A dwie?

Za cyfry.

Wszyscy wypijają.

Natalia przygląda się siedzącym.

W swoim

gabinecie Globke czyta książkę.

Wchodzi BR.

Właśnie przyjechali. Może zachciałby pan obejrzeć. To jest prawdziwe cudło.

Ale o co ty mówisz?

Mój prezent dla pana.

Globkę wkłada kurtka i razem wychodzą.

Na dziedzińcu zamku stoi samochód ciężarowy.

Globka i Bear mijają strażników i podchodzą do auta.

Nie o auto chodzi, tylko o to, co jest w karbinie.

Otwierać.

Najnowocześniejszy zestaw pelengacyjny w całej Trzeciej Rzeszy.

Udało mi się go ściągnąć w Wrocławiu. Oczywiście zanim dotarli Rosjanie.

Co to cudo potrafi?

Namierzę każdego, kto nadaje w tej okolicy.

Bardzo dobrze.

Znajdę go.

Gropka przygląda się urządzeniu.

Bardzo dobrze.

Bo mi na tym zależy.

Bardzo mi zależy.

Mi też.

Berr zamyka drzwi ciężarówki. Żołnierze chcą mu pomóc, ale Berr nie pozwala.

Koniec odcinka trzeciego.

Napisy końcowe.

Dźwięk Monika Krzanowska, Marcin Eismund.

Muzyka Stanisław Cyremit.

Wykonanie Polska Orkiestra Radiowa pod dyrekcją Tadeusza Wicherka Tekst,

audiodeskrypcji Małgorzata Zawadzka i Mirosław Chmielewski Ośrodek Mediów

Interaktywnych Czytał Stefan Knotę