Original subtitles

Na ciemno -niebieskim tle formuje się logo TVP i napis Telewizja Polska

przedstawia.

Na tle czarno -białych migawek z serialu pojawia się napis Telewizja Polska S

.A. przedstawia serial zrealizowany przez ołoszańskie spółka ZOO.

Obsada Paweł Małaszyński, Jan Frycz, Cezary Żak,

Karolina Gruszka Anna Dereszowska, Danuta Stenka, Piotr Grabowski,

Paweł Deląg, Borys Krzyc, Jan Peszek, Marcin Dorociński,

Agata Buzek.

Scenariusz Bogusław Hołoszański na podstawie własnej powieści Twierdza

Scenografia Wojciech Saloni -Marczewski. Muzyka Stanisław Cyrewicz. Kierownictwo

produkcji Andrzej Stępowski.

Zdjęcia Waldemar Schmidt.

Montaż Łukasz Szwart -Bronikowski. Reżyseria Adek Trabin.

Pojawia się napis Tajemnica twierdzy szyfrów Odcinek

drugi Napis Sieniawa granica niemiecko -radziecka listopad 1939

roku Drogą jedzie radziecka ciężarówka z jeńcami, za nią auto osobowe

O,

piękne pióro.

Jeńcy pod eskortą schodzą z ciężarówki. Wśród nich jest polski oficer w

rogatywce. Od strony niemieckiej nadjeżdża drugi samochód. W środku są

mężczyźni, jeden w tywilu.

Żołnierze radzieccy odprowadzają jeńców do granicy i przekazują Niemcom.

Oficer SS podpisuje papier podany mu przez NKWD.

Rosjanin składa pismo i chowa do teczki.

Uśmiecha się szeroko.

Widać wstawione złote zęby.

Odbiera od Niemca pióro. Panowie podają sobie ręce. NKW -dzista odchodzi.

Uwaga oficera przykuwa nadjeżdżające auto.

Obserwuje pojazd stojąc bez ruchu, z rękami złożonymi do tyłu. Auto

się tuż przed nim.

Wysiada z niego Jork w cywilnym ubraniu, ma jasny prochowiec i kapelusz w ręku

trzyma brązową kopertę. Wysiada też jego kierowca w mundurze Wehrmachtu.

Johan Jork z Ministerstwa Spraw Zagranicznych.

Mam nakaz przyjęcia więźnia.

To są więźniowie służby do społeczeństwa SS.

W tej chwili nic do nich nie mają.

Niech pan spojrzy na podpis.

Hauptsturmführer... Jork podaje kopertę. SS -man patrzy.

SS Hauptsturmführer.

Harry Dauer.

Harry Dauer.

Teraz z pewnością zapamiętam.

Zauer wyrywa mu kopertę, otwiera ją i wyjmuje dokument.

Jork czeka spokojnie. Patrzy na ciężarówkę z wieńcami. Potem na Zauera,

skończył czytać pismo.

Nie kryjąc wściekłości, Zauer wpycha dokument do koperty.

Z grupy jeńców siedzących na ciężarówce podnosi się mężczyzna koło trzydziestki

w wojskowym płaszczu. Zeskakuje na ziemię. Jork daje sygnał swojemu

Ten nakłada czernemu kajdanki.

Jork dotyka ronda kapelusza w gestie pożegnania i rusza do samochodu.

Kierowca wsadza jeńca na tylnym siedzeniu.

Jork... Siada w przód.

Zauer obserwuje ich, popijając wódki w piersiówki.

Kiedy auto zawraca, Zauer idzie za nim kawałek.

Potem patrzy jeszcze za oddalającym się pojazdem.

Auto jedzie szosą. W środku trzej mężczyźni siedzą w milczeniu.

Nagle samochód zjeżdża z głównej drogi, a po chwili zatrzymuje się.

Teren jest lekko pofałdowany i pieszczysty, z rzadka porośnięty

pewnej odległości widać las. Z samochodu wysiada Jork. Z drugiej strony kierowca

pomaga wysiąść Czernemu.

Zdejmuje mu kajdanki.

Czarny stoi zdezorientowany.

Jork podaje mu plecak, który wyjął z bagażnika. W drugiej ręce ma pistolet.

Pieniądze, jedzenie, mapy i cywilne ubrania.

A w tym daleko pan nie zajdzie.

Dlaczego pan nie uwalnia?

Kim pan jest?

Jork rzuca plecak na siebie.

Nie uwalniam pana.

Pan ucieka.

Dlaczego pan nie uwalnia?

Zakładam, że dotrze pan do Paryża, podobnie jak tysiące innych polskich

oficerów. Zadzwoni pan pod numer 366 -366 i powie, mam książki od Joachima.

W odpowiedzi usłyszy pan, Aweniu, Emilii Zola 25.

A szpiegować dla Niemców?

To żadne szpiegowanie, zadzwoni pan albo nie. Podaję Czernemu pistolet.

Może pan iść.

Czerny bierze broń, sprawdza magazynek.

Jest.

O co tu chodzi?

Jeżeli nie będzie pan wiedział, nie będzie pan musiał kłamać, gdyby swytali

Rosjanie.

A może tak się stać?

Czarny bierze plecak i zaczyna uciekać.

Jork wyjmuje z bagażnika samochodu karabin maszynowy.

Czarny biegnie coraz szybciej w stronę lasu. Co jakiś czas nerwowo się ogląda.

Jork odchodzi kilka kroków od samochodu.

Oddaje serię z karabinu w drugą stronę.

Kierowca obserwuje go oparty o samochód. Czarny znika między drzewami. Gestapo

pewnie przyjedzie sprawdzić miejsce ucieczki.

Jork wkłada karabin do bagażnika, zamyka klapę, wsiada do auta, które

natychmiast rusza.

Napis, zamek Czocha, marzec 1945 roku.

Klopke stoi w oknie swojego gabinetu.

Trzyma karabin z lunetą, przed którą obserwuje Jorga spacerującego w

parku.

Tymczasem po schodach szybkim krokiem wchodzi Bear.

Ma teczkę z dokumentami. Staje przed drzwiami gabinetu Globkego. Zdejmuje

czapkę. Poprawia włosy.

Globke obserwuje przez lunetę w karabinie młodą kobietę na koniu.

Berr podchodzi do biurka, staje na baczność i salutuje.

Tak, po prostu mam Führer.

Ważna sprawa. W 1939 roku Jork wypuścił więźnia.

Polaka. Globke podchodzi do Berra.

Dostaliśmy dokumenty z Berlina.

Niby nic, ale znalazłem drobny zapis.

W listopadzie 1939 roku kapitan York nie zapobiegł ucieczce więźnia Polaka

Andrzeja Czernego, którego ustalił od gestapo.

Ber wymyje z teczki kartkę z notatką i kładzie ją na biurko.

Nie zapobiegł, a wypuścił. To są dwie różne sprawy. Masz coś więcej na ten

temat?

Nie, ale uznałem. Zauer wspominał mi podobny przypadek.

Zauer? Harry Zauer?

Szef ochrony zamku w książu? Tak.

Tak, w 1939 roku. W listopadzie 1939 roku on przejmował grupę więźniów,

których oddali Rosjanie. To było gdzieś na wschodzie Polski.

To mógłby być ten sam przypadek.

Zawiadom Zawera, że do niego jadę.

Przygotuj słoik ogórków kiszonych, dużo kwasu.

No i alkohol, to będzie długa noc.

Wracam jutro.

Ber salutuje i wychodzi.

Globke stoi zamyklony przy oknie.

Młoda kobieta jedzie konno przez park.

Niedaleko spaceruje Jork.

Nagle koń staje dęba, kobieta spada.

Jork widząc to biegnie w jej kierunku.

Spotkał ją dzień wcześniej na schodach w zamku.

Nic się pani nie stało?

Wie pan o czym marzę, żebyście w końcu wynieśli się z tego zamku?

Przepraszam, ale spadła pani z konia nie z mojego powodu. Tak, a nie bez

czyjego. Chciałabym pomóc.

Chce pan powiedzieć, że nie potrafię jeździć konno.

Jest pan bezczelny, panie poruczniku. Nic takiego nie powiedziałam i jestem

kapitanem, Johan Jorg.

Tak, widziałam pana na schodach.

Przyjechałem wczoraj.

Piękne antre.

Czy to pani grała na portepianie?

Tak.

Sonata Schuberta, Hadur.

Bedur.

Bedur.

W kasynie oficerskim Jork siedzi samotny po stole i je kolację.

Wchodzi Bair.

Idzie wprost do kontuaru, na którym czeka już na niego kieliszek wódki.

Bair wypije go jednym hałsem.

I słoik kwasu ogórkowego.

Jork spogląda na Baira i lekko się uśmiecha. Kelner stawia na kontuarze

kiszonymi ogórkami.

Berr wypija drugi kieliszek wódki. Gestem pokazuje kelnerowi, żeby podał mu

butelkę. Bierze butelkę z wódką, słój z ogórkami i rusza do wyjścia.

Mijając stolik Jorga zatrzymuje się i podchodzi do niego.

Panie kapitanie, Obersturmbannführer Globke zezwala panu na opuszczanie dęku.

Jork mówi nie patrząc.

Mam nadzieję, że nie zmieni zdania do jutra.

Słucham?

Mam nadzieję, że nie zmieni zdania. Jork znacząco stuka palcem w butelkę wódki.

Wie pan, że okolice strasznie niebezpieczne.

No, niech pan uważa.

Bair odwraca się i wychodzi z kantyny.

Napis Zamek Książ.

Stary Zauer nastawia gramofon.

Przy nakrytym do kolacji stole siedzi Globke.

Pod ścianą stoi kelner. Przy drzwiach widać strażnika.

Zauer wydaje się być poruszony muzyką.

Wolnym krokiem podchodzi do stołu.

Nachyla się nad otwartym słojem z kiszonymi ogórkami.

Globka uśmiecha się i gettem zachęca do spróbowania.

Zauer ręką wyjmuje ze słoja jeden ogórek.

Wjada go ze smakiem.

Siadę za stołem naprzeciwko Globkego.

I mówisz, że dzięki temu,

czego tak strzeżesz w podziemiach...

Wygramy wojnę, co?

Wygramy.

Dobrze, bo już zaczynam wątpić.

Zawer nagle poważnieje. Globke natychmiast się reflektuje.

Ale, gdyż nawet my, etesmani, możemy na ten temat

pożartować. Zawer odrzuca na talerz rehtę ogórka.

Słuchaj, opowiadałeś mi o takim zdarzeniu gdzieś w Polsce, na granicy.

Jakiś cywil, posiadający papiery podpisane przez Heinricha, po prostu

zabrał ci ich wienie. Tak, tak.

Był wyjątkowo bezczelny.

Pamiętasz, jak się nazywał?

Pamiętam.

Jork.

Zaczynają jeździć.

Kapitan York rozpoczął służbę w tocze. Załary nieruchomieje.

Odkłada w tućce.

Jeżeli to ten tamto, uważaj bracie.

Okazało się później, że zakpił sobie z Reinharda Heidricha.

Zauer wznosi swój kieliszek i wypija do dna.

Globkę upija trochę ze swojego.

Zauer wchodzi do sali, w której na kilku planszach walczą ze sobą szermierze.

Staje z boku i przez chwilę obserwuje walczących.

Napis. Wewelsburg, zamek SS, listopad 1939 roku.

Jeden z pojedynków właśnie się skończył.

Szarmierze dziękują sobie za walkę.

Jeden z nich, mężczyzna koło pięćdziesiątki, podchodzi do Sauer 'a.

Oddaje szpadę stojącemu obok adiutantowi.

Sauer staje na baczność, salutuje.

Pan mnie wzywał, Gruppenführer. Z niechęcią, Sauer.

Dał pan sobie zabrać więźnia.

Mężczyzna siada na krześle tyłem do Sauera, a diutant podaje mu kieliszek

szampana.

Otrzymałem takie polecenie z pańskim podpisem.

Tak, podeszli mnie.

Czy pan wie, że ten więźnień uciekł?

Nie mam wątpliwości, że Jork wypuścił go.

Zrobił to bardzo sprytnie. Nie możemy nic mu zarzucić.

Oficjalnie.

Świetło wykazało nawet, że strzelał za uciekającym. Zauer uśmiecha się

ironicznie. Staje przed Heidrichem.

Rozumiem, że z pańskiego rozkazu mam przystąpić do działania.

Ja nie wydaję takich rozkazów.

Zauer.

Heydrich z kinieniem głowy każe mu się zbliżyć.

Zauer zdejmuje czapkę z głowy i lekko pochyla się.

Jork, dzieła dla Canarisa. Canaris nawiązuje kontakty z Brytyjczykami lub

Francuzami.

Wykorzystując jako łącznika tego Polaka, którego Jork wypuścił?

Tak.

Canaris słusznie przyjął, że bezpośredni kontakt z wrogiem może być dla niego

zbyt niebezpieczny.

Dlatego buduje siatkę pośredników.

A w tym wypadku Polacy są dla niego bezpieczniejsi niż Niemcy. Hejdrich

Szansa, że trafi na podstawionego przez nas jest... żadna.

Mam dostarczyć dowody, że Jork działał z polecenia admirała Kanejza.

Zakładam, że Polak miał trafić do Szwajcarii lub Francji.

Po raz pierwszy mamy możliwość ustalenia adresu, pod który miał tam trafić.

To bardzo ważny zauer.

Niech mnie pan nie zawiedzie.

Zauer wkłada czapkę i rusza do wyjścia.

Zauer! Zauer wraca.

Tu nie chodzi o moją urażoną ambicję.

Stawka jest ogromna.

Musimy chronić największy sekret Trzeciej Rzeszy, który Canaris chce

Anglikom. Niech pan o tym pamięta.

Hejdla! Zauer odchodzi.

Heidrich patrzy za nim, dopijając szampana.

Ponownie jesteśmy na zamku w Książu. Zauer i Globke stoją obok Stolzer z

kamikuracji. Zauer wypija jednym hałsem kieliszek wódki. Jest tak pijany, że z

trudem trzyma się na nogach.

Nie mów mi, że do dzisiaj nie wiesz, co to za sekret, który kanalist chciał

zdradzić Anglikom.

Dzisiaj wiem.

No.

Słuchaj.

Mam tu 25 tysięcy więźniów. Zauer wsparty o kominek patrzy w

ogień. Jakbym chciał, to bym miał 30 tysięcy.

50.

Ile chcę.

Podobno mają tu przenieść niektóre zakłady zachodnich Niemiec zagrożone

bombardowaniem, tak?

Stura.

Tak bardzo buduje.

Boom.

Boom. Globke jest wyraźnie zaskoczony.

Boom. Zauer podchodzi do stołu.

Wysadzimy Londyn.

Za pomocą jednej bomby. Bum.

Tak.

Wygramy wojnę.

Jakob. Załar podchodzi do Globkego, obejmuje za szyję i przyciąga do siebie.

Już niedługo.

I długo.

Może miesiąc.

Nie możesz wątpić.

Posłuchaj.

Ja, mój drogi przyjacielu,

zapewnię zwycięstwo Rzeszy.

Ja, Harry Gałęz,

całuję Globkiego w czoło.

Zawer bierze karawkę, napełnia dwa kieliszki. Twój wypije od razu. Globke

kieliszek, ale nie pije.

Jork idzie drogą.

Wokół rozciągają się pola i pastwiska.

Mija go czarny Rolls -Royce.

W środku prócz kierowcy siedzi ta sama kobieta, którą Jork widział w czasie jej

konnej przejażdżki.

Samochód zwalnia, zatrzymuje się. Kobieta z uśmiechem otwiera okno w

Jork wolnym krokiem podchodzi do niej.

Pater? Panie kapitanie?

Do Leśnej. To niedaleko.

Jadę tam.

Podwiezie mnie pani?

Samochód nie koń, nie spłoszy się.

Zapraszam.

Jork siada na tylnym siedzeniu obok kobiety.

Piękny wóz.

Angielski. Tylko dlatego wojsko nam go jeszcze nie zabrało.

Samochód rusza.

Mija grupę żołnierzy na drodze.

Jestem Anna Maria Zolo.

Kapitan Johan Jork.

Już mi się pan przedstawiał.

Rzeczywiście. Przepraszam. Jork przez okno widzi kolejną grupę żołnierzy.

Po co te wszystkie patrole?

Sprawdzanie dokumentów za każdym razem?

Nasz zamek jest najbardziej strzeżoną twierdzą w Europie.

Naszą?

Jest własnością mojego wuja, hrabiego Gintrzowa.

Kupił go w 1909 i wyremontował.

Kiedyś było tu pięknie, uroczo, tajemniczo.

Aż do damku wprowadziło się wojsko.

Zamienili zamek w twierdzę otoczoną polami minowymi i zasiekami z drutów

kolczastych. Ciekawe dlaczego.

To chyba ja pana powinnam zapytać.

Umówmy się, że pójdziemy z tym pytaniem do Globkego.

O nie, na to mnie pan nie namówi.

Mnie pani nie musi się bać.

Anna Maria odwraca głowę. Po chwili jednak kątem oka spogląda na Jorka.

Napis Leśna Marklisa, 1945 rok.

Na ulicy pełno niemieckich żołnierzy i ciężarówek wojskowych.

Restaurant jest tam.

Samochód zatrzymuje się w rynku. Bjork wysiada pierwszy, po czym z drugiej

strony auta otwiera drzwi kobiecie. Anna Maria wysiada. Jest w bryczecach,

długich butach i krótkiej kurtce z futerkowym kołnierzem. Na głowie ma

Idę do krawca.

Spotkamy się za godzinę w restauracji.

A, jeśli powoła się pan na mojego wuja, dostanie pan prawdziwą kawę. Jeśli

jeszcze mają.

Anna Maria odchodząc ogląda się jeszcze z uśmiechem.

Jork rusza w przeciwnym kierunku.

Wnętrze restauracji.

Natalia podaje gościom kieliszki i butelkę.

Mężczyzna w białej koszuli i kamizelce leniwie przeciera witrynę.

Jork zagląda do środka przed szybę oblepioną karteczkami. Wchodzi.

Natalia patrzy na niego z trudem udając obojętność.

Pan kapitan też kogoś szuka?

Nie. Dlaczego pan pyta?

A teraz wszyscy się szukają.

To kartki od ludzi, którzy przyjechali do Markicy albo stąd. Wyjechali i

zostawili wiadomość dla rodziny, znajomych.

Takie czasy.

No cóż, wojna.

O, nasi obrońcy.

To oni mogą, jak przyjdą Rosjanie, to... Proszę, proszę.

Obaj ruszają przed... salę w kierunku wolnego stolika. Jork pierwszy mężczyzna

za nim. Jork zdejmuje płaszcz i wiesza go na wieszaku.

Pan kapitan pamięta, jak kiedyś nasze wojsko maszerowało.

Ten stukot podkutych butów. Raz, dwa, raz, dwa.

Aż serce rosło.

Proszę, proszę.

Dziękuję bardzo.

Natalia.

Gazetkę? Mam tylko polki, szef. Nie, dziękuję.

Jork siada przy stoliku. Podchodzi uśmiechnięta Natalia.

Jork podnosi ze stolika banknot zostawiony przez poprzedniego klienta.

To chyba pani.

Chcesz podać, pani kapitanie?

Słyszałem, że dla gości chlebiegim już to, a macie tutaj prawdziwą kawę. To

poproszę. I jeszcze jedno.

Gdzie mieszkasz?

Natalia wyciera stół.

Rozenstraster.

Podam kawę.

Prawdziemną.

Ale ją no nie mam.

Tylko tytoń i bibułki. Dziewczyna zawiera brudne naczynia ze stołu i wraca

kontuar.

Muszę mieć na nią oko.

Pracuje u mnie od trzech dni, a zna już wszystkich oficerów w okolicy.

Obaj obserwują Natalię.

Moja żona nie lubi, jak personel zaleca się do gości.

Mnie to nie przeszkadza.

Dziękuję.

Ulicą idzie Anna Maria.

Trzyma przewieszony przez ramię pakunek od krawca.

Wchodzi do restauracji. Jork, widząc ją, wstaje od stolika, wkłada czapkę.

Chciałbym zapłacić.

A kawa?

Może innym razem.

Natalia jest zmieszana i zaskoczona.

Reszta dla pani. Anna Maria staje za plecami Natalii.

Natalia zauważa uśmiechniętą Annę Marię.

Jork idzie do wieszaka po swój płaszcz.

Kobiety stoją naprzeciw siebie, mierząc się wzrokiem. Natalia spuszcza głowę.

I zabiera się za sprzątanie kontuaru. W tym czasie Anna Maria nadal się jej

przygląda. W końcu odwraca się w stronę drzwi.

Teraz Natalia zaczyna ją obserwować kątem oka.

W tym czasie Jork wkłada płaszcz. Rusza w stronę drzwi. Anna Maria idzie za nim.

Jork otwiera drzwi.

I wpuszcza kobietę przodem.

Natalia patrzy za nimi smutna i rozczarowana.

Zna pan tę dziewczynę?

Właśnie poznałem.

Żołnierze ładują sprzęt do ciężarówek. Niech pan spojrzy.

Tacy młodzi, a przywieźli ich tutaj na śmierć.

Jak się pani przejmuje losem żołnierzy?

Niedługo wyjedzie pani na zachód, po wojnie wróci na zamek. On przetrwał 600

-700 lat.

Przetrwa i tę wojnę, proszę się nie bać. Kobieta jest wyraźnie urażona.

Zabierze mnie pani jeszcze kiedyś do Leśnej?

Panie kapitanie, nie powinien pan ze mną przebywać zbyt często. Do własnego

bezpieczeństwa. O czym może mi grozić przyjażdżka z siostrzeńcą właściciela

zamku? Jest tam Anna Maria Zolow.

Szybko przekona się pan, że pańscy przełożeni nie lubią tego nazwiska.

Kobieta rusza w stronę samochodu.

Gdy zauważa, że Jork za nią nie idzie, zatrzymuje się i gestem zaprasza go do

auta.

Kierowca otwiera jej drzwi. Z drugiej strony wsiada Jork.

Samochód kręci.

Jork jest już w tej kwaterze na zamku Cocha. Na biurku stawia krystałową

popielnickę. Wsiada.

Stuka o blat opakowaniem bibułek do tytoniu, które dała mu Natalia.

Po chwili ostrożnie je otwiera.

Wyjmuje pierwszą bibułkę.

Dokładnie ogląda ją z obu stron.

Wrzuca ją do popielniczki.

Wyjmuję kolejną bibułkę.

Widać na niej ślady pisma.

Jork składa bibułkę na pół.

Otwiera sufladę.

Wyjmuję lupę.

Odczytuję zdanie zapisane na bibułce.

Codziennie w restauracji, w każdą niedzielę w kościele o 11.

Jork podpala bibułka.

I wrzuca do popielniczki.

W zamyśleniu patrzy na płomień.

Wieczór. Napij.

Berlin 1939 roku.

Pustą ulicą idzie wysoki mężczyzna w złubim płaszczu i kapeluszu.

Zauważa, że śledzi go samochód. Zaczyna uciekać.

Mężczyzna dobiega do schodów, ale tam czeka na niego jeden z prześladowców.

Podostali wysiadają z samochodu. Chwytają uciekającego i powalają na

Kopią go i biją.

Nieprzytomnego wpakują do samochodu.

opustoszałego, zrujnowanego pomieszczenia wchodzi mężczyzna.

Wlecze nieprzytomnego człowieka.

Rzuca go twarzą do ziemi.

W pomieszczeniu jest jeszcze ktoś.

Mężczyzna w skórzanym, długim płaszczu. Stoi w cieniu. Popija z piersiówki. To

Harry Zauer.

Staje nad leżącym. Nogą odwraca go na plecy. Okazuje się, że to Jorg.

Poznajesz mnie?

Zauer pociąga kolejny łyk z piersiówki. Jorg leży na ziemi, jest bardzo pobity.

Nie może mówić. Zauer pochyla się nad nim.

Złamaliście mu szczękę.

Durnie. Zauer gestem pokazuje swojemu podwładnemu, co ma robić. Ten bierze

wiadro i podchodzi do Jorga. Wodę z wiadra wylewa mu prosto na twarz.

że stołek i stawia obok lewącego.

Siada na nim tak, że Jorg znajduje się między jego nogami.

Pochyla się nad nim.

Spotkaliśmy się na granicy.

W Polsce.

Zabrałeś mi wtedy więźnia.

Dlaczego go wypuściłeś?

Zauer stawia nogę na brzuchu Jorga. Ma ciężkie wojskowe buty.

Nie może mówić.

A co przybrał?

Odstawia nogę na ziemię.

Rozkaz wypuszczenia więźnia dał ci Kanaris, tak?

Zauer leje wódkę z piersiówki na poranioną twarz Jorga.

Boli. Dokąd Polak miał dotrzeć?

Do Paryża?

Zauer znów leje futkę na twarz leżącego. Jork bije się z bólu na ziemi.

A więc do Paryża.

Zauer taje, zdejmuje kapelusz i rzuca na stołek.

Z kim, pod jakim adresem miał się tam spotkać.

Chowa piersiówkę do kieszeni. Z drugiej wyjmuje papierosa i wkłada do ust. Kopie

Jorga z całej siły.

Zapala papierosa.

Zapałkę rzuca Jorgowi w twarz.

Ulicą jadą żołnierze na motorze z bocznym wózkiem, na którym zainstalowano

karabin maszynowy. W tyłu cywilne auto.

Wysiada z niego trzech mężczyzn. Jeden wyraźnie starszy, wysoki, po

pięćdziesiątkę.

Dwa jej tajniacy ruszają w górę ulicy.

Ten najstarszy zostaje przy samochodzie pani papierosa.

Tymczasem Zauer każe zabić Jorga.

Podwładny bierze do ręki nóż.

W tym momencie do pomieszczenia wpadają dwaj uzbrojeni mężczyźni.

Zauer ucieka. Jego pomocnik ginie zastrzelony.

Napis. Sanatorium Wehrmachtu, Czawno -Zdrój, 1940 rok.

Agent czytający gazetę zrywa się na widok wchodzącego gościa. Odbiera od

płach i kapelus. To Kanaris, mężczyzna, który dowodził uwolnieniem Jorga. Na

jego widok nasz bohater próbuje wstać z krzesła. Ma zabandażowaną głowę i

zdrutowaną szczękę.

Dzień dobry.

Niech pan siedzi, niech pan siedzi.

Jak pan się czuje? Jork wskazuje na szczękę.

Rozumiem.

No, nieźle pana urządzili.

Porwali pana ludzie Heydricha.

To znaczy, że on wie o próbach nawiązania kontaktu z Londynem.

Pytali o mnie? Jork potakuje.

Wyjawił pan coś?

Jork zaprzecza.

Pytali o Joannę? Znów zaprzeczenie.

To bardzo dobrze.

Ale mogą ponowić atak.

Jak pan się wyleczy, powołam pana do wojska.

Oficera nie tak łatwo porwać.

Pojedzie pan do Jeleniej Góry, tworzymy tam tajny ośrodek kryptologiczny. Mój

przyjaciel profesor Schaufler z pewnością słyszał pan o jego dokonaniach

dziedzinie matematyki.

Potrzebuje młodych.

zdolnych ludzi. Tam pan będzie bezpieczny i przydatny.

Spodziewam się, że prędzej czy później alianci podejmą próbę nawiązania

kontaktu.

To by było wszystko.

Niech pan szybko wróci do zdrowia.

Ale pięknie tutaj.

Podaję Jorgowi rękę na pożegnanie.

Do widzenia.

Jorg wstaje.

Poruszyj go, Jorg.

Dziękuję.

Kanaris wychodzi.

Jorg przez chwilę patrzy za nim. Potem wspartą balustradę balkonu patrzy przed

siebie.

Pilnujący go mężczyzna...

Wraca do lektury gazety.

Znów jesteśmy w zamku Czocha. W popielniczce dopalają się bibułki. Jork

siedzi zamyślony.

Koniec odcinka drugiego Napisy końcowe

Dźwięk Monika Krzanowska, Marcin Ejsmon.

Muzyka Stanisław Syrewicz.

Wykonanie Polska Orkiestra Radiowa pod dyrekcją Tadeusza Wicherka.

Tekst z audiodeskrypcji Małgorzata Zawadzka i Mirosław Chmielewski. Ośrodek

Mediów Interaktywnych. Czytał Stefan Knotę.