Original subtitles

Pełko!

Pełko!

Pełko!

Musimy jechać dalej.

Nie możemy tu zostać.

Cudka na ciebie czeka.

Nie możesz jej zawieść.

Spróbuj.

Krótko.

Przepraszam, pani.

Nie martw się, on wróci.

Wróci cały i zdrowy i przywiezie twojego ojca.

Pojechał sam.

Jak na zatracenie. Dlaczego nic mi nie powiedział?

Tamtej nocy leżał obok mnie tak blisko, jakby był zupełnie obcy.

Nie chciał cię martwić, bo jesteś brzemienna.

Bo miłuje cię ponad wszystko.

Kiedyś też tak myślałam.

Ale teraz ciągle znika.

Milczy, coś przede mną ukrywa.

Tak nie powinno być między żoną a mężem. Jestem pewna, pani, że twój mąż, król,

jest wobec ciebie szczery.

Jak się na was patrzy, to...

Radość przepełnia serce.

Nikt nie wie, jak jest między małżonkami poza nimi samymi. Ja wiem, pani, że

król nigdy nie okłamywałby cię tak, jak nie mierza mnie. Nie wolno ci tak mówić.

O swoim mężu.

Nie mierza zrobiłby dla ciebie i dla twojego ojca wszystko.

Musisz w to wierzyć.

Pewnie masz rację, pani.

Cudko, my nie mamy innego wyjścia.

Musimy być przy mężach, niezależnie od tego, jak bolesne są ich czyny.

Jesteśmy to winne naszym dzieciom.

Chciałabym mieć tyle siły, co ty, pani.

I taką wiarę w to, co mówisz.

Znajdziesz ją w sobie.

Idź. Idź już.

Bycie dwórką na Wawelu to jest wielka odpowiedzialność. Wiem, ojcze. Nie

mnie. Chciałbym być z ciebie dumny.

Cudko, to jest Jagna, moja córka. Czekaliśmy na ciebie. Witaj.

Idę do króla.

Zajmę się Jagną.

Podobna jesteś do brata. Tak mówią.

Chcesz zostać dwórką królowej? Taka jest wola ojca.

A twoja?

Oprowadzę cię po zamku.

Co byś chciała zobaczyć najpierw?

Bibliotekę.

Nie ma takiej komnaty na zamku.

Skąd ty to masz?

Pomogę?

Na nasz wesele też tak nie musi.

Gdzieś się włóczył.

Nigdzie. A ja słyszałem, że się spiekasz na mitłuch.

Przecież widzisz, że Pietruszko biera?

I sobie gadamy o weselu.

Chyba tylko jego to obchodzi.

Tylko jego?

Różu, ja już godzinę odliczam, kiedy będziesz moja.

A goście zaproszeni?

Ja się popisywać przed innymi nie muszę. Do szczęścia wystarczysz mi ty i

gromadka dzieci.

I co ty mi z gromadką dzieci poradzisz?

Jak nawet Bogdan cię nie słucha.

Ty się nie bój.

Ja się nim tak zajmę, że mi będzie z ręki jadł. A, z mojej ręki jest.

Słyszałem, że wielki mistrz krzyżacki, Luter, wiersze pisał.

Zamek w Malborku to ponoć większy niż nasz Wawel.

A bombardy takie?

Jakich u nas w najlepszych warowniach nie ma. Spytku!

Jesteś wreszcie.

Mów, jakie wieści? Co odrozejmy?

Wielki mistrz chce pokoju.

Wittrich z Altenburga to lis w owczej skórze. Nie.

Krzyżacy są bardzo mocno osłabieni.

Wojny swoim ojcem dały im w kość, panie.

Susze spustoszyły pola.

Zakon musi się wzmocnić. Tak jak i my.

Dlatego potrzeba nam pokoju, by budować zamki i przekonać do siebie papieża.

Zresztą nie tylko jego.

Potrzeba mi wiernych i dzielnych ludzi.

Dlatego postanowiłem posłać pojaźka.

Krótką masz pamięć, panie.

Potrzeba mi zaufanych ludzi.

Chcę, żeby Spytek wraz z synem byli przy mnie.

Ruszamy. Zapłać teraz.

Mówiłem, przyjdź jutro.

Nie ma zapłaty, to nie ma toba.

Dawaj tą babo.

Dawaj to, babo!

Co to za jarmarki?

Rozalia.

Kapija, gdzie żeś się podziewała?

Masz przed sobą dowół o chmiedzcinie.

Nie może być.

Siadaj.

Co ty tu robisz?

Weselę.

I co ty ich nie chwalisz?

A, bo nie wiem, jak to będzie.

Na zamku zwlekają zapłatą, a kaczmarz za wesele co noc opiericzy.

A spisz nocnik?

Pewnie.

Pocinam.

Znowu? A co, boisz się?

Cały drże.

Jeszcze cztery niedziele, jak coś z nimi zjedziemy.

Muszą nam zaufać. A najlepiej tę całą bandę. Chcesz się nie wyryżnąć?

Widzisz, że coś kombinują?

Nie smak im, że Baśka dowodzi.

Cała banda się rozjechała, oni zostali.

Baśka ich nigdzie nie podsyła, bo to najgorsi zbój rycerzy. Myślę, że to nie

to chodzi. I dobrze, niech się wyrżną.

Jak moją rodzinę wyrżnęli. Trzeba ich dać pod sąd.

A reszta kiedy wróci?

A co mnie to obchodzi?

Wrzeć z niej!

Może to o nią chodzi, co?

Może to przez nią to gniemy.

Nie to ona to dowodzi.

Góra!

No i to?

I właśnie dlatego twoją pierwszą katu pod topór położę.

W takim razie możesz uczyć królewny.

Cudko słyszałaś, jak dał mnie czytać i pisać.

Ojciec znają nauczyciela dla braci i pozwolił, żebym ja też się kształciła.

Oczył nas liter i opowiadał pięknie.

Znam na pamięć legendę o Walgierzu w Dałem i wiele innych.

Lubisz tańce?

Nie bardzo.

Nieźle go wyszukowałeś.

Teraz będzie mój.

Oddaj to.

Bo co?

Rzuć to!

Teraz! Paćka!

Zabiłaś mi brata!

Ktoś tam!

Na czoł!

Na czoł!

Jedźcie na czoł!

To odwichnę.

A to dwa grosze od garbarza.

A to od naszego cechu. Na weselny stół.

O, ale patrzą.

Mogę?

No,

pewnie się ładnie palą.

Nawet nie ma.

Poczekaj.

Jest tu śmieczcze.

Zamknij oczy.

Chodź ku mnie!

Sama krawcowa z cukiennicją szyła.

Jaka piękna. No, my tańcujemy się jak nigdy.

Najładniejsze dziewczki z miasta będą.

Mogę? Nie, czekaj! Raz, dwa... Uważaj, uważaj!

Taki rozpustnik ma czelność oskarżać mnie przed papierem.

Hardy jest.

Raczej głupi. Nie wie, z kim zadziera.

Dość już tuszowania jego występów.

Papież dowie się o klarze Zach, o siostrzenicy kanclerza i o innych, które

pohańbił Kazimierz.

Pożałuję, że ze mną zadarł.

Obłożę go anatemu.

Chcesz wrzucić klątwę na króla?

Żebyś tylko nie skończył jak arcybiskup Henryk Kietlicz, który musiał się

ukorzyć przed księciem. Nie boisz się jego zemsty?

Ja?

Ja jestem nietykalny.

A jak król Kazimieszka... Nie wypowiadaj przy mnie jego imienia. Ale wuj... Ani

słowa więcej, bo i na ciebie rzucę klątwę.

Musimy pomówić.

O naszej przyszłości.

Dobrze.

Przyjdę dziś wieczorem.

Wczoraj też obiecywałeś, że przyjdziesz.

Chcę rozmawiać teraz.

Wiem, kto chradnie nad wozie.

My już skończyliśmy.

To podskarbi.

Te dwie micy, które dniknęły, to on.

On je sprzedał.

To pewne? Widziała na własnej oczy.

Straci stanowisko.

Może wystarczy odprzeżenie.

I obie ręce.

Dumny jestem z ciebie.

Nie mów tak.

Moja córka nie mogła wybrać lepiej.

Opiekuj się nią.

Pełko! Pełko!

Nie zasypiaj.

Za chwilę będzie ciepło.

Wszystko będzie dobrze.

Już jest dobrze.

Stój!

Stój!

Pomogę. Ty już lepiej niczego nie ruszaj.

Nie znosisz mnie, co?

Jesteś dla ciebie pod poduszką.

Żebyś miał porządną na wesele.

Nawet matula mi takiej nie kupiła.

No. Teraz to ty jesteś nasz i my będziemy ciebie dbać.

A świecę też zapalimy?

Daś takim opalec, to ci całą rękę weźmie.

No chodź rośnie.

Masz.

Będzie na wesele.

Gdy wstajemy tutaj rano, ruszymy dalej.

Ma gorączkę.

Dobrze, że w ogóle żyjemy.

Ostatni już od dawna próbował ci podderzynąć gardło.

To wrócę tam i go dobiję.

Nigdzie cię nie puszczę.

Konicę w nie dostaniesz.

Jestem pewien, że jeszcze ich spotkasz i wtedy wyrównasz porachunki.

A teraz?

Co mnie powiesz?

Za taką cenę nie da rady.

Więcej nie mają.

Licz jak mówię.

Trzydzieści pół misku, po czerkości do każdego. Tylko trzydzieści?

Czy ty to myśl chowij?

Takie prawo rajcy ustalili.

Obywatel krakowski nie powinien okazywać przepychu.

To już rajcy decydują, czy u was na stole ląduje. A jak tak dalej pójdzie,

ustalą, że marchewka to owoc, nie warzywo.

Dawaj dwa razy tyle.

Grzywna będzie. Biorę to na siebie.

Jak chcesz.

A jak tyle gości zaprosili, to może jej regla będzie?

Pewnie, że będzie.

To sto półmisków przygotuję.

I zaproś wesołków.

Ja płacę.

To ja sprzedałem się czeskim psom.

Dopadli mnie w Wyszehradzie.

Grozili, że trzymają cię w lochu i zabiją.

Sutka by tego nie przeżyła.

I ja też.

Bo bliski mi jesteś jak ojciec.

Niech mi Bóg wybaczy zdradę, bo ja nie potrafię.

W następnym odcinku.