Original subtitles

Cudko, jak ci się podobały wczorajsze tańce?

Nogi same rwały się do muzyki.

Ale najpiękniej tańczył król.

Zmachnął na oczach całego dworu.

Nie ma w tym nic złego, pani.

Machna to trzpiotka, król. W życiu na kogoś takiego nie powinien zwrócić

Uważasz, że za bardzo się uniosłam?

Król cię miłuje, pani.

Ubolewa nad każdym twoim gorszym dniem.

Pani?

Przyniosłam ci mleko z miodem.

A gdzie machna?

Nie wiem, pani.

We wnieju królewien.

Tam jej nie ma.

Jak to nie ma?

Jest tu po to, żeby pomagać.

Zajmijcie się kundzią Jelżbietką.

Gdzie straż?

Nie ma.

Nie macie już tego gówna, którym mnie boiłyście, a?

Jak przestanie działać, unoszę was, wiedźma. Nie strasz, bo jeszcze dziś

zawiśniesz. Co tam?

Trzeba zawołać marszałka dworu. Mamy ważne wieści dla cudki.

Matko Buzka!

Ty się!

Nie ruszaj się!

Diable jeden!

Wszystko w porządku.

Gdzie jest król? U siebie go nie ma.

Zadałam ci pytanie.

Nie wiem, pani, ale z zamku na pewno nie wychodzi.

W nocy spał u siebie?

Ach, co ty wiesz.

Panie, co ja teraz zrobię?

Co to ja?

Nikt się nie dowie.

Ale skoro wszystko możesz, to wpłyń na mojego wuja, żebym nie musiała wychodzić

do kasztelana nakielskiego.

A jaż mam cię przeprosić?

Pani, to nie tak.

Wynoś się stąd, ty wywłoko! Anna... Nie chcę cię więcej widzieć!

Anna!

Wszystko dobrze, pani?

Idź na zamek.

Im szybciej wszystko powiesz, tym szybciej stąd pójdziemy.

Nie chcesz się zobaczyć z królową?

Chcę wracać na Litwę.

Nie, złe przeczucia.

Idź już. W Wigry nie pać tak.

Masz mieć carki po plicach chłodu.

Anna, proszę, wysłuchaj mnie. Idź prędzej. Przecież wiesz, że miłuję tylko

ciebie. Błagam o to, idź, zostań.

Pango, zaczekaj!

Nie!

Żyje?

Hegle mu!

Ten Litwin jest już w lochach.

Zwrócił się na Egle, dwórka królowej.

Że ty piłeś coś?

Przecież ona odeszła, Thoru. Panie!

Onewe dwie przyprowadziły tego Litwina na powrozie.

Same!

Możesz odejść.

Strażnik mówił, że masz jakieś wieści dla cudzkiej.

Mów, po kolei.

Udrym przyłączył się do nas w lesie.

Powiedział, że uciekł z lochu w Ciechach.

Podobno siedział tam z pełką.

Z pełką?

W jakim lochu?

Nie wiem, ale potem jak chciał mnie... No mów, co?

Po urzędniku królewskim spodziewać byśmy można większej delikatności.

Wybacz. Ale poradziliśmy sobie z nim.

Potem znalazłyśmy przy nim to.

Pełka kazał mu go znani. Do córki. Na Wawel.

Nie wiem, co się stało. Przepadł tuż za bramą.

Pewnie ukrył się za murem.

Co było potem?

Poszedłem do karczmy na wszelki wypadek, rozpytać, czy kto legendy nie widział.

Pytać w karczmie?

To jak stanąć na środku wawelu i zawołać.

A co miałem robić? Nie tracić czasu.

A teraz szukaj okazji, żeby przeszukać jego komnatę.

Jeszcze raz.

Zobaczę, że idziesz pijany na mszę, to Bóg mi świadkiem czeka cię chłosta.

Widzę niebieżo, że zostałeś opiekunką Radosława.

Jako ochmistrz muszę dbać o porządek na dworze.

To powiedz swojemu człowiekowi, aby przestał mnie śledzić.

A ja?

Krzysiu, w tym samym kierunku.

Dokarczmy.

Mikołaju, a dlaczego Radosław miałby cię śledzić?

Też się nad tym zastanawiam. No właśnie, no nasza.

Idźmy trzeźwieć.

A my mieliśmy poumówić.

Może teraz?

Mam doskonałe węgierskie wino.

Ojciec zrobił takie dwa identyczne.

Z resztek drewna naszego spalonego domu.

Jeden mam ja.

A ten nosił on.

I tak jak te dwa krzyżyki się zeszły.

Tak byś je jeszcze spotkać, pani.

Tylko gdzie on teraz jest?

Już mówi, a nie wiem.

Ale skoro dał ten krzyżyk temu lutrowi z Litwy, jedno jest pewne, żyje.

Wtedy.

Ale teraz może już.

Pani, obiecuję, że dowiemy się, gdzie jest twój ojciec.

Wyciągniemy to z tego Litwina, choćby na torturach.

Twój ojciec żyje, pani.

Dla takiej córki jak ty żyje.

Leć do kuchni i pospiesz karnę.

Dała mnie jeszcze na kartaż udział. Już powinna tu być.

Musimy ją odsucić.

Egle, wróciłaś. Spokojnie.

Anna.

Eliaszu!

Panie.

Eliaszu, ja rodzę!

Ciepłe okłady mogą wszystko zatrzymać. Biedny.

Tak jest mu siwy.

Zaufaj mu.

Teraz musisz być silny.

Wypalałem piętna takim, jak ona. Potem widziałem, jak dźwigają je sobie nożami.

Woleli mieć bliznę, niż pokazywać wszystkim swoją hańbę.

Nieważne, kim jesteś, chodzi nam o Pełkę.

Gadaj, to nie pójdziesz na ścięcie.

Co wiesz o Pełce? Gadaj, gdzie jest!

Zależy wam na nim.

Bardzo.

Powiem, jak mi gabiję na noc przeprowadzicie.

Miała ściekać na zewnątrz. Co tu robisz? Królowa spadła ze schodów i zaczęła

rodzić. Jak to?

Leć do kuchni przygotować wrzątek.

Dużo wrzątku. Ja idę po płótno. A ja? Jak ja mogę pomóc? Idź do kaplicy, czy

gdzie tam ten wasz Bóg jest i módl się o ratunek dla królowej.

Egle, myślisz, że ona... Idź się modlić.

Nie mogę długo rozmawiać. Elżbietka z Kuncią płaczą, boją się o królową.

Cóż jest to? Nic nie wiesz?

Królowa rudzi.

Poradzi tobie, to jest jej trzecie dziecko.

A tobie smutek służy.

Jesteś piękniejsza niż w radości.

Ufasz mi trochę?

Chciałbym, żebyś zaprzyjaźniła się z cudką.

Ale ja ją bardzo lubię.

Nie z tym rzecz.

Chodzi o to, że Radosław mnie śledzi.

Wypytywał o mnie w karczmie.

Na szczęście akurat wtedy mnie tam nie było.

Ale karczmasz mi doniósł.

Po co byłeś w karczmie?

Nieważne.

Powierzę wam, że Radosław jest w tym owiec niemierza.

Udaje pijaka, żeby mnie zmylić. Dzisiaj to zauważyłem.

Matko Boska.

I grozi?

Nie wierzę, odkąd wrócił w Węgier, zmienił się.

Dzisiaj częstował mnie winem.

Udaje przyjaciela.

Czego on od ciebie chce?

Nie wiem.

Coś knują przeciwko mnie.

Wypytaj o to cudkę.

Ale dyskretnie.

Ocyt rok od wagi.

Wszelki duch Pana Boga chwali Gabija.

Co ty tu robisz?

Królowa rodzi. Nie czas na tłumaczenia.

Ale zostaniesz na dworze?

Chciałbyś, żony już masz.

Daj spokój.

Kucharz. Kucharza potrzebuję.

Boli! Dlaczego musisz tak cierpieć? Zrób coś!

Mamy wszystko na okładę. Uda się powstrzymać poród? Za późno. Nóż. Ja już

mogę! Co ci nóż? Do przecięcia pęchłowiny, panie.

Zaraz będzie po wszystkim.

Jaszu, ratuj mojego syna. Ratuj go.

Pani musisz oddychać, inaczej zadusisz dziecko.

Egle, trzymaj królowej nogi.

Panie, mogę?

Chciałem z tobą pomówić o szpiegu. Syna mogę stracić.

Królowa rodzi, a ty mi jakimś śpiegiem głowę zawracasz.

Ojcze! Co z mamą?

Przepraszam, królu.

Ale Elżbietka i Kuncia chciały wiedzieć, co z królową.

Wszystko w rękach Boga.

Będzie dobrze.

Musimy wierzyć.

Panie wiadomo, co z moim ojcem?

Jeszcze nie, ale wydusimy to z tego Litwina.

Nie rozumiem, nie pytałeś go?

Pytałem, ale to nie takie łatwe.

To może trzeba dać mu pieniądze?

Jak zbóje porwali Katarzynę, to król nie wahał się, żeby zapłacić oku. Pani,

rozumiem, że martwisz się o swojego ojca, ale zostaw to nam.

Zaufaj.

A, spokojnie, jeszcze raz wszystko powiedz od początku. Ja nic z tego nie

rozumiem. Jaki szpieg?

Przed chwilą usłyszałam, jak król Beszta nie mierza właśnie z powodu jakiegoś

szpiega. Mów ciszej.

Nie mierza chciał mu coś opowiedzieć, a król kazał mu odejść.

Wsiakę.

Szuka na weweru szpiega.

I mnie sobie obrał za cenę.

Jesteś szpiegiem?

A co ty, rozum straciłaś?

Lepiej już pójdę.

Zaczekaj.

Musisz mi uwierzyć.

Mogę przysiąc na pamięć mojego ojca. Nie jestem żadnym ubiegiem.

Nie rób żadnych głów.

Pani, tu nie wolno.

A tu w celi macie więźnia.

Bo trzyma zlitwę, ja do niego.

Nie wolno.

Mam gardło, pani, jeśli cię tu wpuszczę.

Błagam.

Muszę z nim pomówić o ojcu.

Zamilcz! Jestem Cudka.

Córka Bełki.

Córka Bełki.

Podobno wiesz, panie, gdzie jest mój ojciec.

Błagam, panie, powiedz co z nim. Pani, nie!

Puszczą!

Wypuść mnie, albo jej kart skręcę!

Gdzie mój syn?

Powiedziano mi, że już.

Boże, wódź!

Boże, przepraszam!

Boże!

O Boże!

w następnym odcinku.

Wiemy, że jesteś szpiegiem.