Original subtitles

Puszczaj.

Litwi.

Myślałem, żeś trup.

Diabli cię nadali.

Podstawili cię.

Ostatnicy mnie tu tak wypytywał. Gnieje w ziemi.

Nie strasz.

Jestem butrem spierdleny, wojownik litewski. A nie złodziej?

A to ci mój kubrak.

Bo co mądrzejszy nóż mnie zaszywa.

Kazimierzu, musisz ją odnaleźć.

Zaraz wyślę gońców.

Jesteś pewna, że poszła na Litwę?

Tak mówiła, kiedy się wczoraj ze mną żegnała. Powinnaś mnie o tym od razu

zawiadomić. Wybacz pani, ale Egle mówiła, że wiesz o wszystkim.

Anna, co ci jest?

Błagam, znajdź ją. Ona jest dla mnie najważniejsza. Zaraz po tobie i

Sprzeczałyśmy się ostatnio, ale aż takiej nie obraziłam, żeby potajemnie

uciekała z zamku.

Nie chcę.

Bo dopiero od wczoraj tutaj jestem, ale usłyszałam, że Erla pokłóciła się z

panią Katarzyną.

A podobno nawet z samą królową Jadwigą.

Machno, jesteś tego pewna?

Tak ktoś mówił.

Ale ja nic więcej nie wiem.

Idźcie do królew.

Skąd zaszlitewski?

W niewoli u was byłem.

A i ty po polsku gadasz. Miałem bramkę.

Z Mazowsza.

Dawno?

Dużoście naupili za króla Władysława.

Łomża, Ciechanów.

Przy Ciechowie też byłeś?

Nie pamiętam.

Czyli nie zaprzeczasz matko, że kazałaś Egle odejść.

Zrobiłam to wprost o ciebie, żeby nie spotkało cię to, co Katarzyna.

Pani, Egle wczoraj jakby szaleju się napiła.

Szarpała mnie.

Złożyczyła. Co ty mówisz? Prawdę mówię.

Cały bok mam siny.

Rana się nie goi.

Boję się, że umrę, bo ta wiedźma rzuciła na mnie urok.

Nie wierzę w to. Musiałaś jej coś zrobić.

Weszłam tylko do jej komnaty, żeby sprawdzić, co tam za mikstury robi, żeby

królewny więcej przez nią nie chorowały. One nie chorowały przez Egle.

Eliasz źle ją ocenił i przeprosił. Anna, ale czy byłaś kiedyś w komnacie u Egle?

Wiele razy. Nie dziwiło cię to, co ona tam trzyma?

Pani, ona chyba zabiła jakieś dziecko. Bo znalazłam tam maleńkie bucieki.

I puklę dziecięcych płat.

Boże, co wy mówicie?

Gle nie zabiła żadnego dziecka. A jeśli miała te rzeczy, to znaczy, że miała

jakiś powód. Tak bardzo jej ufasz?

Znam ją od dzieciństwa. A ty, matko, nie miałaś prawa wygonić jej z Wawelu. To

moja dwórka. I tylko ja mogę ją oddalić.

A to usiądź.

Nic ci nie jest, Anna.

Nic mi nie jest.

Puśćcie mnie, panie.

Jestem tylko prostym rycerzem.

Zamknij gębę. Staci, sto razy już to słyszałem.

Wiem o tobie wszechno.

Jesteś rycerz Kazimierza, masz córkę, córkę, dziecię.

I szukałeś gońców Bolka na rozkaz waszego króla.

Skoro wiesz o mnie wszystko, to po co mnie tu trzymasz?

Uklidnij se. Uspokój się.

Pan naszego zamku, co rozkrawasz, jest

krewnym naszego króla Jana i ceni takich, co ich nie można złamać.

No jedz.

A jak już zostaniesz razem z pionem, nasz pan ci z latem zaplaki.

Mam być waszym szpiegiem.

Nasz kral Jan jest synem cesarza. To hrabia Luksemburga, kral Czech, a

To zaszczyt mu służyć.

Nie zdradzę, Kazimierza.

Jak ci córkę zhańbimy? Jest bezpieczna.

Będziesz mi prosić, byś mógł służyć mojemu królowi.

No, Elko.

Panie, religenza może zna się na prawie i na piwnicy królewskiej, ale zamek w

Krzepicach trzeba zbudować od podstaw.

To nie wieża w Będzinie. To ważny strategicznie punkt.

Przepraszam, ale studiowałem w Bolonii, także summa cum laude.

Sztuki wyzwolone. Grzegorzu, Mikołaj poprosił mnie miesiąc temu o powierzenie

dodatkowych obowiązków.

Zobaczmy, co nam przedstawi, a potem zadecydujemy, co dalej. Słuchamy cię.

Zamek w Krzepicach powstanie na granicy ze Śląskiem, obok przeprawy Przecyli IV

na handlowym szlaku.

Rysunek zamku na wzór tych z Italii wykonał Wacław Stęczyna. To młody i

budowniczy. Do rzeczy, do rzeczy, Mikołaju.

Wacław proponuje warownię z dwiema wieżami, bramą mieszkalną.

A także w zależności od użytych materiałów. Tam kamień wystarczy. Ale

będzie go spławiać do doliny. To będzie droższe.

Wacław chce też cegłę.

Panie, królowa Jadwiga cię prosi.

W jakiej sprawie? Mówi, że chodzi o zdrowie królowej.

Zaczynaj pracę.

A ja chcę poznać tego Wacława Stęczyna. Takich ludzi nam potrzeba.

Panowie, wybaczcie.

Jak widzisz, panie, nie trzeba znać się na wszystkim.

Wystarczy wziąć sobie do pomocy światłych i zdolnych ludzi.

Szymonie, jaki starszy pielgrzym podał mi to zawiniątko dla ciebie.

Jako nowicjuszowi nie wolno ci ani wychodzić, ani kontaktować się ze

zewnętrznym. Ale sam mnie to przyniosłeś. Opad kazał.

Licząc, że go nie zawiedziesz.

To ty?

Ciekawość to jeden ze stopni upadku.

Pycha również.

Opad wybrał ciebie do zrobienia dzielnika.

Robię go na chwałę naszego Pana.

Oby był łaskawy dla Ciebie.

Egle! Myślałam, że już nie przyjdziesz.

Chcesz z Aldoną?

Na szczęście nie.

To po co mnie tu wezwałaś?

Dobrze wiesz, że nie wolno mi tu przychodzić.

Łamię regułę.

Oklamuję opata, który mi ufa.

Wracam na Litwę.

Teraz ty musisz nad nią czuwać.

Trudno mi będzie bez ciebie.

Skąd będę wiedział, jeśli coś będzie się z nią działo?

W waszych żyłach płynie literka krew.

Poczujesz, jak będzie trzeba.

Egle! Nie jestem wiedźmą, tylko mnichem.

Musisz do niej wrócić. Nie da sobie rady sama na dworze.

Nie mogę i nie chcę.

Jakieś wieści?

Nie, za wcześnie.

Ale dwóch zaufanych dworzan pojechało jej szukać.

Anno.

Powiedz mi, czy Egle szkodziła tobie i dzieciom?

Rozmawiałeś z matką? Stanąłem po twojej stronie.

Dlaczego więc pytasz?

Chcę mieć pewność, czy robię dobrze szukając jej.

Jednak wierzysz matce, nie mnie.

Chciałem mieć tylko pewność.

A ja odpowiadam, że Egle jest niewinna.

I to chciałem usłyszeć.

Ktoś tu powinien być z tobą. Zawołam jakąś dwórkę. Nie!

Chcę być sama. Nie powinnaś.

Jak tylko dowiem się, co zegle, od razu dam ci znać.

Co to za obroty, Kunciu?

Panie. Bawi mu się wiatr.

Machne mówi, że jesienią takie kółka robi.

Widzę, że lubisz, Machne.

Wreszcie jest do cało.

I wybacz, ojcze. Musimy iść. Robimy dzisiaj naszyjniki z koralików.

Dopóki byłam potrzebna, a mnie jakoś to znosiłam.

Ale tęsknię za naszymi borami i zapachem ziemi.

I ktoś tam na mnie czeka.

Ktoś, kogo nie widziałam piętnaście lat.

Proszę, obiecaj mi, że zajmiesz się Anną, gdyby coś złego się działo.

Tylko wtedy wrócę na Litwę w spokoju. Nie pozwolę jej skrzywdzić, choćbym miał

zginąć.

Co się dzieje?

Pamiętaj, jesteście tu z Anną jak obce pisklęta w obcym gnieździe.

Niech Perkun będzie z tobą.

I twój nowy Bóg też.

Mnie sprzedali, ale uciekłem.

Ludzie krawarza dopadli mnie.

Tak za darmo cię tu trzymają.

Zwolę ich, że dostaną okup. Ale jak ich człowiek wróci z Litwy, to mnie zabiją.

Mam ubogą rodzinę.

Pomóż mi.

Ucieknę i dam znać twoim, gdzie jesteś.

Przez pół roku nie chcesz zmiana. Teraz przyklaskujesz Ligęzie, który ma na

zdanie.

Tylko wół nie zmienia zdania.

Ligenza doniósł Kazimierzowi na twojego syna.

I dostanie za to zapłatę w odpowiednim momencie.

Ale co do zamków miał rację.

Ty nie widzisz, że Kazimierz nie szanuje starych druhów swojego ojca?

Nawet o Pełce zapomniał.

Szukamy go.

Miesiąc temu wysłaliśmy ludzi na Śląsk. Nie mierza donosić Węgier.

że to Czesi zabili gońców, których Bolko wysłał z wiadomością do Elżbiety.

Pewnie mają też pełkę.

Ale to co? To mam zwołać całe rezerwstwo i wyruszyć na Śląsk?

Dobrze ci radzę.

Przestań podjudzać przeciwko królowi.

Biskup Grot ma na ciebie zły wpływ.

A potem do króla Kazimierza.

Bądź zdrow.

Czy ty wiedziałaś, że Egle trzyma w swojej komnacie bucik jakiegoś dziecka?

Dziewczęcy warkoczyk?

Nie, pani.

No właśnie.

Ja też nie.

Ona odeszła przeze mnie.

Nie z powodu Katarzyny ani królowej Jadwigi. To nieprawda.

Nic nie wiem o jej życiu. Myślałam tylko o sobie.

Podam ci kroplę od Eliasza.

Co to jest?

To rzemynaw.

Litewska bogini płodności, którą Egle dostała od swojej matki.

To była jej najcenniejsza pamiątka.

I zostawiła ci ją?

To znaczy, że wróci. Nie.

To znaczy, że odeszła na zawsze.

Skoro zostawiła ci coś tak cennego, to znaczy, że cię miłuje.

I kiedyś zatęskni.

To krzyżek z drewnianego progu spalonego domu w Syciechowie.

Mój ojciec ma taki sam.

Jak na niego patrzę, to wierzę, że wróci.

Egle wróci.

Mój ojciec też.

Myślisz, że utekł?

Wierzysz w to?

Złapaliśmy go w bramie. Kłamiesz. Użyje psali tortur. Budrym uciekł, a ty

będziesz wisiał.

Wieje to?

Królowie Jadwigi, panie. Jutro o świcie jedzie do Sącza.

Matko, naprawdę opuszczasz zamek?

Przecież możesz tu zostać.

Muszę zająć się moimi włościami w Sączu.

Chyba, że chcesz mnie zabrać?

Skąd ten pomysł?

Przecież to twoja oprawa, wdowia.

Wyjeżdżam.

Katarzyna niech zostanie na dworze, żeby pomóc Annie.

A ja mam do ciebie wielką prośbę.

To są kroniki mistrza Wincentego.

Proszę, zakaz je twoim córkom.

Nie pożegnasz się z nimi?

Nie.

Serce by mi pękło.

Matko.

Synu.

W naszym królestwie? Po swojemu.

Zobacz, panie. Nikt się o tym nie dowie, spokojnie. Król jeszcze kiedyś przejrzy

na oczy.

Wyjdź. Koniec kłótni. Ślemo przedłużenie rozejmu. I nikt ma o tym nie wiedzieć,

a zwłaszcza jego ekscelencja. To na kościół i dla biednych.

Dzielić się dobrami jest naszym chrześcijańskim obowiązkiem.

Wy z tymi ludźmi zajmujecie, żeby ich potem okradać?

Szybko, szybko!

Oddawaj moje pieniądze, ty złodzieju jelen!