Original subtitles

Znany herb.

Pułkozyc.

Musimy go zabić.

Albo on, albo Bogdan.

Wybieraj.

Zabij go.

Zostaw je.

Zostaw je.

Pani.

Czuczka.

Co ty robisz? Co się stało? Gdzie dzieci?

Spokojnie, są w twojej komnacie, tylko Kundzia cały czas płacze.

Kundzia? Coś się stało?

Krzyczała przez sen, że nie chce do lasu. Nie możemy jej uspokoić. Dlaczego

wcześniej nie powiedziałaś?

Ubranie. Tak, panie.

Ten drugi pojechał, to może wydalibyście mi piwa.

Albo wody.

Pragniony bardzo jestem.

Dobry z ciebie człowiek.

Nie zabiłeś mnie. Ale mogę.

Po polsku mówisz.

Dlaczego mnie napadliście?

Ktoś wam kazał?

Na zbójów nie wyglądacie.

Bo nie jesteśmy.

Chociaż wszędzie pełno ich jak wołków w zbożu.

A twój kompan to Czech.

Pojechał po kogoś.

Zabicz panie.

Dobra, dobra.

To nic nie pyta.

O wołkach w zbożu mówicie?

Tempor do kaszy służy wam za broń?

Nie jesteście młynarzem?

Bo ja właśnie szukam takiego jednego. Z tych okolic.

Rozalia, przekupka z Krakowa.

Mówiła, że jej siostrzenica wyszła za niego.

Rozalia? Znacie ją, panie?

Znam.

Witaj, siostrzenica.

To nie jest przypadkiem twoja żona?

Zamilcz, człowieku, zamilcz!

Po coś ty się napatoczył?

Jeszcze i ciebie tu brakowało!

Już dobrze, kochanie.

Śpij.

Chodź.

Już. Jesteście bezpieczne, tak? Nie musicie się bać.

Tatusiu, nie mów o tym. Ja już nie chcę. Dobrze, dobrze.

Słyszysz skowronki?

Już zaraz będzie dzień.

To kosty, wiesz?

Skowronki są na łąkach i trawach.

Milik mi duma.

Te dwie miałyście być przy dzieciach.

Byłam zaparzecił na uspokojenie. Pamiętajcie, że jeśli cokolwiek zdarzy

córkom, odpowiecie za to.

Chodź, piescy!

Wyjeżdżasz bez zapowiedzi?

Mamy naradę.

Na razie będę, jak obiecałem.

Ale potem ruszam do siebie.

Jakieś wieści?

Tak.

Za długo u was siedzę. I na Pełkę po próżnicy czekam.

Wciąż nie wiadomo, co z moimi gońcami. Czy zabili Czesi, czy nie. To plany

luksemburczy. Takie misje trwają.

Tak, trwają.

Albo Pełka już dawno ziemię gryzie. Żyje.

Na pewno. A jak nie?

Od twojego ojca, twojego dziadka słyszałem, że miękki był. I nic tu

No bo wiedział, co to litość, panie.

Wybaczcie. Co robicie?

Wybacz panie.

Szybciej, ruszać się!

Jak wam ciężko, weźcie kogoś do pomocy!

Służony jest.

Dobrych wieści nie dostał.

Będziesz grała w szachy, pani? Nie, to dla moich wnuczek.

Trzeba je czymś zająć, żeby nie myślało o tej nocy spędzonej w lesie.

Helena od początku mi się nie podobała.

To zła i złośliwa panna. Myślę, że jest słabego charakteru.

Cały dwór mówi o tym, że z zazdrości, bo cud za siebie nie, podarła jej

sukienkę. I z tej zawiści.

Porwała królewny, żeby dowiedzieć królowej Anny.

Katarzyno, nie słuchaj plotek.

Przecież nie znamy całej prawdy.

Pani?

Gdzie Anna?

Zesłabła.

Rano kundzia znowu zaczęła płakać. Królowa wzięła ją na ręce i... rozbolał

brzuch.

Fajnijcie się dziećmi.

Katarzyna nauczy was, jak grać.

Dobrze.

Odstawiamy. Figury.

Co to za figura?

Król? Nie.

Kró -lo -ga.

Ślicznie.

Nie widziałeś pani, w jakiej była rozpaczy, kiedy ją wyciągałem z wody.

Płakała z obawy przed karą. Helena postradała zmysły i trzeba ją

Nadal podważasz moje decyzje?

Król, ale nikt nie wątpi w winę Heleny. Nie broń syna z płytku. Helena idzie pod

topór. Chcesz ją ściąć, panie?

Nie można jej ściąć. Jest szlachcianką. Mam prawo, Grzegorzu.

Ale jestem królem i mogę je zmienić.

Ale tak się nie godzi. Zabij się i wyjdź!

Co tu się dzieje?

Król chce dać Helenę pod topór.

Bardzo dobrze.

Z Bawarii czy Saksonii wzięliby ją jeszcze na tortury, żeby się dowiedzieć,

kim ja współpracowałem.

Ale u nas szlachcianki nie można wskazać na takie rzeczy. Wystarczy miodu.

Jasiek ocalił moje dzieci, ale skoro nie chce z nami świętować, o

zdrowie mojej rodziny.

Dziękuję ci.

Nie powinnaś nosić kundzi.

Dlaczego Helena to zrobiła i czemu ja niczego nie zauważyłam? Wiem, że jej

wybaczyłaś, kiedy zeznawała przeciwko tobie przed koronacją. Ale się nie

obwiniaj. Ona oszukała na sobie.

Dziękuję, matko, że to powiedziałaś.

Pan Bóg często pokazuje nam prawdę, ale po czasie.

Ale nie ma co wracać do przyszłości. Teraz ważne jest, żeby królewny nauczyć,

jak mogą sobie radzić na dworze. One są zbyt ufne.

Mają się wszystkiego bać?

Nie, nie, niczego nie mają się bać. Chodzi o to, że muszą wiedzieć, że w

trzeba kierować się rozsądkiem, a nie emocjami.

Tu na dworze one muszą wiedzieć, kim są, kiedy mogą się sprzeciwić, a kiedy

mogą czegoś żądać.

Wiem. Wiem i gdybym je w ten sposób wychowywała, to by nie wyszły z zamku z

Heleną. O Helenie trzeba zapomnieć.

A ty musisz być zdrowa.

Matko. Tak?

Nie mów Kazimierzowi, że gorzej się poczułam. Nie chcę, żeby on się martwił.

Dlaczego przeciwstawiasz się królowi? Nie ma prawa ściąć Helenę. Ale

to w niebie, jak każdy ojciec, który boi się o swoje dzieci.

Helena na pewno nie zostanie ścięta, tylko skończy w lochu. A jaka jest

między lochem a ścięciem?

Tam umrze zimna wilgoć i ciemności.

Jakąś karę musi ponieść.

Chciała utopić dzieci króla. Nie wiem, czy chciała.

Ojcze, ona ma zmącony umysł.

Miłujesz ją jednak.

Po prostu mniej żal.

Najpierw zrobiłem jej nadzieję, że się z nią ożeni, a potem ją porzuciłem.

Nie jeden kawaler nie jedną pannę porzucił. Ale Helenę ktoś skrzywdził.

Dlatego ma tłącony umysł.

Myślisz, że ktoś to uwierzy?

Znajdę dowody, to uwierzą.

Ojcze, Helena nie powinna ponieść żadnej kary.

Myślisz być bardziej stanowcem?

Jasiu, gdzie powinienem przy Tobie słowa pichnąć? Nie potrzebuję Twoich rad,

Bolko. To jest mój dwór i ja tu jestem królem.

Nie mówię tego, żeby Ci szkodzić.

Razę Ci, bo o Twoim królestwie myślę.

I o Tobie też.

Ty będziesz mocny, to i ja będę.

Do czego zmierzasz?

Dzisiaj rano dostałem list.

Moja siostra Konstancja potrzebuje pomocy.

Najpierw Czesi zabili męża, Przemka. To chyba nie zostało dowiedzione.

Ale nie dowiedziono też, że to nie oni.

A teraz jeszcze Luksemburczyk otwarci i zagraża.

Marzy mi się, żeby król Polski bardziej wsparł ostatniego niezależnego księcia

na Śląsku. Masz moje wsparcie, ale wojny Luksemburczykowi nie wypowiem.

On ma sojuszników, których ja muszę sobie zjednać.

Czyli jestem sam.

Jak przyjdzie pora, to będę walczył o Śląsk.

Myślałem już, że mnie na patce wilków zostawiłeś.

I panie.

Długo się modliłeś pod tym krzyżem.

Co się tam stało?

Moją żonę tu nieopodal.

Ludzie z rodu krawarza, wielkiego, możnego, pohańbili, zabili.

Dla zabawy.

Bo nawet paru łokci sukna nie wzięli, które miała za sobą.

A syn przepadł. Miał 15 lat.

Porwali go?

Nie wiem. Miał tylko znalazł.

Ja też straciłem rodzinę.

Dlaczego mnie napadliście?

Wzięliśmy się, panie, za sługę tego krawarza.

Tak pojęliśmy, że to pomyłka.

Wystraszyliśmy się.

Każą przecież ścięciem za porwanie rycerza.

Puśćcie mnie, a o wszystkim zapomnę.

Mój kuzyn pojechał zasięgnąć języka o moim synu.

Za twoje pieniądze.

Trudno.

Poszły na zbożny te.

A ja, Pełka z Pieciechowa, daję wam słowo, że ani tobie, ani twojemu

włos z głowy nie spadnie, jak mnie puścicie.

A niech tam.

Jest na zamku.

Żyje.

Pozwoliłem mu odejść. Nic nam nie zrobi.

Przysięgam. Wszystko ci opowiem.

Dziękuję ci za gościnę. Bądź ostrożny na drogę.

O mnie nie musisz się troszczyć.

Jak tylko Pełka wróci, napiszę do ciebie.

Bywaj zdrow, królu.

I ty, Bolko.

Jeśli się złamie, cały Śląsk będzie czewki.

Nie zrobi tego.

Już raz odmówił złożenia hołdu Luksemburczykowi. Nie znaczy, że drugi

to samo.

Ludzie są zmienni.

Miałeś dzisiaj przykład swojego syna z Pytku.

Cudko, co się stało?

Biegnij za nią.

Masz kłopoty z Jolentą? Jestem zazdrosna, że będzie miała rodzeństwo.

Nasze dziecko nie mierzy.

Nie wiedziałem.

Nie mierza wyjechał twój ojciec też.

Jesteście teraz z Jolentą pod moją opieką.

Przychodź w razie potrzeby.

Dziękuję i wybacz, że rano... To ja niepotrzebnie podniosłem głos na ciebie

Egle.

Mama ze schodów mi spadła.

Dlaczego mi to robisz?

Wiesz, że cię kocham.

W męczarniach ten mi zginie.

Jak chcesz go uwolnić?

Nic ci do tego.

Nie drażni mnie.

Nie złość się na niego, panie.

Dopóki się z tobą czeskiego piwa nie napije, nie będzie twoim druhem.

Zapytaj go, dlaczego cię szukał.

Rozumiem trochę po czesku.

Jeszcze w Krakowie się dowiedziałem?

Że w Świdnicy dają nagrodę za wieści o zaginionych posłach.

Za cenne konie mieli.

Jerozalia mówiła, żeby ciebie popytać, bo znasz wszystkich w okolicy.

Niczego nie słyszałem.

Potem.

Rejderki do okrycia. Ale nie.

Jeszcze nie.

Chciałem się tego ogarnąć.

Nie chcę!

Śmierdzi tak jak oni.

Jak oni?

Daj koc i ciepłą strawę.

Nie mogę.

Zapłacę. I daj klucz do kajdan. Nie widzisz, że ma rany na rękach?

Niech wam Pan Bóg dopomoże odnaleźć syna.

Panie, pytałeś o chronię tych zaginionych posłów ze Świdnicy.

Mój kuzyn mówi, że ludzie krawarza mogą je mieć.

A skąd kuzyn to wie? Od ludzi, których pytało mojego syna.

Pewne to?

Nie wiem, ale pytałeś. A ja chcę wynagrodzić ci krzywdy, cośmy ci

Bywaj zdrow.

Bywaj.

Mówiłaś, że ktoś cię skrzywdził.

Sobutkę, tak?

Mówiłaś, że śmierdzieli skóra.

Proszę cię, powiedz mi. Powiedz mi, jak mi powiesz, to to stąd wyrzucę.

Helena, proszę cię.

W następnym

odcinku.