Original subtitles

Jestem mu wstrętna.

Wstrętna. Helena.

Nie będziesz moją żoną, tak mi powiedział.

Jakby nigdy wcześniej mnie nie miłował.

Wczoraj wrócił od zbójów z panią Pilecką. Może powiedział to w złości, ze

zmęczenia.

Zobacz, Helena.

Czyta.

To jak moje kłótnie z robótki?

Nie, to jest bukna, którą pidałam na ślub z Jaśkiem.

Rzeczywiście czysta.

Tak.

To dobry znak.

Z Jaśkiem wszystko się ułoży.

Co, dwaj konia?

Tylko szybko.

Jasiek, a gdzie ty się wybierasz?

Obiecałem Kazimierzowi przyprowadzić Baśkę do niej na powrozie. Nieprędko

zobaczysz. Helena, oczy za tobą wypłakuje, a ty chcesz chyłkiem uciekać

Nie muszę się przed nikim tłumaczyć. Nie mów tak.

Przed ojcem musisz.

Powiedziałem ci, że się z nią nie ożenię.

Wiesz co, ty już przy tych swoich rozbojnikach to zupełnie zdziczałeś.

A i w tym twoim kasztelu podobno... Żadnej nie skrzywdziłem, żadnej nie

skrzywdziłem.

A Helena mi obmiezła po tym, jak oskarżyła królową Annę.

Przyznała się... A teraz kłamię, rozumiesz? I bierze cię na litość.

Powiedz mi, zawiodłem cię kiedyś?

Powiedz mi!

Masz się z nią natychmiast rozmówić.

I nie masz mi się opuszczać zamku.

Nie dam splamić honoru rodu Lelywitów.

Ocz...

Jak twoje zdrowie, matko?

Dobrze. Ale nie musisz cały czas o to pytać.

Powiedz mi lepiej, z czym przychodzisz.

Przed tobą nic się nie ukryje.

Nic.

Porwano panią Pilecką.

Napadli ją z buje na trakcie, ale już jest w zamku.

Drowa cała, nic jej nie zrobili?

Pani?

Katarzyna.

Królu!

Nie wiem, jak ci dziękować, gdyby nie okup.

Nie uszłabym z życiem. Oku.

Cieszę się, że już jesteś z nami, Katarzyna.

Pani... Usiądź proszę, Katarzyna.

Nie mam wieści o Arunasie.

Król Kajpimir to człowiek o wielkim sercu.

Nie mów mi, jakie serce ma mój syn, wiem.

Powiedz mi, jak wielki był ten okup.

Karparze mają swój cech, piekarze, nożownicy, a teraz teraz kolej.

I mnie, mistrzowi z Prownika, przypadnie zaszczyt założenia cechu garuncarzy w

mieście królewskim Krakowie.

A gdzie ty idziesz?

Pani zrobić?

Czy byś miał się w co stroić?

Ale jestem stosownie ubrany do króla.

Dzisiaj będę cechowym.

Cieszysz się? A masz wszystko zapisane jak należy?

Żeby partacze nie sprzedawali tych twoich krzywych garnków zbyt tanio? A

Cech ustala swoje ceny, chroni i dba o swoich, a jak który zachoruje, to nawet

dostanie pożyczkę. To teraz możesz iść, zawracać głowy królowi.

Tak mi dobrze, że dbasz o mnie. Z taką odprawą to żaden wawel mi nie straszny.

Niczego nie podejrzewa? Spotkamy się przy bramie.

Ja wiem, że te 300 grzywien króla starczyłoby na pokaźną wioskę.

300 grzywien? Pani, teraz, kiedy każdy denar jest tak ważny, żeby wzmocnić

interesy dynastii?

Pani... Nie, w ogóle nie powinnaś wyruszać w tę podróż.

Wybacz.

Katarzyno, Pan Bóg nas prowadzi różnymi drogami.

Odpocznij teraz, proszę.

Chcę być sama, muszę się pomodlić.

Pomówimy później, proszę.

Listy do Wyszehradu czekają w kancelarii. Ale... Możesz ruszać lada

Cóż, on taki dzisiaj chmurny.

Ma młodą żonę, to w domu walałby zostać, aniżeli ruszać po celstwie.

Cóż mu się dziwi w sztytku.

Dla mnie ważniejsze są sprawy państwa, a nie tam jakieś śluby i żony.

Zaczynajmy. O traktach musimy pomówić.

Napady, porwania, rozboje.

Tak dłużej nie może być. Jedna pani Pilecka.

W dawnym Rzymie, królu, drogi były dumą i ślubą narodu. Miały nawet swoje nazwy.

Via Appia, Via Postumia, Via Canalis przez Alpy. A dbał o nie kurator wiaru.

Wysoki urzędnik państwowy.

Byłoby dobrze, Ligęzo, gdyby każdy zajął się tym, co do niego należy.

Jestem tu chyba, bo studiowałem prawo w Bolonii.

A nie o tym teraz mówimy.

Zbyt mi, że wiemy, że martwisz się o Jaśka, ale to nie powód, żeby się

Ars benedicendi.

Od dróg zamierzałem przejść do prawa rzymskiego, które reguluje sprawy, o

których tu mówicie. Ale uniżony wracam na swoje miejsce.

Eleno, może ściągnij tę suknię. Nie.

Będę w niej chodziła cały dzień.

A jak się nowo pobrudzi?

Sama mówiłeś, że to na szczęście.

Panie?

Eleno, możemy porozmawiać?

Ja na nasz ślub.

Lepiej ją oddaj.

Niczego ci nie obiecywałem.

Poza tym skąd ten pomysł?

Pamiętasz?

Noc.

Las.

Ty mnie dotykałeś.

Podziwiałeś. Kiedy?

Noc świętojańską.

Księżyc świecił, a ty nie posiadłeś.

Byłeś czuł jak anioł, delikatny. Przestań, mnie tam nie było.

Jasiu.

Jasiu, nie obrządzaj mnie. Przestań, co się opętało. Przestań.

Jasiu!

Hanslerze, dopilnuj, żeby podskarbi dał pieniądze na zbrojnych, którzy mają

pilnować traktów. Tak, panie.

Jednak to kolejny wydatek. A zamki? Wiem, ale o kupców i ludzi na szlakach

musimy dbać. Królu!

Królu, przemów Jaśkowi do rozumu.

Powiedz mu, żebym nie miłował.

Bo hańbiona jestem.

Co ty robisz?

On musi się ze mną urzędzić. Nie musi.

Mnie też próbowałaś wodzić w lesie, ale ci się nie udało.

Bardziej wierzę Jaśkowi niż tobie.

Pamiętaj. Ja nie kłamie. Królu, ja nie kłamie.

Tak, jaśnie, panie.

Proszę następnych.

Rajca mniej.

Król nie ma lekko.

Wszystkich wysłuchać.

Poznałem jego wysokość w karczmiu, wierzycie mi?

Sam cały czas po dogonanie wypadłem. Czytać i pisać umiem, jak każdy mistrz.

Będziemy mieli własny cel. Będą nas szanować.

Dokument ze składem Rady Miejskiej zostanie wystawiony na dniach.

Miłościwy panie, dziękuję.

Następny.

Krakowski mistrz garncarski oraz starsi przedstawiciele społeczności

garncarskiej w Krakowie.

Bliżej.

Miłościwe Panie.

In nomine Domini.

Wszystkie rzeczy doczesne przeminą, lecz

póki trwają...

Muszą mieć swój porządek.

Dlatego ja, niżej podpisany,

mistrz garncarski w mieście Kraków, zanim

statut zostanie podpisany, musi go przejrzeć

królewski prawnik. Ligenzo.

Studiowałeś prawo w Bologni?

Wedle rozkazu króla.

Zostaniesz powiadomiony o decyzji królewskiej kancelarii.

Dziękuję, miłościwy panie.

Następny!

Nie mam ani dobrych, ani złych wieści.

Dobry chleb macie.

Co u króla.

A co ty się tutaj tak rządzisz? Gdzie jest Ruzia?

Pewnie do rodziny na Śląsk podjechała.

Na straganie jej nie ma, nad rzeką też nie.

Mów co wiesz.

Ma kogoś? Zdradza mnie?

Nic mi o tym nie wiadomo. Jak wszedłem w domu, nikogo nie było.

Ona ten worek na drogę szykowała.

Nie do prania.

Józio.

Chodźmy do karczmy. Może tam coś wiedzą o róży. Ty coś kręcisz.

Gadałeś, że na Śląsk pojechała.

Bo tak słyszałem.

A może i nie.

Wiesz jak to z nią. Nigdy nic nie wiadomo.

Chodźmy do karczmy.

Napijemy się.

Dobrze.

Proszę.

Katarzyno, jak się czujesz? Odpoczęłaś?

Nie za wiele, pani.

A to się stało?

Pani przyszłam powiedzieć, że chciałam...

ofiarować część mojej wdowie i ofrawy na budowanie zamków dla twojego syna. Ale

Katarzyna, rozmawiałyśmy o tym. Pani, proszę.

Król tak bardzo potrzebuje pieniędzy na budowę naszego królestwa, a mimo to

zapłacił okup za mnie.

Wszyscy powinniśmy mu pomóc. Ale Katarzyna... Tak mi na tym zależy.

A to dla ciebie, pani.

A co to jest?

Jeśli odmówisz, pęknie mi serce.

Przynajmniej dzisiaj mogłaby jak normalna niewiasta w domu z misą zupy

Ja u króla, a ona... Jak psa mnie zostawiła, jak psa!

Nie rozmywaj piwa.

Wszystko mi jedno.

Powiedziałem, nie rozmywaj piwa! Zostaw go, panie. Rozsądek przez babę traci.

Jak przez babę, to wybaczam.

Kaczmarzu! Tak?

Piwa dla tego rycerza na mój koszt.

Tak, panie.

Proszę.

Ktoś ty?

Józef, mistrz garncarski.

Jaśko z Męsztyna.

Syn z Pytka?

Kaszczelana Krakowskiego?

Zgadza się. Syn z Pytka, co o honor rodu musi dbać.

Panowie, żeby nam baby życia nie truły. Zdrowie, panowie! Halo.

Macie nie bawić się więcej w śluby Heleny i Jaśka. Mamo, dlaczego?

Helena, co się stało?

Jasiek nie chce się żenić.

A ja go miałam za człowieka honoru.

To może porozmawiam z królem i on przemówi Jaśkowi do rozsądku. Nie,

nie.

Zaprowadź dziewczynki do królowej Jadwigi. Helena, idę do króla, a ty

Pani!

Róża?

A ten ma moje ubranie. Uwaga, uwaga!

Chwilę. Zobaczycie przedstawienie o garncarzu.

Kuremu! To nigdy nie tłukły garnki. Stuka dedykowana Józefowi.

Odrodzali!

Nie było gnieście lepszego garncarza od Józefa.

Znali go w całej okolicy, bo jego garnki były mocne i

piękne.

Kształtem podobne do Rozalii, którą miłowa.

Ale Rozalia go nie chciała.

Garncarz więc, garncarz więc, garncarz więc całymi dniami obratał

kołem garncary.

Obracał, obracał, obracał, aż ulepił garnek, który miał

cudowną moc.

Nie pękał i spełniał życzenia.

Jak któregoś razu Rozalia wpatrzyła się w ten garnek,

wzięła garancarza w obroty.

upojony jej miłością, chodził.

Chodził! Ale piwa też sobie nigdy nie żałował.

Koniec!

Helena, ale

my do babci miałyśmy iść. Pójdziemy.

z mistrzem wincentego. Dobrze, ale najpierw musimy znaleźć kwiaty na mój

To jeszcze jak się z tobą ożeni?

Tak, tylko najpierw muszę znaleźć kwiaty na wianek, które dźwięczą w nocy jak

robaczki świętojańskie.

Złote i czyste.

Pamiętacie mnie?

Maciek? Jak się mnie szkulewne zaczepiać? Już się tu nie ma. Wybacz

Idź stąd.

Lepiej się z nim nie zadawajcie.

Ładry z niego taki sam wyrośnie.

Helena, możemy już wracać do babci?

Babcia wie, że my idziemy na łąki.

A ja mam tylko was.

Tyle, ile się machaliśmy?

No, tak, tak.

Dobrze było.

Dziękuję. Pijcie.

No, i jak było?

Bardzo pięknie, ale dlaczego mnie nie uprzedziłaś? Myślałem, że mnie

Musiałam wyjść z domu, żeby tych tu przypilnować, żeby porządnie było.

A on o wszystkim wiedział.

Ktoś cię musiał tutaj przeprowadzić.

Miałabyś niespodzianka.

Za to, żeś cechowym został.

Moja stronie jestem cechowym, ale ty mi wystarczasz za każdy cech.

Rusiu.

Przepraszam.

Czy to znaczy, że ty mnie miłujesz?

Szczęście dla tych, którzy odnaleźli miłość! Szczęście! Daję nie, panie, bo

niej życie nic nie warto. Ja jej nie potrzebuję, ale dla ciebie i dla twojej

pani dużo szczęścia.

Zdrowia Józefa i Rozalii!

Wasza królewska mość?

Witaj, królu.

Przyjmiesz mnie, bo już długo na audiencję czekam.

To coś ważnego?

Nie, ale chciałam o Helenie i Jaśku pomówić. Anno, mam teraz ważniejsze

na głowie. Tak, wiem, ale Helena...

Nie jest bez winy.

Przecież jej przebaczyłam.

Królewny miały przyjść do mnie na czytanie.

Czekam, czekam, a ich nie ma.

I jeszcze znalazłam suknię.

Sługa mówi, że to suknia Heleny.

Dwórka miała je zaprowadzić do ciebie, pani.

Była tam Helena.

Idź, idź.

Bolały mnie nogi.

Może odsłyszymy trochę?

Możemy. Na bagnach daleko.

Bagnach? Tak, na bagnach rosną lilii, a muszę mieć z nich wianek.

Chodźcie, musimy zdążyć przed nocą.

Dziękuję.