Original subtitles

Poprosiłam o dodanie trochę świeżych malin do kaszy.

Ojciec Elias każe je jeść dziewczynkom dla zdrowia. Dziękuję, Anna.

Proszę, tobie też na pewno posłużą.

Anno, nie o maliny mi chodzi.

Bardzo ci współczuję z powodu śmierci.

Gdyby coś się stało moim dzieciom.

A królewny tutaj były? Czy mi się wydawało?

Były. To właśnie wtedy straciłaś przytomność.

Pewnie się przestraszyły.

Najważniejsze, że już się czujesz lepiej.

I one o tym wiedzą.

Bardzo się ucieszyły, matko.

Chwalony, można, miłościwa pani.

Może, może, Katarzyno, porozmawiamy później.

Ja tylko na chwilę, bo zaraz ruszam w drogę.

Jak się tylko dowiedziałam, że... A dokąd się wybierasz, Katarzyno?

Czy to prawda, że królowa czuje się lepiej? Tak, Bogu dzięki.

A co takim smutnym głosem mówisz? Dlaczego?

Powidzę, że wciąż cierpi i nic z tym nie mogę zrobić.

Ból minie. Im mocniej go ktoś przeżywa, tym prędzej... Życzyłbym tego matce.

Mów, gdzie byłeś.

Małogoszczu, wypuściłem się na drogi. Tam nie wróciłem.

Niedługo zabraknie miejsca w lochach.

Czynimy, co kazałeś. Za drobne kradzieże, grzywna i pouczenie. Za

pręgierz. Za mordowanie.

Ojej, kiedy pójdziesz z nami? do koni. Jeszcze trochę, jak podrośniecie. Już

jestem duża. Wybacz królu, że cię przeszkodziłam.

Witaj, Jaśko. Królewnie, idziemy do nauki.

Nauki? Poznajemy życie zamku, ojcze.

Tak? I czego się nauczyłyście? Że wygląda jak mrowisko. Wszyscy pracują na

królową. Na króla.

Helena, zabierz się do lasu i pokaż prawdziwe mrowisko.

Nie. Nie pójdziemy do lasu.

Nie będziemy tam chodziły.

Czekają na nas.

Uważaj na złych ludzi w lesie. Pełno ich tam.

Pomodlimy się o dobrą podróż dla ciebie. I o zdrowie mojej kochanej ciotki. Nie

wiedziałam, że masz chorobę w rodzinie. Nie chciałam cię niepokoić, królowo

Anna.

Ten widok, z jakim oddaniem pielęgnujesz królową, chwytał za serce. I tu w sercu

poczułam, że nie mogę cię kłopotać moimi sprawami. Jeszcze w twoim stanie.

Właśnie.

Pójdę się położyć.

Wiem gdzie on jest.

Kto?

Jak to kto?

Ten Witwin.

Ponoć jest w Baranowie.

Jadę to sprawdzić.

Nie powinnaś w ogóle jechać.

Anna jest.

Dla mnie taka dobra.

To pozory. Ta choroba tak cię zmieniła.

A może on rozpoczął nowe życie?

Tak go uspokaja.

Była taka serdeczna i ciepła.

A gdy tylko pojawiła się Katarzyna, od razu się zmieniła.

Najważniejsze, że Katarzyna wyjeżdża.

Zastanie ją przyciknąć.

Egle, co ty jesteś taka blada?

Coś się stało?

Całą noc miałam tnie.

Jakie sny?

Arnat szedł przez gąszcz, który chwytał go za ręce i za głowę, jakby chciał

pochłonąć.

Wreszcie dotarł do kościoła.

Wtedy jacyś rycerze, zakonnicy, szarpali go i wyrzucili straszne rzeczy.

Jeden z nich miał koronę.

Na koniec zaczął padać deszcz. Deszcz?

Deszcz oznacza oczyszczenie.

Krwawy. To co to znaczy?

Śmierć albo rozlew krwi?

Egle, może ja powinnam poprosić o pomoc Olgierda?

Kogo poślesz?

Gabi już nie ma.

Działajmy cicho, spokojnie.

Zaufam mam.

Jasiek.

Najpierw to trzeba jakoś opatrzeć. Ojciec.

Ojciec, ojciec.

Ja wiem, że to jest potrzebna kobieca rączka, a nie zrzędzenie ojca.

Znam nawet jedną białą głowę, co oczy za tobą po kątach wypłakuje. Tak ci się

tylko wydaje.

Jak się nie ożenisz, to zaraz sam będziesz wyglądał jak jeden z tych,

ścigasz.

Zdziczejesz, zamkniesz się w sobie i żadna cię nie zechce.

Królu, panowie. Panowie wybaczą.

Mój świst pokulał, idę sprawdzić.

Najjaśniejsza Pani je zobaczył. Królowa Matka także. A ten się zawziął, no. Może

inna mu w oko wpadnie.

Obydwie. Grzegorzu, dostarczyli plan warowni?

To tak będzie, nie?

Tu wije się przemcza.

Tędy idzie droga. Zamek możemy postawić na wzgórzu, po lewej stronie. Miejsce

spalonego grozu.

Kamiennego Tatarzy nie spalą.

Tu będzie zamek górny z basztą.

Wokół... Budynki mieszkalne, dalej pod zamce, drugą basztą, wieżą bramną.

Moc. Nim dorosną moje córki, stanie więcej takich warowni. W Olguszu, w

Bobolicach, w Wieluniu. Z daleka będzie widać, że korona jest silna.

Tak, piękny plan, panie, tylko że skarbiec pusty.

A nowego podatku prędko nie ściągniesz. To co zamierzasz?

Czekać na żniwa? Nie czekajmy z tym do jesieni.

To co z nami warto czynić?

Czeka mnie trudna rozmowa.

List księdza biskupa znam na pamięć.

Łaska wiary i dar wspólnoty prowadzą nas do nieba.

Prostujcie ścieżki dla Pana i prostą drogą zmierzajmy do Betlejem, nie bacząc

wyrzeczenia. Piękne słowa. Parafianie byli głęboko poruszeni.

A jak przyjęli wieść o nowej dziesięcinie? Czy równie żywo jak moje

Martwią się nową daniną.

Wszak to sześć lat wyrzeczeń.

Królestwo niebieskie zdobywamy wyrzeczeniami. Parafianie podnieśli

Mówią, że muszą na co dzień zmagać się z wyrzeczeniami i to jest ich codzienna

krucjata, a Jerozolima daleko. Tak mówią kmiecie.

A ksiądz Pleban co myśli?

Ja?

Jakże śmiałbym się przeciwstawić woli samego papieża. Toż on jest naszym

pasterzem. Właśnie. I w takim razie ksiądz będzie mógł w moim imieniu

przekonać parafian i uspokoić.

Ksiądz biskup jest proszony do króla.

Pójdę, porozmawiam z nim o nowym podatku na budowę zamków.

Nie może go teraz nakładać.

Król nie ustąpi.

Ja też nie.

Z czego ten placek?

Nie słyszałaś z rzepy? Nie chcę, że pośmierdzi.

Z jeszek wzięłaś.

Daj, ja zjem.

Oj, zapomniało ci się pomodlić przed jedzeniem.

No i co z tego?

To grzech.

Ludzie gorsze rzeczy robią i żyją. Jakie?

Mordują. Boję się. Mówię mamie, że nas tracisz.

Nie. Nie powiesz.

Bo mama jest brzemienna.

A jak się zdenerwuje, to jej się brzemię zważy.

A wy chyba nie chcecie zabić dziecka, co?

Egle, chcesz się nawrócić?

Może zawołam ojca Wojciecha.

Ucieszy się.

Chciałabym zwiedzić kościoły w Krakowie.

Wszystkie?

To tak.

Święty Wojciech, święty Andrzej i święty Piotr na Grodzkiej.

Na rynku kościół Mariacki. No i jeszcze ojców dominikanów. A może pójdę z tobą?

Nie trzeba.

Pani Pileckiej nie ma. Powinnaś zostać na dworze.

Laudatur Jezus Chrystus.

In secula, seculorum, amen.

Biskupie pozwolisz, że poczęstuję cię winem?

Wybór jest trudny, bo owa wyborne.

To z Bolonii, a to z Florencji.

Pierwsze, pobudza zmysły nutą słodyczy. Drugie, ożywia umysł odrobiną

cierpkich tonów.

Florenckie, proszę.

Nie dziw, że ksiądz biskup?

Przedkłada umysł nad prostą przyjemność.

Mikołaju, dla mnie piwo.

I ja też poproszę.

Piękny list napisałeś, biskupie.

To opinia czy pochlebstwo?

Nie wolno ci używać broni, ale słowem festujesz mistrzowsko.

To przejdź do ataku, panie, bym mógł się wykazać.

O moim planie budowy warowni nie muszę ci mówić.

To ja nie muszę wypowiadać swojego zdania. Liczę, że je zmienisz. Każdy

wydany na tę budowę się zwróci.

Ale kiedy?

Jak? Miasta się rozrastają.

U nas, w Europie.

Dla mnie liczy się tylko Kraków.

Wiernych będzie coraz więcej i coraz więcej będą płacić.

Mieszczanie nie są rycerzami.

Musimy otoczyć ich murami, by czuli się bezpieczniej i pomnażali swoje dobra.

Coś w tym jest.

Zaczynam żałować, że Kościół nie może wspomóc Twoich planów, panie. Pożyczkę

zwrócę.

Jeszcze miesiąc temu otworzyłbym przed Tobą decyzjalny skarbiec, ale dzisiaj to

niemożliwe. Nowy podatek musi Ci wystarczyć.

Nie tylko Twój skarbiec jest pusty.

A poddani też liczą każdy grosz. Ja będę miał kłopot z zebraniem dziesięciny.

Wszyscy musimy się poświęcić.

Bulla papieża.

Nie pozostawia mi wyboru.

A co

to

za miny?

Są zmęczone.

Ty pewnie też.

Możesz odejść.

Trzeba strzec, dziewcząt.

Trzeba strzec, pani.

Ja się nimi zajmę, Helenu. Idź odpocznij.

A co?

Chcecie coś zjeść, zanim pójdziemy do babci? Dziękujemy, matko. Już jadłyśmy.

Nie gniewasz się, prawda?

Nie.

To dobrze, bo jak się pogniewasz, tak się dziecko cwaszy.

Mareńko, coś ty wymyśliłaś.

Was.

Gabija.

Wywrócali się o polewkę, a teraz biorą drugą dokładkę.

Wiadomo, holodziec o tej porze roku najlepszy. Oj, dobrze, że cię

Tylko się nie przyzwyczajaj.

Pamiętaj, czekam tylko na Witautesa.

Czekasz chyba na kogo innego.

Niby na kogo.

Widziałem waszą chackę w lesie. Z tym panem z zamku.

Co się stało?

Nic.

Gabija?

Byłem przekonany, że biskup wymiga się od daniny.

Uświadomił mi, że kiedy nałożą się podatki, nasz z kościelną dziesięciną

ubogim będzie ciężko. Za ciężko spłacać i ciężko wyżyć.

To może pomyśleć o bogatych. Może wybrać pożyczkę. Król ma pożyczać od

poddanych. Ale w Europie to znana praktyka.

W Krakowie jest ktoś taki, kto mógłby pomóc.

Mam wezwać?

Muszę to przemyśleć.

Polu, tamtej nocy, tamtej nocy ja nie byłam z tobą. Błagam cię, to czary.

Czary. Jak to ja rzuciłam?

Czary, Polu, błagam cię, błagam. Ja nie wiem, co się ze mną dzieje. Te wszystkie

myśli. Ja muszę mieć męża, ja muszę wyjść za mąż i hodować kwiaty.

Wstaw się ze mną do Jaśka, błagam cię. On cię wysłucha, on cię szanuje. Proszę

cię, błagam cię, zlituj się. Proszę, zlituj się.

Wstawaj.

Wstawaj. Co z tobą?

Ja piję.

Po siłą, żeby się podeszła. Ale zostań tutaj.

Ja jestem od gotowania.

Ty odgadaj, nie odgadź mi.

Jak państwo będą tu jadać, będziemy bogaci. Ty też.

A idź.

A te grzyby?

Arcydzieło.

Bardzo mi przykro, Gabio, że straciłaś z mojego powodu posadę na dworze.

Nic takiego na ciebie nie powiedziała.

Nie mogłam przewidzieć, że królowa Anna tak niesprawiedliwie cię potraktuje.

Do końca życia sobie tego nie wybaczy.

Chyba, że ty mi wybaczysz, Gabio.

Gabio, tak powinien postąpić każdy chrześcijanin.

Ale ty jesteś z Litwy.

Myślicie, że jak kto z Litwy, to nie może być ochrzciony.

Ja jestem.

Ale wolałaby być poganka, niż taka zakłomana się ścianka jak ty.

Oszalałaś kobieto?

Babciu, ty żyjesz. Jest to dobrze.

I bardzo się za wami stęskniłam.

Mamy teraz dużo ważnych zajęć z Heleną. Wiem, słyszałam o tym i mam dla was

nagrodę.

Przeczytam wam legendę o roku Wawelu.

Spisanym przez mistrza Wincentego, zwanego Kadłubkiem, który był biskupem

naszym drodzie. Mieszkał tutaj, w naszym zamku? Tak, oczywiście.

Chcecie posłuchać? Tak!

Ja też mogę posłuchać?

Dawno, dawno temu rządził na Wawelu król Krak.

Tak, pani.

Tak, pani.

I ci prosię o wybaczenie.

Bo na Wawelu rozjeżdżę się, jak ty się odnosisz do dostojnych osób.

Masz słuszność.

Naprawdę?

Powinnam pomówić z tą domu.

Wszystko. No zgodę.

Przepraszam, milostiwa pani.

Moja droga Gabija.

Ja też nie jestem bez winy. Jeśli dzieci wszystko nie będą mogły osiągnąć.

Chodzić dobrze na drogę.

Pięknie wygląda, ale tyle już zjadłam.

Na pojednanie powiadasz.

Trwo niebieskie.

Gabio, marnujesz się w tej noży.

Smacznego.

Czuję się zaszczycony, że król chce się ze mną zobaczyć.

Wiesz, dlaczego cię wezwałem?

Są dwie możliwości, królu.

Albo chcecie nas, panie, wygnać, Albo pożyczyć pieniądze.

Nie mam zamiaru nikogo, kto żyje uczciwie, wyganiać.

Mówiłem nie przeszkadzać.

Ale wasza wysokość. Biskup Grot mówi, że musi natychmiast...

Miłościwy

panie, lichwiarz na bawelu? Na tym zamku wieści są szybsze od błyskawicy.

To innowierca.

Ksiądz biskup zdaje się zapominać, jak wielu konsekrowanych ma u mnie dług.

Milcz, Lewek, z królem mówię. Panie, nie godzi się kalać korony takimi układami.

Są inne sposoby.

Nie pożyczaj od Żyda. Księże biskupie, sam mówiłeś, że nie mam wyboru.

Nie zadłużaj korony u lichwiarza.

Święty Tomasz naucza, że lichwa to grzech.

Biskup mówi to samo, ale grosza dać nie chce.

Ja ci dam.

Wrócę do Sącza po moje klejnoty.

Matko, nie mogę.

Ale ja chcę ci pomóc.

Wierzysz w twój plan, synu.

Dam radę go wykonać. Nie odstąpię od niego.

A teraz... Weź to.

Proszę, weź.

I pierdzień.

Choćby na wieżę w Będzinie.

Miłościwe pani, musimy się pośpieszyć, jeżeli mamy zdążyć do najbliższej karmy

przed zmrokiem. Źle się czuję.

Łakomstwo to jeden z grzechów głównych.

Jest was dwóch?

Dwóch? Nie zdawało mi się.

Jezus Maria!

Co się dzieje?