Original subtitles

Proszę. Pani? Tak? Wybacz, że przychodzę w porze modlitwy. Masz gości? A kto

przyjechał? Król Kazimierz i książe Świdnicki.

Kunegunda?

W oknarze wielkiej nocy Pan Bóg wezwał ją do siebie.

Posłowie z listami przepadli, więc wieść dotarła na Wawel dopiero wczoraj.

Tyle czasu nie żyje moje dziecko.

A ja nie przeczułam.

Nigdzie nie chcę być sama.

Matko, gdybyś nas potrzebowała...

Nie przeczułam.

Laudatur Iesus Christus. In secula seculorum, Amen.

Cieszę się, że przyszedłeś tak szybko.

Potrzebuję pomocy w przeczytaniu tego listu.

Co to za list?

Znalazłam go na podłodze w mojej sypialni.

Więc nie tego pani otrzymałaś?

Podejrzewam, że jest to list Katarzyny Pileckiej, ale nie mam pewności.

Proszę, niech mi go ojciec przeczyta.

Nie mogę, to nie są słowa skierowane do ciebie. Wiem, ale ja czuję, że one mnie

dotyczą. Ja nie chcę znać cudzych tajemnic. Po prostu czuję, że to inni

tajemnice przede mną.

Proszę.

Jest tam coś o mnie?

Eleno, Pudzia jest głodna.

Co się dzieje?

Jestem brudna.

Wcale nie.

Wyjdź stąd!

Wyjdź stąd! Nie patrz na mnie! Wyjdź stąd!

Matki.

To ja, Kazimierz.

Słyszysz mnie?

Powiedz coś.

Odezwij się.

Polko, wezwij medyka.

Szybko!

Mówisz mi, żebym uważała na ludzi w moim otoczeniu.

Egle też ostrzega mnie przed zdradą.

Pani, powiesz swoje troski Chrystusowi.

Kiedy się modlę, czuję się silniejsza. Ale mogę nie obronić się przed atakiem,

jeśli nie będę wiedziała, z której strony nadejdzie.

To list Katarzyny. Na nią mam uważać?

Proszę.

Miłościwa pani, przyszłam zapytać, czy czegoś nie potrzebujesz. Ale widzę, że

jesteś w dobrych rękach.

Najlepszych na trudne czasy.

Ogromna strata.

Nie mogę uwierzyć, że księżna Kunegunda już nigdy nie zawita na Wawel.

To była taka wspaniała osoba.

Zawsze mówiła prawdę. I obce jej były zawiści o mowa.

Miłościwa Pani, Ojcze Wojciechu, nie będę już przeszkadzać.

Szukała tego listu.

To ona go napisała?

Czy dostała od królowej?

Co w nim jest?

Katarzyna relacjonuje królowej, co dzieje się na dworze.

Pisze jej o poszukiwaniach twojego przyjaciela z Litwy.

Tego właśnie się obawiałem, smutku, który zatruje twoje myśli.

Ten wyjazd do Sącza to były tylko pozory.

Królowa nadal chce się mnie pozbyć z dworu i przed niczym się nie cofnie.

Pani, co mogę zrobić?

Zachować tę rozmowę w tajemnic.

I nauczyć mnie czytać.

Zrób to dla mnie, ojcze.

Żebym wiedziała, co przeciwko mnie knują.

I żebym mogła się bronić.

Chcesz jeszcze dokładki?

No, jeśli chcesz, żebym się rozchorował z przejedzenia, to poproszę. Dobrze, że

ci humor dopisuje.

Tobie też.

Nareszcie.

Wiesz,

ciągle myślę o tym miejscu przy Bramie Floriańskiej.

To handlowanie, jak znalazł.

Pójdę, zobaczę.

Stać nas na to, Ruziu?

Trochę pieniędzy mam.

Chciałbym ci jakoś pomóc, ale widzisz, leżę tutaj jak kłoda, a ty sama ze

wszystkim zostałaś.

A ty dokąd? Chciałem chociaż misy umyć. Musisz leżeć, wydobrzeć.

Sama pójdę.

Po drodze zajrzę do kościoła. Tam nam wszedł Amartina.

Leż.

Nasza wysokość wybaczy, ale nie umiem pomóc. Nie wiecie, co jej dolega? Nie.

Słyszałem o podobnym przypadku, ale leczenia nie znam.

Może inny medyk z większym doświadczeniem powinien zobaczyć królową

jak najszybciej.

Jest w Trudaki? Pośle po niego.

Nie ma, książę. W Krakowie najbliżej. Wjedziemy, matko, do Krakowa.

Muszę was ostrzec, panie. Królowa takiej podróży może nie przetrzymać. Przecież

nie mogę jej tu zostawić. Sprawy nie potraficie jej pomóc. Może spokój byłby

stosownym lekiem odpoczynek.

A jeśli to nie wystarczy?

Strachimy tylko czas.

Odczegam.

Podróż w tym stanie jest wielkim ryzykiem.

Lepiej zaczekajmy.

Jak tylko królowie się polepszy, zabierzemy ją do Krakowa. Przecież nie

siedzieć i patrzeć, jak umiera. Nie słyszałeś, co powiedział medyk?

Odrób na razie ją na śmierć.

Matko.

Matko.

Matko.

Ponożę pod sercem jej wnuka.

Ale to wciąż za mało, żeby ją zadowolić.

Właśnie ze względu na dziecko musisz się uspokoić.

Takie wzburzenie może mu zaszkodzić.

A zło, które mnie oddaczy, nie zaszkodzi?

Zaparzę ziół na uspokojenie.

Nie, Egle.

Zioła tu nie pomogą. Co chcesz zrobić?

Twoja przepowiednia się sprawdziła.

Zdradziła mnie bliska osoba, teraz kolejna. To kolejny dowód. Ile jeszcze

będzie? Jak mogę ci pomóc?

Najpierw odłóż.

Ten list do sypialni dziewczynek.

Katarzyna myśli, że tam go zgubiła. A potem dowiedz się, czy Arunas jest w

Krakowie.

Jeśli jest, to co robi?

Wiem, że kazałam mu zniknąć na zawsze, ale jeśli jest w pobliżu, ja muszę to

wiedzieć.

A my nasz Arunasa. Jeśli on chce się ukryć, nikt go nie znajdzie.

Wiem.

Ale wiem też, że może znajdziesz jakiś sposób, żeby mi pomóc.

Są tu szczury?

Szczury? Tutaj nie.

Skąd? A ten dziwny zapach?

Może jakaś myszka się oddała.

Kota weźmiecie dwa dni i będzie po sprawie. A ja się muszę zastanowić.

Nie radzę zwlekać.

Mam innych chętnych.

Tak się tylko mówi. Ja się znam na handlowaniu.

Kupić dom to nie to samo, co worek fasoli.

Dobić targu trzeba umieć z każdym.

Jak ktoś dobrze nie umie kupić fasoli, to i za dom przepłacisz.

A, proszę, mili państwo.

Zapraszam.

Proszę.

To jest główna izba.

Nie tak wyobrażałem sobie nasz wspólny dom.

Może jak się posprząta, będzie inaczej.

Ma być wspaniale, a nie znośnie.

Chodźmy stąd.

Przepraszam cudzko. Za co?

Niepotrzebnie ci to zabrałem.

Chciałeś dobrze.

Mogę wziąć część zapłaty teraz, a część za jakiś czas.

Ja już teraz mam tyle, ile trzeba.

Od ręki.

Requiescat in pace.

Współczuję, bardzo współczuję królowi. Jak zareagował?

Prosił, aby dać na mszę za duszę księżnej.

Księżna Kunegunda.

Przecież ja widziałem, jak dorastała.

Odprawię nabożeństwo choćby i zaraz. Nie lepiej, jak król wróci?

Słyszałem, że dwóch posłów zamordowano.

Dwóch księży Bolko wysłał.

I żaden nie dotarł.

Zobaczycie, z tego jeszcze wojna będzie.

Biskupie, dlaczego od razu wojna?

No nie od razu, ale musimy się do niej przygotować.

To znaki, których nie wolno lekceważyć.

Zabici posłowie, teraz ten podejrzany człowiek, którego widziałem w karczmie.

kim ty mówisz?

Podawał się za mnicha z tyńca, ale opadł Michał dziwnym trafem, nic o nim nie

słyszał. Śpiek?

Komuś zależało na tym, żeby posłowie nie dojechali. Jestem tego pewien.

No jeśli to tylko zwykły rozwój może. Zależało im tylko na koniach, a nie na

listach. Ale dwa napady na dwóch posłów? To nie może być przypadek.

Dla komu zależało na tym, żeby król nie dostał listów od księcia?

Czesi chcą skorzystać na tym, że jesteśmy słabi, a księgacy pewnie są z

zmowie. Jak oszalały porywam za broń, lecz na cóż to zda się.

Werginiusz Eneida.

Mikołaj. Nie do poznania, panowie pozwolą.

Mikołaj Ligęza, nasz podczaszy. Do usług.

To o tobie wciąż słyszę, panie. Zapamiętuj, panie, tylko to, co dobre.

Odpłacę jeszcze.

A król?

Pojechał do Sącza ze smutnymi wieściami, że księżna Kunegunda umarła.

A, to stąd ten grobowy ziom i martwa cisza. Bóg upomni się o wszystkich.

O ciebie również, panie.

Ale póki tego nie zrobił, wolę żyć w przyjaźni ze światem, nie z kostuką.

Jeśli króla nie ma, królowej radbym się pokłonić.

Piękny. Duża, jasna izba, a przed domem placyk. Będzie można twoje misy wystawić

na półkach w środku i na stole przed wejściem. A do studni daleko?

Niedaleko. Wiecie, jak nie weźmiemy, to będziemy żałować.

Musiałbym sam zobaczyć, zanim się zdecyduję.

No jak pójdziesz?

Ja muszę dać odpowiedź do jutra.

Iż akurat tą nogą, no. Jest bardzo dużo chętnych.

Sama widziałam ludzi z dworu, jak oglądali.

Ty co?

Skoczysz się?

Pod jednym warunkiem.

Jakim?

Że mnie pocałujesz.

No to trudno.

Nici ze sklepu.

Cóż to za sprawa? Co się stało?

Nad jej kształtami trudzili się Bóg i Matka Natura.

Czuję się zaszczycony i do stóp się kłaniam. Mikołaj i Gęza.

Królowo, poznaj nowego urzędnika dworu.

Młodego, nie tylko nowego. I wprost ze słonecznej bolonii. A to ty będziesz pod

czasem? Póki co już jestem admiratorem twojej urody, pani.

Cieszę się, że wreszcie przybyłeś, Mikołaju. Król bardzo na ciebie czeka.

Teraz zażałuję, że pozwoliłem sobie na małą zwłokę.

A na miejscu króla nigdzie bym nie wyjeżdżał.

Szukać kogoś? Co się dzieje? Dlaczego nie możemy iść do kaplicy? Bo nie.

Proszę być szczekolnego, nie pójdzie do piekła.

Piekło już jest na ziemi.

Powiem mamie, że zaraz wbędzie i wyluznisz.

Ja, ja straszę?

To możemy pójść?

Koniecznie.

W kopytce jest ciemno.

Mój syn Jan, kasztelan małogoński, nie mierza z gołczy ochmistrz. Obaj w

rycerskim boju zaprawieni jak nikt.

To mnie coś, Mikołaje.

Śniłeś żołnierza koszmarów?

No, to już dobrze. Będzie się z kimś wina napić i w karty pograć.

Bałem się, że to tamty tylko to dom duchów, a nie żywych ludzi.

Tylko, że u nas wina zbyt wiele się nie pija.

No, to już mam sucho w ustach.

Ale miodu i piwa mamy pod dostatkiem.

No, to jestem uracowany.

Widzę, że jako podczaszy mam sporo do zrobienia.

Słuchajcie, Mikołaje.

Studiował na uniwersytetach, możecie się wiele nauczyć. Kasztelanie, nie dworuś

złomnego. To ja zazdroszczę, panowie, wam ryterskiego, prawdziwego życia.

Miłościwa pani, Mikołaj opowiada o swojej długiej podróży z Włoch.

Tak, ciesznie, pani.

Jadąc tutaj, widziałem wpadwie freski. Niejakiego Giotta di Bondone. W kaplicy

koło pałacu od Krowenich.

Odebrało mi mowę. Chociaż ci, którzy mnie znają, powiedzą, że jest to

niemożliwe. A jednak.

Ten blask, bogactwo kolorów, ta jasność.

A potem pojechałem na północ i było coraz ciemniej, coraz smutniej, coraz

straszniej. Aż w końcu dojechałem na Wawel.

Co tu tak ciemno? Zapalcie więcej świec, przynieście szachy.

Słyszeliście o szachach? A o muzyce słyszeliście?

Dość!

Zmarła siostra naszego króla.

Zamordowano gońców.

Trzeba odprawić mchę za księżną i znaleźć innych. To się teraz liczy.

to, to, to, to, to, to.

Nie potrzebujemy tu błaznów.

Ale kogoś, kto będzie służył królowi i koronie.

Twój ojciec oddał życie za królową.

A ty jesteś na to gotów?

Jestem, biskupie.

Zostałem wychowany na rycerza.

Święty Franciszek z Astyru naucza, że życie nie musi być ciągłą astytą.

Należy chwalić dzieło stworzenia i czerpać radość z każdego dnia.

Mówi także, że nic nie posiadamy poza naszymi chorobami i codziennym

krzyża.

Czytałeś chyba tylko jedną stronę z rozłożonej księgi. Czytam to, co krzepi.

Uprzeć o tym króla. Sądzisz, że czytasz więcej niż tylko to, co jest ci wygodne.

Zaczniemy ucztę bez króla.

Widocznie nie wróci dzisiaj z Sącza.

Ligęza, usiądź proszę z nami do stołu.

Dziękuję ci, miłościwa pani.

Ratujesz mnie przed śmiercią głodową.

Chociaż ksiądz biskup przekonuje, że i to warto rozważyć.

Królowa Jadwiga.