All language subtitles for Korona krolow odc 24

Proszę. Pani? Tak? Wybacz, że przychodzę
w porze modlitwy. Masz gości? A kto

przyjechał? Król Kazimierz i książe
Świdnicki.

Kunegunda?

W oknarze wielkiej nocy Pan Bóg wezwał
ją do siebie.

Posłowie z listami przepadli, więc wieść
dotarła na Wawel dopiero wczoraj.

Tyle czasu nie żyje moje dziecko.

A ja nie przeczułam.

Nigdzie nie chcę być sama.

Matko, gdybyś nas potrzebowała...

Nie przeczułam.

Laudatur Iesus Christus. In secula
seculorum, Amen.

Cieszę się, że przyszedłeś tak szybko.

Potrzebuję pomocy w przeczytaniu tego
listu.

Co to za list?

Znalazłam go na podłodze w mojej
sypialni.

Więc nie tego pani otrzymałaś?

Podejrzewam, że jest to list Katarzyny
Pileckiej, ale nie mam pewności.

Proszę, niech mi go ojciec przeczyta.

Nie mogę, to nie są słowa skierowane do
ciebie. Wiem, ale ja czuję, że one mnie

dotyczą. Ja nie chcę znać cudzych
tajemnic. Po prostu czuję, że to inni

tajemnice przede mną.

Proszę.

Jest tam coś o mnie?

Eleno, Pudzia jest głodna.

Co się dzieje?

Jestem brudna.

Wcale nie.

Wyjdź stąd!

Wyjdź stąd! Nie patrz na mnie! Wyjdź
stąd!

Matki.

To ja, Kazimierz.

Słyszysz mnie?

Powiedz coś.

Odezwij się.

Polko, wezwij medyka.

Szybko!

Mówisz mi, żebym uważała na ludzi w moim
otoczeniu.

Egle też ostrzega mnie przed zdradą.

Pani, powiesz swoje troski Chrystusowi.

Kiedy się modlę, czuję się silniejsza.
Ale mogę nie obronić się przed atakiem,

jeśli nie będę wiedziała, z której
strony nadejdzie.

To list Katarzyny. Na nią mam uważać?

Proszę.

Miłościwa pani, przyszłam zapytać, czy
czegoś nie potrzebujesz. Ale widzę, że

jesteś w dobrych rękach.

Najlepszych na trudne czasy.

Ogromna strata.

Nie mogę uwierzyć, że księżna Kunegunda
już nigdy nie zawita na Wawel.

To była taka wspaniała osoba.

Zawsze mówiła prawdę. I obce jej były
zawiści o mowa.

Miłościwa Pani, Ojcze Wojciechu, nie
będę już przeszkadzać.

Szukała tego listu.

To ona go napisała?

Czy dostała od królowej?

Co w nim jest?

Katarzyna relacjonuje królowej, co
dzieje się na dworze.

Pisze jej o poszukiwaniach twojego
przyjaciela z Litwy.

Tego właśnie się obawiałem, smutku,
który zatruje twoje myśli.

Ten wyjazd do Sącza to były tylko
pozory.

Królowa nadal chce się mnie pozbyć z
dworu i przed niczym się nie cofnie.

Pani, co mogę zrobić?

Zachować tę rozmowę w tajemnic.

I nauczyć mnie czytać.

Zrób to dla mnie, ojcze.

Żebym wiedziała, co przeciwko mnie
knują.

I żebym mogła się bronić.

Chcesz jeszcze dokładki?

No, jeśli chcesz, żebym się rozchorował
z przejedzenia, to poproszę. Dobrze, że

ci humor dopisuje.

Tobie też.

Nareszcie.

Wiesz,

ciągle myślę o tym miejscu przy Bramie
Floriańskiej.

To handlowanie, jak znalazł.

Pójdę, zobaczę.

Stać nas na to, Ruziu?

Trochę pieniędzy mam.

Chciałbym ci jakoś pomóc, ale widzisz,
leżę tutaj jak kłoda, a ty sama ze

wszystkim zostałaś.

A ty dokąd? Chciałem chociaż misy umyć.
Musisz leżeć, wydobrzeć.

Sama pójdę.

Po drodze zajrzę do kościoła. Tam nam
wszedł Amartina.

Leż.

Nasza wysokość wybaczy, ale nie umiem
pomóc. Nie wiecie, co jej dolega? Nie.

Słyszałem o podobnym przypadku, ale
leczenia nie znam.

Może inny medyk z większym
doświadczeniem powinien zobaczyć królową

jak najszybciej.

Jest w Trudaki? Pośle po niego.

Nie ma, książę. W Krakowie najbliżej.
Wjedziemy, matko, do Krakowa.

Muszę was ostrzec, panie. Królowa takiej
podróży może nie przetrzymać. Przecież

nie mogę jej tu zostawić. Sprawy nie
potraficie jej pomóc. Może spokój byłby

stosownym lekiem odpoczynek.

A jeśli to nie wystarczy?

Strachimy tylko czas.

Odczegam.

Podróż w tym stanie jest wielkim
ryzykiem.

Lepiej zaczekajmy.

Jak tylko królowie się polepszy,
zabierzemy ją do Krakowa. Przecież nie

siedzieć i patrzeć, jak umiera. Nie
słyszałeś, co powiedział medyk?

Odrób na razie ją na śmierć.

Matko.

Matko.

Matko.

Ponożę pod sercem jej wnuka.

Ale to wciąż za mało, żeby ją zadowolić.

Właśnie ze względu na dziecko musisz się
uspokoić.

Takie wzburzenie może mu zaszkodzić.

A zło, które mnie oddaczy, nie
zaszkodzi?

Zaparzę ziół na uspokojenie.

Nie, Egle.

Zioła tu nie pomogą. Co chcesz zrobić?

Twoja przepowiednia się sprawdziła.

Zdradziła mnie bliska osoba, teraz
kolejna. To kolejny dowód. Ile jeszcze

będzie? Jak mogę ci pomóc?

Najpierw odłóż.

Ten list do sypialni dziewczynek.

Katarzyna myśli, że tam go zgubiła. A
potem dowiedz się, czy Arunas jest w

Krakowie.

Jeśli jest, to co robi?

Wiem, że kazałam mu zniknąć na zawsze,
ale jeśli jest w pobliżu, ja muszę to

wiedzieć.

A my nasz Arunasa. Jeśli on chce się
ukryć, nikt go nie znajdzie.

Wiem.

Ale wiem też, że może znajdziesz jakiś
sposób, żeby mi pomóc.

Są tu szczury?

Szczury? Tutaj nie.

Skąd? A ten dziwny zapach?

Może jakaś myszka się oddała.

Kota weźmiecie dwa dni i będzie po
sprawie. A ja się muszę zastanowić.

Nie radzę zwlekać.

Mam innych chętnych.

Tak się tylko mówi. Ja się znam na
handlowaniu.

Kupić dom to nie to samo, co worek
fasoli.

Dobić targu trzeba umieć z każdym.

Jak ktoś dobrze nie umie kupić fasoli,
to i za dom przepłacisz.

A, proszę, mili państwo.

Zapraszam.

Proszę.

To jest główna izba.

Nie tak wyobrażałem sobie nasz wspólny
dom.

Może jak się posprząta, będzie inaczej.

Ma być wspaniale, a nie znośnie.

Chodźmy stąd.

Przepraszam cudzko. Za co?

Niepotrzebnie ci to zabrałem.

Chciałeś dobrze.

Mogę wziąć część zapłaty teraz, a część
za jakiś czas.

Ja już teraz mam tyle, ile trzeba.

Od ręki.

Requiescat in pace.

Współczuję, bardzo współczuję królowi.
Jak zareagował?

Prosił, aby dać na mszę za duszę
księżnej.

Księżna Kunegunda.

Przecież ja widziałem, jak dorastała.

Odprawię nabożeństwo choćby i zaraz. Nie
lepiej, jak król wróci?

Słyszałem, że dwóch posłów zamordowano.

Dwóch księży Bolko wysłał.

I żaden nie dotarł.

Zobaczycie, z tego jeszcze wojna będzie.

Biskupie, dlaczego od razu wojna?

No nie od razu, ale musimy się do niej
przygotować.

To znaki, których nie wolno lekceważyć.

Zabici posłowie, teraz ten podejrzany
człowiek, którego widziałem w karczmie.

kim ty mówisz?

Podawał się za mnicha z tyńca, ale opadł
Michał dziwnym trafem, nic o nim nie

słyszał. Śpiek?

Komuś zależało na tym, żeby posłowie nie
dojechali. Jestem tego pewien.

No jeśli to tylko zwykły rozwój może.
Zależało im tylko na koniach, a nie na

listach. Ale dwa napady na dwóch posłów?
To nie może być przypadek.

Dla komu zależało na tym, żeby król nie
dostał listów od księcia?

Czesi chcą skorzystać na tym, że
jesteśmy słabi, a księgacy pewnie są z

zmowie. Jak oszalały porywam za broń,
lecz na cóż to zda się.

Werginiusz Eneida.

Mikołaj. Nie do poznania, panowie
pozwolą.

Mikołaj Ligęza, nasz podczaszy. Do
usług.

To o tobie wciąż słyszę, panie.
Zapamiętuj, panie, tylko to, co dobre.

Odpłacę jeszcze.

A król?

Pojechał do Sącza ze smutnymi wieściami,
że księżna Kunegunda umarła.

A, to stąd ten grobowy ziom i martwa
cisza. Bóg upomni się o wszystkich.

O ciebie również, panie.

Ale póki tego nie zrobił, wolę żyć w
przyjaźni ze światem, nie z kostuką.

Jeśli króla nie ma, królowej radbym się
pokłonić.

Piękny. Duża, jasna izba, a przed domem
placyk. Będzie można twoje misy wystawić

na półkach w środku i na stole przed
wejściem. A do studni daleko?

Niedaleko. Wiecie, jak nie weźmiemy, to
będziemy żałować.

Musiałbym sam zobaczyć, zanim się
zdecyduję.

No jak pójdziesz?

Ja muszę dać odpowiedź do jutra.

Iż akurat tą nogą, no. Jest bardzo dużo
chętnych.

Sama widziałam ludzi z dworu, jak
oglądali.

Ty co?

Skoczysz się?

Pod jednym warunkiem.

Jakim?

Że mnie pocałujesz.

No to trudno.

Nici ze sklepu.

Cóż to za sprawa? Co się stało?

Nad jej kształtami trudzili się Bóg i
Matka Natura.

Czuję się zaszczycony i do stóp się
kłaniam. Mikołaj i Gęza.

Królowo, poznaj nowego urzędnika dworu.

Młodego, nie tylko nowego. I wprost ze
słonecznej bolonii. A to ty będziesz pod

czasem? Póki co już jestem admiratorem
twojej urody, pani.

Cieszę się, że wreszcie przybyłeś,
Mikołaju. Król bardzo na ciebie czeka.

Teraz zażałuję, że pozwoliłem sobie na
małą zwłokę.

A na miejscu króla nigdzie bym nie
wyjeżdżał.

Szukać kogoś? Co się dzieje? Dlaczego
nie możemy iść do kaplicy? Bo nie.

Proszę być szczekolnego, nie pójdzie do
piekła.

Piekło już jest na ziemi.

Powiem mamie, że zaraz wbędzie i
wyluznisz.

Ja, ja straszę?

To możemy pójść?

Koniecznie.

W kopytce jest ciemno.

Mój syn Jan, kasztelan małogoński, nie
mierza z gołczy ochmistrz. Obaj w

rycerskim boju zaprawieni jak nikt.

To mnie coś, Mikołaje.

Śniłeś żołnierza koszmarów?

No, to już dobrze. Będzie się z kimś
wina napić i w karty pograć.

Bałem się, że to tamty tylko to dom
duchów, a nie żywych ludzi.

Tylko, że u nas wina zbyt wiele się nie
pija.

No, to już mam sucho w ustach.

Ale miodu i piwa mamy pod dostatkiem.

No, to jestem uracowany.

Widzę, że jako podczaszy mam sporo do
zrobienia.

Słuchajcie, Mikołaje.

Studiował na uniwersytetach, możecie się
wiele nauczyć. Kasztelanie, nie dworuś

złomnego. To ja zazdroszczę, panowie,
wam ryterskiego, prawdziwego życia.

Miłościwa pani, Mikołaj opowiada o
swojej długiej podróży z Włoch.

Tak, ciesznie, pani.

Jadąc tutaj, widziałem wpadwie freski.
Niejakiego Giotta di Bondone. W kaplicy

koło pałacu od Krowenich.

Odebrało mi mowę. Chociaż ci, którzy
mnie znają, powiedzą, że jest to

niemożliwe. A jednak.

Ten blask, bogactwo kolorów, ta jasność.

A potem pojechałem na północ i było
coraz ciemniej, coraz smutniej, coraz

straszniej. Aż w końcu dojechałem na
Wawel.

Co tu tak ciemno? Zapalcie więcej świec,
przynieście szachy.

Słyszeliście o szachach? A o muzyce
słyszeliście?

Dość!

Zmarła siostra naszego króla.

Zamordowano gońców.

Trzeba odprawić mchę za księżną i
znaleźć innych. To się teraz liczy.

to, to, to, to, to, to.

Nie potrzebujemy tu błaznów.

Ale kogoś, kto będzie służył królowi i
koronie.

Twój ojciec oddał życie za królową.

A ty jesteś na to gotów?

Jestem, biskupie.

Zostałem wychowany na rycerza.

Święty Franciszek z Astyru naucza, że
życie nie musi być ciągłą astytą.

Należy chwalić dzieło stworzenia i
czerpać radość z każdego dnia.

Mówi także, że nic nie posiadamy poza
naszymi chorobami i codziennym

krzyża.

Czytałeś chyba tylko jedną stronę z
rozłożonej księgi. Czytam to, co krzepi.

Uprzeć o tym króla. Sądzisz, że czytasz
więcej niż tylko to, co jest ci wygodne.

Zaczniemy ucztę bez króla.

Widocznie nie wróci dzisiaj z Sącza.

Ligęza, usiądź proszę z nami do stołu.

Dziękuję ci, miłościwa pani.

Ratujesz mnie przed śmiercią głodową.

Chociaż ksiądz biskup przekonuje, że i
to warto rozważyć.

Królowa Jadwiga.