Original subtitles

Przestraszyłaś mnie. Dlaczego się skradasz po nocy?

Nie spalę i odejdzie.

O czym ty mówisz? Kto odejdzie?

Nic, nic.

Śpisz. Chodzi o mnie, o dziecko?

Czekaj.

Święta Jadwiga, miej nas, chłopiec.

Kazimierza, nasze córki.

I to dziecko w moim łonie.

Bracie Szymonie, mam dla ciebie zadanie.

Zaniesiesz to do Krakowa, do karczmy przy lesie.

Spokojnie.

Przecież nie spotkasz królowej w karczmi.

Dworcy też tam nie zaglądają.

Właśnie dlatego tam pójdziesz.

Łatwo dotrzymywać ślubów milczenia w ogrodzie przy grządkach.

Trudniej w karczmie.

Wierzę, że sobie poradzisz.

Nie wróć się.

Więcej wiary, bracie. Wybacz.

Ja mu ufam.

Ale brat Szymon chyba jeszcze w siebie nie wierzy.

Niech się upewni, że jest tu, bo chce z nami być.

Egle, widziałam. Co tam chowasz?

Najpierw mnie budzisz w nocy, mamroczysz jakieś uroki, a teraz wkładasz mi takie

co i za łóżko?

Nie zaszkodzi, a może pomóc. Co tu jeszcze jest?

Czartopu hegle, no prosiłam cię. Co ja powiem Kazimierzowi, jak on to zobaczy?

To odstrasza szczury. Szczury?

Bez żadnych zabobonów.

Nocnice przyszły do mnie z przepowiednią. Ktoś bliski cię zdradzi.

zdradzi? Nie wiem, ale dzięki temu...

Prędzej ten zdrajca się powiesi, zadźga lub utopi, niż do ciebie zbliży. Nie

pozwolę cię skrzywdzić.

Lepiej pomoże relikwia niż te twoje przepowiednie. Zabierz mi to stąd. Ja

pozostanę przy swoich sposobach, a ty przy swoich.

Nieważne, czy nasze, czy chrześcijańskie.

Wyleciałały.

Zdrada to straszna rzecz.

Ale kto mógłby to zrobić?

Arunas na pewno nie.

Pewnie Helena. Była blisko, już raz mnie zdradziła i może zrobić to znowu.

Prawda? Na kimś, kto zdradził, nie można dłużej polegać. Egle, serce mi bije

szybciej przez te twoje przepowiednie. Ja nie mogę w każdym widzieć wroga.

I nie chcę.

Jak Grot mógł mi to zrobić?

Obiecał, że poprze rodzajem, a potem obrócił się przeciwko mnie.

Judasz! Raz poprosiłem go o pomoc.

Kazimierz, on też ciebie prosił.

Wiedział, że nie może być łaski dla Krystyna.

Znasz biskupa, jego ambicje.

Prawo jest prawem.

Nie zwodziłem go tak, jak on mnie.

A mnie medyk odradził mycie wodą.

Święty Hieronim twierdził, że kto przyjął chrzest, ten nie musi się myć.

No, on nawet nie powinien.

Przecierał sobie twarz takim suchym płótnem i od razu mnie zęby nie bolą.

Trzeba napisać skargę na biskupa Grota do Ojca Świętego.

Dosyć tego puszczenia się po Krakowie. Niech biskupem zostanie ktoś

skromniejszy. O tym zdecydować może tylko papież. Ale jak wiemy, dobrze

się zna z ojcem biskupa.

Nawet bardzo dobrze. Nie daruję mu tego.

Uraził cię królu.

To jest widoczne.

Ale lepiej mieć go po swojej stronie. Dlatego myślę, że tym razem

powinieneś ustąpić.

Lub chociaż udawać, że się ustępuje.

Grot chce wojny?

To może udawaj królu, że się do niej szykuje. Nie będę udawał, że się zgadzam

Grotem, nie jestem dzieckiem. Ale budowanie zamków, wzmacnianie granic, to

również gotowanie się do wojny, prawda?

I wilkszyki, i owce.

A ona co?

Pewnie szczury przegania.

Lęknął się na zamku jak wściekły.

zostaną odpuszczone.

Na kolana!

I nie pójdę do piekła?

Nie, nie, nie.

To mi skubie krakowskim. A jak dam ci dziesięć groszy? No, to

możesz grzeszyć cały dzień.

Pa, pa!

Królowo, ledwo zsiadłam z koniem. Od razu tu przybiegłam.

Ale dlaczego musiałaś wyjechać tak nagle i to bez słowa?

Wybacz, królowo, ale miałam wieści ze Smolenia. Wiedziałam, że to zrozumiesz.

Powiesz więcej?

Zaciekawiłaś mnie, Katarzyno. Wiesz, pani, z jaką radością ci służę.

Ale moi najbliżsi chcieli osobiście podzielić się nowiną z naszego małego

zamku. Jaką nowiną?

Moja synowa spodziewa się dziecka.

Dobre wieści.

Wszędzie rodzą się dzieci.

To dobrze wróży panowaniu Kazimierza. Na każdym kroku słyszałam, jak ludzie

opowiadali o koronacie.

O młodym królu. O jego pięknej żonie.

Co jeszcze ludzie mówią?

Mają nadzieję.

Wielką nadzieję.

W tobie i Kazimierzu.

Cieszę się, Katarzyno, że wróciłaś.

Twojego złota. Jesteś przez to pierścienie za ciężki. Z takim ciężarem

nie dolecieć.

Kim był ten mnich?

Jaki mnich? Ten, który dał ci zioła, widziałem.

Z tyńcami przybył zioła dla matki. Z tyńca?

Poprawdzie wcześniej go nie widziałem.

I co, panie, postanowiłeś sprawić Grota?

Taki afront?

Kiedy to mężowie przejmują się fochami niewias i księży. Wprowadźcie go. Nie ma

go na Wawelu.

Ponoć jedna się z ludem wodnym. Co to znaczy?

Widziano, jak w troju mieszczańskim bez złota i pierścieni szedł posłuchać, co

mówią o nim w Krakowie.

Dobrze mu to zrobi.

Tym lepiej.

List do Ludwika gotowy?

Ty usączek pisałeś?

To lepsze niż topory.

Skuteczniejsze.

I nie powoduje ran.

Porozumienie zawsze jest lepsze.

A czasami tylko pęta albo topór mogą pomóc.

Powinniśmy każdego złodzieja stawiać pod pręgierze. No wie, chcę to przeczytać w

stuko i w stan.

Panie, mówiłeś, że masz dla mnie zadanie specjalne. Jakie?

Prócz twoich zadań, zwykłych zadań uchmistrza, chcę, żebyś miał baczenie na

królową.

Specjalne baczenie.

Jestem rycerzem, nie musisz mi tego tłumaczyć.

Nie miałam jeszcze okazji ci podziękować, panie.

To w... Wspaniale, że mój narzeczony zostanie na Wawelu.

Chcę mieć przy sobie zaufanych ludzi.

Dziękuję, że dałeś im, że tak godne stanowisko.

Zasłużył na to.

To jest dla nas bardzo łatkawe.

Prosto ze Smolenia.

To chyba z naszego jarmarku. Niemożliwe.

Tylko w Krakowie robią takie garnki.

Nie tylko w Krakowie, są zdolni garncarze. Mnie tam wszystko jedno skąd.

Do litewskich wszystkim przysmakom daleko.

Tęskni za Litwą.

Myślała, że się przyzwyczaję.

Ale jak Olgierski z Tutem ruszyli z powrotem na Litwie, to mnie jakoś z

zakłuło. Ale pomyślałam, że nie wszyscy rycerze odjechali.

Podobno jeden rycerz został w Polsce.

Bo na Litwie by go utłukli.

A nie, tylko na świętrze.

Ale za co?

Nic nie wiesz?

Wymuszą na naszej królowej spotkanie.

Przez niego na języki ją wzięli. Odtrady podejrzewali.

Szczęściej wszystko się wyjaśniło. Królowa oczywiście nie jest dla Żytów.

Anna ma takie dobre serce. Nie mogła przecież odmówić spotkania rodakowe.

A co jakiś kuzyn?

Przyjaciel.

Z dawnych lat.

Ja też.

Jak byłam młoda, to jeszcze przed ślubem, kochałam się w tym

rycerzu.

Ale niewinność zachowała. Dla męża.

Myślisz, że królowa mogła... Przywiozłam trochę

powideł ze Smolenia.

Może się przydadzą.

Burza płaci.

Pójdę już.

Nie chcę przeskacać.

Taka wielka pani, jaka serdeczna.

Nikt poza nią z dworzędu nie przychodzi. I po co? Tylko żeby porozmawiać.

Kto inny taką zwykłą kuchtę, jak ja, po ludzku traktuje?

Ja.

Zapewne tego nie zauważyłaś.

Cóż, może kiedyś to docenisz, Gabija.

I uważaj lepiej na to, z kim i o czym tutaj rozmawiasz.

Tego też już powinnaś się nauczyć.

Także mam dość tych przepowiedni.

Szukania wrogów wśród najbliższych mi osób.

To był tylko sen.

Ja wiem, że robisz to wszystko z miłości do mnie i do moich dzieci.

Ale... Ktoś bliski cię zdradzi. Nie ufaj nikomu.

Powiedz mi, kto mógłby to zrobić?

Cudka? Katarzyna?

A może brat Wojciech?

Albo w ogóle mój własny mąż?

Nie wiem.

Cudka nie zrobiłaby niczego przeciwko mnie.

A że podoba się Kazimierzowi, to mnie nie dziwi. Jest piękna i młoda.

Wskaż mi takiego, który nie wodzi za nią oczami.

Jest ci bliska, jak z przepowiedni. Zostaw mnie i idź słuchać swoich duchów.

Mam ważną sprawę do królowej.

Pani? Proszę.

Pani, wypatrz, że przeszkadzam tak nagle, ale tak nie mogę być.

O czym mówisz?

Żeby kucharka opowiadała takie rzeczy, O królowej. To jest nie do pomyślenia.

Co takiego mówiła?

Aż boję się pomyśleć, co i komu opowiadała ta kobieta.

Skoro mnie, zupełnie nieznanej, wyjawiła tyle tajemnic.

Chodzi o tego rycerza z Litwy, który przyjechał tu swoim

bratem.

Co takiego mówiła o nim Gabija?

Że miłościwa pani z tym rycerzem...

Wstyd powtórzyć.

Nie śmiem. Ale ja nie wierzę w ani jedno jej słowo.

Idź po nią.

Nie chciałabym, żeby z tego powodu spotkała ją jakaś nieprzyjemność.

Myślę, że wystarczy...

Zwróćcie jej uwagę, żeby zaprzestała rozczewania plotek. Katarzyno, pójdź po

Gabię.

Przecież nie wpuściłbym za klasztorne mury nikogo podejrzanego.

To kogo w takim razie wpuściłeś?

Albo to jednego.

Ostatnio przyjechał do nas brat Alvonte Cassino.

Uczy nas nowego kroju pisma.

A może biskup zechce zobaczyć? Nie, muszę wracać do Krakowa.

Wiesz, dlaczego nie powiedziałem biskupowi o tobie?

Bo nie szukał ciebie.

Może kogoś, kim dawniej byłeś, ale nie ciebie, bracie Szymonie.

Dzięki temu, że za tobą przyjechał, już wiem, że nie złamałeś ślubów milczenia,

że mogę ci ufać.

Wiem, że mogę ci powierzyć kolejne zadania.

Zwalniasz mnie?

W służbie?

Za co? Nie zrobiła nic złego.

Pleciesz o mnie i kłamiesz.

Ja?

Wiem, że mówiłaś o mnie i o jednym z wojów mojego brata, że ja i on...

tym wiedzieli.

To żadna tajemnica, że się pani z nim widziała.

Ostrzegano mnie.

Mówiono mi, że ktoś bliski mnie zdradzi, ale że to będziesz ty?

Nie zdradziła cię.

Mówiłaś o mnie z dwórką.

Pytała, to odpowiadałam.

Niegrzeczniej byłoby nie odpowiedzieć.

Pakuj się.

Mam wracać do Wilna?

Daj mi pani chociaż odprawę.

Należy mi się po tylu latach służby.

Zgłos się do nie mierzy.

Każdego bym podejrzewała.

Ale że to będziesz ty?

Wynoś się, Gabio.

Nie chcę cię więcej widzieć.

Egle, wybacz mi. Miałaś rację.

Wśród bliskich mi osób jest ktoś, kto okazał się wrogiem.

Katarzyna? Nie.

Gabija, kucharka.

Jest z nami od tylu lat. Niemożliwe.

Też tak myślałam.

Nie ufałabym Katarzynie.

Podsłuchiwała. Dajmy spokój.

Musimy się przyzwyczaić, że na dworze nikomu nie wolno ufać. Nawet naszym z

bitwy.

Mówią, że mnie szukałeś.

Wiesz czemu, prawda?

Obiecałeś, że mnie poprzesz, a potem wystąpiłeś przeciwko mnie?

Ach, nie przeciwko tobie, królu, ale dla ciebie.

Potrzebuję cię w radzie, ale zdrady nie będę tolerował.

No musiałem gdzieś wyłożyć swoje racje. Chcesz, żebym przytakiwał ci tak jak

wszyscy, czy mam ci doradzać? Nie będę udawał, że zgadzam się z tobą w kwestii

zakonu. W tym akurat przyznaję ci rację.

Co takiego?

Nie możemy ufać w pełni rozejmom.

Samą dyplomacją nie zapewnię ludziom pokoju.

Wojna.

Zgadzam się z tobą.

Jesteśmy otoczeni pierścieniem wrogów.

Ale chcę to rozwiązać inaczej. Jak?

Na pierścień wrogów odpowiemy pierścieniem obronnych zamków.

Tak, królu, ale zanim zamki staną, zanim wniesiesz mury, jak chcesz

się zabezpieczyć przed wrogami?

Zwłaszcza, że są bliżej niż sądzisz.

że dobrze dla ciebie, że chociaż tak to się skończyło.

W Wyszehradzie niewiasty o zbyt długich językach karze się chłostą, a na szyi

zawieszają im kamienie hańby. Nazwal mnie drajczynią. Nie, niech lepiej

w twoich komnatach siuka. Więcej ich tam niż siurów ten zamk.

Wszystko wina tej starej kataziny.

Zobacz, co mówisz, kobieto. I ciesz się, że jeszcze mówisz takich jak ty, co nie

potrafią trzymać języka za zębami.

Kat potrafi go pozbawić. Szlarzyk, jesteś po mojej stronie.

Strzegam cię.

Wydawało mi się, że widziałaś ciura.

Królu, to poważna sprawa.

Musimy podwoić czujność.

Skąd przypuszczenie, że to był szpieg?

Przecież nie znasz wszystkich zakonników w diecezji.

To był człowiek w habicie, ale na pewno nie był zakonnikiem.

Gdzieś go już widziałem. Może wśród posłów Luksemburczyka, może wśród

Nie wiem. W każdym razie jego twarz była mi znajoma. Tego jestem pewien.

Dziękuję ci za ostrzeżenie.

Ale póki co pomóż mi utrzymać pokój. Dobrze, ale każ szukać tego szpiega.

Znajdź go i dowiedz się dla kogo szpieguje.