Original subtitles

Czy mam wrócić do Krakowa?

Pomóż mi, Panie, podjąć właściwą decyzję.

Daj mi serce proste i...

Miłościwy panie, pragnę przedstawić waszej miłości nasz statut cechowy.

Proszę powiedz tylko, kiedy utomisz nam ten zaszczyt.

Spotkaliśmy się już, prawda?

Zamówiliśmy u ciebie misy i garnki dla gości.

Królu, mam pilną sprawę.

Przyjdźcie poniedzieli i ustalcie z kanclerzem treść dokumentu.

Królu, daruj Krystynowi.

Król Władysław mi ufał.

Liczył się z moim zdaniem. Nie mogę darować zbrodni.

Mało masz wrogów?

Na co ci jeszcze spór z herbowymi? Nie boję się panów.

Mam rację i dobrze o tym wiesz, biskupie.

Król za dobre nagradza, a za złe karze.

Królu, nie każ prosić. Nie chcę, byś prosił akurat o to.

Okaż miłosierdzie.

Oszczędzę mu pręgierza i nie powieszę. Zostanie ścięty.

Rabicz uniknie hańby, ale wstawiam warunek.

Ma okazać skruchę.

Ojcze, pozwól na chwilę.

Jaśku, niech ci ojciec da wioskę w nagrodę.

Takiego rozbójnika doprowadzić na zamek, inszuję, możesz być z siebie dumny.

Obowiązek rycerza spełnił.

Nagrodę dostanie w niebie albo od króla.

Nigdzie nie mogę znaleźć Heleny. Nikt nie chce mi nic powiedzieć.

Dziwna sprawa.

Zapomnij o niej.

Znajdź sobie jakąś porządną damę, najlepiej z Krakowa.

Jakiego chcesz pić konika?

Miałbym dobra za wełatę, a ty?

Czarnego.

Idziemy do ogrodu.

Ojcze, pójdź z nami.

Później, dziewczynki.

Idźcie, a ja zaraz przyjdę.

A pojściemy na koniku?

Dziewczynki, chodźcie.

Co się dzieje?

Nie powinnaś dosiadać konia. To może zaszkodzić dziecku.

Królu, mnie uśmiechem nie zwiedzisz.

Dziś egzekucja Krystyna z Sambolca.

I co, wahasz się?

Przecież karzesz zbrodniarza. Ale z ryterskiego rodu. Może i dobrze

ale żył jak zdrajca.

Biskup Grot mi tego nie zapomnił.

To cię powinno wymocnić.

Rozmawiałaś z królową Anną?

Przeprosiłam ją.

Jak to przeprosiłaś?

Przecież postąpiłaś tak, jak ci kazała królowa Jadwiga. Co miałaś zrobić?

Zresztą widziałaś ich blisko siebie.

Annę i tego mężczyznę, prawda?

Co oni tam mogli robić?

Helenko, mówiłaś prawdę, czy nie?

Jestem wolny.

Biskupie, wyrok będzie wykonany. Jak wykonany?

No, moja krzywda, biskupie. Słabo się starałeś.

Żałuj za grzechy, Krystynie. Ani trochę.

A jak ty mnie stąd nie wyciągniesz, bracie, to ty będziesz żałował.

Obaj o tym wiemy.

Nie nazywaj mnie braczem.

Nic mnie z tobą nie łączy.

Pól w herbu.

Na zawsze zostanie na nim piętno mojej haniebnej śmierci. Dobrze o tym wiesz.

Za sto lat będą mówić w Krakowie, jak to biskup krakowski krewniaka nie potrafił

ocalić. Jak to się z nim król nie liczy. Milcz!

Bo odejdę.

Chodź o złoto.

Zapłacę ci.

Tylko niech mnie stąd wypuszczą.

Za późno.

Za późno.

Królu, co się dzieje w kraju?

Nie mówmy o tym dzisiaj.

Zapadła jak kamień w wodę. Nawet Katarzyna nie chce nic zdradzić. Jak

lubi mówić. Zaufaj mi.

A gdzie ten chłopiec?

A ścięcie z tamborca?

Obiecałem małemu nauki i słowa dotrzymam, a z tamtym jeszcze biskup

Panie, jestem gotów.

Podsłuchiwałeś? Nie słyszałem, królu, nic a nic.

Mógł mi wleciać dużo i szum taki.

Urodzony dworzanin. A wiesz, że króla nie wolno oszukiwać?

Nauki nie będzie.

To była nauka.

Maćku z Bartnicy.

To jest twój pierwszy miecz.

Króle, ja ciebie kocham.

Ale nigdy nie trzymaj miecza tak, bo sobie paluchy utniesz.

Żałuj za grzechy.

Niczego nie żałuję. Idź stąd.

Powieszą cię.

To cię boli, prawda?

Żerawicza powieszą.

Kraków chyr pójdzie.

Żechel pochańbiony.

To może i biskup złodziej.

Przyznaj się.

Nie masz przez tego sumienia, biskupie. Nie byłoby cię tutaj.

Nie to cię boli, że się z herbu pośmieją.

Tylko, że zaczną lepiej sakiewki z dziesięciną przeliczać. Na Boga!

Krypinie!

Ty się go bardziej powinieneś bać niż ja.

Więcej nie powtórzę.

Żałuj za grzechy. Śmierci się nie boję.

Tylko życia mi szkoda.

To zadbaj choć o życie wieczne.

Okaż skruchę.

Jak masz lat wystarczyć?

Nikomu życia nie wrócę.

Mordowałem, rabowałem, paliłem.

Podrzynałem gardła dzieciom, żeby ich rodzice oddali mi złoto.

Dziękuję, że przyszedłeś.

Nie ma dla mnie litości.

Bóg też jej nie będzie miał.

Ojciec Stafnu mnie przekroł i wyrzucił z domu.

Jest dla mnie zmiłowanie.

To nasz wypowiedź o synu marnotrawnym.

Dawaj, napieraj.

Mocniej.

Tak jest.

No.

Tak!

I... Maćko!

Teraz ty, Jaśko.

Królu poddajesz się?

Nie.

Oddaję miecz rycerzowi, tak robi król.

Naprawdę utrzymuje rodzinę?

Jest dwie kukuńki.

Miałem pozwolić, żeby kłusował po lesie?

Lepiej jak ma godziwe zajęcie.

Poświęcasz mu wiele czasu.

Nie załuj sierocie. Po prostu nie chcę, żeby nasze córki wychowywały się jak

sieroty. Mają Ciebie, anioła.

Po chleb Cię mnie nie przekonasz. A co z biskupem i tym samborcem? Będziesz

ubiejnica?

Muszę iść.

Ojcze, a Ty też nauczysz władać miecze?

Obym nigdy nie musiał.

Gdybym urodziła się chłopcem...

Ojciec miałby dla mnie więcej szansów?

Chodź jeszcze tam. Dobrze.

I w mecz.

A ty dokąd?

Palce mi puchnął. Cały dzień pisze.

Słyszałeś Castellanie?

Dzisiejsza młodzież.

Chcę pisać dla króla, a palce bolą. No może faktycznie się zmęczył. Dla

syna surowy, a obcego będziesz bronił.

Panie, bo ja chciałem na egzekucję. Co?

Całe miasto idzie.

Brakuje ci widoku krwi, zaraz własną będziesz pisał. Nie ma mowy.

Sekretarz chory.

Nie mówię już o braku podczaszego i ochmistrza.

Nie mierzam, a nim zostać. Słyszałeś?

Pod czaszym?

Och, mistrzem.

Nie wierzę.

Nie jestem godzien, żebyś mnie rozgrzeszył.

Tle złego zrobiłem.

Nawet kościół w Jędrzejowie złupiłem.

Chrystus tak na mnie patrzył z figury.

Módl się do Boga o miłosierdzie.

Pan odpuścił Ci Twoje grzechy.

Powiedz w naszych stronach, że zginęła.

Proszę.

Hańby się boisz?

Trzeba było iść inną drogą.

Podziękuj królowi, że mi oszczędził pręgierza i stryczka.

A, i jeszcze jedno.

Powiedz komu trzeba, że w lasach pod Jędrzejowem to i banda najgorsza z

najgorszych. Niech się z nią rozprawią. Tylko ostrożnie.

Przepodzi im baba.

Zaprawdę w piekła rodem.

Maśka.

Żegnaj.

Miłościwy królu.

Ciężko skazać człowieka na śmierć.

Abortowi nie było ciężko zabijać. Jego nie żałuj.

A biskup?

Bardziej martwiłbym się z pytkiem niż biskupem. Z pytkiem?

Dlaczego?

Poszła plotka, że nie mierzę. Chcesz uczynić ochmistrzem?

Tak.

Jestem pewien, że będzie najlepszy.

Anna też mu ufa.

A Jaśko?

Czy to nie on doprowadził Krystyna do ciebie? Czy nie bardziej zasłużył?

Czy nikt tu nie umie dochować tajemnicy?

Nie będę się tłumaczył.

Ojciec byłby z ciebie dumny.

Zawsze był.

Teraz byłby jeszcze bardziej wiedząc, że masz syna.

I o tym też wiesz?

Trudno nie zauważyć.

Widziałem się z nim na dziedzińcu.

Miecz dla niego zamawialiśmy.

Myślisz, że Maciek jest moim synem?

To jest to psiarczyk, sierota z lasu.

To o czym ja miałem wiedzieć?

Masz syna.

Czyżby Anna była w stanie błogosławiona? Tylko proszę cię, zachowaj to w

sekrecie.

Jesteś głodna.

Może kaszy albo kołacza. Nie, dziękuję.

Słabo mi to zrobiło, a musiałam iść aż do stajni, bo Kundzia bardzo chciała

wejść na konia.

Nie mów, że ją podsadzałaś. Nie wolno ci dźwigać. Wiem, ale myślałam, że nic mi

nie będzie.

Egle, przyniesiesz mi coś do picia z miodem?

Chcę, żeby było dużo miodu. Masz ochotę na słodkie?

To dobry znak.

Albo nie!

Ja chcę jednak kwaśnego mleka.

Tak, przynieś mi kwaśny gumek.

Źle się czujesz, pani?

Może przyjdę później?

Katarzyno, nie.

Cieszę się, że jesteś. Ale nie chciałabym przeszkadzać. Siadaj, proszę.

Ja trochę się nachodziłam i odpoczywam.

Widziałam. Tak wspaniale opiekujesz się dziećmi.

Zdaje się, jeszcze jakiś chłopiec z nami był.

To psiarczyk.

Psiarczy. Nie wiesz, pani, jak się czuje Helena?

Nie widziałam jej kilka dni, a miała się zająć moimi córkami.

Chora leży.

Podziwiam cię, pani.

Królowo, jaka ty jesteś miłosierna.

Taką podłość cię uczyniła. Tak się miała cię oczernić, a ty jeszcze się pytasz,

jak ona się czuje.

Ona nie jest podła. Chciała być posłuszna wobec Jadwigi.

Jeszcze jej bronisz, a ona cię zdradziła.

Poza tym, na moje oko, ona tylko mu daje

choroby.

A dlaczego miałaby to robić?

Bo chcę wzbudzić twoją litość, pani.

Ja tym z Poznania tak bardzo nie ufam.

Pogoda piękna.

Aż się nie chcę w klasztorze kierować.

Piotro?

Będę potrzebowała jakiegoś zaufanego gonica.

Jest ten umyślny, który list od króla przyniósł.

A nie, nie.

To nie może być nikt w Zafelu.

Nikt.

Witasz, Marzu?

Na rany Chrystusa daj mi piwa.

Piwa się muszę napić.

Mocnego nie bierz.

Bo znowu nie będziesz mógł być domy. Daj spokój.

Na własne oczy widziałem.

Bielidło i rzemienie kupowałem.

A tu egzekucja.

No i ludzi mrowie gapią się.

Może to i był okrutnik i złodziej.

Ale mi go żal. Po prostu mi go żal.

Ta głowa się tak potoczyła.

A co ty, diabła widziałeś?

Tamten. Co?

Tu kat.

Jeszcze raz?

Idź pan.

Tutaj jestem.

Całe miasto o tobie mówi.

Ale że się spisał. Jak mu ten łeb jego się potoczył i te oczy jego na mnie się

spojrzały. A ten twój też był?

Miał jakąś sprawę nawet.

On się boi krwi.

I że ten on mój.

Nie zamierzaj.

Przestań, babo.

Przecież Marcin utonął. No niby tak.

Ale ja wciąż czuję, że jego jestem.

Nigdzie go nie widzę. A twojego olbrzyma wszędzie pełno.

Król mnie rozpoznał.

Wiedział, kim jestem.

Ten, który ci dobrze w ręku leży.

Cały Kraków mówi o Sambordach.

Karpet nie wykonał swoją robotę.

Żaden nie przyjdzie do lasu rabować. Chcę przyjść wieczorem do Tronowej.

Przeciwnie. Różańce.

Nie dworuj.

Przesadziłeś. I tak powinien ginąć rycerz. Kto chce zginąć jak rycerz, musi

walczyć jak rycerz.

Wiesz o tym, dyskupie?

Idę. Muszę odprawić mszę za duszę Krystyna. Pójdziesz ze mną?

Kaczmarzu! Na mój koszt! Dziwo na wszystkich!

Mój wspólnik był dzisiaj u króla, został starszym psychowym i będzie

przedstawiał status.

O, proszę, nasz artysta.

Wszyscy mówią, jak ty się świetnie spisałeś.

A co to taki markotny?

Zakochany nieszczęśliwie.

Chłopiec, to ty się lepiej piwa napij, bo...

Babę to jeszcze żaden nie dogonił. No taki chłop jak ty to chyba każdą może

mieć. Nie wolno się śmiać z miłości.

To nam nie wolno?

Nam wolno śmiać się ze wszystkiego.

No właśnie, szukamy nowego tematu do krotochwili.

Może opowiesz o Wawelu? Proszę bardzo.

Wiesz, opomniałem coś?

Nie.

Nie mieliśmy przejść.

Panie?

Król mówił, że w kolumnowej.

Tutaj.

Chciałem, żebyśmy pobyli trochę sami.

Jakaś nowa sprawa. Nowe zadanie?

I osłyszyli ten zban.

Jeśli o to chodzi na Jaszkę, zawsze możesz liczyć. Na ciebie też.

Obaj żeście dobrze, ale teraz nie o tym. Musicie coś wiedzieć.

Królowa... Spodziewa się dziecka!

Zrobiłeś wielką rzecz.

Miałeś odwagę i siłę.

Nie mierzo.

Jesteście ze mną, odkąd pamiętam. Zawsze możesz na nas liczyć.

I oby tak zostało.

Król jest wspaniały.

Pamięta mnie, moje skorupy, moje garnki.

Wyobrażacie sobie?

Król siedzi sobie na tronie i pamięta takiego jak ja.

Miłościwy pan.

Mnie, garncarza.

Wybacz, druhu, ale my szukamy tego, co szpetne.

Do dobrego króla nikt nie będzie się śmiał.

A złego biskupa?

My szukamy wyjątkowych historii. A o bracie biskupa, co na drogach zbujował?

Może być?

Tymi rękami głowę mu obciąłem. Proszę, powściągnij język. Czekaj, czekaj,

czekaj.

Brat?

Rodzony?

Tym samym herbem się pieczętują. A wiecie jak to mówią? Brat klejnotu,

brat. Dobrze mówię?

Tak. To by było coś.

A dzisiaj pół Krakowa moją sztukę podziwiało.

Wchodzę na szafot.

Wszyscy patrzą tylko na mnie.

A wy co, macie taką widownię?

Wiele gawiedzi przyszło?

Król Władysław nigdy by czegoś takiego nie zrobił.

Był zbyt łagodny.

I przez to na drogach zrobiło się niebezpiecznie. Nie broń Kasimierza.

Jest młody.

Musi popełniać błędy. Szuka swojej drogi. Naszym kosztem.

Ty nie myślisz, że ja nic nie wiem?

Chodzą plotki, że nie mierza, ma zostać ochmistrzem.

Zbytku, co to za pomysł?

Dlaczego nie twój syn?

Dlaczego nie mój bratanek?

Rządzi jak król.

A ty się nie martw.

Nikt cię ze zbójem nie skojarzy.

Tak myślisz?

Bo ja mu tego nie daruję.