Original subtitles

Coś się stało?

Anna, proszę, powiedz mi.

Proszę cię, powiedz, czy to jest moje dziecko?

Twoja matka ciągle tu jest.

W twojej głowie i w twoich myślach.

Czy ty naprawdę nie potrafisz się z nią rozczekać? Odpowiedz, proszę.

Taka piękna łąka.

O, koniczyna.

Rumianek.

Boże.

Boże, bądź ulubiony.

Dziękuję Ci za to, że tak piękny świat stworzyłeś dla człowieka.

Oddalamy się od drogi, miłościwa Pani.

Jest coraz piękniej.

Jesteśmy same. To niebezpieczne.

Ja się rzeki nie boję.

Nie bój się, siostro.

Umiem pływać.

Ale woda jest zimna.

Łatwo przyziębienie.

Co by było, gdyby Jan Chrzciciel tak myślał nad Jordanem?

Zabierzcie to.

Prowadź do króla.

Dokąd? Do króla już mówiłem.

Zmykaj stąd małe, bo ci kości porachuje.

Powiedzcie królowi Kazimierze, że przybył Maciek z Watnicy.

Przybył, patrzcie go jaki pan.

Tak. Kolebo czy kondno?

Spójrzcie mnie, a nie tak.

Patrzcie go. W szmatach ma do króla ziepka.

Zmykaj się.

Gdzie?

Jest tam umówiony.

Król dzisiaj ma sąd.

Wiesz, co zrobisz z takimi przybłędami, co nie słuchają rozkazów?

Wysłucha? Powiesi.

Uciekaj. Ale już.

Kiedy twoja matka oskarżała mnie przed ludźmi, to stanąłeś w mojej obronie i

kazałeś mnie koronować. I nagle mnie oskarżasz. Właśnie dlatego, że stanąłem

twojej stronie, mam prawo wiedzieć.

A co, nie ufasz mi?

Czy to się nigdy nie skończy? Anno.

Twoje dziecko chowa się z naszymi córkami. Twoje historie miłosne są znane

całym dworze, ale to mnie się oskarża. Muszę wiedzieć.

Nie masz sumienia! O moim sumieniu decyduję ja sam!

Kazimierzu, to jest teraz nasz zamek i nasza sypialnia, więc bardzo cię proszę,

przestań w końcu myśleć o tym, jak to rządziła twoja matka, bo tego już nie

Proszę!

Wybaczcie, ale nie dam rady więcej odsyłać Giermka.

Bardzo pilnie potrzebują króla w kancelarii.

Widocznie śmierć króla Władysława tak nią wstrząsnęła.

Biedna królowa.

Musi być pogrążona w rozpaczy.

iż krzyżem się leży twarzą do ziemi.

Siotro, królowa na ziemi.

A jak ktoś zobaczy, matka przełożona mnie ukaże.

Dużo tego.

Mój syn.

Jasiek wrócił z Torunia.

Patrz, panie, ile tego mieli w kryjówce.

Jaśka napadli, ale im nie odpuścił. Co to za banda?

Złapał Herszta.

Polak?

Krystyn z Tamborca.

Z dobrego rodu, herbowy.

Złodziej i herbowy.

Litewskie, węgierskie, niemieckie. Nikogo się nie bał.

Jego ojciec, Krystyn z Ostrowa, walczył pod płowcami.

Jestem herburawa.

Jak nasz biskup.

Poślijcie po niego.

Nie będzie zadowolony. Ja też nie jestem.

Chciałabym to wszystko zmienić, ale nie wiem, jak mam to zrobić.

Królowa wyjechała, a mój własny mąż mnie upokorzył.

Ten sąd to już przeszłość.

Zwyciężyłaś. I co z tego, jeśli wciąż jestem podejrzana?

Człowiek, który mnie kocha, odjechał. A człowiek, któremu jestem wierna, mi nie

ufa. To tylko mężczyzna, zazdrosny i niepewny.

Wybacz mu.

Znasz go trochę, po głowie mu różne rzeczy chodzą.

Heron swoją mierzy.

Wiesz, pozbyłam się klejnotu z wężem, a zamiast niego mam gniazdo rzmi za tymi

drzwiami.

Egle, a co jeśli będzie dziewczynka?

Królu uwielbia swoje córki, przecież wiesz.

Wiem, ale jednak wciąż żałuję, że nie ma chłopca.

Widzę, jak bardzo się starasz, jak bardzo chciałabyś mu dać tego syna.

Czy ty... Powiedz wprost. Umiesz zapomnieć o Runasie?

Nie, nie zapomnę o nim, ale kocham Kazimierza. Wiesz, co mówisz?

Egle, ludzie się zmieniają. Serce też się zmienia.

Ja i Kazimierz nie jesteśmy już tacy jak dawniej, ale jest coś takiego, że

tęsknię za nim, kiedy go nie ma.

Brakuje mi go.

To powiedz mu to, ale nie tu w komnacie jego matki, tylko pójdź do niego.

Tam, gdzie czuje się władcą, a nie posłusznym synem.

Powiedz mu!

Okradł mnie i zakołół jak zwykłego bandytę, pospolitego opryszka! Puszcz

Do kasztelenskiego syna mówisz? Do złodzieja mówię! Okradł mnie! Nic, bo

wyjdziesz stąd żywy!

Nie wstydzi Krystynie?

Ten chłystek mnie okradł, niech on się wstydzi! A jesteś podobno z Rawiczów,

prawda? Nie inaczej, rozkujcie mnie!

A rozkujemy!

Ale na szubienicy!

Chcę mówić z królem.

Castellan Sandomierski powinien mnie sądzić, nie wy!

Chyba już południe.

Nic słychać dzwonów na Anioł Pański.

Tu nie ma kościoła, miłościwa pani.

A dzwony klasztorne?

Za daleko nie słychać.

Jak się nazywa ta osada niedaleko?

Mówią Jakubkowice.

Ma jakieś prawa?

Sam biskup nadał.

To jest znak.

Tutaj powstanie kościół.

Piszmy tak.

Matko.

Droga matko.

Nie chcę przeszkadzać. Wysyłam list do matki. Chodź, Katarzyno.

To ta wspaniała myśl królu.

Czy możesz dołączyć też i moje skromne słowa?

Panie, czekają na ciebie.

Umyślnie niech ruszy, jak tylko skończysz. Niech listy dotrą jak

matki. Na pewno martwi się o nas.

Jaki wspaniały syn jest ciebie. Wasza miłość.

To jej pierwszy dni poza Wawelem.

Musi jej być bardzo ciężko.

Tak od serca napiszmy.

Panie, wiesz, że zawsze możesz na mnie liczyć.

A umyślnego już możecie szukać.

Miłościwa pani, ufam, że

dojechałaś szczęśliwie i cieszysz się dobrym zdrowiem.

Chcę ci donieść... Chcę ci donieść...

Że w gnieździe jaskółeczek, wielkie ożywienie,

wkrótce będzie nowe młode.

Uparty ten zmarkacz.

Idź stąd, ale już!

Nie pójdę! Matko obiecała, że na służbę pójdę. Siostry upakały i na drogę

wyściskały. Nie mogę wrócić bez niczego.

Wielmożne panie!

Maciek z Bartnicy, weź mnie ze sobą, muszę się dostać do króla. To kusownik,

zabrać go.

Panie, za co?

Nie dość, że w królewskich lasach kusował, to jeszcze na zamek się pcha.

lochu z nim. Idziemy.

Nie godzi się mnie sznurem wiązać, ani na sznurze powiesić.

Królu, takie ma być twoje panowanie?

Który z nas jest rozbójnikiem?

Jak król prawo łamie, to dopiero rozbój. Za chwilę życie stracisz, ale honor

zachowaj. O honor mi idzie.

Zobaczysz, panie.

Biskup Jan potwierdzi, że jestem rawicz.

Brat Klejno, tu mnie nie zawiedzie. Może i herb macie ten sam, ale krew inna i

serce inne.

No tak nie do końca.

Bo biskup też lubi cudzym swoją sakiewkę napełniać.

Ekscelencjo, prosimy.

Potrzebne jest twoje poręczenie.

Bracie.

To prawda?

Co tu się dzieje? Bracie, powiedz im, niech mnie rozkują.

Ekscelencjo brat?

Krewny?

Krystyn? Powołuję się na ciebie.

Samborce są tylko naszymi braćmi klejnotu. Mają ten sam herb, ale nic

Prędota się w grobie przewraca. Taki wstyd.

A jeszcze pod królem Władysławem wojował. A teraz morduje ludzi na

grasu. Nie będzie litości.

Przygotuj egzekucję, kasztelanie.

Ale taką by w Krakowie o niej długo mówili.

Żeby poszło w lód, że nie ma litości dla tych, którzy łamią prawo.

Królu, odszedł od Boga.

Uciekł od ludzi.

Bóg go ukaże, ale... Bóg go ukaże w piekle.

Ja na ziemi. Na mojej ziemi biorę co chcę.

Na królewskiej drodze kradłeś i zabijałeś. A i na swojej ziemi nie godzi

mordować. Na duchownych też napadałeś? Sami kradli.

Dziesięciny i odpusty sprzedawali.

Zasłużyli nalichłą śmierć i taką dostali.

Mówi Bóg.

Miej wstręt do złego. Zabrać go.

Dosyć tego.

Królu.

Proszę. Musi to być w Krakowie.

Odeślijmy go do Sandomierza. Niech tam go stracą.

Czemu? Wiesz, jacy są ludzie.

Nic ja do niego nie mam, tylko ten znak na pieczęci.

Rozumiem, ale przecież każdy odpowiada sam za siebie, nie za swoich bliskich,

nie za krewnych.

To samo powtarzasz na swoich homiliach, biskupie.

Nie można go choć tak po cichu. A jak po cichu? Przecież cały Kraków widział,

jak go prowadzili do wieży. Nie ugnę się teraz.

Królu, pamiętasz kościan?

Bo ja pamiętam.

Skrytne dotanie stracone. Tu w Krakowie.

Puszczaj mnie! Wrócę do domu, Krzysiek!

Puszczaj!

Puszczaj!

Teraz nagle chcesz do domu?

Zdecyduj się.

Chciałeś do króla, to sobie u niego pomieszkasz. W lochu.

A co wy robicie tym walcem?

Biskup kazał go zamknąć w lochu. W kłusowni. Ale król mu udarował. I kazał

przyjść do zamku. Puszcz go!

Puszcz go, słyszysz?

Dobrze, chodź już, chodź.

Wzywałaś mnie, pani.

Mamy rozpakować kufry? Nie, nie, to jeszcze może poczekać.

Najpierw kościół.

Wasza królewska moć... Nie mów tak do mnie, ja muszę powoli odwyczajać się od

tego tytułu.

Dla nas, pani, zawsze będziesz królową.

Tylko ten, kto tak mocno kocha Boga, zasługuje na koronę. Trzeba kochać Boga

ludzi.

Ale czasami trudno jest to pogodzić, prawda?

To jest akt fundacyjny kościoła w Jakubkowicach.

Będzie pod wezwaniem świętego Piotra i Pawła.

Proszę zamieść ten list matce przełożonej. A to jest list do biskupa

Grota. Proszę go, aby nadał przywileje Jakubkowicom, skoro on tę wieś lokował.

Pani, wybacz miłość, ale czy myśmy tobie czymś uchybiły?

Dlaczego? Te skrzynie nierozpakowane.

Jakbyś się szykowała do dalszej drogi.

A nie, tam są tylko moje szaty, a wszystko, co jest mi potrzebne, jest w

kaprzyce, siostro.

O, pomysł.

Pewnie czas na brewiarz. Chodźmy.

Egle, czy król jest u królowej? Nie, dawno poszedł.

Zaraz do was przyjdę.

Ukłoń się.

Egle, przekaż mojej żonie, że chcę z nią mówić.

A to kto?

Pamiętasz panie polowanie z biskupem Grotem?

Chwytał go, jak kłusował w twoich latach. A dzisiaj o mało nie wsadził do

Wzywałeś mnie, panie, na służbę. Do pszerni. Oto jestem.

Egle, przekaż proszę Annie, że przyślę po nią.

Mam teraz ważne sprawy dworskie. Chodźcie.

Maćku z Bartnicy.

W obecności wszystkich tu zebranych mianuję cię opiekunem zamkowych psów.

Za swoją pracę otrzymasz wynagrodzenie denara co niedzielę, a oprócz tego

otrzymasz wikt, jak każdy dworzanie. Dziękuję, królu.

Wybacz, panie, gdyby tej pracy nie było za wiele, to ja... Boisz się, że za

ciężka? Ja będę pracował za dwóch, za trzech. To mów prędko, o co chodzi.

Naucz mnie władać myczem, żeby moja matka i siostry nigdy więcej się już nie

bały.

W kanclerzu poślij pięć denarów jego matce.

Nie mierzę, spraw mu buty i miecz.

Na razie drewniany.

Egle nie widziałaś Jeleny? Odejdź. Sam jej szukaj, jeśli chcesz.

Dlaczego nikt nie chce mi powiedzieć, gdzie jest Helena?

Nie wymawiaj przy mnie jej imienia.

Idź stąd!

Ciężki dzień?

Wzywałeś mnie?

Wybacz mocne słowa, ale nie umiem przestać o tym myśleć. To jest

mnie.

Nie wiem, czy umiem temu zaradzić.

Zazdrość wszystko niszczy, tym bardziej, gdy nie ma ku niej powodów. A nie ma?

Nie ma.

Powiedz mi, co mam zrobić, żebyś nie tracił do mnie zaufania.

Opowiedz mi o nim.

Chcę wiedzieć, kto to jest i co cię z nim łączyło.

Nic. To była tylko rozmowa. Chcę ci wierzyć, ale nie mogę zrozumieć,

zarytykowałaś koronę, żeby się z nim tylko spotkać. Kto to jest i dlaczego

dla ciebie taki ważny?

Tak więc trwają wiara, nadzieja, miłość. Te trzy.

Z nich za ich największa miłość.

Miłość? Ważniejsza od wiary?

Tutaj w kościele.

Dlaczego mi to mówisz?

Modliłem się za ciebie. Ja robię wszystko tak, jak każesz. Wiem.

Ale przyszła pora, żebyś sam sobie odpowiedział na jedno pytanie.

Kogo tyle lat kochałeś?

Osiem lat czekałeś i nie wnalazłeś innej kobiety.

Kogo kochałeś naprawdę?

Kobietę czy siebie?

Czy nie jest tak, że tygodniej ci było kochać w sobie zakochanego rycerza?

Nie potrafię o tym mówić. No, naucz się.

Ja umiem się bić. Umiem złapać węża. Umiem strzelać w luku.

Potrafię rozpalić ogień od jednej drzadki.

Tylko o co prosisz, nie potrafię.

No to teraz już wiesz, po co tu jesteś.

I czego Bóg oczekuje.

Wychowywałam się z sześcioma braćmi.

Razem jeździliśmy konno po lesie.

Łowiliśmy ryby i strzelaliśmy z łuków.

Ja strzelałam najlepiej.

Arunat też był mi jak brat.

Tylko, że kiedyś mnie pokonał.

Ja nie mogłam sobie z tym poradzić i od tej pory ciągle się ścigaliśmy.

Nie mów, że nie byliście sobie bliscy.

Nigdy do niczego nie doszło.

Kiedy przybyli wasi posłowie, nie chciałam jechać.

Wiem, że ty też mnie nie chciałeś.

Ale byłam niewinna.

Osiem lat czekałaś na to spotkanie. Nie czekałam. On też nie czekał.

Tokiej stód kazał mu tu przyjechać i on nie miał wyboru.

Wiesz, dlaczego zgodziłam się z nim mówić?

Bo chciałam mu powiedzieć, by na zawsze zniknął z mojego życia.

Pokocham tylko ciebie.

Ave Maria, gratia plena, Dominus tecum, benedicta tuemulieribus.

Miłościwa Pani.

Przepraszam, że przeszkadzam w modlitwie, ale jestem z Krakowa.