Original subtitles

Do następnych zielonych świątek możemy cieszyć się pokojem.

Wielki mistrz, Lothar von Braunschweig, podpisał rozejm na starych zasadach.

I nie próbował wymusić na nas wyrwania sojuszu z Litwą? Nie, nie wspominał o

ani słowa. Widocznie twoja nieugięta podstawa w rozmowie z posłem pani

skutek. O jedno wad proszę, nie zapominajmy o Kujawach. Obiecałem ojcu,

odzyskam Kujawę. Nie zapominamy miłościwa pani, jednakże...

Wszyscy jesteśmy zgodni, że w tej chwili wojna z zakonem byłaby dla nas

katastrofą. Nie wszyscy.

Biskupie?

Pani, masz gościa.

Olgierd już wrócił?

Miał zwiedzać żupy solne.

Jesteś sama?

Mogę wejść?

Co ty tam chowasz?

Pierniki?

Poczęstujesz mnie?

Naprawdę? A nie widać, że mam na nie ochotę?

Ale dobre!

Pod płowcami król Władysław poprowadził naszych rycerzy ku zwycięstwu.

Krzyżacy musieli się wycofać i nie udało im się połączyć sił z wojskami

Luksemburczyka.

Zapomniałeś już, panie, jak was witano po powrocie do Krakowa? Nie, nie

zapomniałem. Dlaczego zatem marnujesz szansę na ostateczne zwycięstwo nad

Krzyżakami? Dlaczego chcesz czekać, aż zakon odbuduje swoją potęgę i znowu nas

zaatakuje?

Ja wiem, brakuje pieniędzy.

Oby tylko tego. Mam nadzieję, że gdyby ekscelencja chciał zarzucić mi

tchórzostwo, miałby odwagę powiedzieć mi to wprost.

To nie jest akt kapitulacji. To świadectwo nowych porządków.

Chcę mniej niszczenia, a więcej budowania.

To dobre, ale na spokojne czasy. Nasze czasy będą niespokojne, kiedy miecz

stanie się naszą jedyną taktyką.

Kiedy przez nasze ziemie będą ciągle przetaczały się wojska, a nasze domy

płonąć. Tak kraj nigdy nie stanie się dostatni.

Nie będzie jak inne potęgą Europy.

Powiedz to, panie, naszym rycerzom.

Nie dasz im prawdziwego wroga, znajdą sobie wroga wśród swoich. Dość. Oczekuję

rzeczowych argumentów.

Doradzanie królowi to posłannictwo. Jeśli ktoś tego nie rozumie, nie jest

godzien tu być.

Kanclerzu, wystaw dokument.

Moja kopia rozejmu ma być gotowa w dniu koronacji.

Na świętego Marka.

Chyba nie masz tu na dworze zbyt wielu bliskich ci osób.

Mam córki, Jaglę, Cudkę i Kajuka.

No już pewnie ciężko się zwierzać.

Schowam na wypadek, gdyby królowa miała tu przyjść.

Nie układa się nadal między wami?

Tak, ale myślę, że to moja wina.

Masz już suknię na koronację?

Nie wiem, czy będę koronowana.

Musisz być przygotowana na każdą sytuację i w każdej wyglądać dostojnie.

swoich poddanych.

I pięknie dla męża.

Przywiozłam kilka moich sukien.

Zobaczysz, co się nosi teraz w Europie. Coś wymyślimy.

Wprowadziłam wspaniałego krawca z Wenecji.

Powinna się tym pomyśleć.

Nie liczmy, że mąż na to wpadnie.

Będziemy się spotykać tak często, jak będzie to potrzebne i na bieżąco

rozwiązywać problemy. Jesteśmy na Twoje rozkazy, panie. I druga sprawa. Chcę

wiedzieć, co się dzieje poza murami zamku.

Zbyt często zapominamy o poddanych.

Żyjemy sprawami dworu i korony, ale oni mają inne zmartwienia.

Możni rycerze powiedzą, że chcą się bić. Nie mówię o rycerzach.

Mówię o prostych ludziach. Niedawno byłem wśród nich.

Wysłuchiwałem ich skarg. Gdzie? Tutaj? Na Wawelu? Nie, w przydrożnej Karczmie.

Karczmie, synu, to nie jest miejsce dla króla. A gdzie jest jego miejsce, jeśli

nie wśród poddanych?

Narada skończona. Dziękuję wszystkim.

Proszę cię, poproś Jaśka, aby nie odstępował króla ani na krok. Skoro mój

chce wyjeżdżać poza Kraków, to niebywałe.

Najlepszego momentu nie będzie. Mamy dobrą pozycję do ataku.

Pertraktować można zawsze.

Co racjo, to racja.

Nie wykorzystać takiej stansy byłoby błędem. Ale król tego nie rozumie. Jest

jeszcze za młody, brakuje mu doświadczenia.

Rycerstwo pójdzie chętnie.

Sieradzki pójdzie.

Rozmawiałem z nim, pójdzie choćby dziś. Doskonale.

Pójdziemy, ale z Kazimierzem.

Musisz go, ekscelencjo, przekonać, żeby odstąpił od rozejmu.

Bo jeśli ruszymy bez jego wiedzy...

Będziemy mieli na pięku i z nimi, i z Węgrami.

W okazji krasowej niech uszyje ci coś podobnego.

Wszystkie są piękne.

Czym jest ta, która ci się najbardziej podoba?

To chyba ta.

Elżbieto, mogę zadać ci pytanie?

Czy Kazimierz wtedy, gdy był u ciebie, czy on wziął Klarę siłą?

Znasz go. Myślisz, że mógłby to zrobić?

Myślę, że nie. To dlaczego słuchasz oszczęd wymyślanych przez jego wrogów?

Klarę oddałam się sam.

Prawdą jednak jest, że Kazimierza zawsze ciągnęło do kobiet.

Winie się, że go wtedy nie opilnowałam.

Nam też los nie sprzyjał.

Na początku dzieci jedno po drugim. Wtedy nie było miejsca na czułość.

A potem pojechał do ciebie i wybuchł ten skandal.

To straszne słyszeć o własnym mężu takie rzeczy.

W dodatku naraził mnie i dzieci.

Mnie również.

Straciłam palce.

Ojciec Klary zaatakował mnie i mojego męża.

Musieliśmy zabić jego i całą jego rodzinę, żeby uniknąć dalszych spisków i

dalszych ataków.

On i tak dosięgnął was tutaj.

Nie masz tego Kazimierzowi za złe?

Każdy popełnia błędy.

Jego były tragiczne w skutkach, ale dzięki temu stał się bardziej

i troskliwy.

Podzielny był zawsze.

Nie wiem tylko, co zrobić z Jolentą.

Jej obecność tutaj musi być dla ciebie ciężka.

To dziecko nie jest niczemu winne.

Cudka obiecała, że się nią zaopiekuje.

Na cudkę lepiej uważaj. Dobrze ci radzę.

O, skąd?

Ojciec mi sprawił. Przymierzaj.

No i jak? Poczekaj.

Możemy pomówić?

Zastanowiłaś się?

Przyjmiesz mój prezent?

I tak, i nie.

Zależy mi na tobie.

Dlatego... Dlatego chciałabym być z tobą szczera.

No to liczę.

Nie chcę cię skrzywdzić.

Jeśli miałoby się okazać, że to nie jest miłość, ja muszę być pewna.

Cudko. Nawet jeżeli jeszcze mnie nie kochasz.

Ja zrobię wszystko, żebyś mnie pokochała.

Wszystko.

Nie każ jej długo myśleć. Miłości z myśleniem nie jest po drodze.

Działaj, bo ci się wymknie.

Posłuchiwałeś. Przyjaźnimy się nie od dziś. Nie mogę patrzeć na to, jak

z miłości.

Pójdziesz teraz do Pełki i poprosisz o rękę jego córki. A potem natychmiast do

Cudki i oświadczcie jej.

Wiem, co mówię.

Nic nie umiem.

Ale trochę cierpliwości.

Każdy się kiedyś uczył.

Zrozum. Ja umiem tylko handlować.

Spokojnie. Pokażę ci jeszcze raz. Patrz.

Z

winą?

Trzeba tak delikatnie, nie?

Trzeba jej słuchać, a ona cię poprowadzi. To błędu.

Nie no, po prostu to... To jest chyba wszystko przez tego mojego pecha.

Męża mi zabili, towar mi rozkradli.

Nie no, to jakie grzechy.

Spróbuj jeszcze raz.

Zobacz.

Nie ma mowy.

Nie wiem, czy mogę za niego wyjść.

Chociaż bardzo go lubię.

Miłość pewnie przyjdzie z szafem.

Nie.

Bo ja... Ja kocham króla.

Ja też.

Wiecie, co mi powiedziała królowa Elżbieta?

że we Francji, we Włoszech, na tych nowoczesnych dworach jest teraz moda na

muzykę rytmiczną, miłą dla ucha.

Gra się i śpiewa nie tylko na chwałę Pana.

Panowie, chciałem z Tobą porozmawiać w rycerzu Pełko.

Zatem słucham.

Rycerzu nie mierzą.

Na osobności.

Jeżeli można.

Panowie?

Panowie?

Pokochać króla to nie jest grzech.

A powinno jest.

Wszyscy go miłujemy, bo jest mądry, dzielny.

I robi wszystko co w jego mocy, żeby żyło nam się lepiej.

Takie jest zadanie króla.

A obowiązkiem poddanego jest szanować go i szczerze miłować z całego serca.

Czyli nie grzeszę kochając go?

Nie.

Pod warunkiem, że mówimy o czystej miłości.

Mogłabym całować ziemię, po której stąpa.

To piękne, że chcesz mu słuchać.

Zrobiłabym dla niego wszystko.

To dobrze.

A powiedz mi teraz coś o swoim rycerzu.

On jest delikatny, miły.

Kocha mnie, wiem to.

Czasem trochę jest szalony, ale to dobry chłopak.

Nigdy nie poddaje się bez walki.

Trudno go nie pokochać.

Sama widzisz.

Twoje serce właśnie ci podpowiedziało.

Wiem, że ono jest czyste.

Jestem o tym przekonany.

Lepiej jednak, abyś swoją urodą i oddaniem nie kusiła króla, nie odciągała

tego, co jest jego przeznaczeniem i zadaniem.

Czyli mam wyjść w zaniemierze dla dobra króla?

Przede wszystkim pomóc się z tym.

Tak prawdziwie w sercu.

Czy

oddasz

mi rękę swojej córki?

Czyli zgadzasz się?

Dam wam moje błogosławieństwo.

Dziękuję. Ale jest jeden warunek. Jaki?

Moja córka musi sama zdecydować, czy chce wyjść dla ciebie.

Wiele przeszła.

Straciła matkę, braci.

Chce, żeby była szczęśliwa.

Więc wiedz, że nie będę jej do niczego zmuszał.

Nikogo nie powinno się zmuszać do małżeństwa.

To wielkie szczęście móc kochać i być kochanym.

Jeżeli cudka zgodzi się wyjść dla ciebie, dostaniecie ode mnie wioskę,

mi król Władysław.

Dla nich to diabli.

Mnie to dobrze ci idzie.

Robert.

Ptaszek. No ładny ptaszek, ale z ptaszka to ty nie zjesz zupy.

Dzieciom by się spodobał.

Można by go pomalować, dać im do zabawy.

Czy ja wiem?

Same dzieci nie mam.

Pan Bóg mnie pobłogosławił.

Ale moja sąsiadka to i rusz musi coś dawać dzieciom do rąk, żeby cokolwiek

zrobić w chałupie.

A to łyżka, to kubek.

No to może mógłby to być gliniany ptaszek.

No kobieto, jak tak dalej pójdzie, to chyba braknie nad niczym. Przepraszam.

Nic się nie stało.

Stało się. Nie wiem, co się dzisiaj ze mną dzieje.

Przypał ja fasolę, która miała być do świtkich uszy.

Spokój, świtkie uszy. Tego u nas się nie je. Ale na Litwie to je.

Tyle czasu czekała, żeby mojej pani zrobić prawdziwa litewskie uczta.

Teraz co?

Podamy tylko kibiny.

I ten gulasz od Węgry, co inzyki wypala.

Daj spokój, tego nawet nikt nie spróbuje. A jak spróbuje, to szybko

Rozum na tych usiach nagotuje.

Arunaj! Arunaj!

Arunaj!

Czego chcesz? Przykuj się.

Jutro jedziesz z księciem Kiejstutem do Krakowa.

Droga niebezpieczna.

Książę potrzebuje dobrych wojów przy sobie.

Wszędzie pojadę za Kiejstutem, ale nie tam.

Rozkaz to rozkaz.

Nie masz wyboru.

Wypaliłem. Piękniutkie.

No.

Zobaczysz, cały Kraków będzie mówił o moich ptaszkach.

Do Kalkmy pójdę sprzedać.

Jest tam trochę węgrów, to może im się spodobają i kupią. Może byś stragan

otworzyła z zabawkami.

Stragan? No.

Jesteś taki dobry dla mnie.

Jak nigdy dotąd.

Będę miała stragan, zabawki.

Ludzie będą kupowali.

To szybko zarobię na wota dla mojego Marcina.

Chcę, żeby odczytano tę listę kar wszystkim mieszkańcom Krakowa.

Niech wszyscy wiedzą, że nie będzie zmiłowania dla bandytów i złodziei.

Wybacz, panie, może to nieodpowiednia chwila, ale musimy poprawić stan

Co załecasz, kanclerzu?

Podatki trzeba je lepiej ściągać.

Porozmawiam z moją siostrą, królową węgierską, jak sobie z tym radzi Karol

Robert. Masz jeszcze jakieś sprawy do mnie? Zaraz zaczyna się uczta.

Potrzebujemy nowego podczeszego. A młody Ligenza?

Wdowa miała przysłać syna.

Jedzie do nas z Bolonią.

Studiował? Tak, panie.

Ja nie zdążyłem.

Jeszcze raz.

Nic się nie stało.

Dobrze było, tylko po prostu za mało mamy okazji, żeby tańczyć. Ale to nie

w stanie grze.

Pewnie, że nie.

Pięknie grasz, Jolanta, pięknie. Tato, nie wziął się kłon, nie tańczyłyśmy z

kundzią.

Będą problemy.

Pięknie.

A gdzie reszta?

Na stoły trzeba zanosić.

Pięknie, Anno.

Wtedy wyraża się radość życia, tak przecież miła Bogu. Ale ja jestem w

chciałabym, żeby to uszanowano.

Zmartwychwstania naszego Pana Jezusa Chrystusa.

Zwycięże śmierci zamienia ją w cud życia.

Widocznie na nich miłościwa Pani nadszedł już czas martwychwstania.

Ciężkie czasy idą. Nie szkoda pieniędzy na te zbytki.

Ale wino wasze jak w telecji smakowało.

Pani, tchnęłaś w te mury życie i piękno. Wreszcie widać, że zamieszkują je

ludzie, a nie duch.

Przywiozłam tylko trochę wina.

Słyszałem pani, że pomogłaś naszym rodakom odnaleźć nowy dom na dworze

węgierskim. To przyjemność wspierać tych.

którzy sobie na to zapracowali.

Przyszłam tylko spróbować wina przywiezionego przez Elżbietę.

Krótko.

Miłości moje.

Czy zgodzisz się zostać moją żoną?