Original subtitles

Wybacz, że odrywam ci odczuwania przy grobie pańskim, ale to ważne.

Czy mogę bratu wszystko powiedzieć?

Spowiadamy się Bogu, nie człowiekowi.

I dochowasz sekretu?

Ślubujemy to, stając się kapłanami, więc nie masz się czego obawiać, pani.

Nie jestem godna tego, żeby pójść na rezurekcję.

Nie jestem tak pobożna jak królowa Jadwiga. Ja nie potrafię się tak modlić.

I to właśnie chciałaś mi wyznać?

Ciągle proszę Boga, żeby pomógł mi coś zapomnieć.

Żyję wedle przykazań.

Nie mogę poradzić sobie z pamięcią.

Nie mogę... Powiesz swoją troskę Chrystusowi.

On cię na pewno uleczy.

Spaliłam pamiątki po swoim dawnym życiu i nie pomogło.

Tyle lat minęło, a ja wciąż nie mogę zapomnieć o moim pierwszym ukochanym.

Im bardziej się staram, tym częściej go wspominam.

To grzech, prawda?

Nie lękaj się.

I nigdy nie porównuj się z innymi.

Bo nie sądzisz, że ci, którzy zbiorą się w kaplicy, są bez grzechu.

Chrystus cierpi za nas wszystkich.

Za wszystkich.

I na wszystkich czeka.

Gdyby Marcin mógł to oglądać. Zobacz, ludzie już idą do grobu Chrystusowego.

Chodź.

Widzisz? Jak mu głowa opada?

Jak Harcikowi, gdy popił.

A potem bił. Chodź.

Był, jaki był.

Przynajmniej nie byłam sama, jak palec.

Dłoń ma pięć palców.

Chodź, bo nie zdążymy.

A myślisz, że on jest już w raju?

Na pewno. Chodź, Ruziu.

Dziękuję.

Ale cisza na zamku.

Nawet straże mnie wpuściły bez specjalnych tregerii.

A mamulet, o który prosiłaś?

Twoja zapłata.

Lepiej nikomu tego nie pokażę. Dziękuję ci.

Będę prosić nasze bóstwo, by pomogło mojej pani.

Czego się zbywa?

Musi wybrać, którym Bogom zaufać.

Sprawa nie moja.

Myślisz, że oni naprawdę wierzą w to, że można umrzeć i z martwych wstać?

Nie wiem, ale bardzo chcą w to wierzyć. Nie, nie pojmę tego nigdy. Pójdę do

miasta, ludzie z kościoła wychodzą. Może jakiś interes ubiję.

Do miasta czy do kuchni?

Czy naćpierane.

Ona przemiennie przeczy.

Nic się w tej Polsce nie znacie na dobrej kiełbasie.

Jak się gabija?

Mam dla niej pieróg litewski.

Z kaszą i serem. A ona akurat z kucharzem węgierskim poszła.

Dokąd? Do kościoła.

Masz tego kinciuka więcej?

Gości litewskich mam.

Chcesz zarobić, czy nie?

Zaraz wszystko rozpakuję.

Ale pieroga nie ruszajcie.

I tego też.

To dla mojej kuchareczki.

Kuchareczki.

Kuchareczki.

Matko, goście czekają.

Zaraz do nich pójdziemy, ale sprawa jest bardzo pilna.

Siadaj, proszę.

Nie wierzę w nawrócenie twojej żony.

Przyglądałam się jej podczas modlitwy. Nie broń jej, nie trzeba.

Matko, święto dzisiaj, taki ważny dzień.

Chrystus zmartwychwstał, powinniśmy się radować. Ale ja się właśnie raduję,

tylko chciałam wam pomóc. Chcę pomóc Annie.

Jest z nami tyle lat.

Ciągle patrzy na nasze obrzędy, ale w nich nie uczestniczy. Czyli pewnie masz

już jakiś plan.

Nie, nie mam żadnego planu. To ty powinieneś go mieć.

Twoja żona nie będzie spokojna, dopóki w tym zamku Litwini będą odprawiać swoje

czary. Jakie czary? Nie udawaj, że nie wiesz. Oni wszyscy to robią. Jakieś

ziarna, jakieś kłosy.

Nikt nie przejdzie przez drzwi, bo nagle dym się skrzywił. To jest zadanie dla

ciebie. Dla mnie?

Ale co ja mam ich wyrzucić? Przecież to są listy mojej żony.

Wierzę, że znajdziesz... sposób, żeby im pomóc.

Zacznij od Anny.

Kiedy ją chrzciliśmy, była taka młoda. Myślę, że teraz więcej zrozumie. No

dobrze, ale przecież nie jestem kapłanem.

Kapłan jest od spraw duchowych, a ty jesteś od spraw wszystkich.

Witwini tu są i będą. I to od ciebie zależy, czy będą szanować nie tylko

Boga, ale też i nasze obyczaje.

Taka jest rola króla.

I na takiego króla Będziesz namaszczony.

A teraz chodźmy. Goście czekają, na pewno są głodni.

Ja też.

Synu, chodźmy.

Koń z tą papryką.

Papryka, papryka, do wszystkiego papryka.

Dobra papryka.

Finum, finum papryku.

Weź to mięso, włóż do garnka i zalej wodą. Ja zrobię. On nie rozchował

nigdy mięsa.

To naucz go.

Może się w końcu do czegoś przyda.

Ładnie śpiewa.

Uprzyjmy człowiek. Kucharz powinien gotować.

Może pokażesz wreszcie, co potrafisz, co?

Paprika, paprika, film, paprika.

Paprika na kulę, na miszle fizę.

I bardzo dobrze.

Niech idzie do siebie.

Taki miły człowiek.

Miły?

Mildy. Wszystko będzie dobrze.

Po tym poście, czego na stole nie postawimy, ludzie zjedzą.

Egle, mówiłam ci, że nie potrzebujemy tu takich rzeczy.

Bogowie nie gniewają się na ciebie, ale nie obrażaj ich.

Pożegnaj się z nimi.

Nie.

Ale wiem, że chcesz dobrze.

Błąkasz się, pan. W twojej duszy ścierają się wiara ojców i ta tutejsza.

Nic dziwnego, że miejsca sobie nie musisz znaleźć.

Ale uważaj.

Zatracisz siebie i nie będziesz szczęśliwa. To nie twój kraj, nie twoja

To jest mój kraj, Egle.

Tu jest mój dom, mój mąż i moje dzieci.

Czy ty tego nie widzisz?

Jesteś tu ze mną tyle czasu i jeszcze się nie nauczyłaś? Tu każdy patrzy i

ocenia.

Egle, jak ja nie pokażę, że wierzę, oni nie uwierzą mnie.

Tego chcesz naprawdę?

Chcesz być taka jak oni?

Nigdy nie będziesz.

Chcesz się nawrócić.

Dobrze. Ale pozostań sobą, córką Giedymina.

Tak mnie witasz, krewniaczko?

Jak mnie witasz, to przypomina mi się krzywda mojego Marcina.

Przestań mnie obwiniać. W końcu i tak mu nic nie zrobiłem, a tylko kłopoty mam

przez niego.

Bo to mój pierwszy zbieg. Ale mogłeś wstawić się za nim, a ten nic.

Tatmusi czynić swoją powinna.

Marcin nigdy nie był dobry dla ciebie. Ojciec ci to mówił i matka. A ty uparcie

kochałaś. Pił, bił, nie kochał, nie dbał.

Pociągnąć cię pod topór chciał, że to niby ty mu tę truciznę dałaś.

Ale już to wszystko mówiłem. Szkoda język strzepić.

Co tam masz?

Stęchło. A mówiłaś, że od Węgrów kupiłaś. Na handel. Nie dla ciebie.

Święto ci i na chwałę pana.

Polałabyś po kubku.

Gdzie Kazimierz? No właśnie nie widzę dzieci. Nie powinny być już przy stole?

Zobaczysz, matko, wypar z warzyw węgierskich najlepszy na bladość skóry u

dzieci. Dopilnuję, by Elżuniak próbowała.

Czy muzyka nie jest tak głośna?

Może każmy przestać grać.

Archidiakonie?

Czy to prawda, że Bóg nie lubi muzyki podczas posiłku? Nie pytałem.

Panie, pobłogosław te dary, które spożywać mamy.

Amen.

Dar od Karola, najlepszy z węgierskich winnic.

Drodzy zebrani, chciałbym prosić o tak wiele, że słów brak.

Jednak prosząc, chcę też podziękować.

Wszystkich wymienić nie zdołam.

ale za radę, wsparcie, pośrednictwo oraz za opiekę duszpasterską, jakiej

doświadczaliśmy w ostatnim czasie, podziękować pragnę najbardziej.

A wdzięczność wyrazić nadaniami trzech wsi w Wielkopolsce.

Dla naszego dobrego archidiakona krakowskiego Jarosława Bogori

Być może są mniejsze sprawy dla bardziej potrzebujących poddanych.

Władza bez pieniędzy musi dbać o sojusze.

Co powiedziałeś?

Papież Jan uczy, że bogaty nie potrzebuje sojuszników.

A biedny musi ciągle ich kupować.

Rozjaśnij, ekscelencjo.

Tak opowiadał mój ojciec, który, jak wiecie, dobrze zna się z głową kościoła.

Ekscelencio, spróbujcie litewskiego dania kuchni waszych sojuszników.

Uczonym dyspotom nie zaszkodzi.

Dobrze, dobrze, że przyszliście.

A co to za

bandyci w dzień świąteczny chrześcijan napadają? A jest kołacz i piwo dla

dziecka. Pod piwek świeżutki. Na ciepło polewka. To co, podać?

No niech Bóg ma was w opiece za wasze dobre serce. Amen. Amen.

Pójdę już kram opilnować. Siadaj, rozbój na drodze. W mieście przecież w traży.

Co czujecie na mnie dobre?

Dużo. Poczekaj, pójdę z tobą.

Bywaj.

Zatańcz z nami, proszę.

Nikt nie tańczy. Żałoba jest.

My chcemy, proszę.

To tańczcie.

Co ja z tobą?

Miłościwa pani, mogę zatańczyć z dziewczynkami? Babciu, prosimy!

Babciu!

To jest najlepsza baba w naszej kuchni.

Ja tam wolę kołacza z serem.

A jak z serem, to ja wolę nasz pieróg.

O, przygotowałeś to swoje cudo.

Winą paprykę.

No, pokaż, pokaż, pokaż.

Piwo!

Wody, wody!

Mleka, mleka!

Nie mówiłem, że wszystkich nas tu wykończy. Chodź Lech, melodii, paprika.

Ostry? Ostry, ostry.

i już czas.

Ale my chcemy jeszcze zostać. Nie.

Zabierz się z Heleną.

Dziewczynki, proszę do komnaty. Ale wy potem dołączcie do nas.

A może i na nadczas, żono?

Wielki post się skończył nie tylko na stole.

Jezus Maria.

Całą chatę mi splą...

Nic!

Nic mi nie zostało!

Powinniśmy się rzucić jak mój Marcin. Tyle mi zostało! Ruziu!

Umarł król Władysław i co mówiłam?

Za niego zbierów nie było.

Byli, ale na drogach. Nie było!

Było mi mało nieszczęść.

Lepiej od razu wody rzucić.

I koniec męki.

Poszła na tańce pani, ale ja jestem.

To przynieś mi to, Kaju.

Daj mi syna.

Hegle. Schowaj to.

Ona tylko tak strotki. Wiem, ale tylko Bóg ma cię w swojej opiece.

Przycidełka niepotrzebna. Wyrzucę.

Serca wyrzuć.

Najważniejsze.

W następnym odcinku.

Spatrzę się w głos.

Pochowaliśmy ojca. Zróbmy wreszcie listę.

Wiesz co będzie, jak matka usłyszy o tańcach?

Chyba nawet najbiedniejsi twoi poddani lepiej jadają. Panie, pomóż prostym

ludziom. Złodziei się namnożyło.

Panie Boże, jeżeli nie dajesz człowieku już żadnego wyjścia, to może znaczyć

tylko jedno, że go wołasz do siebie, tak?

Nie pozwolę, żeby zabrali ją ze sobą.

Widzę, że wszystko zaczyna się układać.