Original subtitles

Niech ta rozmowa zostanie między nami.

Odwołajmy dzisiejszą naradę.

Zjedzmy obiad rodzinny, bez polityki.

Ale wszyscy książęta aż się palą do tej rozmowy. Właśnie dlatego potrzebuję

twojej pomocy.

Nie chcę stwarzać okazji, żeby go atakowano, żeby podważano jego pozycję.

za pomoc?

Radzi sobie.

Ale te konflikty nie przyniosą nic dobrego.

Władysław wyznaczył Kazimierza na króla.

Byłeś przy tym? To nie wystarczy, żeby tym wszystkim zamknąć usta? Niech broń

swojej korony. A jeśli ich nie przekona? Wtedy powołamy się na folię zmarłego

króla. A co będzie, jeśli się zbuntują?

Idą nowe czasy. Teraz nawet kobiety mogą dziedziczyć koronę.

Boisz się tego, pani?

Moje córki bardzo mnie zawiodły.

Jedna wystąpiła przeciwko bratu, a druga nawet się nie zjawiła.

Królowa Elżbieta na pewno przybędzie. Zawsze miałeś słabość do Elżbiety.

Trzymałem ją do chrztu.

Jeżeli twój mąż zrobi, co nam obiecał, nic wam nie będzie.

Mój mąż nigdy nie zdradzi naszego pana.

To już przestało. Teraz musi tylko zrobić to, co nam obiecał. Witajcie się!

Wypuśćcie dzieci.

Nie zostaw, panie, ale zmiłuj się nad dziećmi. To już ode mnie zależy.

Ratunku!

Ratunku! Dość!

Teraz już tylko twój mąż może was tu ratować.

Wygrę.

Nareszcie. Nareszcie słychać płacz. To wszystko przez króla Kazimierza.

Ja muszę.

Wybacz, panie.

Mówię mu, że nie wolno, ale kuchmistrz twierdzi, że ma bardzo ważną sprawę.

Wybaczcie, ale to bardzo pilne.

Mów.

Obawiam się, że do zamku wniesiono truciznę.

Obawiam się? Nie rozumiem tego.

Wniesiono czy nie wniesiono?

Wybacz pani, ale nie mam pewności.

Doceniam twoją troskę, ale nie wiem z czym przychodzisz.

Kogo podejrzewasz?

Nie jestem pewny.

Jak znajdziesz podejrzanego, to przyprowadź go do mnie.

Nawet najmniejsza zgrada musi być surowo ukarana.

Jeszcze jedno, niech krajczy i podczaszy próbują wszystkie dania. I to dla

każdego. Musimy być ostrożni i bardzo surowi.

To wystarczy.

Tak jest, pani.

Po co ja tu wróciłam, głupia?

Na pewno poszedł do królowej.

Ani siebie mi będą torturować.

Ja wiem, dlaczego baba z Litwy przyjechała, baba w kuchni.

Tyle lat nie mógł się przyzwyczaić.

Panie, błagam, nie donoś na mnie do królowej. Ona nienawidzi Litwinów. Nie

razu mnie zyskała, rzucała po zewnątrz. Tylko nie na męki.

To powiedz, kto te trudziny przeniósł. Nie ja.

Nie pamiętasz, kto to obcy?

Chodził po naszej kuchni?

Był taki jeden. W dniu, kiedy zmarł nasz król, niby worki z mąką pomagał nosić.

Mówił, że zajęcia szuka i ciebie.

Pogoniła go zaraz.

Pamiętasz, jak wyglądał?

Na linię wyglądał. I fajnie, jak każdy chłop. Rozumu mało, odstydu jeszcze

mniej.

Czas to zagnieć.

I każdy nagotuj tyle, ile trzeba, żeby każdemu starczyło.

Nie doniosłaś na mnie do królowej?

Gdybyś chciała wytruć rodzinę króla, pewnie już dawno byś to uczyniła.

To się źle skończy.

Uwierz mi pani, że lepiej by było, gdyby Kazimierz przekonał ich do siebie,

aniżeli rządził przeciwko nim. Powinni być posłuszni woli króla. Niedługo każdy

będzie chciał mieć koniecznie coś do powiedzenia. I jeszcze te pogłoski o

spiskowcach w Węgier. To się musi skończyć. I mój kucharz, który zaczyna

wszędzie widzieć truciznę. To strasznicy pilnują wszystkiego dziennie i noc. Ale

to za mało, kasztelanie.

Znajdź winnych i oddaj ich katu.

Niech ludzie widzą, że nie będziemy nikomu powłażać. Im prędzej to się

tym lepiej. Ale właściwie, pani, my nie wiemy, kim są spiskowcy. To każdy.

Ciągi innego przestępcę. Niech się boją. Niech ten, kto podniesie rękę na króla,

wie, co mu za to grozi.

Strach jest najlepszym strażnikiem.

Gdyby moja matka wiedziała, że my ze sobą w wielkim poście po

śmierci ojca... Gdybyście będąc ze mną nie myślały o matce, a

przy matce myślały o mnie, to wszystkim nam byłoby lepiej.

I znowu korona.

Wróżyć to grzech.

A co?

Wierzysz, że Bóg zagląda do naszej sypialni i że patrzy na te rozrzucone

Nie wiem.

Zapytaj o to ojca Wojciecha.

A wiesz, że tu był?

Jestem przyszłym królem.

Wiem, co robi moja żona.

Tak, ale nie wiesz, co będzie robiła. A ja to zobaczyłam.

Nie wierzę w takie kusła.

To ja podejmuję decyzję, rozumiesz?

Nie ślepy los.

Nie moja matka.

Ja.

Przekonasz matkę do mojej koronacji?

I każesz dla mnie zrobić nową koronę? Ale taką, żeby miała dużo klejnotów i

można było w niej tańczyć?

Kazimierz u żony?

Omawiają sprawy królestwa. Goście zbierają się na maradę. Nie wolno im

przeszkadzać.

Wyborny hat.

Jak ornament pani z palców sam spływał na płótno.

To dla niemniej Żyd go uczy.

Mojego rycerza.

Znowu posłuję?

Nie wolno mi o tym mówić.

Mnie wolno.

Wiem dokąd i w jakiej sprawie pojechał.

A wiesz, może przed moim ojcem?

Nie martw się.

To jest najdzielniejszy z wycerzy. Na pewno wróci.

Wszyscy czekają.

Było zastukać.

Musiałbym cudkę zabić albo przynajmniej związać.

Taka straż przydałaby się przy bramie Wawelu.

Pomóż Annie się ubrać.

A ty, panie?

Nie będę się stroił.

Martin, ty już lepiej wracaj.

Znowu się od roboty wykręcasz, co?

Ty też dzisiaj nie pracujesz.

Topory naostrzone.

Ale w lochach pusto.

To bo można lorki dźwigać. Musimy kasę dostarczyć na wawel.

Coraz więcej gości przyjeżdża na pogrzeb król.

Bo jak kobieta zarabia na tym, to czym ty się martwisz?

Gdybyś to wiedział.

Laudetur, Jezus Chrystus.

No to już pójdę. Mam tyle pracy.

Co prawda, mojej starej siły nie brakuje, jak wiesz.

Ale jednak to ma wszystkiego na Wawel nie w taszce.

Co ty się tak patrzysz na nią?

Marciku, uważaj.

Bo z panie wolno tknąłeś.

Nie zasiądę z nimi do stołu, nie ufam obcym.

Za dużo ich się tu kręci.

Olgierd, oni nie są tacy groźni.

Mam złe przeczucie.

To odważyłby się użyć trucizny na zamku?

Każdy widziałem tych na dole w sali tronowej. Jeden by drugiemu z radością

kielicha wsypał.

Odpraw tej ślicznotkę. Dobrze ci radzę.

Cudkę?

Ja ją wychowałam. Od tego Brzycia nie jest.

Ma swojego rycerza. Nie mierzę z gołczy.

Twojemu mężowi niekoniecznie będzie to przeszkadzać. Odpraw ją do starej.

Egle zostaw. Jej możesz zaufać.

Umiem zadbać o siebie.

Wiem.

Ale odpraw ją.

Zgłupieliście. Gdzie łaziłeś?

Sprawdzałem czy żyją.

Czego szukasz?

Dowodów na to, że nie żartujemy.

Co chcesz zrobić?

Złożę wizytę.

Na Babelu.

Jakie piwo podać? Słabsze czy mocniejsze?

Podaj miód.

Ale przecież mieliśmy pościć.

Dla mnie tylko zioła benedyktyńskie, a dla gości podaj przed nim miód.

Chcesz, by wszyscy znieśli to was.

Za zdrowie król.

Pośpiesz się.

Nie zwlekajmy, panowie.

Mówcie otwarcie, co wam leży na sercu.

Kazimierzu, podwórze, ja zacznę.

Mocnych czeka mocna kara, tak mówi Księga Mądrości.

Króla Bóg ocenia najsurowiej. Ale Księga też mówi, że kto szuka mądrości, ten

ją łatwo znajdzie siedzącą u swoich drzwi.

Panowie, powstańcie.

Chcę mieć... Tak.

Niech żyje Kazimierz.

Król Polski?

Niech żyje król! Niech żyje król!

Nie zgadzam się.

Jestem wnukiem króla Władysława.

Po co nam w ogóle król?

Nie róbmy żadnej koronacji, tylko podzielmy polskie ziemię, tak jak czynił

nasz pradziad, Bolesław. Wszyscy jesteśmy równi.

Czyż ja?

Posłuchajmy księcia Świdnickiego. Co ma do powiedzenia? Jakim prawem?

Podważasz wolę króla Władysława i papieża.

Odskarżę was o zdradę.

Zrób to.

Zrób to, matko.

Pokaż, jak kochasz rodzinę, tylko pamiętaj, mocnych czeka mocna kara.

Nie przywołuj Pisma Świętego w takiej złości.

Myśmy musiały być posłuszne.

Poślubić, kogo kazałaś, jechać tam, gdzie posłaliście. Elżbieta jest

Kazimierz za chwilę siądzie na tronie, a ja... Czy ty kiedykolwiek pomyślałaś o

mnie?

Silenciu!

Niech mówi.

Patrz. To ma być król? Nie mowa?

Mów tenu.

Krzemuł przy półce, to ten!

Jesteś pewna?

Poznaję. Strąży!

Strąży! Mówiłeś, że zajęcia szukasz. Przyznaj się.

Łżesz, babo!

A kto by takiego na zamek puszczał?

Co się dzieje?

Ja nie chciałem zabić króla.

Wracaj do kuchni, bo mają cię.

Ja muszę co?

Zaniosę.

Tylko samemu, podczas temu.

Nie inaczej.

Czemu takiego rafę?

Co ty, w kuchni pracuje?

Poprosili, co przyniosę.

Syn albo wnuk może być królem.

Pod chłopcami uciekłeś?

Nie chcemy kola tchórza.

Jesteś mocny w gębie i na Wawelwuju.

Ale naprzeciwko kogo potrafiłbyś stanąć w polu?

Dobrze mówi, no. Ma rację.

Posłuchajcie go.

W moim własnym zamku.

Mój siostrzeniec.

Przeczekaj, niech się wygadają.

Przecież ja mam na zamku.

Wszyscy znacie nasze dokonania.

Kto uciekał z pola bitwy?

Kazimierz. Kto zwyciężył Czechów?

Ja.

Jeden nieznajomy, ale

nigdy

go potem nie widziałem.

Jak wyglądał? W kapturze, ale niezakonnik.

Duży, ale niewysoki.

Dziwny mu pieniądze dał od razu.

Gdzie je masz?

Tylko przepił.

Do lochu z nimi.

Nie, nie. Ja wiem, gdzie oni się spotykają. Powiem wszystko.

A jacy oni?

No, ten w kapturze i Węgrzy.

Węgrzy?

A ty jesteś pewien?

Niech mu owy to nie da się pomylić.

Idziemy.

Po co nam korona?

Mamy silne księstwa.

Jesteśmy dobrymi gospodarzami, każdy na swoim.

Złapali człowieka, który podłożył truciznę.

Idź do straży i wypytaj, kto ich nazwał.

Widziałam... Co chciałaś?

Zresztą nieważne. Mów, co się dzieje, co gadają.

Książe Bolko mówi, że będzie lepszym królem.

A co na to Kazimierz? Nie sprzeciwił się?

Widziałam, jak Kazimierz na ciebie patrzy.

Uważaj.

Mamy pokój z książętami stycińskimi.

Dobrze żyjemy z Wittelsbachami.

Brandenburgia nam nie zagraża.

Podzielmy się.

Łatwiej zarządzać księstwem niż całym królestwem.

Mniejsze koszy to i ludziom żyć łatwiej. Dość!

Nie podzielimy królestwa.

Tam wyżej na marat leży król. Życie poświęcił, żeby Polskę zjednoczyć. A wy

poświęciliście?

Nigdy nie pozwolę wam tego zniszczyć.

Chodzi ci tylko o koronę, tak? Nie, Bolko.

Chodzi mi o czar.

Tu z nim piłem. Nie brzesz?

Nie, przystąpiam tu.

Zabić go od razu. Kto z nimi był? Mówiłem, Węgrzy. Jak wyglądań? Dwóch

Jeden taki wysoki, a jeden młody miał bliznę na polisku. On płacił? Nie,

Łeb mu zaraz rozwalę. Tylko nie tutaj, nie tutaj, panie. O, kasiu, on powie, że

jestem niewinny.

Znasz go?

Tak, panie, kto by Harcika nie znał. Jak go widziałem ostatni raz, to tu z

wędrami pił. Nie żałowali sobie.

Zawisniesz, młodszy, jak kamen w płacie żółw. Ale to... Ja to ten kaptur

przysięgam. On albo grozi, albo nic mi kusi. No szatan jak nic.

Widziałeś tu kogoś w kapturze? Był tu wtedy z nimi?

Nie, nie, panie.

Tylko węgrzy i on.

Idź precz. Miałeś tu nie przychodzić.

Czekam na bicie dzwonów.

Zrobiłem, co chciałeś.

Uwolnij moje dzieci.

Przysięgałeś.

Muszę wiedzieć.

Gdzie są?

Czym były mi Węgrzy?

Zrób swoje.

Przyjdź do karczmy.

Otrzymasz nagrodę.

I swoją rodzinę.

Zamknijcie bramę! Nie wpuszczajcie nikogo od tego!

Na rachunek!

Każdy sprzeć cały wawel!

Panie!

Panie!

Chcecie wpuścić?

Kto jesteście?

Pozał wielkiego mistrza Lothara von Braunschweiga.

Posła wpuścić?

Jak rozkażesz.

Nie możemy się rozdzielić, Przemyśle, bo znowu będzie wojna. I nie tylko na

granicach. Będzie wojna między nami. Będzie wojna w rodzinie, a ludzie są

znużeni wojną. Boją się.

Sam się boisz.

Mówisz, że dzielnice były lepsze. Może i były lepsze wtedy, ale nie dziś. Dziś

jeszcze nie jesteśmy potęgą, ale jutro możemy nią być.

Karol Robert buduje silne Węgry. Jan wzmocnił Czechów.

Mój teść Giedymin rządzi wielkim krajem.

Pogańskim. Tak.

A krzyżacy?

Nigdy ich nie pokonasz.

Podzielmy się! Dajcie mówić Kazimierzowi!

Moja matka, królowa Polski, ma słuszność.

Mocnych czeka mocna kara.

Więc zanim zawołacie, podzielmy Polskę, pomyślcie, czy jesteście pewni, że wasze

dzieci będą wolne.

Krzyżacy tylko czekają, aż Polska będzie słabsza.

Musimy iść ramię w ramię, bo tylko wtedy jesteśmy silni.

Byłem przy śmierci ojca.

Przysięgałem mu, Że zrobię wszystko, żeby odzyskać Kujawy i słowa dotrzymam.

Nie żyję. Trucizna.

Zdradza na Babelu!

W następnym odcinku.

Kto to zrobił? Chcą się mnie pozbyć, żeby Anna została królową. Mówiłeś coś o

człowieku w kapturze. Kto to jest? On się pojawia tak wnikąd. Za mnie z tym

opadą.

Zdrada! Za mną tęskno! Niesiemy światło Chrystusa. Głównie mieczem. Mówmy o

zbawieniu, nie o jego narzędziach. Wasz człowiek w kapturze gdzie jest? Zemsta

zachowuje. Tak bardzo sięgnie.

Jeżeli nie boją się nas, to niech przynajmniej boją się ciebie. A co

na to powiedział?

Bądźże wreszcie królem, a nie tylko synem króla.