Original subtitles

Ja do księżnickiej Aldony.

To znaczy Anny, do żony Kazimierza.

Królewicza Kazimierza? Tak, Królewicza.

Powinnaś odpocząć, pani.

Ja będę tu.

Panie ojcze, wierzę, że król czuje moją obecność.

Pani, ty zdecyduj się budzić księżniczkę Anna.

Ja wolałbym nie brać tego na swoją głowę.

Polacy tacy odważni.

Tak, pani.

Czytaj Ewangelię naszemu synowi. Bądź spokojny. Będziemy się za niego modlić.

Modlitwa potrzebna, ale jeszcze bardziej potrzebni są sojusznicy. Rodzina w

drodze. Lisy poszły.

Gdybym dał mu jakieś księstwo, mógłby

spokojnie sobie rządzić.

Mieć spokojne życie.

Ale przecież zawsze chciałeś, żeby Kazimierz był królem.

Tak.

Ale korona Polski.

Taka ciężka.

Jeśli nie on, to kto?

Korona to nie wybór, to powołanie, to dziedzictwo krwi.

Masyjuszników. Siostrę.

Królową Węgier i Litwinów. Rodzinę Anny. To duża siła. Mało kto odważy się

ruszyć przeciwko niemu. Ale Władysław, Złęczycy i Przemysł Sieradzki,

oni... To twoja rodzina. To twoi krewni.

Jestem ich rodzonym stryjem.

Ale oni nigdy nie pogodzili się z tym, że to ja zostałem królem.

A do tego...

Kazimierz jest młodszy od nich.

A Czesi?

A Czesi? Jan gotu sprzymierzyć się z Brandemburgiem, z Krzyżakami.

Wtedy zostanie sam.

Kto przy nim będzie?

Ja. Ja przy nim będę. Tak jak zawsze byłam przy tobie.

Bolesławie? Jadwigo?

Może nie dożyć gettora.

Mów, co powiedział mój brat?

Spokojnie, jest już w drodze.

Wiedziałam, że przyjedzie.

Powinien dotrzeć jutro koło południa.

Nie wytłał przodem, żebym cię uprzedził. Będzie czekał w miechowskim lesie.

Tylko jak ja się tam dostanę?

Pość przecież koni, nie można się odłać. To w Polsce konie też pością?

Dziwne zwyczaje.

A żebyś wiedział, więc nie licz na sute śniadanie.

Egle, poradź co robić.

Coś wymyślimy jutro.

Najważniejsze, że Olgierd jest już blisko.

Musisz tylko jakoś wytłumaczyć mężowi jego obecność.

Książę Olgierd kazał mówić, że przyzwał mnie do ciebie, żeby sprawić ci trochę

radości. I żeby twoje córki uczyły się grać na kanklach.

Książę, jeszcze wcześniej.

Ruszamy.

Na górze notuje Władysław z Łęczycy.

Garbaty? Nie chcę go spotkać.

To bratanek króla.

Krzyżaka jak psa nienawidzi.

Sojusznik nasz.

Sojusznik?

To dlaczego potajemnie do Krakowa jedzie?

Prawie do Korony jest.

Dlatego my musimy być na Wawelu pierwsi.

Bar potrzebny.

Na bal pod kuchnią, kobieto.

Znowu tylko chleb i piwo?

Przecież jest Wielki Post.

Zapomniałeś. To ma być śniadanie dla króla?

Pan Jezus czterdzieści dni pościł na pustyni.

Ciekaw jak król ma być zdrowy, jak nikt zdrowego nie je.

Zbawienie duszy to przecież najważniejsze.

Prawda, chrześcijanko? Teraz damy.

Odnieś to z powrotem. Dziś piątek.

Powiedziałem, tylko chleb i piwo. To mojej pani chociaż pozwólcie dać. Kawał

akcera. O, czyżby była brzemienna?

Nie.

W takim razie niech pości. Jak chcesz?

Ciekawy, jak ma być brzemienna, jak ciągle pości.

Witautas?

To jest Witautas, mój krajan. Z Litwy towar wozi.

Witaj, panie. Mam najlepszy towar. Królewska uczta, prosto z Litwy.

Pokażcie panu towar.

Czy czekamy jeszcze na jego wysokość?

Czyżby za niem mógł?

Dzięki modlitwom księdza biskupa jest w jak najlepszym zdrowiu.

Gdzie twoja żona?

Jest post. Nie sypiamy razem, więc nie wiem, gdzie jest.

Ale dzwony chyba powinna usłyszeć.

Pani, będą cię szukać.

Sam biskup Grot będzie odprawiać poranny nawożeń.

Biskup Grot? No to muszę być na mszy.

Egle będziesz usługiwać nowej księżnej Anny.

Pani, zdejmij pelerynę. No prędzej. Co za ciele. Będziesz udawała naszą panią.

Jadę z tobą.

Poradzę sobie sama, bez grajka.

Miałem cię pilnować. Nie wyjedziesz beze mnie. A ten to kto?

Artysta pani.

A jak to się wyda? Nikt się nie dowie. Królowa mnie rozpozna i katu odda.

Siądziesz z tyłu, będziesz miała płaszcz, modliła się i nie podnosiła

będą zrobi resztę. Musisz tylko iść jak prawdziwa królowa, a nie przemykać jak

byle dwórka.

Dobra, dosyć tego, ruszamy!

Pani, zrobię wszystko, co rozkazałaś.

Wsiadłaj mi konia.

Jadę z panną kastelanką wspomóc ubogich.

Amen.

Mamusia?

Considero deo omnipotenti et vobis fratres crepecavi nimis cogitatione

verbo opere et omissione. Mea culpa.

Mea culpa. Mea culpa.

Mea maxima culpa.

Pani, nie możesz opuścić murów miasta.

Kto tak powiedział?

To niebezpieczne strażnicy cię nie puszczą.

Panie miasta! Panie miasta!

O, skarabia.

Doszło!

Łapcie go!

Żono, pójdź ze mną na chwilę.

Cóż to ma znaczyć?

Gdzie ona jest?

Gdzie Anna? Mów mi natychmiast. Nie mogę.

Mów póki dobry.

Przepiękłam pani.

Nie chcę ci kłamać.

Wiesz jaki to jest grzech?

Moja żona gdzieś tu dołoży, a ty chcesz milczeć? Nie tu dołożę, przysięgam, że

jest tobie wierna. To z kim się spotyka w tajemnicy?

Ze swoim bratem. Gdzie?

Mów, ci język usnę! W Michowskim leży, nic więcej nie wiem, przysięgam!

Co się dzieje?

Idziesz ze mną.

Witaj, królowo.

Nie jestem królowa.

Niedługo będziesz mój ptaszku.

Nie byłam pewna, czy to ty zmężniałeś.

Co to ma znaczyć, panie?

Kim jest ten człowiek? To mój brat.

Algirdas, nie poznajesz?

Schowajcie miecze, bo ręka u niego szybsza od języka.

Mam ich zabić?

Algirdas, to mój mąż Kazimierz i jego rycerz Jaśko z Merszyna.

Uciekałaś do brata?

Nie uciekała, tylko jechała mu na spotkanie. Galopem.

Każdego bym się spodziewała, tylko nie ciebie, męż.

Nie dbasz o swoją żonę.

Skarżyła się?

Nie. Nie musiała.

To widać.

Przestańcie. Może to ktoś ważny dla mojej siostry.

Zdradziłaś naszą falę. Jak ich Kazimierz przyłapie, to ją zabiję. To będzie

twoja wina.

Jak nic, wyrzucą cię z dworu. Źle ci to było? Nie umiem kłamać. To grzech.

Muszę pilnie rozmawiać z Królewiczem.

Pojechał gdzieś z Jackiem. To ty nic nie wiesz?

Myślałam, że jesteś najbardziej zaufanym człowiekiem Królewicza.

Ja bym na jego miejscu nikomu nie ufała, bardziej niż tobie.

Byłem w Sieradzu i Łęczycy.

Rozmawiałeś z Ładkiem i Przemkiem?

Tak.

Obaj bardzo przejęli się twoją chorobą, panie.

Może nawet trochę za bardzo.

Jakby dogadali się między sobą.

Wielu zbrojnych na drodze.

A krzyżacy?

Szanują pokój, pilnują rozejmu. Pewnie zmęczeni zimą.

Za to książę z Łęczycy chyba gromadzi rycerzy.

Chcę uderzyć na zakon, żeby przerwać rozejm.

Panie powinieneś odpocząć.

Nie ma czasu.

Podaj mi szkaturę.

Rycerzu, nie wierz o zgołczy.

Wiernie mi służyłeś.

Weź ten pierścień.

Nie męcz króla, idź już.

Zaszczyt.

Służyć królowi.

Nie potrzeba mi nagród.

Weź to, chłopcze.

Idź już, idź.

Książę litewski Olgiert, brat naszej księżnej Anny, wybył do Krakowa.

Bez naszego zaproszenia.

A gdzie Anna?

Ona wiedziała o jego przybyciu?

Nawet pojechała za bramę, by go powitać.

Bez naszej zgody.

Pojechała moją kolebą?

Konno pojechała, miłościwa pani.

Konno.

Tyle lat z nami.

I ciągle poganka.

Co rozkażesz, miłościwa pani?

Twój ojciec jest w mieście czy na zamku?

Czeka na wyzwanie. Od dawna próbuje dostać się do króla. To poślij po niego.

Sam pojadę. Nie, nie, ty nie możesz. Ty musisz być na zamku, jak będzie tu

Olgierd. Chcę wiedzieć, co Anna z nim mknuje.

Teraz stawcie z tej strony.

To odnieść to zbożatom gospitarni. Jaki post przecie? Książę Litycki przyjechał.

Brat księżny. On nie pości.

Dlatego podamy ryby, kluski z kaszy i wywar z warzyw.

Post? Ale po królewsku. Niegrzecznie gości możeć glodem.

Niegrzecznie jest nie baczyć na obyczaje gospodarzy.

O, jest i panna Pełka.

Ona ci wytłumaczy, co i jak ma być.

Powinnaś razem ze swoimi wrócić na liczbę. Matko, mówisz o mojej żonie. Ale

twoja żona spiskuje ze twoim bratem przeciw nam.

Powinnam cię odprawić.

Pani, nie masz prawa. Ja nawet w myślach nie zdradziłam męża.

Jak ty się zachowujesz?

Jeździsz konno.

Wyjeżdżasz sama za bramę zamku.

Nie modlisz się. Matko.

Na korony królowej, Anno, trzeba zasłonić.

Pośpijcie to.

Wstydka po archidiakona Jarosława.

Chcę z nimi rozmawiać.

Pani, pozwól mi nadal być twoim rycerzem.

Nigdy. Tyle się wstydu przed ciebie najadłam.

Patrz.

Mówić nie mogę, ale wolno mi pokazać, jak mnie król nagrodził. To z jego

jechałem.

To ja nie jestem ciebie godna.

Zdradziłam moją panią.

Co ty mówisz, cudka?

Gdybym mogła poradzić się ojca.

Ale wyjechał. Wyjechał w tajnej misji.

Dokąd?

Nie mogę powiedzieć.

Ale wróci.

Możesz być pewna.

Musimy się rozmówić.

Nie bój się.

Nie gniewamy się na ciebie. Prawda, żono?

Że wyglądać jak król. Ale panie, może dla wcześniej nadstawań złożę?

Raczej za późno.

Każdy nieźby waru i coś tłustego.

Przecież post.

Ta kucharka liteczka.

Na pewno ma coś w swojej spiżarni.

To jest potrzebne do zbawienia duszy, ale nie tylko o zbawienie chodzi.

Ja nie ufam nikomu, a jeśli cię otrują?

Kogo się obawiasz?

Nie wezwał.

Twój kadzimierz cały czas ogląda się za dwórkami. Przez drzwi.

Tumor. Drzwi.

Ta stara wiedźma nie pozwoli, byś została królową.

Ja sobie z nią poradzę.

A do na.

Książę Władysław Łędzecki jest pod Krakowem.

Zaraz pojawi się książę Sieradzki.

Za nimi Jan z Czech, bo mu pragi mało.

Węgrzy zgadają się jeszcze ponad negowenię.

Nie wygrają z Kazimierzem.

Te się kuzyni zdziwią, gdy im prosto w oczy powiem swoją wolę.

Kazimierz musi zostać królem. Nie pozbawią go tronu.

Tak, w niego wierzę.

A ja ci mówiłem, że stracię koronę.

Wtedy już będzie za późno na ucieczkę. Jedź ze mną, choćby dzisiaj.

Nie, to ty jedź.

Powiedz, że stary król umiera. Ja muszę tu zostać.

Wydbałaś mnie, a teraz mnie wyrzucasz.

Nie wyrzucam, tylko proszę.

Nie zapomniałaś o Litwie.

O mim.

Możesz tu zginąć w keziukie.

Dziewczynek też nie uszczędzą.

Tu czeka cię albo wojna, albo śmierć.

albo korona królowej Polski.