Original subtitles

(คันโต ออร์วา ยาคู ซัก โน)

(อารันเคป ชิเน็ป คา อิซัม)

("ไม่มีสิ่งใดๆ ที่มาจากสวรรค์ จะไร้ความหมาย")

(ปี 1904 ปีเมจิที่ 37)

ในช่วงสงครามรัสเซียกับญี่ปุ่น

ศึก ณ เนินเขา 203 เมตร กลายเป็นสมรภูมิที่นองเลือดที่สุด

ทหารญี่ปุ่น 130,000 นายถูกส่งไปแนวหน้า

เพื่อยึดฐานทัพเรือรัสเซีย พอร์ตอาร์เธอร์

ฝ่ายญี่ปุ่นบาดเจ็บล้มตายไป 60,000 คน

และฝ่ายรัสเซีย 46,000 คน

แทบไม่มีใครรอดจากสมรภูมินรกนี้

เปรี้ยว

หิวชะมัด

ถึงต้องกินคนรัสเซียก็เอา แต่ฉันไม่ยอมตายที่นี่แน่

ใช่ไหมล่ะ โทราจิ

อืม

ยิง!

ยิง!

ยิง!

ยิง!

ยิง!

บุก!

เดินหน้า!

เปิดแล้ว!

ไม่!

ซาอิจิ!

ฉัน...

คือสุกิโมโต้คนอมตะเว้ย!

(โกลเดนคามุย)

(สองปีต่อมา ฮอกไกโด)

เป็นยังไงบ้าง

ไม่มีอะไรเลย

อุตส่าห์ถ่อมาถึงฮอกไกโด

คิดจะหาเงินก้อนโตให้ไวๆ ในที่ไกลปืนเที่ยงแบบนี้

แต่ที่นี่ไม่มีทองสักเม็ด

ได้ยินจากพวกทหารที่กลับมาบ้าน

คนเรียกนายว่า "สุกิโมโต้คนอมตะ" เหรอ

ต่อให้บาดเจ็บสาหัส วันรุ่งขึ้นนายก็ยังวิ่งได้

ดาบปลายปืนก็ฟันไม่เข้า ปืนกลก็เจาะไม่ทะลุ

เรื่องจริงหรือเปล่า

ใช่ ดูเหมือนฉันจะตายไม่ได้น่ะ

แบบนี้ไม่ได้เหรียญกล้าหาญเหรอ

ถ้าฉันไม่ได้เกือบฆ่าผู้บังคับบัญชาที่ฉันเหม็นขี้หน้า

คงได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์ว่าวทองคํา

แล้วก็เกษียณอย่างสุขสบายไปแล้ว

งั้นเหรอ

ช่างเถอะ ใครสนกันล่ะ

อยากฟังเรื่องน่าสนใจไหมล่ะ

มันเกี่ยวข้องกับทองคําด้วยนะ

ทองคําเหรอ

สมัยก่อนในฮอกไกโดนี่

นายจะเจอทองขนาดเท่าเม็ดถั่ว อยู่ในแม่น้ําเต็มไปหมด

เป็น "ยุคตื่นทอง" ของแท้เลยละ

เพื่อจะต่อต้านการข่มเหง และรุกรานที่ดินของชาวญี่ปุ่น

ดูเหมือนว่าชาวไอนุ จะแอบรวบรวมเงินทุนเพื่อสร้างกองทัพขึ้นมา

เป็นทองคํามากมายมหาศาล

แล้วผู้ชายคนหนึ่งก็ขโมยทั้งหมดไป

ด้วยการฆ่าชาวไอนุทุกคน

ทองคําที่ขโมยไปหนักราว 200 คัง

ทองคํามูลค่า 800,000 เยนเลยนะ

หลังจากซ่อนทองไว้ในฮอกไกโด ชายคนนั้นก็ถูกจับกุม

แล้วถูกขังคุก

ไปลงนรก ณ สุดขอบโลก คุกอะบาชิริ

บอกมาซะ!

ซ่อนเอาไว้ที่ไหน

ไม่ว่าพวกนั้นจะทําอะไรเขา เขาก็ไม่ยอมปริปากเรื่องทอง

สุดท้ายผู้คุมก็ตัดเอ็นขาเขาไปข้างหนึ่ง เพื่อไม่ให้เขาหนีไปได้

เขามีเพื่อนอยู่ข้างนอก แต่กลับไม่เคยเขียนจดหมายเลย

เพราะผู้คุมจะขโมยมันไป

จะแอบส่งจดหมาย ผ่านนักโทษที่กําลังจะถูกปล่อยตัวก็ไม่ได้

พวกผู้คุมมันตรวจละเอียดยันรูก้นเลย

นี่ ถ้าเป็นนายจะทํายังไงเหรอ

จะบอกพิกัดสมบัติให้คนข้างนอกรู้ยังไง

เลิกอ้อมค้อมเถอะ เขาทํายังไง

รอยสักไงละ

เขาแอบยักยอกถ่าน จากตอนไปทํางานเผาถ่านมาผสมกับน้ําลาย

แล้วใช้เข็มที่ซ่อนไว้จิ้มเข้าเนื้อทีละจุด

ให้เป็นรอยสักบอกพิกัดสมบัติ ลงบนร่างกายของเพื่อนนักโทษ

ดูเหมือนว่ารอยสักของนักโทษทุกคน จะรวมกันได้เป็นพิกัด

แล้วเขาก็บอกเหล่านักโทษว่า

"หนีออกไปจากที่นี่ แล้วฉันจะแบ่งทองครึ่งหนึ่งให้คนที่ทําสําเร็จ"

อดีตทหารด่านหน้าได้ยินข่าวลือเรื่องรอยสัก

เลยบังคับให้นักโทษออกจากคุก โดยอ้างว่าต้องเคลื่อนย้ายนักโทษ

กองทัพก็ต้องการทองคําเหมือนกัน

แต่นี่เป็นช่วงเวลาที่พวกนักโทษรอคอยอยู่แล้ว

พวกมันฆ่าทหารทุกนาย

แล้วก็หายเข้าไปในป่า

แล้วเกิดอะไรขึ้น กับนักโทษที่หลบหนีและก็ทองคําล่ะ

ไม่มีใครรู้หรอก

แค่เรื่องโม้อีกเรื่องสินะ

หนาวชะมัด

โทราจิ!

ฉันพูดมากไปแล้ว

อยากเห็นไหมว่าฉันเป็นอมตะจริงๆ หรือเปล่า

สงสัยนั่นจะไม่ใช่เรื่องโม้แล้วสินะ

เฮ้ย

หมีสีน้ําตาลเหรอ

งั้นนายก็เป็นหนึ่งในนักโทษจากเรื่องเล่านั่นสินะ

(นักโทษหลบหนีจากคุกอะบาชิริ โกโต้ ทาเคจิโยะ)

ไอนุ...

ถอยไป

หมีสีน้ําตาลยังเดินได้เป็นสิบก้าว ถึงจะโดนพิษรุนแรง

มันตายแล้วเหรอ

ขนมันไม่ตั้งแล้ว ตายแล้วละ

ทําอะไรน่ะ

ฉันจะเอาเนื้อรอบๆ ลูกธนูอาบยาพิษออก

ไม่งั้นเนื้อกับขนจะเน่า

คนนั้นตายแล้วเหรอ

ใช่ ฉันเจอเขาถูกฝังอยู่ โดนกินเครื่องในไป

คงเป็นฝีมือหมีตัวนั้นแหละ

มันมาจากโพรงนั่นน่ะ

แปลกแฮะ

หมีที่เพิ่งออกจากจําศีล จะกินอะไรไม่ได้ เพราะกระเพาะมันหด

นี่ ดูสิ กระเพาะมันยังว่าง

งั้นมีหมีตัวอื่นกินตาลุงนี่เหรอ

มีแค่มาตาคาริปที่กินเนื้อในช่วงนี้ของปี

มาตาคาริปเหรอ

"ผู้ที่เคลื่อนไหวในฤดูหนาว" ในภาษาไอนุ

หมีที่อดจําศีลจะก้าวร้าวและอันตราย

ถ้าเหยื่อถูกแย่งไป พวกมันก็จะตามเอาคืนอย่างไม่ลดละ

ทิ้งเขาไว้นี่แหละ

ไม่ได้หรอก ฉันทิ้งร่างเขาไปไม่ได้

เขาเป็นญาติหรือว่าเพื่อนนายงั้นเหรอ

ไม่ ก็ไม่เชิง

งั้นนายก็ต้องฆ่ามาตาคาริป

ถ้าไม่พร้อมจะฆ่า ก็ต้องทิ้งศพไว้

คนอ่อนแอจะถูกกิน

อันที่จริงแล้ว...

มันมีเรื่องน่าสนใจอยู่น่ะ

ถ้าเป็นเรื่องจริง ฉันจะไม่ให้หมีสีน้ําตาลกินเขา

เธอคุ้นเคยกับการล่าหมีสีน้ําตาล ก็ช่วยฉันหน่อยสิ

แต่เรื่องนี้มันก็เชื่อยากแหละนะ

ฉันเชื่อ

อาช่าของฉันเป็นหนึ่งในชาวไอนุที่ถูกฆ่าที่นั่น

"อาช่า" เหรอ

แปลว่า "พ่อ" น่ะ

เร็วเข้า รวบรวมฟืนมา เราจะใช้ไฟจากกองไฟยิงหมีสีน้ําตาล

เราจะใช้ศพเป็นเหยื่อล่อและซุ่มโจมตี

รอเดี๋ยวนะ

มีอะไร

รอยสักเขาถูกแบ่งออกที่เส้นผ่านกลางลําตัว

พวกเราก็ทําเครื่องหมายบนตัวหมีและกวาง ก่อนจะถลกหนังแบบนี้เหมือนกัน

เพื่ออะไรเหรอ

แปลว่านี่ทําเพื่อให้ถลกหนังออกมา

เขาไม่เคยคิดจะแบ่งทองคําแต่แรกแล้ว

เดี๋ยวนะ ถ้าเราถลกหนังเจ้านี่ ก่อนที่หมีจะมาถึงได้...

ไม่มีเวลาแล้ว

รวบรวมฟืน เอาชิตั๊ทมาด้วย

เอาอะไรมานะ

ชิตั๊ท เปลือกต้นเบิร์ช

มันชุ่มน้ํามันและติดไฟได้นาน ใช้เป็นคบเพลิงได้ดี

อย่ายิง!

นี่ อย่ายิงนะ เดี๋ยวจะโดนฉัน

ฉันคือสุกิโมโต้คนอมตะนะเว้ย!

ตายหรือยัง

ฉันรอดมาได้อีกแล้ว

อาช่าก็แทงทะลุหัวใจ

หมีสีน้ําตาลที่ล้มใส่เขาเหมือนกัน

มันเป็นกลยุทธ์ในหมู่นักล่าชาวไอนุ ที่ต้องเสี่ยงชีวิตและร่างกาย

แปลกใจจริงๆ ที่นายรู้ด้วย

ฉันไม่รู้หรอก ใช้สัญชาตญาณล้วนๆ

ไม่เลวนะสําหรับคนญี่ปุ่น

ฉันชื่อสุกิโมโต้ ซาอิจิ

ฉันอาเชอร์ปา

เมื่อห้าปีก่อน

ตอนที่พบร่างพ่อฉันกับชาวไอนุ

ร่างของพวกเขาถูกฟันขาดเป็นท่อนๆ และทิ้งกระจัดกระจาย

ฉันไม่รู้ว่าคนที่ฆ่าพ่อฉันอยู่ในคุกอะบาชิริ

นี่ของนายนะ สุกิโมโต้

ใส่กระเป๋านายไว้สิ

นี่อะไรเนี่ย

ถุงน้ําดีหมีสีน้ําตาล

พอแห้งแล้วเอาไปขายเป็นยาได้ราคาดีเลยละ

จะไม่มีชิ้นส่วนหมีส่วนไหนที่สูญเปล่า

เนื้อของมันกินได้ หนังก็ขายได้

สุกิโมโต้เป็นคนล้มมัน มันเลยเป็นของนาย

มันก็เป็นของคุณอาเชอร์ปาด้วยนะ

ฉันได้แค่ตัวนั้นก็พอแล้ว

ชาวไอนุไม่กินเนื้อหมีที่ฆ่ามนุษย์

หมีที่ทําเรื่องเลวร้าย จะกลายเป็นวิญญาณร้าย เว็นคามุย

และถูกส่งไปนรกที่เรียกว่าเทนพ็อคนาโมเซีย

ฉันเองก็ไม่อยากฆ่าคน

ถ้าฆ่าคนจะตกนรกเหรอ

แบบนี้ฉันได้ที่พิเศษแน่ๆ

คนร้ายยังมีชีวิตอยู่ในคุก

เขายังไม่ถูกประหารชีวิต

แต่เมื่อพบทองนั่นแล้ว ชีวิตเขาก็จบสิ้น

การหาทองคําให้เจอ คือการล้างแค้นให้พ่อของเธอ

อาช่า

ฉันจะทํางานสกปรกทั้งหมดเอง

คุณอาเชอร์ปาแค่แบ่งปันความรู้ก็พอ

ร่วมมือกับฉันเพื่อหาทองคํา

ถ้าเราร่วมมือกัน ก็จะไม่มีใครหยุดเราได้

ฉันขอแค่ส่วนแบ่งนิดเดียวก็พอ

นายต้องการเงินไปทําอะไรเหรอ

ก็แค่ต้องใช้น่ะ

ก็ได้ ฉันจะช่วย แต่ว่า...

สัญญากับฉันอย่างหนึ่งนะ

ห้ามฆ่าคน

ทําอะไรน่ะ

ถ้าวางแท่งไม้พิงต้นไม้ที่กระรอกมากินอาหาร

พวกมันจะเลือกทางนี้เพราะลงง่ายกว่า

แล้วฉันก็จะวางกับดักไว้บนแท่งไม้

พอหัวกระรอกผ่านเข้ามา...

บ่วงก็จะรัดคอมัน

เอ่อ... แต่ฉันชอบกระรอกนะ

ฉันก็ชอบเหมือนกัน

กระรอกกินแต่ถั่ว เนื้อมันเลยอร่อยสุดๆ

หนังมันก็ขายได้ด้วยนะ

มาวางกับดักเพิ่มอีกเร็ว

หายดีแล้วนี่

ใช่ ดูเหมือนฉันจะหายเร็วกว่าคนอื่นน่ะ

ถ้านักโทษที่หลบหนีกําลังตามหาทองคํานั่นกันอยู่

ก็คงไม่หนีไปแผ่นดินใหญ่แน่

คงจะยังอยู่ที่ไหนสักแห่งในฮอกไกโด

ฮอกไกโดกว้างใหญ่มากนะ

ถ้าซ่อนตัวอยู่ในภูเขาคงไม่รอดแน่

คนนอกจะโดดเด่นเมื่ออยู่ในชุมชนเล็กๆ

พวกเขาจะหาเมืองใหญ่เพื่อจะได้กลมกลืน

เมืองใหญ่ในฮอกไกโด ก็มีซัปโปโร ฮาโกดาเตะ อาซาฮิคาวะ

และก็ที่นี่ โอตารุ

(โอตารุ)

โอตารุพัฒนาเป็นเมืองชายฝั่ง

เป็นศูนย์กลางเศรษฐกิจจนได้ชื่อว่าเป็น "ศูนย์กลางการเงินแห่งแดนเหนือ"

เราจะหาพวกเขาเจอได้ยังไง

พวกเขามีรอยสักไง

นี่ป๋า มาที่นี่บ่อยไหม

อืม มาทุกวันนะ

พักหลังมานี้เคยเห็นใครสักลายแปลกๆ ไหม

แบบไหนล่ะ

ตัดกันเป็นเส้นตรงและโค้งน่ะ

ไม่ ไม่เคยนะ

ถามทําไมล่ะ

ไม่มีอะไรหรอก

เฮ้ย ไม่เคยเห็นตัวใครเป็นแบบนี้มาก่อนเลย

น่าทึ่งจริงๆ ที่ยังไม่ตายนะเนี่ย

มีอะไรเหรอสาวน้อย อยากได้อะไรจ๊ะ

เคยเห็นรอยสักแบบนี้ไหม

ไม่เคยนะ

นี่ เด็กไอนุมายุ่มย่ามอะไรแถวนี้

หยุดนะ อย่าแกล้งเด็กที่น่าสงสารสิ

อายุเท่าไหร่ล่ะ

ยังไม่ได้สักหน้าสินะเนี่ย

เอาเธอไปขายตอนนี้ซะเลยดีไหม

เฮ้ย

มีลูกค้าที่มีรอยสักแบบนี้ไหม

แต่...

เคยมีผู้ชายคนหนึ่งมาถามคําถามเดียวกัน

ดูเหมือนจะมีคนอื่นคิดเหมือนกันแฮะ

- อย่าฆ่าเขานะ - รู้น่า

โธ่เว้ย!

(นักโทษหลบหนีจากคุกอะบาชิริ คาซาฮาระ คันจิโร่)

(นักโทษหลบหนีจากคุกอะบาชิริ ชิราอิชิ โยชิทาเกะ)

นักโทษคนอื่นๆ อยู่ไหน

ฉันจะไปรู้ได้ยังไง

นี่นายเองก็กําลังตามล่าพวกนักโทษด้วยเหรอ

ไอ้คนที่วางแผนแหกคุกครั้งนี้ มันเป็นปีศาจดีๆ นี่เอง

นายไปล่าหากระต่ายจะดีกว่า...

รหัสลับจะใช้ได้ก็ต่อเมื่อพวกนายรวมตัวกัน

ทําไมถึงกระจัดกระจายกันไปล่ะ

ก็มันเกิดนองเลือดขึ้นน่ะสิ

นักโทษทุกคนเริ่มฆ่ากันเอง

เราหนีมาตอนที่กําลังวุ่นวาย แล้วก็หลบซ่อนตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

พวกนายบางคนคงรู้ตัวสิท่า ว่าต้องถูกถลกหนังน่ะ

หา ถลกหนังเหรอ

ไม่รู้เหรอ

นายถูกสักรอยนั่น โดยที่วางแผนไว้แล้วว่าจะไว้ให้ถลกหนัง

ถ้านายตายก่อน ตอนถลกหนังก็จะไม่เจ็บนะ

หยุดนะ สุกิโมโต้

นายสัญญาไว้แล้ว ถ้านายฆ่าเขา ฉันจะไม่ช่วยนายนะ

คุณอาเชอร์ปา ก็น่าจะเล่นตามน้ํากันหน่อยสิ

ฉันแค่จะขู่ให้กลัวจนเปิดปากพูดเอง

เอ๊ะ

ไม่เลวเลยนะเนี่ย คุณอาเชอร์ปา ฝีมือดีเลยละ

พ่อฉันก็ฝีมือดีเหมือนกัน

เขาแกะสลักเมโนโคมาคิริให้ฉัน

การที่เราจับสองคนนั้นมาได้แต่ต้น นับว่าเริ่มต้นได้สวยนะ

เฮ้ย ยัยเด็กไอนุนั่นสัตว์เลี้ยงนายเหรอ

อยากให้ฉันตัดลิ้นนายไหม

อย่านะ สุกิโมโต้

ฉันไม่สนใจหรอก ชินแล้วละ

เธอไม่ควรจะชินกับมันสิ

คนที่สักรอยนี่ให้ เขาเป็นคนยังไงเหรอ

"ผีไร้หน้า"

เราเรียกเขาแบบนั้น

เขาไม่มีหน้า

เฮ้ยๆ ไม่นะ

เฮ้ย ช่วยฉันด้วย

เร็วเข้า นี่ ช่วยฉันด้วย

ฉันจะทําม่านควัน

เข้าใจแล้ว ฉันจะคุ้มกันเธอเอง

ปืนลูกโม่ 26

ยิงไม่ถึงตัวฉันหรอก

(กองพลที่เจ็ด โอกาตะ เฮียกคุโนสุเกะ)

กองพลที่เจ็ด...

แกล่ะ มาจากหน่วยไหน

อยู่นี่นะ

นั่นทหารจากกองพลที่เจ็ด หน่วยที่แข็งแกร่งที่สุดในกองทัพ

ฉันอยู่กองพลที่หนึ่ง แต่ปลดประจําการหลังหมดวาระ

งั้นสินะ

งั้นเราอาจเคยเจอกันที่เนินเขา 203 เมตรสิ

รีบส่งศพนั่นมาดีกว่า

นายไม่รู้หรอกว่ากําลังเล่นกับอะไรอยู่

สุกิโมโต้! อย่าฆ่าเขา!

สุกิโมโต้จากกองพลที่หนึ่ง...

สุกิโมโต้คนอมตะสินะ

ถ้าเราปล่อยเขาไป หน่วยของเขาคงจะตามล่าเรา

แบบนี้ดีที่สุดแล้ว

"สุกิโมโต้คนอมตะ" ทําไมเขาถึงเรียกนายแบบนั้นล่ะ

ต่อให้บาดเจ็บสาหัส ฉันก็ไม่ตาย

การจะมีชีวิตรอดในสมรภูมิ มันมีกฎสําคัญอยู่ข้อนึง

ถ้าลังเลที่จะฆ่า ก็จะถูกฆ่า

คนอ่อนแอจะดับสิ้น

เธอก็พูดเหมือนกันนี่

ปัง!

วู้!

เชี่ย!

หนาวชะมัดเลย

หัวฉัน... หัวจะแยกแล้วเนี่ย

เปล่าประโยชน์ ไม้ขีดไฟจุดไม่ติด

ปืนๆๆ

เวรละ อยู่ทางนั้น...

กระสุน... เชี่ย ทําหล่นหมดเลย

ให้ตายสิ ฉันเป็นอมตะนะเว้ย

ฉันคือสุกิโมโต้คนอมตะ!

เฮ้ย ทําอะไรเนี่ย!

ถ้าไม่อยากตาย ก็รีบหากระสุนในแม่น้ําซะ

เฮ้ย มาตกลงกัน

ถ้าฉันช่วย นายต้องปล่อยฉันไปนะ

ช่างหัวข้อตกลงสิวะ

หุบปาก ตกลงจะเอายังไง

ก็ได้ หากระสุนให้เจอซะ

เผื่อต้องสะเดาะกุญแจคุกไง

หนาวจนลืมไปสนิท

ส่งมันมา ส่งมานี่สิวะ

เอาละ

ได้ยินว่ามีคนสักรอยแบบเราอยู่ 24 คน

ทุกคนล้วนเป็นตัวอันตราย

โดยเฉพาะ...

หัวหน้าใหญ่ที่เป็นคนสั่งแหกคุก

เขาหน้าตาเป็นยังไง

เขาเป็นตาแก่

ตอนที่อยู่ที่อะบาชิริ เขาเป็นนักโทษต้นแบบ

แต่ตาแก่นั่นมันหมาป่าห่มหนังแกะชัดๆ

ในช่วงที่แหกคุก

เขาแย่งดาบมาจากทหารนายหนึ่ง แค่พริบตาก็ฟันทุกคนล้มหมด

ฉันมารู้ทีหลังว่า

เขาเป็นอดีตซามูไรของโชกุน ที่เคยต่อสู้ในศึกฮาโกดาเตะ

รองผู้บัญชาการที่ไร้ความปรานี แห่งชินเซ็นกุมิ ฮิจิคาตะ โทชิโซ

ฮิจิคาตะ โทชิโซเหรอ เขาตายไปที่ฮาโกดาเตะนี่

ถ้าไม่เชื่อฉันก็ไปถามเขาเองแล้วกัน

ฉันจะบอกให้อย่างนึงนะ

ผีไร้หน้าบอกเราว่า...

"ไปที่โอตารุ"

(นักโทษหลบหนีจากคุกอะบาชิริ ฮิจิคาตะ โทชิโซ)

อุชิยามะ

(นักโทษหลบหนีจากคุกอะบาชิริ อุชิยามะ ทัตสึมะ)

นี่เธอหักหลังฉันเหรอ

คิดเหรอว่าจะตัดหัวที่แข็งแบบนี้ได้

แน่นอนอยู่แล้ว

ดูนี่สิ

เราไม่จําเป็นต้องฆ่ากัน หากลอกรอยสักออกมา

มาร่วมมือกันเถอะ อุชิยามะ

ที่เราต้องการคือ ความสัมพันธ์ที่ได้ประโยชน์ทั้งสองฝ่าย

แล้วคิดจะรวบรวมคนมายังไง

เราจะต้องสู้กับกองพลที่เจ็ด

คิดจะสู้กับกองทัพจักรวรรดิ ด้วยดาบที่ล้าสมัยแบบนั้นน่ะเหรอ

ไม่ว่าจะอายุเท่าใด...

ชายชาตรีก็ย่อมฝักใฝ่ในเพลงดาบไม่ใช่หรือ

ชิราอิชิใช่ไหม

ลืมเรื่องทองไปซะ แล้วออกไปจากฮอกไกโดเดี๋ยวนี้

ไม่ได้มีแค่พวกนักโทษนะ ที่ตามล่ารอยสักนายอยู่

เข้าใจแล้วน่า หมายถึงกองพลที่เจ็ดที่ไร้เทียมทานใช่ไหม

พวกเขาจะถลกหนังนักโทษที่ถูกจับทั้งหมด

ถ้าโดนถลกหนังแล้ว ก็จะวิ่งไม่ได้แล้วนะ

ฉันคือชิราอิชิ โยชิทาเกะราชานักหลบหนีเว้ย

ไม่ว่าจับฉันขังคุกไหน ฉันก็หนีออกมาได้หมด

ต่อให้ถูกจับ ฉันก็จะหายวับไปราวกับควันเลยละ

แล้วเจอกันนะ สุกิโมโต้คนอมตะ ลาก่อน อาเชอร์ปา

ฉันไม่เคยกินกระรอกมาก่อนเลย

(คูกา - กระท่อมนายพราน)

กระรอกตัวเล็กมาก ฉันจะสับมันทั้งตัวแล้วทําชิตาทัป

ถ้าทําชิตาทัป จะไม่มีอะไรเสียเปล่าเลย

ชิตาทัปเหรอ

ชิตาทัปแปลว่า "ของที่เราสับ"

นายรับช่วงต่อนะ สุกิโมโต้ ฉันเหนื่อยแล้ว

มันจะเป็นของที่ "เรา" สับได้ก็ต้องผลัดกันสับ

พูดว่าชิตาทัปตอนสับด้วยนะ

ธรรมเนียมของไอนุเหรอ

เปล่า แค่ธรรมเนียมของครอบครัวเรา

อาช่าฉันบอกว่าแม่ฉันที่เสียไปเป็นคนริเริ่ม

ชิตาทัป ชิตาทัป ชิตาทัป

ปกติจะกินชิตาทัปแบบดิบๆ

แต่เพราะนายน่ะกินยาก

ฉันจะใส่ลงในโอฮาวแล้วกัน

โอฮาวเหรอ

เป็นน้ําแกงน่ะ

ชิตาทัปนี่ทํามาจากเลือดและกระดูกด้วย

ก็เลยมีรสชาติเค็มกลมกล่อม

คุณอาเชอร์ปานี่รู้ทุกเรื่องเลยนะ

ฉันเรียนมาจากอาช่าน่ะ

เอ้านี่ กินดูสิ

กินละนะครับ

อร่อยมาก

เนื้อหอมมันอร่อย

รสสัมผัสกรุบๆ ในลูกชิ้นนี่คือกระดูกเหรอ ชอบมากเลยละ

ฮินนะ ฮินนะ

แปลว่าอะไรเหรอ

มันคือคําขอบคุณ

รู้อะไรไหม คุณอาเชอร์ปา

นี่ก็อร่อยแล้วนะ

แต่ไม่คิดจะใส่มิโสะลงไปหน่อยเหรอ

"มิโสะ" คืออะไรเหรอ

ไม่รู้จักเหรอ นี่ไง

สุกิโมโต้ นั่นมัน... โอโซมะไม่ใช่เหรอ

- โอโซมะเหรอ - อึ

ไม่ใช่อึนะ นี่คือมิโสะ

อึนี่

ไม่ ไม่ใช่อึนะ

อร่อยนะ ลองดูสิ

จะให้ฉันกินอึเหรอ ไม่มีทางหรอก

สมบูรณ์แบบเลย

คนญี่ปุ่นนี่ขาดมิโสะไม่ได้จริงๆ ด้วยแฮะ

ผู้ชายคนนี้กําลังกินอึอย่างเอร็ดอร่อย

ฮินนะ ฮินนะ

เงียบไปเลยนะ

(กองพลที่เจ็ด ร้อยโทสึรุมิ โทคุชิโระ)

ถ้าเรามาเจอช้ากว่านี้ เขาคงตายไปแล้วครับ

น่าแปลกที่เขาคลานมาถึงนี่ได้ ทั้งที่มีแผลเยอะแบบนั้น

ฝีมือใครกัน สิบตรีโอกาตะ

อะ... มะ... ตะ... อมตะเหรอ

ถ้ามีแท่งน้ําแข็งที่ทางเข้า หรือว่ามีกลิ่นสาบ

แปลว่าน่าจะเป็นรังของหมีสีน้ําตาล

มันคงอยู่ในนั้นน่ะ

จับมันเลยดีไหม

ยังไงล่ะ

อาช่าของฉันกล้าหาญ

เขาเคยคลานเข้าไปในถ้ํา พร้อมกําลูกธนูอาบยาพิษไว้

และฆ่าหมีด้วยตัวเอง

แปลกใจจริงๆ ที่เขาไม่ตายนะ

ไอนุมีคําโบราณว่าไว้ว่า

"หมีสีน้ําตาลจะไม่ฆ่ามนุษย์ที่เข้าไปในรังมัน"

ฉันไม่เข้าไปหรอก

สุกิโมโต้ นั่นอะไรน่ะ

มีบางอย่างกะพริบอยู่

แย่แล้ว มันคือกล้องส่องทางไกล

พวกเขาเห็นเราและก็หนีไปแล้วครับ

เด็กไอนุกับชายอีกคนที่สวมหมวกทหาร

น่าสงสัยนะครับ

(กองพลที่เจ็ด ทานิกาคิ เก็นจิโร่)

มีสี่คน มาด้วยความเร็วสูง

เราจะวิ่งตัดดงไผ่ไป

มันจะซ่อนรอยเท้าเรา และทําให้พวกนั้นตามได้ช้าลง

คุณอาเชอร์ปา

แยกกันดีกว่า พวกนั้นคงตามได้แต่รอยฉัน

ถ้ามันจับเธอได้ ไม่ต้องขัดขืน แล้วส่งนี่ให้มันไปนะ

ทําเหมือนไม่รู้อะไรทั้งนั้น เข้าใจไหม

สุกิโมโต้!

อย่าไปสู้กับพวกเขานะ

พบแล้วครับ รอยเท้าวิ่งออกจากดงไผ่

มันแยกเป็นสองทาง เด็กไอนุไปทางนี้

ทานิกาคิ นายตามเด็กไป โนมะกับโอคาดะตามฉันมา

- ครับ - ครับ

รอยเท้าของพวกเขาหยุดตรงนี้

เธอคงเดินย้อนรอยเท้าของตัวเอง

สัตว์เองก็ทําแบบนี้เวลาหนีการไล่ล่า

ฉลาดมาก

ลงมาเถอะ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทําร้ายเธอ

เด็กน้อย เข้าใจภาษาญี่ปุ่นไหม

ผู้ชายที่อยู่กับฉันใส่อึลงในน้ําแกงแล้วกินด้วย

เฮ้อ ไม่เข้าใจเลยแฮะ

ฉันไม่กัดหรอก ลงมาเถอะนะ

ทําไมถึงมีนี่ด้วยเนี่ย

วางธนูลง!

งั้นเธอก็ฟังฉันรู้เรื่องสินะ

ซองธนู ขวาน แล้วก็มีดด้วย

วางลงให้หมด

หยุดตรงนั้นนะ!

วางปืนลง!

ดาบปลายปืนที่เอวด้วย!

วิ่งหนีทําไม

มาจับพวกลักลอบล่าสัตว์ใช่ไหมล่ะ

ฉันมาแอบล่ากวางน่ะ

แล้วก็จ้างเด็กไอนุที่รู้พื้นที่มานําทางให้

มีคนของเราถูกทําร้ายแถวๆ นี้

เห็นใครน่าสงสัยไหม

ไม่นะ ไม่เห็นใครเลย

หน้าแบบนั้น... ฉันเคยเห็นนาย ที่โรงพยาบาลสนามในพอร์ตอาเธอร์

นายอยู่กองพลที่หนึ่ง

สุกิโมโต้ นั่นมันสุกิโมโต้คนอมตะ!

อมตะเหรอ

นายใช่ไหมที่ทําร้ายสิบตรีโอกาตะ

หมอบลงแล้วเอามือไพล่หลังไว้!

บอกให้หมอบลงไง

หา เขากระโดดเข้าไปในถ้ําเฉยเลย

ทุเรศชิบเป๋ง งั้นก็ยิงเขาเลย

ไม่อยากจะเชื่อว่าคนน่าสมเพชนั่น คือสุกิโมโต้คนอมตะ

- ถ้าฆ่าเขา เราจะไม่ได้ข้อมูลนะครับ - ถ้าใช่เขาจริงก็คงไม่ตายใช่ไหม

มาทดสอบตํานานกันเถอะ

ใจเย็นๆ

ใช่ไหม ใจเย็นๆ ใจเย็นๆ นะ

ปู่ฉันสอนการอยู่บนภูเขามา

ถ้าเห็นหมี ให้...

ฉันทิ้งแกไม่ลงหรอก ไปด้วยกันนะ

แต่ไม่แน่ใจว่าคุณอาเชอร์ปา จะเอาแกไปทําชิตาทัปกินไหมนะ

เรต้าร์หยุดก่อน

แกคือฮอร์เควคามุย เทพหมาป่าตัวสุดท้าย

เราปล่อยให้แกเป็นเว็นคามุยไม่ได้หรอก

คุณอาเชอร์ปา

นั่นสุกิโมโต้ เขาปลอดภัยดี

ฟังฉันนะ ซ่อนตัวไว้

ไม่งั้นสุกิโมโต้จะฆ่านาย

นี่ เงียบๆ ไว้นะ ไม่งั้นคุณอาเชอร์ปาจะกินแกเอา

ดีจังที่เธอปลอดภัย

อือ ฉันหนีมาได้น่ะ แล้วคนพวกนั้นเป็นยังไงบ้างล่ะ

ฉันกระโดดเข้ารังหมีที่เจอก่อนหน้านี้ไป ก็เลยปลอดภัยน่ะ

นายเข้าไปในถ้ํานั่นเหรอ

หมีสีน้ําตาลไม่ฆ่าคนที่เข้าไปในถ้ํามันไง

ที่คุณอาเชอร์ปาพูดเป็นเรื่องจริงนะ

นอกจากอาช่า ฉันก็ไม่เคยเจอใครทําแบบนั้นเลย

ยังไงก็เถอะ รีบไปจากที่นี่กันดีกว่า

ว่าแต่ว่าสุกิโมโต้ นายเอาอะไรมาน่ะ

สุกิโมโต้

สุกิโมโต้

ขอดูหน่อยสิ

ไม่มีอะไรหรอก มันไม่สําคัญหรอก

คิดจะทําอะไรกับเจ้าหนูนั่นเหรอ

งั้นคุณอาเชอร์ปาก็กินคนเดียวเถอะ ฉันกินไม่ลง

หา ฉันไม่กินมันหรอกนะ

เวลาที่เราเจอลูกหมี เราจะเอาไปเลี้ยงในโคตัน

โคตัน

หมู่บ้านน่ะ

ไอนุโคตันจะตั้งอยู่ริมแม่น้ํา หรือชะวากทะเลขนาดใหญ่

มีบ้านที่เรียกว่าชิเซ อยู่ตั้งแต่สองหลังถึงสิบกว่าหลัง

นําโดยหัวหน้าหมู่บ้าน

ชาวบ้านอาศัยอยู่ในสังคมที่มีระเบียบ

อาเชอร์ปากลับมาแล้ว

อาเชอร์ปา สบายดีไหม

สบายดี

นี่ใครเหรอ

ดูสิ อาเชอร์ปาพาชิซามกลับมาด้วย

พวกเขาไม่กลัวฉันเลย

พวกเราชาวไอนุเป็นคนขี้สงสัย เราชอบอะไรแปลกใหม่น่ะ

ฮูจิ

สุกิโมโต้ นี่ฮูจิฝั่งแม่ฉันเอง

"ฮูจิ" เหรอ

คุณยายน่ะ

นี่เพื่อนหนูค่ะ

เธอเป็นแขกคนแรกเลยที่อาเชอร์ปาพามา

เราจะต้อนรับแขกของเรา

นั่นลูกพี่ลูกน้องฉัน เธอพูดภาษาญี่ปุ่นได้ด้วยนะ

ฉันชื่อสุกิโมโต้ หนูชื่ออะไรเหรอ

หนูชื่อโอโซมะ

แปลว่าอึนี่ ล้อกันเล่นเหรอ

เรื่องจริงนะ ทุกคนเรียกแกว่าโอโซมะ

ตอนเป็นเด็กเล็กๆ ทุกคนจะได้ชื่อน่าเกลียดๆ

อย่างเช่นเชียนทักหรือเทย์เนซี เพื่อไล่โรคร้ายน่ะ

แล้วค่อยตั้งชื่อจริงดีๆ ให้ทีหลัง

แต่โอโซมะอ่อนแอมาก เธอเลยได้ชื่อจริงว่าโอโซมะด้วย

เพราะแบบนั้นเธอเลยแข็งแรงขึ้นมาน่ะ

คุณอาเชอร์ปา คนเรียกคุณว่าเชียน... อะไรสักอย่างตอนยังเด็กเหรอ

เชียนทัก

แปลว่าอะไรเหรอ

กองอึเหม็นเน่า

มีแต่อึแฮะ

อาเชอร์ปาชอบไปอยู่บนภูเขา

และทํางานของผู้หญิงไม่เป็น

คุณสุกิโมโต้

ได้โปรดรับเด็กคนนี้เป็นภรรยาทีเถอะนะ

คุณยายพูดว่าอะไรเหรอ

บอกว่าอย่ากินอึ

นี่คือโอฮาวนาก เราเรียกนากว่าเอซามัน

เอซามันเป็นคามุยที่ขี้ลืมมาก

ก็เลยบอกกันว่าก่อนจะกินมัน ต้องเตรียมตัวออกจากบ้านให้เรียบร้อยก่อน

เอาไปต้มกับปุคุสะ จะช่วยดับกลิ่นสาบเนื้อได้

ฮินนะ ฮินนะ

คุณยายทําอะไรน่ะ

ยายกําลังบูชาเทพผู้พิทักษ์ที่หลังคอน่ะ

เราเชื่อกันว่ามนุษย์ทุกคน ตั้งแต่เกิดจะมีเทพทูเรนเปคอยพิทักษ์

ฉันไม่เคยเห็นคุณอาเชอร์ปาทําแบบนั้นเลย

ในหมู่บ้านนี้มีแต่ผู้อาวุโสเท่านั้นที่ทํา

เด็กสมัยนี้นี่นะ

น่าอร่อยจัง กินละนะครับ

แปลกมากเลยละ แต่ไขมันละลายในปาก รสชาติก็ละเอียดอ่อน

มีอีกส่วนที่อร่อยกว่านี้อีกนะ

หัวนากตุ๋น สุกิโมโต้กินได้นะ เพราะนายเป็นแขกของเรา

ฉันว่าถ้าใส่มิโสะลงไป ก็น่าจะอร่อยขึ้นเหมือนกันนะ

อย่าล้อเล่นนะ สุกิโมโต้ เอาอึนั่นไปไกลๆ เลย

คุณยาย

นี่คือมิโสะครับ

นายให้ยายเอาอึไปบูชาแด่เทพผู้พิทักษ์เหรอ

ไม่ใช่อึซะหน่อย... เอ๊ะ อะไรเนี่ย

นี่ไม้อะไรเหรอ

ซุตุ

ไม้ลงโทษ

เราใช้มันลงโทษคนที่ทําชั่ว อย่างลักขโมยหรือฆ่าคน

จะออกเดินทางต่อเหรอ

ได้ข่าวจากคุณอาเชอร์ปาเหรอ

ผมคือลุงทวดของอาเชอร์ปา

อาเชอร์ปาผูกพันกับคุณ เพราะอย่างนั้นคุณคงไม่ใช่คนเลว

แต่ผมไม่เห็นด้วยกับการตามหาทองคํานะ

บรรพบุรุษของเราคือคนที่รวบรวมทองนั่นมา

ไม่มีใครแตะต้องมันมาหลายสิบปีแล้ว

ทองคํานั่นมีปีศาจร้ายสิงสู่อยู่ มันต้องสาป

คุณจึงไม่ควรตามหามันหรอกนะ

นั่นคือเสียงหอนของหมาป่า

ผมเคยเห็นหมาป่าขาวปกป้องคุณอาเชอร์ปา

อาเชอร์ปากับพ่อช่วยหมาป่าตัวนั้นไว้ ตอนที่ถูกหมีสีน้ําตาลทําร้าย

พวกเขาตั้งชื่อมันว่าเรต้าร์ ซึ่งแปลว่า "สีขาว"

หลังจากที่อาช่าของแกถูกฆ่า อาเชอร์ปาก็ยังคงขึ้นไปบนภูเขากับเรต้าร์

แต่พวกมันอยู่คนละโลกกับเรา

เสียงหอนละ

ไม่นะ อย่าไปฟัง

เดี๋ยว หยุดก่อน กลับมาที่รังนะ

เรต้าร์!

เรต้าร์! อย่าไปนะ!

แกก็จะทิ้งฉันไปเหรอ

อย่าไปนะ เรต้าร์...

อาช่า

ตอนที่อาเชอร์ปาอยู่กับคุณสุกิโมโต้ แกยิ้มด้วยนะ

เป็นเพราะคุณเลย

สุกิโมโต้นีซีปา

อาเชอร์ปา อะนัคเน คูเอยัม เปเน

เนตา ปักโน ทูราโน อันวา อุนโคราเยยัน

เข้าใจแล้วครับ คุณยาย

ผมรู้แล้วว่าคุณยายรักคุณอาเชอร์ปาแค่ไหน

และชาวบ้านทุกคนด้วย

ร้อยโทสึรุมิ

คงยากที่จะค้นหาต่อท่ามกลางหิมะแบบนี้ครับ

ทั้งสี่คนนั้นไม่คุ้นเคยกับภูเขาลูกนี้

ทานิกาคิมีเชื้อสายนายพรานท้องถิ่น

เขาไม่น่าจะหลงหรอก

ร้อยโทสึรุมิ

แกกล้าดียังไงถึงลากคนของฉันมาโอตารุ โดยที่ฉันไม่อนุญาต!

สวัสดีครับ ร้อยเอกวาดะ

บาดเจ็บสาหัสหนึ่ง หายตัวไปสี่

แกมาทําอะไรที่โอตารุกันแน่

แกต้องชดใช้ สึรุมิ

ต้องขอโทษด้วยครับ

ตั้งแต่กะโหลกผมโดนสะเก็ดระเบิดใส่ จนหลุดไปบางส่วนที่เสิ่นหยาง

ก็มีน้ําแปลกๆ นี่ไหลออกมาเรื่อยเลย

สภาพแบบนี้ทําไมถึงยังเป็นร้อยโทอยู่ได้อีก

ไม่มีที่สําหรับแกในกองทัพแล้ว!

สมองส่วนหน้าของผมได้รับบาดเจ็บนิดหน่อย

ก็เลยควบคุมอารมณ์ไม่ค่อยได้

แต่อย่างอื่นที่เหลือ ผมแข็งแรงดีสุดๆ เลยครับ

แกบ้าไปแล้วสินะ

จ่าสึกิชิมะ ยิงเขาเลย

ครับ

(กองพลที่เจ็ด สึกิชิมะ ฮาจิเมะ)

สึกิชิมะ ถอดเสื้อผ้าแล้วฝังศพมันซะ

ครับ

พอถึงฤดูใบไม้ผลิต้องออกดอกสวยแน่เลย

สหายเรายังต้องนอน อยู่ใต้หินที่แห้งแล้งในแมนจูเรีย

อะไรเนี่ย

ให้ตายสิ

- โธ่เว้ย - เรามีสาวสวยๆ รอต้อนรับนะครับ

นี่แหละ

สวัสดีครับ ต้องการความสําราญเหรอครับ

อุชิยามะ

ไม่เจอกันนานเลยนะ ชิราอิชิ โยชิทาเกะ

ชิราอิชิ นายจะหนีทําไม

จะรีบไปไหนเหรอ

นายนี่ดูมีอะไรแปลกๆ นะ

เฮ้ย นาย...

ช่วยด้วยครับ

พวกนั้นจะเล่นงานผมในโรงอาบน้ํา!

ผู้ชายน่ากลัวๆ ที่มีรอยสักแปลกๆ นั่นไล่ตามผม

รอยสักเหรอ

คนนั้นแหละ

หยุดนะ!

ถอยไป!

ชิราอิชิ

ระเบิดมือ

ซุ่มโจมตีเหรอ

อะไร อะไรอีกล่ะ

คนนั้นไง!

ไม่นะ พระเจ้าช่วย

บ้าเอ๊ย

ได้รับแจ้งว่าพบชายมีรอยสักที่นี่ครับ

- เรียกรวมพล - ครับ

อุชิยามะ เพราะนายแท้ๆ

เพราะชิราอิชิมันโผล่มาน่ะสิ

แต่ก็ตื่นเต้นดีนะ ว่าไหม

นั่นเสียงปืนนี่

ฉันเห็นพวกเจ้าหน้าที่วิ่งอยู่ตรงโน้น

เป็นยังไงบ้าง

สําเร็จแล้วครับ

ยิงตายไปคนหนึ่ง อีกสองคนกําลังตามล่าอยู่ครับ

ร้อยโทสึรุมิ เสียงระเบิดที่เราได้ยินเมื่อครู่

มาจากชั้นสองของซ่องโสเภณี บนถนนซาไกมาชิครับ

ย่านการเงิน อย่างนี้สินะ...

เรื่องวุ่นวายนี่ก็แค่การเบี่ยงเบนความสนใจ

เป้าหมายที่แท้จริงคือธนาคารต่างหาก

เปิดสิ

ครับ

เรื่องนี้วางแผนมาอย่างดี พวกมันต้องการอะไร

แน่นอนว่าเราเก็บเงินสดไว้ในนี้ แต่ก็มีพันธบัตรและอัญมณีด้วยครับ

และยังมีงานศิลปะที่ธนาคารเป็นเจ้าของ เช่นภาพวาดและดาบ...

ดาบเหรอ

ดาบอิซุมิโนะคามิคาเนซาดะครับ

ข้ามกําแพงแห่งกาลเวลา

แล้วกลับมาหาข้า!

ฮิจิคาตะ โทชิโซ!

ถอยไป!

ผีจากยุคซามูไร

(กองพลที่เจ็ด นิไคโด โยเฮย์ - นิไคโด โคเฮย์)

ผู้ชายคนไหนนะที่ถามเรื่องรอยสัก

เด็กหนุ่มที่สวมหมวกทหารนั่นน่ะ

อย่าขยับ!

ฆ่ามันทิ้งเหอะ

ฆ่ามันทิ้งเหอะ

ฉันสามารถดับชีวิตนายทิ้งได้ทุกเมื่อ

นี่คือของขึ้นชื่อของสวนฮานะโซโนะในโอตารุ ดังโงะหวานเสียบไม้

กินละนะครับ

"อมตะ"

"อมตะ"

"อมตะ"

นายฆ่าสิบตรีโอกาตะใช่ไหม สุกิโมโต้

ผิดคนแล้ว ฉันไม่ใช่สุกิโมโต้นะ

ฉันเคยเห็นสุกิโมโต้คนอมตะครั้งหนึ่ง ที่พอร์ตอาเธอร์

ฉันละสายตาจากเขา ที่ต่อสู้ราวกับเทพปีศาจไม่ได้เลย

คนที่ฉันเห็นตอนนั้นคือนาย

ฉันอยู่กองพลที่สอง ไม่ได้ไปพอร์ตอาร์เธอร์หรอก

ได้ยินว่านายตามหาผู้ชายที่มีรอยสักแปลกๆ

ใช่แล้ว แก๊งยากูซ่า เขามีรอยสักรูปหมีน่ะ

แล้วสิบตรีโอกาตะ ไปพัวพันกับสุกิโมโต้คนอมตะได้ยังไง

ไม่ใช่เพราะนายมีรอยสักรหัสลับเหรอ

รหัสลับเหรอ

นายซ่อนหนังมนุษย์ที่มีรอยสักไว้ที่ไหน

นี่หัวหน้าพวกนายเป็นบ้าเหรอ

สมองฉันโดนสะเก็ดระเบิดซัดไปนิดหน่อยน่ะ

น่าประทับใจดีนี่ สุกิโมโต้คนอมตะ

นายไม่กะพริบตาด้วยซ้ํา

มีทางเดียวที่นายจะรอดไปได้

ทํางานให้ฉันซะ

พวกนายวางแผนทําอะไรกันอยู่

ก่อนอื่น เราจะหาเงินให้กองพลเรา

จากนั้นเราจะยึดกองพลที่เจ็ด แล้วครองทั่วทั้งฮอกไกโด

เราจะเร่งการใช้ทรัพยากรธรรมชาติ

นายรู้จักฝิ่นไหม

มันจะทําให้นายรวย

เราจะถางป่าเพื่อปลูกต้นฝิ่น

เพื่อเด็กๆ ที่สูญเสียพ่อไปในสงคราม

เพื่อพ่อแม่ที่สูญเสียลูกชาย เพื่อภรรยาที่สูญเสียสามี

เราจะจัดหางานที่มั่นคงให้พวกเขา

นั่นคือของขวัญ ที่เราจะมอบให้แก่สหายร่วมรบที่ตายไป

และในท้ายที่สุดเราก็จะตั้งรัฐบาลทหาร

ความบกพร่องของกองบัญชาการจักรวรรดิ ทําให้เราต้องฝ่าแนวหน้า

ต้องใช้สหายเราเป็นเกราะกําบัง ห่ากระสุนปืนกลแม็กซิม

นายเองก็เหมือนกันนี่

เราเสี่ยงชีวิตในสนามรบ

แต่ต้องกลับมาใช้ชีวิตเยี่ยงคนเร่ร่อน

เราได้รางวัลอะไรบ้างไหม

สงครามของเรายังไม่จบ

ดูเหรียญทองพวกนี้สิ

ฉันเจอมันตรงที่ที่พวกไอนุถูกฆ่า

ชาวไอนุคงสร้างมันขึ้นมาด้วยการหลอมแท่งทอง

ทองคํามีอยู่จริงนะ

ว่ายังไง สุกิโมโต้

ทําไมไม่สู้ไปกับเราล่ะ

คงเข้าร่วมด้วยไม่ได้หรอก

นายอยากให้ฉันฆ่านายตอนนี้เหรอ

นี่คือถุงเท้าที่สุกิโมโต้ทิ้งไว้

นี่คือกลิ่นของเขา

เย่!

เฮ้ยๆ อย่ามาตายต่อหน้าฉันนะ ไอ้ดังโงะหวาน

ได้ยินมาว่าแผลของสุกิโมโต้คนอมตะ มันจะหายภายในวันเดียว

ถ้าเราควักไส้มันออกมา มันจะหายไหม โคเฮย์

ถ้าเราฆ่ามัน เราจะไม่รู้ว่ารอยสักอยู่ที่ไหนนะ โยเฮย์

เราตัดนิ้วมันทีละนิ้วได้นี่

จนกว่ามันจะยอมบอกที่ซ่อน

เขาอยู่ในนั้นเหรอ

โอ๊ย! เจ็บ!

หา

อะไรเนี่ย

เธอคือเด็กไอนุเมื่อวันก่อนนี่

สุกิโมโต้อยู่นี่ไหม

จะไปอยู่ได้ยังไง มีแค่ฉันนี่แหละ

แปลกแฮะ ก็ฉันให้มันจํากลิ่นถุงเท้าสุกิโมโต้นี่

ถุงเท้าเหรอ

อ๋อ เราคงสลับถุงเท้ากันตอนโน้นน่ะ

น่าขยะแขยง

สุกิโมโต้หักหลังเธอล่ะสิ

เขาหนีไปพร้อมรอยสักใช่ไหมล่ะ

เงียบนะ

โอ๊ยๆ เจ็บนะ

อย่ากินเขานะ

ฉันเห็นสุกิโมโต้โดนกองพลที่เจ็ดจับตัว แล้วพาไปที่ฐานไปแน่ะ

พาฉันไปที่นั่นที

ฝันไปเถอะ!

ตอนนี้คงสายไปแล้วละ

ลูกธนูนี่มีพิษมากพอจะฆ่านายได้ในพริบตา

นั่นคือฐานทัพของกองพลที่เจ็ด

เธอก็รู้ว่าไปสู้กับพวกนั้น มันก็เหมือนไปตายเปล่านะ

นายช่วยทําตําหนิทีสิ ฉันจะได้แยกนายสองคนออก

ระวังปากหน่อย ไอ้สวะนี่

โยเฮย์!

สุกิโมโต้!

ไอ้สารเลว!

แม้แต่สุกิโมโต้คนอมตะก็คงหมดบุญแล้วละ

ไม่หรอก

เขายังไม่ตาย

หัวใจของเขาไม่หวั่นไหวเพราะกลัวตาย นั่นแหละความแข็งแกร่งของเขา

ไม่ว่าในสถานการณ์ไหน...

เขาก็จะไม่มีวันยอมแพ้

ยังไงเขาก็จะหาทางเอาตัวรอดได้

เพราะแบบนั้นเขาถึงเป็นสุกิโมโต้คนอมตะ

ฉัน...

คือสุกิโมโต้คนอมตะเว้ย!

นี่หยุดนะ เราถูกสั่งไม่ให้ฆ่าเขานะ!

สุกิโมโต้!

ฉันจะสับแกให้เป็นชิ้นๆ แล้วเอาไปเป็นอาหารหมู

แกโชคดีนะที่รอดไปได้

ไม่งั้นฉันได้ทําให้แกเป็นศพแฝดแล้ว

หมอนั่นไม่ยอมแพ้จริงๆ

ไอ้เวรนั่นยังไม่ตาย

มันเป็นอมตะจริงๆ ด้วย

ถ้าเคลื่อนข้อต่อออก ฉันก็ลอดผ่านรั้วเหล็กนั่นได้

นายจะช่วยเหรอ

อะไรนะ

ก็...

ก็ได้

ฉันชอบเดิมพันอยู่แล้ว ขอเสี่ยงลงฝ่ายพวกเธอแล้วกัน

แต่เธอต้องแบ่งทองคําให้ฉัน เป็นค่าแรงที่พาสุกิโมโต้ออกมานะ

ฉันสัญญา

ว่าแต่เธอมีสบู่ไหม ฉันต้องถูสบู่บนตัวน่ะ

ไม่มี

เอ๊ะ

แต่ฉันมีมันหมีสีน้ําตาลที่ไว้ทําอาหารอยู่นะ

โอ๊ย

ขอโทษที่บุกรุกนะ

- โยไคเหรอ - ชิราอิชิ ราชานักหลบหนีเว้ย

นายมาทําอะไรที่นี่

เด็กไอนุขู่ฉันด้วยธนูอาบยาพิษ

อาเชอร์ปา

เอาละ

ฉันจะพานายออกไปจากที่นี่

โคเฮย์เฝ้าข้างนอกไว้นะ อย่าให้ใครเข้ามา

โยเฮย์ อย่าใช้ปืนสิ

เดี๋ยวทุกคนจะแห่กันมา ใช้ดาบปลายปืนดีกว่า

โยเฮย์!

- หยุดนะ! - โยเฮย์!

ฉันจะฆ่ามัน!

- วุ่นวายอะไรกัน - สุกิโมโต้!

นิไคโดครับ

ไม่นะ

โยเฮย์... ฉันจะไปฆ่ามัน!

ไม่นะ!

สุกิโมโต้!

นายนี่มันเปราะบางเหลือเกินนะ สุกิโมโต้

ช่วยฉันด้วย

ฉันจะเอาหนังรอยสักให้ ยกให้ทุกอย่างเลย

ไปโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในเมือง ถ้าจําเป็นก็ปลุกหมอขึ้นมาซะ

ครับ

ฉันจะขี่ม้าตามไป

หาว่ารอยสักอยู่ที่ไหนก่อนเขาตาย

ครับ

แปลกนะ...

เขาบาดเจ็บที่มือขวา ส่วนมือซ้ายกลับไร้รอยขีดข่วน

แล้วทําไมเขาไม่เปลี่ยนมือล่ะ

มันขโมยไส้ไปจากศพ

สุกิโมโต้!

สุกิโมโต้!

ไฟไหม้! รีบขนทุกอย่างออกมา!

- ไปกันเร็ว! - เร็วเข้า!

ช่างชั้นสองไปเถอะ

รีบไปสอยรอยสักของกองพลที่เจ็ดดีกว่า

รอยสัก รอยสัก

ช้าลงหน่อย!

อย่ายิงสุกิโมโต้ เล็งยิงที่ม้า!

สุกิโมโต้!

วันนี้พอแค่นี้ก่อน

ร้อยโทสึรุมิครับ มีคนจุดไฟ...

สุกิโมโต้...

ไม่สิ ให้แก๊งสุกิโมโต้รวบรวมรอยสักไปดีกว่า

พวกนั้นดูจะได้เปรียบ

ขอโทษด้วยครับ ไฟลุกลามเร็วมาก เราเอาหนังรอยสักออกมาไม่ได้

ไม่เป็นไรหรอก

ต้องขอบใจที่ไฟนี่ทําให้ฉันร้อน

ร้อนกําลังดีเลย

มิน่าถึงหาไม่เจอ น่าขนลุกชะมัด

ซ่อนมันไว้ที่นั่นเองสินะ

ฉันทําเท่แล้วแยกตัวไป... แต่ดันต้องให้เธอช่วยซะได้

น่าสมเพชเนอะ

โอ๊ย!

พ่อฉันตายไปอย่างโหดเหี้ยมคนนึงแล้ว

ฉันรู้ว่ามันอันตราย

ถึงอย่างนั้น ฉันก็คิดว่าถ้าอยู่กับสุกิโมโต้ เราอาจจะทําสําเร็จก็ได้

ฉันตัดสินใจช่วยนายเอง

แต่นายก็ทําเหมือนฉันเป็นเด็ก

นายไม่เชื่อใจให้ฉันเป็นคู่หูแล้วทําตัวบุ่มบ่าม...

เราต้องระวังให้มากนะ แต่...

ทําไมรีบร้อนนักล่ะ

ฉันมีเพื่อนสมัยเด็กชื่อโทราจิ

ฉัน โทราจิกับอุเมะ เพื่อนสมัยเด็กอีกคน

เราสามคนอยู่ด้วยกันตลอด

บ้านของสุกิโมโต้น่ะ กลั้นหายใจไว้นะ

มีคนเป็นโรคฝีในท้องในนั้นตั้งสามคน

น่าจะเผาบ้านทิ้งไปทั้งหลัง

- คืนนี้เรามาเผาทิ้งดีไหม - ไม่เอา นายทําเองสิ

ไม่เอา เดี๋ยวฉันก็ติดฝีในท้องกันพอดี

อุเมโกะ บอกแล้วไงว่าอย่าเข้าไปใกล้

มานี่เลย เร็วเข้า

ลืมซาอิจิไปซะ

ซาอิจิ

ดีจริงๆ ที่นายไม่เป็นอะไร

อุเมะ...

ไฟนี่...

ฝีมือฉันเอง

เอ๊ะ

ไม่มีใครกลับมาที่นี่แล้ว

ฉันเองก็จะไปจากหมู่บ้านนี้

ซาอิจิ พาฉันไปด้วยนะ

อย่าเข้ามาใกล้ฉันนะ ฉันก็อาจจะเป็นโรคด้วยเหมือนกัน

อยู่ห่างๆ

ถ้าอีกปีหนึ่งแล้วฉันยังไม่มีอาการ ฉันสัญญาว่าจะกลับมาหาเธอ

ซาอิจิ นั่นนายเหรอ ซาอิจิ

โทราจิ

กลับมาทําไม

อุเมโกะเป็นเมียฉันแล้ว ฉันไม่ยอมยกให้นายหรอกนะ

ฉันจะตั้งใจทําให้เธอมีความสุข มากกว่าที่นายจะทําได้อีก

พูดอะไรหน่อยสิ

บ้าเอ๊ย!

ยินดีด้วยนะ โทราจิ

โทราจิ!

โทราจิ ทุกอย่างจะเรียบร้อยนะ

ฉันจะพานายไปหน่วยแพทย์

อุเมโกะ นายว่าเธอจะเชื่อฉันไหม

ถ้าฉันบอกว่าฉันช่วยผลักนายออกให้น่ะ

ฉันจะเป็นพยานให้เอง

นายโม้ได้เต็มที่เลยนะ

พอสงครามจบแล้ว

ไปฮอกไกโดกันเถอะ

ที่นั่นยังมีทองคําอยู่

ตาของอุเมโกะ...

ฉันอยากหาหมอดีๆ สักคน

หมอดีๆ...

มารักษาเธอ

ซาอิจิ...

ฝากดูแลอุเมโกะด้วยนะ

โทราจิ

เดี๋ยวสิ

อย่าตายนะ!

โทราจิ!

โทราจิ!

โทราจิ!

ห้ามตายนะ โทราจิ!

โทราจิ

โทราจิ!

ดอกฮาโกะเบระ

อันนี้ดอกฮาโกะบุสะ

นี่ครับ

ดอกเร็งเกะใช่ไหม

แม่รู้ได้ยังไงน่ะ

แม่น่ะมีจมูกดีทดแทนสายตาที่ไม่ดีไงละ

ขอโทษนะ แต่มีอะไรให้ช่วยเหรอคะ

นี่คือ... โทราจิครับ

เข้าใจแล้วค่ะ

เราจะขอบคุณคุณยังไงดี

มีใครมาเหรอ

หรือว่าคุณคือคุณสุกิโมโต้ ซาอิจิ

ซาอิจิเหรอ ซาอิจิจริงๆ เหรอ

ตอนนี้ฉันมองอะไรไม่ค่อยเห็น

ซาอิจิกลับมาแล้วเหรอ

คุณ... เป็นใครคะ

เธออาจได้กลิ่นเลือดบนตัวฉัน

อาจมีบางอย่างเปลี่ยนไป หลังจากที่ฉันไปสงคราม

ฉันฆ่าคนพวกนั้นหมด

ฉันต้องตกนรกแน่ๆ

แต่ก่อนจะต้องตกนรก ฉันอยากทําตามสัญญาที่ให้ไว้กับโทราจิ

ฉันอยากให้ตาของอุเมะหายดี

ฉันถึงต้องใช้เงิน

"คันโต ออร์วา ยาคู ซัก โน อารันเคป ชิเน็ป คา อิซัม"

นั่นเป็นประโยคภาษาไอนุทีอาช่าชอบที่สุด

มันแปลว่า

"ไม่มีสิ่งใดๆ ที่มาจากสวรรค์ จะไร้ความหมาย"

โศกนาฏกรรมของสงคราม

มันเกินความเข้าใจของฉัน

แต่นายก็รอดมาได้

ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่ นายก็มีเป้าหมาย

ฉันจะ...

หาคําตอบว่าทําไมอาช่าต้องถูกฆ่า ฉันจะตามหาความจริง

นายต้องทําตามสัญญาด้วยเงินที่หามาได้

นั่นคือเป้าหมายของนาย

สุกิโมโต้...

เราจะหาทองคําให้เจอ

อืม

(โกลเดนคามุย)

นี่คือเงินทุนสําหรับตอนนี้

และปืนต่างชาติสองสามกระบอก จากพ่อค้ารัสเซีย

ขอบใจ นากาคุระ

(อดีตชินเซ็นกุมิ หัวหน้ากองพลที่สอง นากาคุระ ชินปาจิ)

นากาคุระ จากชินเซ็นกุมิน่ะเหรอ

ตาแก่โง่เอ๊ย

คิดจะสร้างสาธารณรัฐเอโซในฮอกไกโดอีกเหรอ

ทองคําแค่ 200 คัง ไม่คิดการใหญ่เกินไปเหรอ

ไม่ใช่ 200 คัง

แต่ 20,000 คังต่างหาก

ผีไร้หน้าแอบบอกฉันมา เพราะรู้ว่าเป้าหมายเราเหมือนกัน

ทองคําแท่ง 20,000 คัง

คงไม่คิดการใหญ่ไปแล้วใช่ไหมล่ะ

ร้อยโทสึรุมิเป็นเจ้าหน้าที่ชั้นเลิศ

ฉันมั่นใจว่าเขารู้จํานวนทองคําแท่งมาถูกต้อง

สีหน้าของทหารคนนั้น...

ฉันดูออกเลยว่าเขาเอาจริง

ทีนี้ฮอกไกโด...

จะกลายเป็นสนามรบ

เฮ้ย อยู่นี่เอง

เขามาที่นี่ทําไมเหรอ

มาเอาชนะกองพลที่เจ็ด กับกลุ่มของฮิจิคาตะกันเถอะ

แล้วก็แบ่งทองคําเป็นสามส่วน

ให้ตายสิ หนาวจัง

อะไรเหรอ อาเชอร์ปา

เพิ่งเคยกินหม้อไฟซากุระนาเบะครั้งแรกล่ะสิ

ดูนะ จุ่มเนื้อลงในไข่ที่ตีแล้วแบบนี้

แบบนี้เหรอ

ใช่

เคลือบด้วยไข่ดิบแล้ว...

อร่อย อร่อยมากๆ เลย

เนื้อม้ารสนุ่มเข้ากันได้ดี กับรสชาติเข้มข้นของมิโสะ

สุกิโมโต้ ในนี้มีโอโซมะเหรอ

คุณอาเชอร์ปา

อันที่จริงแล้ว หม้อไฟซากุระนาเบะมันต้องใส่มิโสะน่ะ

เข้าใจแล้ว มาทําอีกหม้อแบบไม่ใส่มิโสะกันเถอะ

เอ๊ะ

คุณอาเชอร์ปา

โอโซมะอร่อยมากเลย

ไม่ใช่อึนะ

ฉันไม่แน่ใจว่าเรื่องมันเป็นยังไง แต่ดูเหมือนเธอจะชอบนะ

ฮินนะ ฮินนะ ขอโอโซมะเพิ่มค่ะ

ฮินนะจริงๆ ด้วย

อา... เชอร์... ปา

คําบรรยายโดย นันทพร อนุชิตดัสกร