Original subtitles

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

:مترجم علی کریم‌نیا

‫کلاش ششم به «نورا» گفتن انشائی ‫ از زبان یه شی بنویسه.

‫فورا تصمیم گرفت که از زبان خونه‌شون بنویسه.

‫تعریف می‌کرد که با دویدن خودش و خواهرش ‫ روی پله‌ها و بیرون رفتنشون...

‫چطور شکمش شروع می‌کرد به لرزیدن.

‫که می‌دید چطور از لای حصار رد می‌شن ‫ و می‌رن توی خیابون...

‫و خونه دیگه نمی‌تونست ببینتشون.

‫واسش سوال بود که خونه ترجیح می‌ده ‫ خالی و سبک باشه...

‫یا پر و سنگین.

‫که آیا دوست داره روی کف‌پوشش پا بکوبن؟

‫که دیوارهاش قلقلکین یا نه؟

‫که درد رو حس می‌کنه یا نه؟

‫و فرض کرد که احتمالا دوست داره پر باشه.

‫قبل از اون‌ها، افراد دیگه‌ای ‫ و حیواناتشون...

‫زندگیشون رو اونجا سپری کرده بودن.

‫پدربزرگِ پدربزرگ‌اش توی اتاقی مرد ‫ که مادربزرگ‌اش به دنیا اومده بود که...

‫الان اتاق والدینش بود.

‫[نورا]

‫پدرشون می‌گفت که خونه فقط یه عیب داره، ‫که درست بعد ساختش...

‫یعنی یه قرن پیش متوجه‌اش شدن.

‫نوشت که انگار خونه داشت فرو می‌رفت، ‫از هم می‌پاشید.

‫ولی به صورت یه اسلوموشن کند، ‫و زمان باقی‌مونده‌ی خانوادش...

‫نامعلوم و نامشخص بود.

‫وقتی که بعدا می‌خوندش، متوجه شد که ‫ از کلمه‌ی «بحث» استفاده نکرده...

‫و نوشته «سروصدایی» که ‫ والدینش ایجاد می‌کردن.

‫ولی خونه بیشتر از سروصدا، ‫از سکوت متنفر بود.

‫وقتی که پدرش رفت خونه سبک‌تر شد.

‫سروصدای والدینش کمتر شد.

‫ولی خونه دلش واسه بقیه صداهاش تنگ شده بود.

‫معلمش بهش بیست داده بود و پدرش خوشحال بود.

‫«نورا» وقتی دنبال مونولوگ مناسب برای مصاحبه ‫ آکادمیش می‌گشت دوباره انشاش رو خوند...

‫ولی به نظرش اصلا مناسب نبود.

‫به جاش مونولوگِ «نینا» از «مرغ دریایی» ‫ رو انتخاب کرد.

‫«من یک مرغ دریایی هستم. نه. نه. ‫ من یک بازیگر هستم.»

‫«بله، من همینم.»

«ارزش عاطفی»

‫«نورا»

‫- «نورا»، در رو باز کن. ‫- نمی‌تونم.

‫- در رو باز کن «نورا»! ‫- یه لحظه صبر کن.

‫در رو باز کن لطفا.

‫خوبی؟

‫صرفا دارن دیالوگ‌هام رو تمرین می‌کنم.

‫حفظ بودی که.

‫- قبلا اومدیم اینجا. ‫- نه، بحث اون نیست.

‫نمی‌تونم. نمی‌تونم برم روی صحنه.

‫خیلی‌خب، یه نفس عمیق بگیر.

‫من رو ببین. به من نگاه کن. نفس بکش.

‫بسیارخب. فقط نفس بکش.

‫- نمی‌تونم با این لباس نفس بکشم. ‫- طبقه پایین درستش می‌کنیم.

‫همراهم بیا.

‫- آب می‌خوام. ‫- پایین آب هست.

‫- نمی‌شه. پنج دقیقه دیر کردیم. ‫- اشکال نداره.

‫فقط آماده‌اش کن، خب؟

‫جاش درست نیست.

‫نه، خوبه.

‫هی، می‌تونی کمکم کنی؟

‫- بیا پشت صحنه. ‫- الان؟

‫فقط... یکم استرس دارم.

‫فکر یکم...

‫یه چیزی لازم دارم.

‫- نه، وقتش رو نداریم. بسه. ‫- وقت داریم.

‫- تو فقط... ‫- خیلی‌خب پس، من رو بزن.

‫- بزن توی گوشم. ‫- نه!

‫وگرنه نمی‌تونم برم روی صحنه. ‫نمی‌تونم برم.

‫- خوبی؟ وای. ‫- آره، خوبم.

‫هی!

‫- نه! ‫- نمی‌تونم نفس بکشم!

‫نکن!

‫کمک! «نورا»، نکن.

‫- نکن... پاره نکن! ‫- صبر کن، «نورا».

‫«اینگوار»؟ بیست ثانیه.

‫حاضری؟

‫حاضریم؟

‫آره.

‫گوش کن!

‫گفتی که نجاتم می‌دی.

‫ولی من رو به آتش هدایت کردی!

‫من بچه‌هات رو به خونه‌ام راه دادم.

‫ولی همچنان برعلیه‌ام شهادت دادی!

‫گفتم که باید سرویس پذیرایی می‌گرفتیم. ‫خیلی کار سنگینیه.

‫هی... هی...

‫خوبم. خوبم.

‫- مامان، باز هم کیک بهم می‌دی؟ ‫- حتما.

‫گفتم دیگه نخوره. چهارتا خورده.

‫- تو رو خدا مامان. ‫- نه، اول یه چیزی بخور.

‫چه سخنرانی قشنگی بود.

‫از طرف هر دومون بود.

‫مامانت خیلی بهت افتخار می‌کرد، ‫همیشه می‌گفت.

‫- آره. ‫- خب، «سیسل»، وای.

‫خیلی پیش اومده بود که من رو ببره تئاتر ملی.

‫می‌دونی، اون دفتر مامان‌بزرگت بود، ‫قبل این که مریض بشه.

‫اونجا می‌نشست و با مردم حرف می‌زد، ‫سعی می‌کرد بهشون کمک کنه.

‫یا اون‌ها از رازهاشون باهاش حرف می‌زدن.

‫بچه که بودم از توی این اجاق ‫ صحبت‌هاشون رو می‌شنیدم.

‫- اجازه داشتی؟ ‫- نه. اصلا خبر نداشتن.

‫...قضیه مال خیلی وقت پیشه ولی

‫،نمی‌دونم باید چیکار کنم ‫.بهتون تبریک بگم یا تسلیت

‫خب، هر از گاهی حرف می‌زدیم.

‫- چی شده؟ ‫- هیچی.

‫بابا اومده.

‫- می‌دونستی؟ ‫- نه.

‫ولی بهش خبر دادم.

‫سلام بابا!

‫اینجایی پس! ببخشید.

‫سلام.

‫سلام دخترهام.

‫- «ئِریک» رو دیدی؟ ‫- نه، اومده؟

‫- کلیسا ندیدمت. ‫- حوصله نداشتم. چرا بیام کلیسا؟

‫- مگه مذهبی بود؟ ‫- گفتیم قشنگ می‌شه.

‫خیلی... ناراحت‌کننده است.

‫واسه شما مادر خیلی خوبی بود، ‫نه؟ خیلی خوشگل بود و...

‫- خوشگل؟ ‫- مثل خودتون.

‫خیلی باهوش بود.

‫همیشه حق با اون بود.

‫- ببین! بابابزرگ اومده. ‫- خب سلام!

‫صبح‌بخیر.

‫- آره، سلام. سلام. ‫- سلام. خیلی وقته ندیدمت.

‫- این «ایون» عه. ‫- معلومه که «ایوان» رو می‌شناسم.

‫خیلی وقته هم رو می‌شناسیم.

‫وای، چقدر بزرگ شدی!

‫- توی کلاس قدت از همه بلندتره؟ ‫- نمی‌دونم. فکر نکنم.

‫از همه گنده‌تری؟

‫نه؟

‫سلام.

‫بیا.

‫الان داشتم بهت فکر می‌کردم.

‫- این‌ها چیه؟ ‫- مال منن.

‫خوبی؟

‫خوبم، چطور مگه؟

‫- تا وقتی که هستم باید با هم حرف بزنیم. ‫- خب؟

‫یه چیزی هست که باید بهت بگم.

‫- الان نمی‌تونی بهم بگی؟ ‫- نه، اینجا نمی‌شه.

‫به نظرم وقتشه که بشینیم و درست ‫و حسابی با هم حرف بزنیم.

‫«فردریک» می‌تونه با تویوتاش این‌ها رو ببره.

‫- ببخشید. ‫- وای.

‫چیزی نیست، مرسی.

‫فقط امیدوارم حس نکنه...

‫که یهویی باید پدری کنه و...

‫- مراقبم باشه. ‫- نه.

‫ولی حداقل تلاشش رو می‌کنه.

‫ممکنه واسه اون هم راحت نباشه.

‫ببین می‌خواد با خونه چیکار کنه؟

‫- یعنی چی؟ ‫- مالک اونه.

‫- عه؟ ‫- بعد طلاق به مامان رسید.

‫ولی سند رو انتقال ندادن.

‫خب؟

‫حیف شد. امیدوار بودیم یکم پول گیرمون بیاد.

‫چرا تو بهش نگی؟

‫اصلا جرئت نداری در مورد ‫ چیزی باهاش حرف بزنی.

‫- ندارم؟ که این‌طور. ‫- نداری.

‫- معلومه دارم. ‫- نه.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫عالی شدی. چی می‌خوری؟

‫فقط یه قهوه.

‫- دیگه چیزی نمی‌خوای؟ ‫- نه.

‫- یه قهوه واسه این خانم زیبا لطفا. ‫- بله ممنون.

‫- شما چی؟ از غذا لذت بردید؟ ‫- هر چیزی شما بیارید لذت می‌برم.

‫فکر کرد زن و شوهریم.

‫خیلی بهت فکر کردم. نگران بودم.

‫خیلی‌خب، خودت چطوری؟

‫خب، خوبم. سرم شلوغه.

‫شاید قضیه‌ی مرور کارنامه‌ی فیلم‌هام ‫توی فرانسه رو شنیده باشی.

‫- نه، از کجا باید شنیده باشم؟ ‫- فیلمی که دارم می‌سازم، مهم‌تره.

‫موفق می‌شی.

‫به نظرم بهترین فیلم‌نامه‌امه، ‫«میکل» هم موافقه.

‫- «میکل» هنوز تهیه‌کننده است؟ ‫- می‌گه شانس بهم رو کرده.

‫مستندم توی کلی کشور داره پخش می‌شه. ‫افتادم روی غلتک.

‫می‌خواستی در مورد چیزی باهام حرف بزنی؟

‫آره.

‫این فیلمم در مورد...

‫یه زن جوانه که یه مادره...

‫و خب، می‌خوام تو نقش اول رو بازی کنی.

‫واسه تو نوشتمش.

‫فقط تو می‌تونی ایفاش کنی.

‫مرسی.

‫ولی تو اصلا بازیگری من رو ندیدی.

‫چرا. چندین باری توی «مده‌آ» دیدمت.

‫- حین میان‌پرده‌اش رفتی. ‫- از تئاتر خوشم نمیاد.

‫طراحی‌صحنه‌اش مزخرف بود. ‫ولی تو عالی بودی.

‫دو دقیقه وقت لازمه که بفهمم ‫یه بازیگر خوبه یا نه.

‫نقشش از خیلی جهات خوبه واست.

‫لیاقتت بیشتر از نمایش‌نامه‌های ‫یه قرن پیشه...

‫که واسه سالمندان پخش می‌کنن.

‫این یه نقش واقعی توی یه فیلمه.

‫آره، کمک مالی هم می‌کنه. ‫سریالم خوب پیش رفته.

‫آره، یه کمکی می‌کنه.

‫با «میکل» حرف زدم. ‫مطمئنم می‌تونه پول جور کنه.

‫فیلم رو توی خونه ضبط می‌کنیم.

‫- خونه‌ی خودمون؟ ‫- آره.

‫عالیه.

‫من نمی‌خوام توش نقشی داشته باشم.

‫- می‌تونی از بازی تو سریالت یکم فاصله بگیری. ‫- خیلی وقته تموم شده.

‫خیلی بهتر از این حرف‌هایی.

‫- دیدیش؟ ‫- معلومه.

‫خب نظرت چیه؟

‫نظر من مهم نیست.

‫دوست دارم نظرت رو بشنوم.

‫چنین چیزی سلیقه من نیست. ‫هیچ چیز بصری‌ای نداره.

‫اصلا چهره‌ات رو نمی‌بینیم، ‫چشم‌هات رو نمی‌بینیم.

‫ولی خب من مگه چی بلدم؟ ‫مردم دوست دارن دیگه.

‫بحث نظر مردم نیست. ‫نظر خودت چیه؟

‫مشکلش تو نیستی.

‫این نقش...

‫ممکنه باعث موفقیتت بشه.

‫قرار نیست با هم کار کنیم بابا.

‫- حتی نمی‌تونیم با هم ارتباط برقرار کنیم. ‫- فقط بخونش، و بعد بهت زنگ می‌زنم.

‫- بهم زنگ نزن، همیشه مستی. ‫- ولی نگرانتم.

‫تو حق نداری نگران من باشی.

‫- فقط بخون کوفتی رو! ‫- چرا؟

‫.هیچ نتیجه‌ای نداره

‫ایست!

‫نه!

‫ثابت بشین!

‫نباید تکون بخوری.

‫حین اکران نزدیکت نشسته بودم.

‫متوجه شدم که تو هم حینش خیلی ‫تحت‌تاثیر قرار گرفتی.

‫هوم، آره.

‫ببخشید، چیزه...

‫بیست سال پیش بود فکر کنم که دیدمش.

‫و به وضوح یادمه، با جزئیات، ‫زمانش و...

‫روزهای صحنه رو. مردم رو.

‫خب من، همراه دوستان فیلمبرداری می‌کنم.

‫خانواده‌ی من هستن.

‫آره و... ‫توی این فیلم بیشتر هم هستن، نه؟

‫- دخترم «اگنس» رو می‌گی؟ ‫- آره.

‫همونیه که نقش آنا رو بازی می‌کنه.

‫خیلی ممنون.

‫خب، آخرین سوال رو ازت بپرسم.

‫از زمان «آیدیل» که پونزده سال پیش بود...

‫هنوز فیلم بلندی نساختی و همه ‫ واسشون سوال شده.

‫باز هم قراره فیلم بلندی از ‫ «گوستاو بورگ» ببینیم؟

‫خب امیدوارم.

‫همچنین. ممنون آقای «بورگ».

‫عه، «گوستاو»!

‫«گوستاو»!

‫ببخشید، ببخشید. ‫«ریچل کمپ» از فیلمت خوشش اومد.

‫می‌خواد بری باهاش رستوران ‫ اکسلسیور شام بخوری.

‫می‌دونی کجاست؟

‫و جشنواره تمام هزینه‌ها رو پرداخت می‌کنه.

‫همراه کارگردان «گوستاو بورگ» اومدم. ‫قراره بره سر میز «ریچل کمپ».

‫- ببخشید، مراسم خصوصیه. ‫- «گوستاو بورگ»!

‫- ممنون که اومدی! ‫- بذارید واستون صندلی بیارم.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫- بفرما. ‫- مرسی.

‫خیلی تحت‌تاثیر فیلمت قرار گرفتم.

‫- واقعا شاهکاره. ‫- واقعا.

‫- مرسی. ‫- استثنایی بود.

‫- اکرانت چطور پیش رفت؟ ‫- خوب پیش رفت.

‫اکران عالی بود. کل سالن خوششون اومد.

‫ما هم خوشمون اومد.

‫عالی بود. پاییز که منتشر می‌شه باید ببینیش.

‫- فکر کنم باید... ‫- چطوری کار می‌کنه؟

‫باز هم چتر می‌خوای؟

‫- باز هم می‌خوای؟ ‫- مرسی.

‫- این رو ببین. ‫- بسه!

‫کاش می‌تونستم فیلم‌هایی شبیه تو درست کنم.

‫فقط... یهو امروز به ذهنم رسید.

‫فکر نکنم تا حالا چنین فیلمی دیده باشم.

‫واقعا...

‫واقعا...

‫تحت تاثیرش قرار گرفتم.

‫مرسی.

‫راستش داشتم فکر می‌کردم که یکم فاصله بگیرم.

‫کلی پروژه توی برنامم دارم.

‫نقش‌های خوبین ولی...

‫- اصلا مناسب من نیستن. ‫- خب قبول نکن.

‫اگه همین‌طوری یهویی برم «سم» وحشت می‌کنه.

‫حق داره.

‫گور پدر «سم».

‫زندگی خودته.

‫تو چی؟

‫روی چیز جدیدی کار می‌کنی؟

‫نه فکر کردم می‌کنم، ولی...

‫نتونستن پولش رو جور کنن؟

‫یه همچین چیزی.

‫می‌برت هتل.

‫مرسی.

‫- خیلی خوشحال شدم دیدمت. ‫- همچنین.

‫- «ریچ»؟ ‫- «ریچل»!

‫- آقا! ‫- نه، نه، نه!

‫«ریچ»، گوشیت پیش منه! وای!

‫بچه‌ها!

‫- نمی‌خواستی بری؟ ‫- می‌خوای برم؟ باشه.

‫نه ولی خیلی...

‫داری صمیمی و نزدیک می‌شی.

‫- خوشت نمیاد نزدیک شم؟ ‫- چرا، از نزدیک شدن خوشم میاد.

‫چرا از صمیمیت می‌ترسی؟

‫- مشخصه که واست سخته. ‫- آره، سخته.

‫خوبه که زن داری و من نباید...

‫به این فکر کنم که چقدر به گا رفتم.

‫عجب‌ها، چقدر راجع به خودت بد حرف می‌زنی، ‫مگه چقدر به گا رفتی؟

‫درصدش رو بگم؟

‫هشتاد درصد.

‫- هشتاد. ‫- پس یعنی بیست درصد...

‫این همون درصدیه که الان می‌بینی.

‫با مدیر تئاتر حرف زدی؟

‫به نظرش باید...

‫برم پیش روان‌شناس.

‫آره.

‫- خب، چرا که نه؟ ‫- دیگه تایید که نکن!

‫نه، آخه نوعی ترسه. روان‌شناس ممکنه کمک کنه.

‫ولی انقدر هم بد نیست، فقط...

‫- باید کتکت می‌زدم. ‫- آره. آره.

‫ببخشید. خیلی شدید بود ولی...

‫- ممکنه نظرت عوض بشه و گزارش بدی. ‫- نمی‌دم.

‫قسم می‌خورم. خودم رو خوب می‌شناسم.

‫- روان‌شناس لازم ندارم. ‫- به نظر من که داری.

‫- چرا که نه؟ ‫- مامانم...

‫- یعنی، مامانم روان‌شناس بود. ‫- قرار نیست بری پیش مامانت.

‫- بذار یه بار دیگه ببوسمت. ‫- آره، ولی...

‫- نه، این‌طوری نه. ‫- تموم شد دیگه!

‫- فردا می‌بینمت. ‫- منم.

‫یعنی، وقتی که می‌ری روی صحنه، ‫خیلی دور از عقله.

‫بدنت، کل بدنت وقتی با حضار ‫مواجه می‌شی می‌خواد جیغ بزنه.

‫- جایی نداری که مخفی بشی. ‫- و اضطراب نیست؟

‫نه، عاشقشم! عاشقشم!

‫و این...

‫این کلنجار، خشم، حس بی‌عدالتی...

‫بار مسئولیت.

‫وقتی می‌گه از درگیری اجتناب می‌کنه، ‫می‌گه که از چه خصوصیت خودش بدش میاد.

‫چیزی که در موردش دوست دارم، ‫احتمالا اینه که...

‫شخصیتی رو خلق می‌کنه. ‫توی زاویه‌ی دیدش غرق می‌شه، یا توی...

‫احساساتش با فرض این که ‫ نقش دیگری رو بازی می‌کنه.

‫شاید این امنیت رو بهم بده که با ‫احساسات خودم ارتباط برقرار کنم.

‫یعنی نمی‌خوای خودت باشی؟

‫این طور به نظر میاد. ‫نظر مامان چی می‌بود؟

‫نه، داری تقلب می‌کنی. برو عقب. نه.

‫نه، می‌تونی بری نزدیک‌تر.

‫نه، نه. اینجا، اینجا!

‫دوست‌پسر داری؟

‫نه، ندارم.

‫نمی‌خوای داشته باشی؟

‫چرا که نه.

‫ولی انقدر راحت نیست.

‫- ولی من دوستت دارم. ‫- آره.

‫من هم دوستت دارم.

‫بزرگ که شدم می‌خوام باهات ازدواج کنم.

‫لطف داری واقعا.

‫- ولی امکان نداره. ‫- می‌دونم.

‫- خوابیدی؟ ‫- نه.

‫خیلی بامزه است!

‫فکر کنم ازم خواستگاری کرد.

‫- تبریک می‌گم. ‫- اتفاق معمولی‌ای نیست.

‫امروز که از پارک برگشت، ‫اومد پیشم...

‫مستقیم بهم نگاه کرد و گفت «می‌بینمت.»

‫از کجا یاد گرفته؟

‫- تو گفتی؟ ‫- شاید توی مدرسه شنیده.

‫توی مدرسه می‌گن «می‌بینمت.»؟

‫خوبی؟

‫- ببخشید. ‫- هی.

‫- چیه؟ ‫- خوبم.

‫به نظرم بهتره برم خونه.

‫نه، صبر کن.

‫- خوبم. ‫- مطمئنی؟

‫- جدی؟ چیزی شده؟ ‫- نه، خوبم. ببخشید.

‫خیلی‌خب.

‫- حالش خوبه؟ ‫- آره.

‫- به نظرت... باز اون‌طور شده؟ ‫- فکر نکنم.

‫به نظرم صرفا تنهاست.

‫- باعث ناراحتی می‌شه؟ ‫- یکم.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫عجیبه.

‫وقتی که مامان مریض شد به این فکر بودم که...

‫بیام این خونه و با «ایون» و «ئریک» اینجا باشم.

‫- می‌خوای اینجا زندگی کنی؟ ‫- نه.

‫پولش رو نداریم که سهم کسی رو بخریم.

‫همه‌اش رو بررسی کردم. صرفا مدارک قدیمیه.

‫خب، بابت کارهایی که کردی ممنون.

‫عالی شده.

‫هر چیزی که می‌خوای رو ‫نگه دار و بقیه رو بریز دور.

‫آخه کلی چیز خوب اینجا هست.

‫چیزهایی که ارزش معنوی دارن. بیا ببین.

‫مثلا من گلدون رو می‌خوام.

‫- آره، قشنگه. ‫- جدا؟

‫- چون من می‌خوامش؟ ‫- نه، مال خودت.

‫نه، هدف اینه که با هم ببینیم و تمومش کنیم.

‫آره. خب پس مال من.

‫وای.

‫[یادت نره اجاق رو خاموش کنی.]

‫- چند وقت می‌خواد اینجا بمونه؟ ‫- چیزی نگفت.

‫واسه فروش اومده اینجا دیگه؟

‫واقعا نمی‌دونم که...

‫حدود ساعت دو بعد از ظهر میاد. ‫می‌تونی از خودش بپرسی.

‫- فکر نکنم. ‫- نمی‌شه تظاهر کرد که اینجا نیست.

‫سعیم رو می‌کنم.

‫برخلاف انتظارم نمی‌خواد ‫ خونه رو بفروشه، ولی...

‫خب یه پروژه داره.

‫جان؟

‫خوبه. داره یه فیلم جدید درست می‌کنه.

‫چه پروژه‌ای؟

‫- همونی راجع بهش حرف زدین. ‫- فیلمی که واسه من نوشته؟

‫آره، همون نقشی که نخواستی.

‫- پولش رو جور کرده؟ ‫- لابد کرده.

‫خیلی چیزی نگفت. ‫فقط پرسید تو میای یا نه.

‫خیلی‌خب.

‫- خودشه؟ ‫- آره.

‫وای، «ریچل کمپ» اومده.

‫وای.

‫- وای! ‫- هی؟ «نورا»؟

‫هی، بیا...

‫همونه. هیچی فرق نکرده.

‫خوشحال شدم دوباره اینجا دیدمت.

‫یه کافه اون سمتی هست. ‫کارمون که تموم شد خبرتون می‌کنیم.

‫سلام. «نورا» اینجاست؟

‫نه، باید می‌رفت.

‫- «ریچل» این دخترمه، «اگنس.» ‫- سلام. «ریچل» هستم.

‫خوشوقتم.

‫- شما هم توی این کارین؟ ‫- نه، واسه تحقیقات کمک می‌کنه.

‫یه تاریخی... تاریخدان آکادمیکم. ‫ ببخشید، من...

‫نمی‌تونم خوب حرف بزنم.

‫شناختیش؟

‫- نقش «آنا» رو توی فیلمم داشت. ‫- خیلی وقت پیش بود.

‫معلومه. وای...

‫تو «آنا» هستی! ‫درسته! متوجه شدم.

‫- می‌شه یه سلفی باهات بگیرم؟ ‫- آره، حتما.

‫معروفیتت شوکه‌ام کرد.

‫مرسی.

‫خب، اینجاست، داره با پسرش حرف می‌زنه.

‫می‌دونی، این سکانس آخره. پایانشه. ‫داره یه چیزی واسش درست می‌کنه که بخوره.

‫واسش مهمه. آخرین لمس مادرانه مثلا.

‫هم رو بغل می‌کنن و پسرش می‌ره.

‫و لحظه‌ای که در بسته می‌شه، ‫چیزی درونش عوض می‌شه.

‫انگار که خیالش راحت می‌شه، ‫نظرت چیه؟

‫پسره داره می‌ره دیدن پدرش، ‫مادرش هم عجله‌ای نداره.

‫- اینجا هم یه سیمیه که روش لباس خشک می‌کنن. ‫- بند رخت.

‫- بند رخت. ‫- آره، بند رخته.

‫و می‌ره اینجا و شروع می‌کنه به آماده کردن.

‫یهویی.

‫می‌شنوه که در ایوان باز می‌شه. بیا.

‫پسرشه. پرچمش رو یادش رفته. ‫پرچم نروژ رو.

‫آره، هفدهم ماه مه هست. ‫روز ملیه.

‫گفتم که همه‌اش یه برداشته؟

‫- یه برداشته؟ ‫- آره.

‫کلش؟

‫کل سکانس آخر یه برداشته. ‫تدوین نداره.

‫هماهنگی کامل بین زمان و مکان لازمه.

‫وای.

‫خب...

‫پسره همون‌جا ایستاده، ‫بهش نگاه می‌کنه.

‫یه مشکلی هست. متوجه نمی‌شه.

‫و پرچمش رو می‌گیره و می‌دوه و می‌ره.

‫مادرش میاد اینجا که مطمئن بشه ‫ این سری واقعا رفته.

‫فقط صدای بسته شدن در رو می‌شنویم، ‫چون دوربین اینجاست.

‫به سمت مادره. و خیلی مهمه.

‫حالت چهره‌اش توی این سکانس.

‫داره به چی فکر می‌کنه؟

‫دقیقا.

‫بعد برمی‌گرده اینجا.

‫- و اینجا انجامش می‌ده؟ ‫- آره.

‫به نظرت وزنش رو تحمل می‌کنه؟

‫خب همین‌طوری رخ داده. ‫واسه مادر خودم.

‫- مادر خودت؟ ‫- آره.

‫- ولی اینجا نبوده؟ ‫- چرا.

‫- خیلی وقت پیش بوده. ‫- وای نه!

‫از همون استفاده کرد.

‫- این؟ ‫- آره.

‫رفت روش.

‫ولی اون مشخص نیست.

‫سکانس این‌طوری تموم می‌شه که ‫برمی‌گرده و در رو می‌بنده.

‫فقط صداش رو می‌شنویم.

‫و دوربین می‌ره اون سمت.

‫می‌شه بپرسم که چرا بعد چنین اتفاقی ‫ نقل‌مکان نکردی؟

‫خب نقل‌مکان کردیم.

‫رفتیم سوئد. پدرم سوئدی بود.

‫دوست دارم بیشتر از مادرت بشنوم.

‫اونی که توی فیلمنامه‌ است مادرم نیست.

‫آره، ولی همچنان قبول می‌کنن. ‫آره، می‌دونم.

‫عالی می‌شه. انگیزه داره.

‫بهش گفتم اون چهارپایه...

‫همونی که مامانم باهاش ‫خودش رو حلق‌آویز کرده.

‫همونی که مال ایکه‌آ بود؟

‫«این منم؟»

‫«این منم؟» افکارم، احساساتم، ‫طوری که می‌خوابم و یا نمی‌خوابم...

‫آخه متوجه نمی‌شم که چطور این...

‫- ممکنه من باشم. ‫- قبلا هم اومدیم اینجا.

‫- یعنی خودت رو نمی‌شناسی؟ ‫- نه.

‫خیلی سال پیش، اسم دفتر روان‌شناس ‫«کتابخانه» بود.

‫اکثرا خالی بود. «کارین»، دختر بزرگ...

‫اونجا دوست‌هاش رو جمع می‌کرد ‫ و آهنگ گوش می‌کردن.

‫وقتی که جنگ شروع شد کارین ‫ به نیروهای مقاومت پیوست.

‫یه روز عصر در سال ۱۹۴۳، ‫پلیس دولتی اومد دنبالش.

‫دو سال رفت زندان. ‫ هیچوقت از اردوگاه زندان حرفی نزن.

‫بیا. گوش کن.

‫بعد جنگ «کارین» ازدواج کرد و ‫ صاحب خونه‌ی خانوادگی شد.

‫سال ۱۹۵۱ «گوستاو» رو به دنیا آورد.

‫چندین سال بعد، وقتی که «گوستاو» ‫فیلمساز شده بود، گفت...

‫«هیچی از سایه‌ها زیباتر نیست.»

‫خانه‌ی کودکیش رو تصور می‌کرد.

‫خواهر کوچیک «کارین»، «ایدیث»، ‫با دوستش «لیلیان» اومدن توی خونه زندگی کنن.

‫«ایدیث» به میل خودش بچه نداشت، ‫ولی «گوستاو» اون تابستون بهشون سر می‌زد.

‫اگه کسی شکایت می‌کرد، «ایدیث» صدای ‫موسیقی رو زیاد می‌کرد، مطمئن بود که...

‫یه نفر از همسایه‌ها خواهرش ‫رو حین جنگ لو داده.

‫وقتی که «ایدیث» مرد، ‫«گوستاو» آخرین وارثش بود.

‫سال ۱۹۸۶، با تمام خاطراتش برگشت به خونه.

‫دو داستان وجود داره که «گوستاو» ‫ چطور با همسرش «سیسل» آشنا شده.

‫خود «سیسل» گفت که به عنوان یه بیمار ‫که بی‌خوابی داشته اومده پیشش.

‫واسش مشخص بود که برگشتن به اونجا...

‫پیچیده‌تر از چیزی بوده ‫ که بهش اعتراف می‌کنه.

‫قضیه از دید «گوستاو» بزرگ‌تر بود.

‫خیلی خیره‌کننده بود.

‫فهمیدم که روان‌شناسه، ‫و مشکل روانی پیدا کردم.

‫شش ماه بعدش «سیسل» باردار شد.

‫سه هفته قبل تولد «نورا» در ‫ دسامبر ۱۹۸۷ ازدواج کردن.

‫با خواهر کوچک‌ترش یعنی «اگنس»، ‫یه خانواده‌ی چهار نفره شدن.

‫- که مسخره است؟ با ما بودن مسخره است؟ ‫- منظورم این نیست.

‫باز چرا اون مزخرفات رو پیش کشیدی؟

‫بعد طلاق، «گوستاو» برگشت سوئد.

‫خونه خالی‌تر و خالی‌تر شد.

‫[تو رو خدا باهام عکس بگیر.]

‫با «پیتر» حرف زدی؟

‫«پیتر» پیرمرده.

‫- ده ساله فیلم ضبط نکرده. ‫- من هم نکردم.

‫- نه، ولی اون بازنشسته شده. ‫- بخاطر من قبول می‌کنه. باهاش حرف می‌زنم.

‫- نمی‌ذارم کس دیگه‌ای فیلمبرداری کنه. ‫- باشه، ولی...

‫- باید خودت بری باهاش حرف بزنی. ‫- حتما.

‫«حتما»؟ برو بزن.

‫- از تو که پیرتر نیست. ‫- چرت نگو.

‫- نظرت راجع به نروژ چیه؟ ‫- عاشق نروژم.

‫خیلی قشنگه. مردمش مهربونن.

‫خیلی مهمان‌نوازن.

‫این محصول مال نتفلیکسه. ‫یعنی توی سینما نشونش می‌دن؟

‫حتما. پس کجا نشون بدن؟

‫همچنان داریم در موردش بحث می‌کنیم، ‫ولی برنامه قطعا همینه.

‫یه سوال دیگه از «ریچل کمپ».

‫در مورد بازخورد آخرین فیلمت ‫ یعنی «انتخاب کتی» هست.

‫حتما باعث ناامیدیت شد.

‫من خیلی به اون فیلم افتخار می‌کنم.

‫ولی فکر نکنم هدف این مصاحبه ‫اون فیلم بوده باشه، نه؟

‫اضطراب داشتین که همچین نقشی رو

‫توی درام واقعی قبول کنین؟

‫من دارم توی این فیلم بازی می‌کنم چون...

‫این چه سوال مسخره‌ای بود کردی، ها؟

‫«ریچل کمپ» بهترین بازیگر نسل خودشه.

‫خوش‌شانسید که اینجا حضور داره. ‫باید ازش ممنون باشید.

‫برو بیرون!

‫- برو بیرون! ‫- باشه. ممنون.

‫عجب احمقی بود.

‫بهتر نیست سوال‌ها رو ‫از قبل مشخص کنین؟

‫- نمی‌شه که. ‫- مردک ترول تیک‌تاکی.

‫- دوباره ای‌اس‌ام‌آر که نیست؟ ‫- خوابم می‌بره.

‫- خودش بهم یاد داد. ‫- برای اون هم انجام دادم.

‫نمی‌خوام براتون سخنرانی کنم، ‫ولی حس می‌کنم

‫باید قدردانی توی دلم رو ابراز کنم.

‫فقط می‌خوام بگم چقدر خوشحالم ‫که با شما کار می‌کنم.

‫- البته هنوز از کارمون مونده... ‫- درموردش صحبت کرده بودیم.

‫آره، من و تو هم کلی صحبت کردیم.

‫قبل از افتتاحیه همه چی رو درست می‌کنیم.

‫«یاکوب»، می‌دونم اوضاع خونه ‫برات سخت شده

‫ولی...

‫بابت زحماتی که می‌کشی ممنونم. ‫اگه کاری بود می‌تونی بهم بگی.

‫- همیشه. ‫- ممنونم. حتما.

‫ولی... آره خلاصه.

‫به نظرم خیلی خفن می‌شه.

‫- موافقم. ‫- سلامتی!

‫- سلامتی! ‫- سلامتی!

‫ولی بهم نگفته بودی ‫داری طلاق می‌گیری.

‫آره، چون خیلی درگیر تمرین بودیم... خب.

‫آره.

‫- چندان فرصت خاصی پیش نیومد. ‫- می‌فهمم.

‫ولی مثلا...

‫- به خاطر خودمون که نیست؟ ‫- نه، قضیه اون نیست.

‫اگه خواستی حرف بزنی...

‫می‌تونی روم حساب کنی.

‫- شما نمیاید شنا کنید؟ ‫- برید تو آب!

‫- یک، دو... ‫- خیلی‌خب.

‫- سه! ‫- وای!

‫دیگه لازم نیست قایم بشیم.

‫ببین... راستش نمی‌دونم.

‫- سلام! ‫- سلام!

‫- بابا اومده؟ ‫- هنوز نه.

‫- سلام! مبارک باشه! ‫- مرسی.

‫وای! چقدر پاپیون بهت میاد!

‫سلام! پیتزا داریم؟

‫سلام. بذار باهات دست بدم.

‫این رکورد هنوز مال منه.

‫نه.

‫از اونجا شروع کن.

‫سلام! خوش اومدی.

‫- خوشحالم می‌بینمت. ‫- همچنین.

‫مبارک باشه! تولدت مبارک!

‫نه سالت شده. ‫دیگه مرد شدی.

‫- گمونم از عروسی به بعد ندیدیش. ‫- مگه می‌شه زنی مثل «ترِسِه» رو فراموش کرد؟

‫- سلام. وای، این رو از کجا گرفتی؟ ‫- چند تا لیوان بیار.

‫سلام بابا.

‫سلام.

‫آره، بهش خورد.

‫تولید فیلم چطور پیش میره؟

‫- خوبه. ‫- تعریفش رو شنیدم. هیجان‌انگیزه.

‫- کار کردن با «ریچل کمپ» چطوره؟ ‫- هی...

‫فقط دارم می‌پرسم ‫کار کردن باهاش چطوریه.

‫هنوز آماده نیست. ولی تقریبا شده.

‫شنیدم با یه چهارپایه ایکه‌آ راضیش کردی.

‫کل روز می‌خواد ‫به ماسماسکش نگاه کنه؟

‫بیست دقیقه دیگه وقت داره ‫با تلفنش بازی کنه.

‫کی؟ «ایون» رو می‌گین؟

‫واسم سوال بود چقدر از وقت استفاده ‫از گوشی تو مونده. تموم نشده؟

‫- از وقت استفاده از گوشیم؟ ‫- مگه همچین قانونی ندارین؟

‫- بذارش کنار. ‫- پیتزا آماده است.

‫- فقط... ‫- بذار.

‫[برگشت‌ناپذیر] [معلم پیانو]

‫- خب، حالا چی باید بگی؟ ‫- ممنونم.

‫نگاه کن. مونیکا بلوچی لامصب رو ببین.

‫این فیلم هم باعث می‌شه رابطه ‫زن‌ها با دنیای مادرانه رو بفهمی.

‫دستت درد نکنه.

‫- مرسی، ولی پخش‌کننده دی‌وی‌دی نداریم. ‫- خدا رو شکر.

‫- حالا یه‌جوری می‌بینیم. ‫- خیلی وقته دیگه فیلم نمی‌بینم.

‫خودت نمایشنامه بنویس.

‫آره خب، گفتنش واسه تو راحته.

‫واسه چی منتظری یه پیرمرد ‫نقش «اوفلیا» رو بهت بده؟

‫- دارم توی «هملت» بازی می‌کنم. ‫- با «ریچل» درموردش صحبت کردم.

‫داره پروژه‌های خودش رو می‌سازه. ‫شرکت تولید فیلم داره.

‫بازیگر بودن واقعا سخته.

‫هیچ تصمیمی با خودشون نیست. ‫باید صبر کنن بقیه انتخابشون کنن.

‫- در درازمدت خوب نیست. ‫- من...

‫اعتماد به نفس آدم رو می‌خوره ‫و نیازش به توجه غیرقابل تحمل می‌شه.

‫من اگه زنم بازیگر بود ‫نمی‌تونستم باهاش زندگی کنم.

‫مگه کم با بازیگرها سکس کردی؟

‫هنرمندهای امروزی خیلی خرده‌بورژوا شدن. ‫وقتی بچه‌ها رو باید برد تمرین فوتبال و...

‫ماشینت رو با مال بقیه مقایسه کنی، ‫دیگه نمی‌تونی یه چیزی مثل «اولیس» بنویسی.

‫پس آزادی هنری چی شد؟ ‫هنرمند باید آزاد باشه.

‫یعنی بچه‌دار نشه، بابا؟

‫«نورا»، این حرف رو نزن.

‫الان چند سالته؟

‫وقتی «سیسل» همسن تو بود، ‫دو تا بچه داشت.

‫زمونه عوض شده، بابا.

‫شما دو تا بهترین اتفاق زندگیم هستین.

‫بهترین اتفاق زندگیتیم؟

‫واسه همین ولمون کردی؟

‫این دوره و زمونه همه ‫از باباشون عصبانی‌ان، نه؟

‫ولی خوب بار اومدین، غیر از اینه؟

‫از کجا مطمئنی؟ ‫تو که اصلا ما رو نمی‌شناسی.

‫- دیگه اغراق نکن. ‫- اغراق کردم؟

‫می‌دونم بهت سخت گذشته. ‫خودم رو توی تو می‌بینم.

‫ولی همیشه خدا عصبانی‌ای.

‫سخته آدم کسی که انقدر ‫خشم داره رو دوست داشته باشه.

‫نه؟ لازم نیست تا آخر عمر تنها باشی.

‫واسه هنرت هم خوب نیست.

‫باید عزیزی داشته باشی. ‫تشکیل خانواده بدی و بچه‌دار بشی.

‫از بچه‌دار شدن کسی پشیمون نشده.

‫پیتر؟

‫خوشحالم می‌بینمت. سلام.

‫عجب خونه‌ای داری.

‫آره، از صدقه‌سری «لاسه هالستروم»ئه. نه تو.

‫بعد از دیدن «رود زمان» باهات قرارداد بست.

‫حتما خوش به حال نوه‌هاته.

‫خب، اوضاع که با دنیل هنوز خرابه. ‫بدترین بخشش اینه که بچه‌هاش اذیت می‌شن.

‫اصلا نمی‌تونن بیان پدربزرگشون رو ببینن.

‫ولی خب...

‫- فیلمنامه... ‫- بدک نیست، نه؟

‫- فوق‌العاده است. ‫- پس هستی؟

‫آره، حتما مشارکت می‌کنم.

‫بیا بریم یه گلویی تازه کنیم.

‫نمی‌خواد.

‫فکر نمی‌کنم زیاد ‫دوربین روی دست لازم بشه.

‫من بیشتر دالی و سه‌پایه توی فکرم بود.

‫شرمنده دیگه صحبت نکردیم. ‫بین فیلم‌ها ارتباطم با بقیه ضعیف می‌شه.

‫من هم همینطور. من هم همینم.

‫باید... اگه جواب داد بهت می‌گم.

‫نتفلیکس هم می‌خواد نظر بده.

‫می‌خوان با بقیه هم صحبت کنن.

‫عجب، پس روالش اینطوریه؟

‫آره.

‫روالش همینه.

‫سلامتی.

‫خوشحالم می‌بینمت.

‫[نورا ۲۰۰۶] ‫[نورا ژوئیه ۱۹۹۹]

‫سلام، «نورا». ‫خواستم زنگ بزنم بگم...

‫باید با هم صحبت کنیم.

‫نمی‌خوام اینطوری باشه که...

‫مثلا من دوست ندارم ‫برم تئاتر ببینم.

‫نه که تئاتر رو دوست نداشته باشم.

‫فقط دوست ندارم... تماشا کنم.

‫ولی «چخوف»...

‫می‌تونم «چخوف» بخونم.

‫واقعا...

‫نه به خاطر نمایشنامه‌ها، فقط...

‫خیلی حساسم. تو هم همینطوری.

‫از این نظر شبیه همدیگه‌ایم.

‫گِل بگیرنت.

‫مرسی.

‫برام سوال بود...

‫با کی داره صحبت می‌کنه؟

‫وقتی می‌گه «می‌دونی»، ‫خطاب به کی می‌گه؟

‫نظر خودت چیه؟

‫فکر نکنم با مادرش باشه. ‫هیچ‌وقت این رو بهش نگفته بود.

‫گمونم انگار با یه ندای درونی ‫داره صحبت می‌کنه.

‫عجیبه که آدم صحبت کنه ‫ولی کسی رو خطاب نکنه.

‫خوبه.

‫حالا یه بار در حضور «اینگرید» بخونیم.

‫دارم گوش می‌دم.

‫بیا. اینجا بشین.

‫- از نزدیک ببینی. ‫- باشه.

‫دوباره از...

‫«دچار یه جور بحرانی شدم» بخون. ‫با «اینگرید» صحبت کن.

‫اگه خواستی می‌تونی لمسش کنی. ‫حس مادرانه پیدا کن.

‫یادت باشه: این حرف رو ‫تا حالا به کسی نزده.

‫خجالت می‌کشه که داره ‫اینطوری دعا می‌کنه.

‫شاید بخوای قایمش کنی، ‫یا به خودت بخندی، ولی...

‫احساس خجالت داری.

‫از ضعیف بودن خجالت می‌کشی.

‫خیلی‌خب.

‫باشه.

‫«دچار یه جور بحرانی شدم.»

‫«دوباره خونه تنها بودم.»

‫«روی تخت دراز کشیده بودم و گریه می‌کردم.»

‫«می‌دونم همه روی تختشون ‫دراز می‌کشن و گریه می‌کنن، ولی...»

‫«یکی گفته بود دعا کردن ‫مثل مناجات با خدا نیست.»

‫«بیشتر پذیرفتن ناامیدیه.»

‫«اینکه خودت رو عاجز روی زمین بندازی، ‫چون کاری از دستت بر نمیاد.»

‫«تقریبا مثل وقتی ‫که دلت شکسته و می‌گی:»

‫«لطفا بهم زنگ بزن. لطفا من رو ببخش.»

‫«لطفا بذار برگردم.»

‫«من...»

‫«به همه‌چی ریده بودم.»

‫«تنهایی نشسته بودم...»

‫«گریه می‌کردم.»

‫«بعد برای اولین بار...»

‫«نشستم روی زمین و...»

‫«دعا کردم.»

‫«نمی‌دونم با کی حرف می‌زدم، ‫ولی بلند بلند می‌گفتم:»

‫«کمکم کن.»

‫«دیگه طاقت ندارم.»

‫«تنهایی نمی‌تونم.»

‫«خونه می‌خوام.»

‫«خونه و آسایش می‌خوام.»

‫وای!

‫کاش... ای کاش...

‫مادرش هم توی فیلم ‫اینطوری رفتار می‌کرد.

‫آره.

‫آره.

‫دقیقا.

‫مطمئنی به انگلیسی جواب میده؟

‫آره، معلومه.

‫بهتر نیست مثل «اینگرید» ‫لهجه نروژی داشته باشم؟

‫من که لهجه ندارم. دارم؟

‫- سوئدیه. ‫- لهجه دارم؟

‫لهجه‌ات اصلا حس نمی‌شه. ‫منظورم اینه که...

‫عجیب نیست که همه لهجه اسکاندیناوی دارن، ‫ولی من اینطوری حرف می‌زنم؟

‫خب، شاید. بهش فکر می‌کنم.

‫می‌شه یه کم بیشتر ‫درباره این شخصیت بپرسم؟

‫حتما.

‫گمونم هنوز سوال اصلیم اینه که چرا؟

‫چرا تصمیم گرفت خودکشی کنه؟

‫آره. نظر خودت چیه؟

‫درک می‌کنم که عین مادرش افسرده است.

‫ولی بچه داره.

‫خب، فیلم هم داره ‫همین سوال رو می‌پرسه، نه؟

‫خودت باید دنبال منطقش بگردی.

‫می‌شه درمورد مادرت بپرسم؟

‫نمی‌خوام فضولی کنم، ‫ولی حس می‌کنم بهش مرتبط باشه.

‫این فیلم اصلا درباره مادرم نیست.

‫[اگنس بورگ پترسون]

‫این کارت ثبت پلیس ایالتی ‫و پرونده اردوگاه زندانشه.

‫شهادت‌نامه «کارین ایرگنس» اینجاست. ‫درخواست دسترسی به کل پرونده رو داده بودین.

‫پرونده‌ها شامل عکس‌هایی ‫از بازسازی روش‌های شکنجه‌ان.

‫یعنی تصاویر ناراحت‌کننده‌ای دارن. ‫خواستم از قبل بدونین.

‫ولی مهم‌ترین اطلاعات رو ‫با برچسب مشخص کردم.

‫خیلی ممنون.

‫[کارین ایرگنس]

‫[محکومیت: تبلیغات ضد نازی]

‫[محاکمه خیانت]

‫[فهرست اسناد مربوط به موارد شکنجه]

‫[در خصوص جرایم خیانت متهم ‫شکنجه‌ کارین ایرگنس]

‫[بست‌های دور پایم را آنقدر ‫سفت کردند که فریاد زدم.]

‫[بازجو مرا به اجاق گاز بست. بسیار داغ بود.]

‫[مرا با تکه چوبی کتک زدند.]

‫[خیلی دردناک بود. ‫این درد تا ماه‌ها ادامه داشت.]

‫بعدا که برای ایون تعریف کرد، ‫حس می‌کرد چیز زیادی برای اضافه کردن نداره.

‫بیشترش رو از قبل می‌دونستن.

‫براش سخت بود که بگه ‫چرا انقدر روش تاثیر گذاشته.

‫آیا به خاطب توصیفات مادربزرگش ‫با اون لحن خشک...

‫و بی‌احساسی بود ‫که شکنجه‌ها رو وصف می‌کرد؟

‫یا چون فقط یکی از قربانی‌هایی بود ‫که توی همون پرونده شهادت داده بودن؟

‫گزارش پلیس درباره خودکشی ‫پونزده سال بعد خیلی مختصر بود.

‫هیچ عکسی توی پرونده نبود. ‫فقط اسم پدرش رو دید.

‫از اون بازجویی نشده بود.

‫اون زمان هفت سالش بود.

‫بعدش خیلی سریع باید پَن کنی.

‫نه، وایستا.

‫دقت کن.

‫کات.

‫ببینم.

‫خوب شد، نه؟

‫می‌شه ببینم؟

‫عالیه!

‫چرا نمیای واسه شب اول ‫اجرای «نورا» بریم؟

‫می‌تونیم اول اینجا شام بخوریم.

‫فکر کنم مجبور بشم ‫از دفتر با تاکسی برم.

‫- ولی میای دیگه؟ ‫- آره. معلومه.

‫می‌خوام «ئریک» توی فیلمم بازی کنه.

‫- فوق‌العاده است. ‫- خب؟

‫دیالوگ زیادی نداره، ولی نقشش کلیدیه. ‫پسر «ریچل»ئه.

‫خوب می‌شه، ولی...

‫نمی‌دونم. زیاد به تیپ بازیگری نمی‌خوره.

‫من هم دنبال تیپ بازیگر نیستم.

‫خیلی از تیپ‌های بازیگر بچه ‫که ژست‌های نمایشی می‌گیرن بدم میاد.

‫انگار دارن توی موزیکال بازی می‌کنن.

‫«ئریک» خیلی خاصه.

‫رازهایی توی دلش داره.

‫تو هم خجالتی بودی، نه؟

‫ولی جلوی دوربین عالی بودی.

‫باید بازیگری رو ادامه می‌دادی.

‫«سه لیوان آبمیوه می‌خوام.»

‫«سه لیوان آبمیوه می‌خوام.»

‫«ممنون که لباس‌هام رو شستی.»

‫«ممنون که لباس‌هام رو شستی.»

‫«ممنون که لباس‌هام رو شستی.»

‫«ممنون که لباس‌هام رو شستی.»

‫«دیگه تقریبا حتی ‫جرئت نمی‌کنم چشم‌هام رو ببندم.»

‫«می‌ترسم وقتی چشم وا می‌کنم، ‫دیگه پیشم نباشه.»

‫یه استراحت بدیم.

‫انگار حواست یه کم پرته.

‫فقط چون... خسته‌ام.

‫اینجا جای اشتباه نداره.

‫تنها اشتباهی که می‌تونی بکنی ‫اینه که گوش ندی.

‫عجله نکن.

‫باشه؟

‫بیا بدون لهجه امتحان کنیم.

‫دوباره از... از...

‫بالای صفحه قبلی شروع می‌کنیم.

‫- سلام، از آشناییتون خوش‌وقتم. ‫- همچنین.

‫- ببخشید معطل شدی. ‫- نه، ممنون که وقت گذاشتی.

‫حتما. نفرمایید.

‫چرا نقش رو قبول نکردی؟

‫نمی‌تونم باهاش کار کنم.

‫چرا؟

‫زبون همدیگه رو نمی‌فهمیم.

‫- ولی تو رو واسه نقش می‌خواست. ‫- آره.

‫آره.

‫نمی‌دونم.

‫مدام به این فکر می‌کنم که...

‫شاید اشتباهی کرده.

‫اصلا نمی‌تونم...

‫از پس این نقش بر بیام، می‌دونی؟

‫هر چقدر بیشتر تحلیلش می‌کنم، ‫بودن توی این نقش برام گیج‌کننده می‌شه.

‫انگار غم و اندوهش...

‫بخش غالبی از وجودشه.

‫موضوعیتش قشنگه.

‫ولی نمی‌دونم این ریشه...

‫همه‌چیزشه...

‫یا فقط...

‫نمی‌دونم. یا نشونه‌ای از چیز عمیق‌تریه؟

‫نمی‌خوام سرافکنده‌اش کنم، می‌دونی؟

‫خب، بابام...

‫آدم سخت‌پسندیه.

‫ولی خیلی کارگردان خوبیه، ‫از بازیت هم خوشش اومده.

‫حماقته که بخوای کنار بکشی.

‫اصلا عادت ندارم. ‫همیشه کنترل امور دست خودم بوده.

‫ولی اگه کنترل دستم نبود، ‫ازش لذت می‌بردم.

‫می‌فهمی؟

‫خیلی پیر شدم.

‫عین سیم‌خاردار روی دشت، ‫یا آخرین «موهیکان» شدم.

‫بعد این تازه‌وارده ‫مدام برام مودبُرد می‌فرسته.

‫آخ، خیلی دلم برای پیتر تنگ شده.

‫کی انقدر ضعیف شد؟

‫خیلی خسته‌ام، «میکل».

‫چی به سرم اومد؟ ‫همین پونزده سال پیش ۵۵ سالم بود.

‫پر بیراه نمی‌گی.

‫شاید واقعا پیر شدیم.

‫این حتی شاید آخرین فیلممون باشه.

‫فقط خواهشا نگو که باید ‫خودمون رو با زمونه به‌روز کنیم.

‫قول بده.

‫این موضوع...

‫می‌دونیم که قبلا با این موضوع فیلم ساختی.

‫ولی هیچ وقت به این شکل ‫باهاش رو به رو نشدی.

‫انقدر خالصانه و خصوصی نبوده.

‫خب، یعنی همه این سال‌ها طول کشید

‫تا به اینجا برسی.

‫ولی باید این فیلم وامونده رو تموم کنی.

‫به روش خودت بسازش.

‫فهمیدی؟

‫- آره. ‫- بذار...

‫خیلی‌خب.

‫وایستا.

‫می‌شه یه کم شلش کنی؟

‫بیا.

‫- سلام! ‫- سلام، تبریک می‌گم. بازیت عالی بود.

‫- حرف نداشت. ‫- مرسی.

‫همه دارن می‌گن فوق‌العاده بود.

‫گمونم به خیر گذشت دیگه.

‫آره، راضی بودم.

‫- خوبی؟ ‫- آره، خوبم.

‫- اخیرا جواب تماس‌هام رو ندادی. ‫- می‌دونم.

‫- با بابا اومدی؟ ‫- نه، نتونست بیاد.

‫پرستار گرفتیم، می‌خوایم بعدش ‫بریم تکه‌توپا. تو هم میای؟

‫اجازه هست؟ ‫واقعا باید بهتون تبریک بگم.

‫- خیلی بازی خیره‌کننده‌ای بود. ‫- لطف دارین.

‫آره، الان دارم می‌رم. ‫بهت خبر می‌دم.

‫ولی امشب نمی‌تونم.

‫پیش اومده مریض روی صحنه رفته باشم.

‫تا حالا اجرایی رو لغو نکرده بودم، ‫ولی الان امکانش رو ندارم.

‫معذرت می‌خوام.

‫باشه، ممنون. مرسی.

‫باشه. خداحافظ.

‫- «ئریک» کو؟ ‫- یه کم دیگه می‌رسه.

‫چرا واسه افتتاحیه اجرای «نورا» نیومدی؟

‫دلش نمی‌خواست بیام.

‫ببین... این نسخه اصلیه.

‫این ترجمه است.

‫«ئریک» می‌تونه با انگلیسی تمرین کنه. ‫نگران لهجه‌اش نباش.

‫با «میکل» حرف زدی؟

‫باید از مدرسه‌اش مرخصی بگیره.

‫گمون نکنم فکر خوبی باشه.

‫خیلی فکر خوبیه! عالی می‌شه.

‫- نه، مطمئن نیستم دلش بخواد. ‫- معلومه که می‌خواد.

‫- از کجا مطمئنی؟ ‫- باهاش حرف زدم.

‫- باهاش حرف زدی؟ ‫- آره. یعنی اشاره کردم.

‫- خیلی خوشحال شد. ‫- بدون من که نمی‌تونی باهاش حرف بزنی!

‫وقتی تو توی فیلمم بازی کردی...

‫قشنگ‌ترین خاطره زندگیم شد.

‫خوب می‌شه. ‫بیا سکانس‌ها رو بخون.

‫تازه به نظرم «ریچل» از ‫فیلمبرداری باهاش خوشحال می‌شه.

‫صحنه‌های شادی داره. ‫باید بقیه جنبه‌های...

‫حرف نزن. خواهشا ادامه نده.

‫- نمی‌خوام «ئریک» توی فیلم بازی کنه. ‫- ولی «اگنس»...

‫آره، خوب بود، بابا.

‫فوق‌العاده بود. بهترین دوران زندگیم بود. ‫چون با تو وقت گذروندم.

‫انگار توی مرکز توجه دنیا بودم.

‫- ولی بعدش رفتی و تا مدت‌ها ندیدمت. ‫- عالی بود!

‫آره.

‫ولی تو رو نمی‌فهمم.

‫نمی‌فهمم چطور می‌تونی انقدر ‫صمیمی باشی و یهو غیبت بزنه.

‫یهو یکی دیگه رو ‫توی مرکز توجه دنیا بذاری.

‫- فقط بخونش! ‫- از دست تو!

‫برام مهم نیست! ‫مهم نیست فیلم خوبیه یا نه.

‫فقط «ئریک» برام مهمه.

‫سلام!

‫سلام!

‫- بابابزرگ داشت می‌رفت. ‫- آها.

‫سلام. حالت چطوره؟

‫- خوبم. ‫- خوشحالم می‌بینمت. دلم برات تنگ شده بود.

‫- من هم همینطور. ‫- واقعا؟

‫- پس خوب شد زود اومدی. ‫- واقعا؟

‫خوبه. حالا تا بابا میاد چیکار کنیم؟

‫سلام.

‫چی شد یادی از ما کردی؟

‫- خوبی؟ ‫- آره، گمونم.

‫بیا تو. الان چایی می‌ذارم.

‫- بفرما. ‫- ممنون.

‫خب، پس دیگه نمی‌خوای ‫توی فیلم بازی کنی.

‫من...

‫من فقط...

‫نمی‌خوام سرافکنده‌ات کنم.

‫اگه واقعا بخوای بمونم ‫از فیلم کنار نمیرم.

‫من اینطوری حس می‌کنم؟ ‫یا واقعا حس درستی نداره؟

‫به نظر تو هم درست نیست، نه؟

‫- اینکه من توی این فیلم بازی کنم. ‫- معلومه که درسته.

‫فکر نکنم اینطور باشه.

‫می‌دونی، اینکه بهم گفتی ‫موهام رو رنگ کنم...

‫که همرنگ موهای دخترت بشه.

‫یعنی حتی دلت نمی‌خواد این فیلم ‫به انگلیسی باشه، نه؟

‫تو هم حس می‌کنی اشتباهه. مگه نه؟

‫نمی‌خوام ناامیدت کنم.

‫متاسفم.

‫من سرافکنده‌ات کردم، «ریچل». ‫معذرت می‌خوام.

‫اکثر بازیگرها حتی اگه حس درستی ‫نداشته باشن، نقش رو بازی می‌کنن.

‫یا بی‌خبر کنار می‌کشن و می‌ذارن ‫مدیر برنامه‌شون صحبت کنه.

‫ولی تو تا اینجا اومدی.

‫آدم خوبی هستی.

‫ناراحت نباش.

‫آخ...

‫فقط لطفا فکر نکن این تجربه برات شکست بوده.

‫تو بازیگر بزرگی هستی. ‫بهت هم گفته بودم.

‫ممنونم.

‫- سلام. ‫- سلام.

‫ببخشید سر زده میام، ‫ولی چرا جواب زنگم رو نمی‌دی؟

‫ببخشید.

‫- خوبی؟ ‫- هوم.

‫حداقل جواب بده.

‫تو که می‌دونی وقتی ‫جواب نمی‌دی نگرانت می‌شم.

‫چی شده؟ مریضی؟

‫نه.

‫دیروز با بابا حرفم شد.

‫خیلی عصبانی شدم. ‫می‌خواست «ئریک» توی فیلمش بازی کنه.

‫من مخالفت کردم.

‫ولی فیلمنامه رو خوندم.

‫خیلی خوب بود. ‫اصلا تصورش هم نمی‌کردم.

‫آره. می‌دونم دلت نمی‌خواد ‫توی فیلمش بازی کنی.

‫ولی همچنان به نظرم بخونش.

‫چون حس می‌کنم درباره تو باشه.

‫یا...

‫انگار برای تو نوشتش. ‫درباره مادرش نیست.

‫خب.

‫می‌شه حداقل این تیکه رو بخونی؟

‫توجه نکن که یه کم...

‫زیاده‌نویسی کرده.

‫فقط بخونش.

‫«می‌دونی، من اصلا به خدا باور ندارم.»

‫«خانواده‌مون ما رو مذهبی بار نیاوردن.»

‫«غسل تعمید نشدیم. من و خواهرم ‫فقط واسه پول تاییدیه مدنی گرفتیم.»

‫«بعدش دچار یه جور بحرانی شدم.»

‫«دوباره خونه تنها بودم. ‫روی تخت دراز کشیده بودم و گریه می‌کردم.»

‫«می‌دونم همه روی تختشون ‫دراز می‌کشن و گریه می‌کنن، ولی...»

‫«یکی گفته بود دعا کردن ‫مثل مناجات با خدا نیست.»

‫«بیشتر پذیرفتن ناامیدیه.»

‫«اینکه خودت رو عاجز روی زمین بندازی، ‫چون کاری از دستت بر نمیاد.»

‫«تقریبا مثل وقتی ‫که دلت شکسته و می‌گی:»

‫«بهم زنگ بزن. ‫لطفا روش فکر کن.»

‫«بذار برگردم.»

‫«وضعم همین بود. ‫همه‌چی رو خراب کرده بودم.»

‫«تنها بودم، دراز کشیده بودم ‫و گریه می‌کردم.»

‫«بعدش برای اولین بار...»

‫«نشستم روی زمین و دعا کردم.»

‫«نمی‌دونم چطور توضیح بدم.»

‫«نمی‌دونم با کی حرف می‌زدم، ‫ولی بلند بلند می‌گفتم:»

‫«کمکم کن.»

‫«دیگه طاقت ندارم.»

‫«تنهایی نمی‌تونم.»

‫«خونه می‌خوام.»

‫«خونه و آسایش می‌خوام.»

‫تو به بابا درباره...

‫- خودکشیم گفته بودی؟ ‫- نه، چرا باید بگم؟

‫من هم برام سوال بود ‫که از کجا فهمیده.

‫با کلی مسائل مربوط به مادرش قاطی شده.

‫ولی توی بعضی صحنه‌ها انگار ‫توی تمام عذاب‌هات کنارت بود.

‫ولی نبود.

‫تو بودی.

‫چرا تهش اینطوری شد؟

‫تو درست بار اومدی، ‫ولی من به گا رفتم.

‫اینطور نیست.

‫چرا دوران بچگیمون تو رو خراب نکرد؟

‫برای من هم اونقدر آسون نبود.

‫ولی تونستی تشکیل خانواده بدی.

‫- به خونه و آسایش رسیدی. ‫- آره.

‫نحوه بزرگ شدن من و تو ‫یه فرق بزرگ داشت.

‫من تو رو داشتم.

‫می‌دونم به نظرت نمی‌تونی به کسی ‫اهمیت بدی، ولی تو پیشم بودی.

‫وقتی مامان از پا افتاده بود.

‫موهام رو می‌شستی.

‫شونه می‌کردی.

‫مدرسه می‌بردیم.

‫احساس امنیت می‌کردم.

‫دوستت دارم.

‫من هم همینطور.

‫یعنی من هم دوستت دارم.

‫خوبه؟

‫چقدر خوبه آدم در کنار ‫همچین آدم زیبایی بیدار بشه.

‫خیلی لبخند قشنگی داری. ‫دوست‌پسرت بهت گفته؟ باید بگه.

‫آره، خیلی می‌گه. ‫ازش شنیده بودم.

‫ای بابا! چیز دیگه‌ای ندارین؟ ‫شامپاین ندارین؟

‫شامپاین؟

‫برام کلوچه هم می‌ذاری؟

‫- ببین... ‫- «عمر» و بقیه همیشه کلوچه دارن.

‫- با شکلات. ‫- ولی اول ساندویچت رو بخور.

‫خیلی‌خب.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫- سلام، چی شد؟ ‫- گوشیم رو یادم رفت.

‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.

‫خیلی‌خب.

ارائه‌شده توسط سینما دریمینگ ‫@CinemDreaming

‫کات.

‫- عالی بود. ‫- کات دادیم. بریم بعدی.

:مترجم علی کریم‌نیا