Original subtitles

888

Ik weet niet hoe ik je moet bedanken. Het is zo mooi geworden.

Geen dank. Heb jij nog contact gehad over die bank?

Wat als we hem ophalen op de dag dat ik verhuis?

Hebben we toch dat busje. Ja, goed idee.

Ik wil eigenlijk niet meer aan zo'n grote zaak beginnen.

Want ik zit eraan te denken om te stoppen.

Jullie zijn al naar de huisarts geweest? Ja.

Ik snap het. Verstandig om dit soort dingen bijtijds vast te leggen.

Je belt nu je huisarts voor een afspraak.

Dan ruimen we deze puinzooi op en maken we een plan...

hoe je het moet doen komende tijd. Hoe ik wat moet doen?

Je dochters bellen voor een afspraak.

Ik ben bang omdat ik het gevoel heb dat ik je kwijt raak.

(gehuil, bellen rinkelen)

Maakte jij een paar jaar geleden geen fietstocht naar Spanje?

Nee, een vriend. Hoezo? Ik denk eraan ook zoiets te doen.

Dit is dus Sjors. Geweldig om je te ontmoeten...

en nog fantastischer dat je er bent.

Ik baal er gewoon van omdat iedereen iemand heeft.

M'n zus heeft al een paar keer gezegd dat ik met je uit moest...

maar ik ben blij dat het ervan is gekomen.

Hebben jouw ouders nog iets gezegd over de bruiloft? Ja, ze komen.

O, oké. Ik hoop dat we het weer goed kunnen maken.

Ik denk dat het beter is dat we uit elkaar gaan.

(berichttoon) Holy fuck. Wat?

Lieke. De weeën zijn begonnen.

Kan jij mama bellen? Vragen of ze komt?

Ik kom eraan. Ik kom eraan.

Als het over echt belangrijke dingen gaat...

verschillen we natuurlijk niet zoveel van elkaar.

Dat we van onze partner houden.

Van onze familie. Onze kinderen.

Dat we 't belangrijk vinden die een goede start te geven in het leven.

Dat we onze vriendschappen koesteren.

En waar we ook niet zoveel met elkaar in verschillen...

is de angst om de dingen die zo belangrijk voor ons zijn...

kwijt te raken.

De liefde, die maakt ons kwetsbaar. Zo simpel is het.

Want die kan ons worden afgenomen.

Vrienden kunnen ons teleurstellen. Onze partner kan bij ons weglopen.

Onze kinderen kunnen ziek of ongelukkig worden.

En...

hoe moeten we dan verder?

(muziek van David Bowie en Queen: 'Under Pressure')

*Pressure

*Pushing down on me

*Pressing down on you, no man ask for

*Under pressure

*That burns a building down

*Splits a family in two

*Puts people on streets

*Under pressure*

Dank je wel, mama. Tuurlijk. Geen probleem.

Ik kon gewoon echt nergens naartoe.

Ik voel me ook een soort... koe.

Het kost ook heel veel energie, dus blijf maar lekker liggen.

Is Wouter naar de universiteit?

Nee, die is dat bevalbad aan het terugbrengen.

Ik heb daar geen seconde in gezeten uiteindelijk.

Ik weet het, zonde van het geld.

Ik had me voorgenomen om het allemaal samen te doen.

M-hm. En toen het eenmaal zover was...

verdween ik gewoon helemaal in mezelf.

Ja, een bevalling. Typisch iets waar je je van tevoren...

van alles kunt voornemen, maar het loopt altijd anders.

Alles met kinderen, eigenlijk.

Ik bedoel...

ik weet nog heel goed, toen waren jullie nog heel klein...

en dan dacht ik: Het is mooi weer. Vandaag gaan we naar het park.

En dan wilde jij niet slapen...

of Hansje wilde niet eten, of andersom.

En dan was het zes uur, waren we nog niet naar dat park geweest.

Het heeft bij mij zó lang geduurd voordat ik snapte...

dat het geen enkele zin had om allerlei...

dichtgespijkerde plannen te maken.

Want het frustreert alleen maar als het niet lukt.

Dus je kunt het maar beter een beetje loslaten. Hm.

Dat is de beste strategie.

Zou je misschien een broodje voor me willen maken?

Met pindakaas? O, en eentje met hagelslag.

(de baby murmelt) Och, kijk nou.

(gejengel) Hee. Hij ligt zó zoet te kijken.

Ja, schatje. Kom maar.

Eh, ja. Boterhammen.

Het lijkt echt een tiny house. Zó gezellig.

Goed hè? Ik zou er ook wel willen wonen.

Wanneer gaan ze erin? Morgen.

Dan is er ook een housewarmingparty voor de familie.

Jij mag ook komen, als je zin hebt. Gaan ze heel leuk vinden.

Heel lief, maar Fabie trouwt morgen. Dus... O ja, tuurlijk!

Danny zei het nog. En ik ben getuige, dus... O.

Nou. Echt te gek wat je hebt gedaan.

En ook heel fijn dat je Danny vorige week kon helpen verhuizen.

Ja. Prachtige kamer heeft-ie daar.

Hij heeft er ook wel zin in, geloof ik. M-hm.

Mooi dat het zo goed met hem gaat.

Met ons allemaal wel. Geloof ik.

Ja, geloof ik ook.

Nou, heel veel plezier morgen met de housewarming.

En wees maar een beetje trots op jezelf.

Yes, ma'am.

Is het oké bij je moeder? Ja, heel. Ze zijn superlief.

Maar ik vind 't wel fijn dat ik in de kamer van Danny kan.

Ja, ik hoorde 't. Echt een heel goed idee is dat.

En jij? Weet je al waar je heen gaat?

Ehm... nee. Niet echt.

Ik heb maar weer allemaal bureaus gebeld, maar...

het levert geen zak op.

Ja, een etage van 30 vierkante meter voor 1200 euro.

Dus...

ga maar een tijdje bij m'n vader zitten, denk ik.

Is echt fucking onhandig met m'n werk en studie, maar...

ik weet het anders ook even niet.

Kut, man. Ja.

En... tijdelijk bij je moeder?

Nee, dat wordt niks.

Ik heb wel afgelopen week een paar keer op het punt gestaan te bellen.

Om te vertellen over Mees en mij.

Maar... Niet gedaan?

(zacht:) Nee.

Wordt alleen maar pijnlijk.

Ik wil dan natuurlijk gewoon dat ze lief is, en zo.

Dat ik bij haar kan uithuilen. Dat ze me troost.

Maar...

dat gaat echt niet gebeuren.

Kan ik beter m'n vader even bellen. Of mij.

Ik neem deze, denk ik. Nice.

Het suffe is dat...

als er zoiets is, zoals nu, dan hoop ik altijd weer...

dat het anders gaat.

Dus dat m'n moeder dan opeens verandert in een soort...

hele lieve...

Sound-of-Music-moeder. Uit een sprookjesboek.

Zo stom. Helemaal niet. Ik snap dat heel goed.

Kom, deze krijg je van mij.

Wat een prachtig kind. Zo ontzettend lief.

En, voelt het een beetje als een soort... kleinzoon?

Een beetje, ja. Toch wel, gek genoeg.

Hij is familie.

En heeft Max hem al gezien?

Nee, nog niet. Morgen gaan we.

Heb jij mama nog gesproken?

Ja. Gisteren.

Wat is er?

Ze vertelde dat ze eigenlijk niet terug wil.

O. Ze vindt het fijn daar, ze...

voelt zich heel erg thuis.

Ze heeft zelfs een huis gezien dat te koop staat...

waar we zo in zouden kunnen.

O, oké.

Hm. Ja.

Ik snap dat het onverwacht is, maar...

Je moeder en ik hebben het er vaak over gehad.

Over teruggaan. We missen Marokko.

We missen onze familie.

En ik heb het gevoel dat jij het hier...

prima voor elkaar hebt.

Dus misschien is dit wel het moment om de knoop door te hakken.

Ik overval je, ik weet het. Nee.

Nee. Ik moet gewoon een beetje wennen aan het idee, denk ik.

Natuurlijk. En Max gaat ook uit huis, natuurlijk.

Dus het voelt een beetje alsof iedereen opeens vertrekt.

Maar als jullie dit willen doen, dan moet je dat natuurlijk doen.

En dan kom ik gewoon heel vaak naar jullie toe.

Ik hoop van wel.

Wat ik echt nodig heb is een bureaulamp. Oké.

En een nachtkastje voor aan jouw kant van het bed.

Mijn kant?

Oké. Ja.

Bureaulamp... o, daar.

O ja.

Oeh. 't Is allemaal best snel gegaan hè, tussen ons?

Ja. Best wel.

Te snel? Wat mij betreft niet.

Ik vind 't eigenlijk heel grappig...

dat iedereen daar zo'n ingewikkeld hindernisparcours van maakt...

van die relatiedingen.

Al die situationships, en kwarrels, en prela's.

En serieuze gesprekken over exclusiviteit en dat soort dingen.

Terwijl wij in één keer door zijn geracet naar een serieuze relatie.

Inclusief ontmoeting met al je vrienden en hele familie, hè?

Ja. Maar ja.

Voor mij was het gewoon helemaal duidelijk.

Vanaf 't moment dat ik je zag.

'Wanneer ik te eniger tijd in een toestand kom te verkeren...

waarin ik ondraaglijk en uitzichtloos lijd...

of waarin geen redelijk uitzicht bestaat op terugkeer...

naar een voor mij waardige levensstaat...

verzoek ik u mijn stervenswens te vervullen.' Ja.

En in de laatste bepaling staat dat jullie dochter Carola...

met het tekenen van deze levenstestamenten...

vertrouwenspersoon is geworden en een volmacht heeft om te handelen...

als jullie daar niet meer toe in staat zijn.

En dat betekent dat u de stervenswens van uw ouders...

onder de aandacht van hun arts mag brengen...

en deze dan mag handelen naar hun eigen wensen.

Nou. Als alles duidelijk is en er verder geen vragen zijn...

Ja. Dan kunnen we gaan tekenen.

Kom maar op. Alstublieft.

Alstublieft.

Nou. Dat is voor de bakker, hè?

Opgelucht? Ja, zeker weten.

Hoeven we er niet meer de hele tijd aan te denken.

Nee, kunnen we weer doen alsof er niks aan de hand is.

Kunnen we dan afspreken dat jullie nog lang blijven leven?

Ja hoor, ik ben niet van plan dood te gaan. Jij?

Nog lang niet. We gaan nog even bloemetjes buiten zetten. O?

Wie heeft er zin in koffie met een punt? Ja, ik! Ik ook.

Voorwaarts mars dan, hè?

Hee. Och...

Ga maar lekker naar opa Erik.

Kijk eens. O, kijk nou toch.

(fluisterend:) Hee. Och, schatje.

Dag schatje. Hallo.

(zachte verrukte geluidjes) Dag, lieverd.

O, jeetje. Wat mooi.

Hij heeft de mond van z'n vader en het neusje van z'n moeder.

Zo'n leuk idee dat-ie over een paar jaar gaat voetballen met Benjamin.

Ja, lekker met je grote neef.

Kijk eens. O, we hebben nog iets.

O, ja. De kaartjes. Ja.

Wat heeft ze vanochtend opgehaald.

Sssj, hallo.

Want we hebben ook nog een tweede naam voor Leon.

Ja.

Och.

Vonden we wel mooi klinken, Leon Lodewijk. Jezus.

Wat mooi.

Zo jammer dat-ie er niet even bij kan zijn om dit allemaal te zien.

Hij zou zo trots zijn op jullie.

Hè? Ja.

Hee, jongetje. Hee.

Hee. Och. Hee!

Ik hoopte zo dat je hier zou zijn. Ik dacht: Ik moet je even zien.

Gefeliciteerd!

Tante Hans. Gaaf, hè? Ah, zó ontzettend leuk.

Is alles goed met ze?

Helemaal goed. Fijn. Een jongetje, toch?

Ah, 't is zo'n schatje. Ja?

Kijk nou.

Och, och. Wat een humpie.

Lief hè? O, kleine man.

Leon heet-ie. O, Leon.

Ja, het is echt een hartenbreker. Dat zie je meteen.

Goed. Maar ik moet wel weer gaan.

Want Bart zit in de bus, en je kent hem.

Tuurlijk. Ga maar gauw. Ik bel je snel, oké?

Ja, echt doen, hè? Zeker weten. En...

Nou, doei. Liefs aan iedereen. Aan je moeder ook.

Hoeveel rekenen we, 25?

24. Nina komt niet. O ja. Tuurlijk.

Jammer.

Ja, best raar eigenlijk.

Toen Nina voor 't eerst over de vloer kwam...

was ik helemaal niet zo dol op 'r. O nee?

Nee, ze was echt zo'n schreeuwerige puber...

grote mond, nagellak jatten.

Met piercings in de weer.

En nu is ze wijs, zo'n...

volwassen meisje, of vrouw eigenlijk.

Ik ga haar wel missen. M-hm.

Best gemeen, eigenlijk.

Dat je je als ouder gaat hechten aan de vriendjes van je kinderen...

die op een dag gewoon verdwenen zijn.

En dan weer wennen aan een andere. Die vind je misschien niet leuk.

Ja, ga ik dan niet laten merken.

O nee? Natuurlijk fijn als ik ermee overweg kan...

maar het is hun leven, hun keuze. Ik bemoei me daar niet mee.

O ja? Ik ga niet dezelfde fout maken als m'n ouders.

Even kijken. (ze telt zacht)

Heb jij je werkster terug gelokt? Nee.

Ik heb zelf opgeruimd en schoongemaakt.

En dat werkt ontzettend rustgevend, dweilen.

En ik heb bloemen voor mezelf gekocht. Ach.

Heel goed. Ja.

Misschien een kleine cursus bloemschikken, maar...

mijn complimenten.

Ben je bij de bedrijfsarts geweest? Ja, nog een keer.

Die zegt dat ik minstens een uur per dag moet wandelen.

En dat ik me nog wel even koest moest houden. Ja.

En zondag zijn m'n dochters komen eten.

En? Ja, dat was, eh...

best heel heftig.

Maar ook heel fijn. En ik heb gedaan wat je zei.

Ik heb eerlijk verteld hoe het gebeurd is...

en wat er aan de hand is. En dat ik ze heel erg mis.

En dat ik het heel moeilijk vind om ze zo weinig te zien.

En daar waren ze allebei heel opgelucht over, dat ik dat zei.

En toen ik klaar was zei Sophie dat ze me ook heel erg miste.

En toen moest ze huilen.

En toen hebben we daarna afgesproken...

dat we weer een vaste dag gaan proberen te regelen.

En dat we van de zomer gaan proberen om met z'n drieën...

weg te gaan, een paar dagen.

Mooi. Ja.

Wil jij nog koffie? Ja, graag.

Eh, Van Voorst...

ik wil je even bedanken.

Voor dat je me laatst even hebt toegesproken.

Was echt nodig.

Oh.

O, wat ontzettend lief.

Bijzonder, hè?

God, jongen. Je vader moest eens weten.

Ja. Dat zei ik ook.

Is alles goed met Lieke? Ja, helemaal prima.

Ja, ja.

Ze zijn sowieso allebei helemaal in de wolken.

Het is ook zo'n leuk lief jochie. (deurbel)

Ik ga wel even. Hij heeft ook van die donkere kijkers.

Hee! Hee, Erik.

Jij zat toch in Frankrijk? Ja, maar ik ben even terug. O.

Kijk eens aan. Hoog bezoek.

Ah!

(verraste kreetjes) Hoe kom jij nou weer hier?

Wat ontzettend leuk. (ze lachen)

Ik dacht dat je pas over twee maanden terugkwam.

Dat was ook het plan, maar ik dacht: Ik ga even op en neer.

Hè? Het is daar heel leuk hoor, maar...

wel een beetje heel erg stil.

Dus ik dacht: Ik ga een weekje naar huis.

Dan zie ik de kinderen weer. Kleinkinderen. En jou natuurlijk.

God, wat een verrassing. O.

Geweldig.

O, dank je wel. En ook nog zulke prachtige bloemen.

O, lieverd. Fantastisch.

En wat vindt Mees er eigenlijk van?

Die was de eerste paar dagen best wel...

boos, of zo.

Niet op mij, hoor. Gewoon...

meer op dat het zo is. M-hm.

We zijn vooral heel verdrietig, allebei.

Dat snap ik ook wel. Jullie zijn zo lang bij elkaar geweest.

Ja, je hebt heel wat meegemaakt met elkaar. Ja.

En wat nu?

Je wil daar niet blijven wonen, denk ik. Ik moet iets nieuws zoeken.

Maar is natuurlijk hopeloos. Ja.

Dus ik ga denk ik een paar weken bij mijn vader logeren...

en dan kijken hoe ik het allemaal ga doen.

Ja, ik weet niet hoe jij erover denkt, maar...

wat mij betreft kan je ook prima een tijdje hier wonen.

Ja, is niet ideaal. Snap ik, maar...

hoef je in ieder geval niet elke dag naar Den Haag op en neer.

Dat zou echt superfijn zijn. Ja?

Ja. Maar ik wil niet dat ik dan nu dit...

Dat je, dan...? Ja, weten jullie het zeker?

Ja, heel zeker. Is toch hartstikke gezellig?

Ach, jullie zijn zo lief. Lieverd.

Dank je wel. Tuurlijk, tuurlijk.

Ja, je bent welkom, meissie.

Je kan heel goed afwassen, hoorde ik. Haha!

Dat klopt! Dat klopt. Goed zo.

Past het allemaal wel?

Nou, nét. Ja.

Neem je nou die chique broek ook mee?

Ja, ja. Voor als ik in Rome ben.

Doe ik hem daar aan, en dit overhemd ook.

Ga ik de stad in, en ga ik flaneren.

Aah. Ga ik buiten op een plein zitten...

en heel lekker eten.

En misschien komen Benjamin en ik je dan wel opzoeken. In Rome.

Als je dat tenminste een leuk idee vindt. Meen je dat?

Natuurlijk vind ik dat een leuk idee.

Zeg... vind je dit nou echt niet stom dat ik dit doe?

Helemaal niet. Ik ga je enorm missen.

Maar ik vind het een geweldig plan.

En ik hou heel erg veel van je...

dus je moet me beloven dat je heel voorzichtig bent.

Dat beloof ik.

Was het zwaar, de bevalling?

Ja, natuurlijk.

Maar het was vooral ook heel bijzonder.

Wat dan?

Nou, ehm...

Het duurde gewoon heel erg lang. En het was echt gedoe.

En het deed pijn, en... Je schreeuwt heel veel, en zo.

En toen was-ie er ineens.

En toen was de pijn ook weg.

Hm. Hij werd zo op mijn borst gelegd, hierzo.

En hij had z'n ogen open. En toen keken we elkaar aan.

(lachje) En dat was echt een beetje alsof-ie dacht:

Nou, jij wordt dus m'n moeder.

(vertederd zuchtje) En ik dacht: Jij bent dus m'n zoon.

En vanaf toen wist ik het.

Ik zal voor altijd van je houden.

Ik snapte ook gelijk veel beter hoe papa en mama zich...

moesten voelen toen ze ons kregen.

(baby kirt) En hoe ontzettend veel ze van ons hielden.

En wat voor een...

hel het moet zijn dat je kinderen groter worden...

en allemaal domme dingen willen doen, zoals...

brommer rijden, of...

drugs of zo, drank drinken.

Liek, come on. Hij is pas een week oud.

Ik weet het.

Ik word gewoon al misselijk bij het idee.

Je hoort het, Leon. Jij gaat niet naar de club, of uit.

Jij blijft gewoon lekker bij mama thuis. Ja. Ja.

Lijkt me veel beter.

Dacht ook dat die roze wolk, dat dat... onzin was.

Maar ik voel me zo volgestopt met liefde.

Voor Leon, en voor Wouter.

Voor jullie.

Wij barsten ook uit elkaar van liefde voor jou.

En voor Leon Lodewijk.

Om kwetsbaar te durven zijn moet je stevig in je schoenen staan.

Een vreemde tegenstelling, maar ik denk wel dat het zo is.

Bij mensen die heel veel nare dingen hebben meegemaakt...

zie je vaak dat ze op een gegeven moment een soort muur optrekken.

Dat ze besluiten: Ik ga nooit meer iets voelen.

Ik wil geen vrienden die me kunnen verraden...

of geliefdes die mijn hart kunnen breken.

Maar ja. Achter zo'n muur is het vaak ontzettend eenzaam.

Als je geen enkele connectie meer aangaat met anderen...

dan wordt de wereld wel een hele verdrietige en lege plek.

Merel? Ja? Heb je even?

Ja, tuurlijk. Ik kom eraan.

Wat lief, hè? Hee. Zo schattig, zo klein.

Ja hè? Ja.

Ik heb nog iets voor hem gekocht.

Oké.

Ik ben alleen een beetje bang... dat-ie bang wordt als-ie hem ziet.

Maar... niet schikken, oké? Ik ben benieuwd.

Oeh, Max!

Oké! Wauw.

Dat is een enorme beer. Ja. Nee, heel lief. Echt.

Ik zet hem in zijn kamertje...

en als-ie groter wordt komt het vast goed.

Oké, ja.

Hij kan altijd nog in therapie.

(ze lachen)

Wil je hem vasthouden?

Ga zitten.

Zal ik dit naar beneden doen?

En daar is-ie.

(vertederde geluidjes)

Armen op. Goed, zo.

Z'n nekje.

Ik maak meteen even een foto. (keukengeluiden) Zó lief.

(camera klikt) Heel leuk.

Kan ik je ergens mee helpen?

Als jij die even afmaakt. Ja. De beschuitjes. Ja.

Yes.

Hee, red je 't een beetje?

Eh, ja, prima.

We zijn wel allebei een beetje uitgeput, maar volgens mij hoort dat er ook wel een beetje bij. Ja.

En ik heb dan vannacht ook echt vreselijk liggen dromen. Waarover?

Ja, er kwam iemand die Leon wilde afpakken...

en ik moest met een soort...

Ja, ik denk eigenlijk dat ik gewoon moet wennen aan het gevoel...

dat er nu dus de hele tijd iets is...

dat ik met mijn leven moet beschermen. Snap je?

Het is een soort gevoel, een soort oergevoel...

dat ik iedereen moet wegjagen die Leon kwaad wil doen.

Ja.

Ja, dat... hahaha.

Ja, dat herken ik helemaal.

Ja? Ja.

Ik weet nog heel goed dat Lieke net geboren was...

en dat ik haar zo in mijn armen had...

en zo naar haar keek.

En ik dacht: Pff...

De hele wereld kan echt de rambam krijgen, maar jij mag niet dood.

Dat mag gewoon niet. Ja. Ja.

Precies dat, ja. Ja.

Maar dat komt goed, joh. Echt.

Jullie doen het heel goed samen.

Ik vind het ook heel fijn om te zien hoe...

Dat je zo goed voor Lieke zorgt.

Mag ik er even heel lang en hartelijk om lachen?

Ik, een moederfiguur? Ja.

En daarom mag jij de zaak overnemen.

Kom, nog even een selfie. Voor Lieke neem ik aan? Ja, vroeg ze om. Yo!

Hee. Ciao, ciao.

Zo, nou ga ik. Dag! Doei, pap.

Hoelang denk je dat je erover doet? Een week of zes of zo.

Zeven misschien. Ik weet het eigenlijk niet.

Ik ga er ook niet over nadenken. Ik heb geen haast. Heel verstandig.

Ciao. Dag. O.

Stel het wel allemaal. Heb het goed. Doen we.

Pas op jezelf. Heel veel plezier. Ja, dat gaat wel lukken.

Dag, pap. Dag, lieve man.

En doe veel liefs aan Sjors. Ja, goeie reis.

Bel af en toe even, hè. Nee, nooit.

Dag.

Veel liefs aan Benjamin. Wij zien je in Rome.

Dat is een fantastisch vooruitzicht. Heb het fijn.

Dank je wel. Hèhè, ik ga. Dag!

Doei, pap. Goeie reis. Ciao. Ik hou van jullie. Joe!

Dag. Doei.

(kusgeluiden)

(gelach)

Nou... Ik ben benieuwd.

Oké, eh...

Ik moet weg.

Oké.

Nou...

dan zien we elkaar, denk ik, niet meer.

Ik, ehm...

neem die ook mee.

Tuurlijk.

Het is jouw lamp.

Oké.

Nou...

Ik wilde nog even zeggen...

dat ik heel blij ben dat we zo lang samen zijn geweest.

En dat je me heel gelukkig hebt gemaakt.

En...

dat ik van jou heb geleerd...

wat het betekent om...

echt op iemand te kunnen rekenen.

Omdat je er altijd was, als ik ziek was, als ik verdrietig was of wat dan ook.

Als mijn fietsband lek was.

Dat kende ik niet.

Van vroeger, zeg maar.

En door jou weet ik nu wat dat is.

Dus daar wil ik je nog even voor bedanken.

Zal ik ze... O. Pas op voor het opstapje. Het is oké. Kom maar.

Gaat het? Het gaat goed. Ja, ja. Even die hoek maken.

Waar moet die? Doe maar bij 't raam. Even doorlopen. Pas op. Raampie.

Even zakken, zakken. Ja, even die hoek.

Kijk uit. Yes! Kijk nou. Hee!

Hartstikke mooi nog, joh. Ja. Heel goed. Mooi, hè. Kijk. Zo.

Oké. En helemaal gratis. Ja, ongelooflijk.

Zal ik even de keuken schoonmaken? Nee, hoeft niet. Niks.

Ik kan de kleren even in de kast doen. Dat doe ik zelf.

Ik vind het wel lekker als ik zelf kan rommelen. Zelf doen, zelf doen.

Ja, dan gaan we. Thanks.

Thanks voor het brengen. Geen dank, ik bedoel...

Dag, lieverd. Heel veel plezier, hè. Dank je wel.

App je wel af en toe? Ja, ja, doe ik.

Jongens, dank jullie wel. Als je iets nodig hebt... Ciao. Hee, en...

Oké. O.

Ja. Oké. Dat was het.

Mag ik bruid en bruidegom verzoeken te gaan staan en elkaar de rechter hand te geven.

Fabiënne Johanna Alicia Schneeman...

verklaart u Laszlo Berend Wagenaar...

aan te nemen tot uw echtgenoot en getrouw alle plichten te zullen vervullen...

die door de wet aan de huwelijkse staat zijn verbonden.

Ja.

Laszlo Berend Wagenaar...

verklaart u Fabiënne Johanna Alicia Schneeman...

aan te nemen tot uw echtgenote en getrouw alle plichten te zullen vervullen die door de wet...

aan de huwelijkse staat zijn verbonden.

Ja.

Reken maar.

Dan verklaar ik als buitengewoon ambtenaar van de burgerlijke stand...

dat Fabiënne Schneeman en Laszlo Wagenaar...

door de echt aan elkander zijn verbonden.

(applaus en gejuich)

Ik vind het wel een beetje veel allemaal.

Mag ik dat zeggen?

Ja, dat mag je zeggen. Ik bedoel...

Guus overleden.

Lieke bevallen.

Max het huis uit.

Nieuwe baan.

Mijn ouders terug naar Marokko. Ja.

Ja, het is nu wel even een beetje klaar.

(gesnif)

Hee, lieverd.

Hee.

Ah! Yes!

(muziek)

Je moet opletten, pa. Kijk, is helemaal zwart.

Kijk ze nou, helemaal de koning te rijk.

Het is een goeie gast, die Gregory. Ja, vind ik ook.

Volgens mij is het serieus tussen die twee. Zeker weten.

Hoe is het eigenlijk met jouw liefdesleven?

Liefdesleven? Ma. Op een heel laag beetje.

Ik vind het prima. Ik heb helemaal genoeg aan jullie.

We gaan even proosten, mensen.

Oe. Willen jullie ook champi? Nee, nee. Nee.

Op mijn broer.

Met enorme dank voor alles wat je gedaan hebt.

Hee, op jullie.

Dat jullie hier maar heel gelukkig mogen worden. Komt wel goed. Zeker.

(gejoel) Hiep piep, piep, piep, piep!

Hoera!

Wie wil er nog een worstje? O.

Ik heb ook vegetarische burgers. Ik moet gaan, pap.

Ja, ik weet het toch. Is goed. Is goed, mi boy.

Ik ben allang blij dat je er bent. Het was leuk. Tot de volgende keer.

Dag, schat. Hallo allemaal. Het was heel leuk, maar ik moet gaan.

Sorry. Veel plezier. Jij ook veel plezier. Doei, doei. Doeg!

Zo.

Ik sjouw het zelf wel naar boven. Weet je het zeker? Ja.

Lukt het? Oké. Nou, dan ga ik.

Wil je niet wat drinken? Nee, dat red ik niet.

Ik moet Boris van de opvang halen.

Maar ik vind het echt geweldig dat Nina bij jullie terechtkan. Ja.

Ze is van harte welkom. En ik zou het heel leuk vinden...

om jullie binnenkort mee uit eten te nemen.

Om jullie te bedanken en om elkaar beter te leren kennen.

Lijkt ons hartstikke leuk. Ja, lekker. Oké, nou, dan, eh...

Ik loop wel even mee. Ja.

Tot snel dan. Ja, tot snel. Joe, hoi.

Oké, meisje. Sterkte met alles.

En als er iets is, bel me. Dan kom ik naar je toe.

Doe ik. Beloofd?

Beloofd.

Je bent de leukste dochter van de hele wereld.

Niet vergeten.

Doe de groetjes aan Boris. Ja, doe ik. Doei. Joe.

(Bradley Denniston: Bring Those Good Times Back)

*Dave up on the dance floor Love me like you did before

*Can we bring those good times back

*Good good (deurbel)

*Good good

*Can we bring those good times back*

Hee. Hee.

Stoor ik? Nee, absoluut niet.

Ik vroeg me ineens af...

of jij eigenlijk snapt waarom wij uit elkaar zijn gegaan.

Ik bedoel, ik weet dat het was omdat onze levens zo verschillend waren.

En omdat we in een andere fase zaten. Ehm...

Maar ik heb eigenlijk het gevoel dat het helemaal niet meer zo is.

En de afgelopen weken merk ik...

Ik bedoel, ik weet dat we vrienden zijn. Ja. Maar...

als ik heel eerlijk ben, dan...

Dan?

Dan denk ik heel veel aan je. Veel te veel, volgens mij.

(muziek van Bradley Denniston: Bring Those Good Times Back)

Oe, kijk.

We dachten: Daar heb je altijd wat aan.

Heel mooi. Misschien een beetje tuttig? Heel mooi. Nee, prachtig.

Gelukkig. Ja, fijn.

En natuurlijk van harte gefeliciteerd.

En veel geluk samen. Ja, beste wensen.

Dank je wel. Het is echt heel aardig.

Nou, dan gaan wij even iets te eten pakken. Ja, neem.

Nou, tot zo dan.

Lieverd, ik heb een buurvrouw. En die heeft een goed dieet.

Het heeft bij haar fantastisch gewerkt.

Ze ging van zo naar zo. Ze doen hun best, volgens mij.

En eigenlijk zonder moeite. Dat is ook zo.

Weet je wat ik onuitstaanbaar vind? Dat ik jou niet veel eerder heb ontmoet. Zoveel jaren aangekloot.

Ja, en dan ga ik ook nog eens veel eerder dood, dat is pas onuitstaanbaar.

Vrouwen worden ouder dan mannen, toch?

Ik denk niet dat zoveel ouder worden.

Maar jij kan natuurlijk ook nog onder een bus komen. Ja.

Of stikken in een visgraat. Nou, gezellig.

Nu zijn we hier.

We zijn getrouwd.

Hé. Kan ik wat doen?

Ehm, nee.

Wat is er? Niks.

Eh... oma zei wat stoms.

Dat doet ze wel vaker.

Gaat ze vragen of ik niet wat meer moet sporten.

Of dat haar buurvrouw weer een of andere dieet heeft waar ze enthousiast over is.

Ik weet dat ze het goed bedoelt, maar... Laat je dag niet verpesten.

Zeg, hoe sta jij eigenlijk tegenover het verschijnsel trouwen?

Eh... Sorry?!

Nee, ik bedoel niet...

Eh...

Ik ben gewoon benieuwd of je er iets mee hebt.

Met taarten en koetsen.

Of dat je tegen trouwen bent.

Nou, ik wil in elk geval wel een taart.

Zo'n hoge, met zes verdiepingen.

En verder hoop ik dat...

Nou ja, als ik naar mama en Laszlo kijk, dan zie ik gewoon zo goed hoeveel ze van elkaar houden.

En dat ze echt samen zijn.

En ik hoop gewoon dat als ik ga trouwen, dat ik dat dan ook heb.

Hai, man.

Gaat-ie? Ja hoor.

Heb je Nina nog gesproken? Net. Voor ik wegging.

Hoe was dat?

Ja... Ze zei allemaal hele lieve dingen.

Het was ook een beetje pijnlijk. Hm.

Ja, ook omdat ze straks weg is als ik thuis kom.

Zo raar.

Zo lang een relatie gehad.

Ja, en ze heeft ook gewoon heel veel invloed op me gehad.

Hoe dan?

Nou, ze is wel echt heel ambitieus.

Gedisciplineerd.

Kan goed voor zichzelf zorgen.

Dat heeft zij mij wel allemaal echt geleerd.

Ook met dat diploma, dat had ik nooit gehaald zonder haar.

Ze vroeg ook altijd...

Wat maakt je nou echt gelukkig? Dat is een goeie vraag.

Zij maakte mij echt gelukkig.

Ik hoop gewoon zo dat ze in mijn leven blijft. Hm.

Weet je wat het stomme is?

Ik heb het gewoon allemaal niet tegen haar gezegd.

Zij zei allemaal hele goeie dingen en ik stond daar maar een beetje te snotteren.

Misschien moet je het opschrijven.

Stuur haar een mail.

Dat vindt ze vast fijn om te lezen.

(muziek)

*I don't wanna get married

*Don't wanna have your baby, baby

*You say that I will change my mind

*Maybe I will down the line

*This shit is getting scary

(onverstaanbaar gezang)

*It's really

*Not you

*It's really really really

*For you

(onverstaanbaar gezang)

(telefoon gaat)

Hé. Hé.

Stoor ik? Nee, hoor. Ehm...

Een klein beetje, maar dat is niet erg.

Wat leuk dat je belt.

Ja? Ja.

Ik heb er heel veel aan je gedacht.

Ja, ik ook aan jou.

Gelukkig.

Heb je misschien zin om wat af te spreken?

Dat lijkt me hartstikke leuk. Mij ook.

Als iets zo mooi is, zo perfect, en tegelijkertijd zo kwetsbaar, dan heeft dat iets angstaanjagends.

Je voelt genadeloos: dit kan ik kwijtraken.

En misschien wel door mijn eigen schuld.

Dat is een heel ingewikkeld en beangstigend gevoel.

Waar we allerlei oplossingen voor proberen te vinden.

Afweermechanismes.

Om dat maar niet te hoeven voelen.

In elk geval niet de hele tijd.

Terwijl we eigenlijk niets liever willen dan duidelijk maken:

Ik ben hier, en ik houd van jullie.

En ik hoop dat jullie ook van mij houden.

Want zonder jullie vind ik het leven niet de moeite waard.

De puberteit is natuurlijk een hele kwetsbare periode.

Waarin kinderen enorm hun best doen om hun onzekerheden zo goed mogelijk te verbergen.

Ze willen erbij horen, ze willen stoer zijn.

Vooral niet laten merken dat je ergens mee zit.

Alles wordt weggelachen en weggestopt.

En als ze volwassen worden, dan leren ze dat de oplossing niet ligt in alles oppotten en binnenhouden.

En dat het een veel beter idee is om met anderen te praten over de dingen waar je mee zit.

Ik denk dat je, als je ouder wordt, langzaam onder ogen gaat zien dat iedereen bang is.

Ook de mensen die doen alsof ze de wereld in hun broekzak hebben.

Ook de mensen met een veel te grote mond, de schreeuwers, de botrikken.

We hebben allemaal veel te verliezen.

Veel dat nooit meer te vervangen is.

En het leven kan soms zo onvoorstelbaar vreed zijn.

Het is geen wonder dat we dat hart van ons soms wat willen beschermen.

Maar als je het durft om ergens een deur open te zetten...

dan wordt het leven wel een stuk mooier.

Ik denk dat we door schade en schande leren dat het geen zin heeft

om je te verstoppen achter cynisme of desinteresse of agressie.

Het enige dat echt helpt is het gewoon laten zien.

Je hoop, je kwetsbaarheid, je angst.

Want dan kun je echt contact maken met anderen.

En dan voel je je niet meer zo alleen.

En dan kun je ineens weer zien hoe bijzonder...

en hoe krankzinnig mooi het leven is.

NPO ONDERTITELING TT888, 2025 informatie: service.npo.nl