Original subtitles

Wil je met mij praten? Vergeet niet.

Eén voor nee en twee voor ja.

Groene Straat 284.

Onverklaarbare gebeurtenissen persoonlijk ervaren door Maurice Grosse.

Een. Knikkers en plastic stukken gezien bij hogesnelheidsvervoer.

En er was een ladekast richting de deur bewegen.

Twee. Een stoel in de slaapkamer...

Een stoel die stond bij Janet's bed lijkt te zijn verplaatst.

Ik ging de trap op, en terwijl ik ging de trap op, deze klop volgde mij.

Bonzen tegen de zijkant van de muren en aan het plafond.

Op de vloer.

Weet je, ik weet zeker dat er iets in zit dit huis probeert haar te vermoorden. Ik zweer het.

We hebben

enkele entiteiten hier.

En we zullen er serieus over moeten nadenken de mogelijkheid

van andere dan normale materie,

andere energiebronnen dan normaal,

en misschien zelfs creatie ex nihilo en een vierde dimensie.

LBC op 261. Geef het door.

We hebben het over klopgeesten

omdat het nogal een griezelig verhaal is over de familie

die leeft in angst voor vreemde gebeurtenissen die hen van hun huis verdrijven.

Bij mij is de heer Maurice Grosse.

En je doet moeite om het te vermelden dat het geen boze geest is,

maar geloof jij in het feit--

Ik bedoel, ik denk aan films als De Exorcist waar een boze geest was

kan in een kind kruipen en het voor elkaar krijgen de meest bijzondere dingen.

Gebeurt dat soort dingen?

Rond de jaren zeventig,

Er was een geleidelijke ontwikkeling toenemende belangstelling voor deze verschijnselen.

Aan de amusementskant, het onderwerp werd actueler.

Ergens tussen wetenschap en bijgeloof,

er is een andere wereld.

De wereld van de duisternis.

Het was de film The Exorcist dat heeft er direct mee te maken,

Ik veronderstel, in zekere zin, voor Enfield.

Er gebeurt iets dat niet te bevatten is

aan een klein meisje in deze straat, in dit huis.

- Nee! Alsjeblieft, niet doen! Nee bedankt! - Doe het!

Ik zou mijn vrouw niet zeggen dat ze moet gaan en zie het toch.

Nou, ik vond het gewoon echt verschrikkelijk.

Ik moest gewoon naar buiten komen. Ik kon het niet meer aan.

Ik geloof.

Maar de heersende opvatting was nog steeds dat deze verschijnselen konden niet echt echt zijn.

Laten we teruggaan naar de oproepen.

We praten met de mensen die er zijn geweest lijden onder deze klopgeesten.

De volgende aan de lijn is Hilda uit Wandsworth.

Toen ik de trap afkwam, Ik zou worden opgetild en neergezet.

Dat was ik absoluut doodsbang om het te zeggen tegen--

De melkfles kwam omhoog en bewoog

twee of drie meter verder de bank en ging rechtop staan ​​op de--

Het is heel goed mogelijk dat rampen zoals vliegtuigongelukken zouden geïnspireerd kunnen worden

door onbewust willen dat er iets gebeurt.

Interessante oproep. Maurice Grosse is bij ons.

Hij is lid van de Vereniging voor Psychisch Onderzoek.

We hebben geprobeerd het te onderzoeken zoveel mogelijk in wetenschappelijke termen.

En mijn persoonlijke mening is dat ook dat het nu niet heel veel jaren meer zullen duren

voordat mensen het beginnen te accepteren het paranormale als normaal.

We raken elkaar nog maar net aan het topje van de ijsberg.

Wat voor soort Is dit een geval volgens uw ervaring?

Nou, ​​ik denk dat dit zo is waarschijnlijk het beste geval van deze eeuw.

In feite, wat de documentatie betreft,

het is misschien wel het beste geval aller tijden.

Gelukkig hebben we bandrecorders.

Nu bandrecorders voor de beoordeling van bewijsmateriaal

is het beste instrument dat je kunt bedenken omdat het niet-selectief is.

Je hoeft het niet te richten, je hoeft er niet bij te blijven,

je zet hem aan en je laat hem staan.

En wat je ook oppikt, je hoopt je hebt gevonden wat je zocht.

De Vereniging voor Psychisch Onderzoek waren geïnteresseerd in de mogelijkheid

dat er bewijs zou kunnen zijn voor een nieuwe natuurkracht.

Kriebel!

Toen ik de vraag stelde: "Bent u dat? Speel je een spelletje met mij?"

De SPR was een wonderlijk-zeer vriendelijke, maar een zeer fuddy-duddy organisatie.

De overgrote meerderheid van de mensen daar waren oudere mannen geïnteresseerd

bij het vinden van bewijs voor het paranormale, bewijs van leven na de dood,

bewijs dat geesten doorgaan.

Als we het hebben over de beoordeling van bewijsmateriaal,

Ik heb het nu over de beoordeling van echte verschijnselen.

Geen theoretische verschijnselen. Echte verschijnselen.

Omdat dat is waar ik in gespecialiseerd ben, de echte dingen.

Maurice was absoluut toegewijd.

Hij wilde echt dat mensen het wisten.

Je zou het je kunnen voorstellen Er zijn veel klopgeesten in de buurt,

maar dat zijn er niet zoveel.

En als er eentje opduikt dat duurt meer dan een paar dagen

en heeft dingen die dat kunnen mogelijk worden getest,

mensen vluchtten daarheen.

Vanuit het standpunt van de SPR is was dit een echt geval?

November 1977.

Bezoek door Tony Cornell, Alan Gauld, en Bernard Carr, van de SPR.

Ik ben niet bijzonder psychisch gevoelig,

dus ik ben geen medium dat zou in een gebouw terechtkomen

en voel meteen, "O, er is hier iets."

Ik was niet eens een ervaren onderzoeker van klopgeesten.

Ik was heel jong. Ik was nog maar een beginner.

Aan de andere kant, Tony Cornell en Alan Gauld

waren de meest ervaren geestenjagers, als je wilt, in de wereld.

Hoe dan ook, laten we naar boven gaan, oké?

Ja, jullie komen naar voren, jongens.

Naarmate de tijd verstreek,

Je hebt deze volledige doorgaande weg mensen die bij je thuis komen.

Kaartjes alstublieft.

Wat doen al deze mannen?

Nou, je hebt er redelijk wat vooraanstaande wetenschappers hier vanavond.

Blijven ze allemaal?

Nee, ze blijven niet.

Er zijn veel mensen die je beoordelen.

Je ondervragen. Je bekritiseren, misschien.

"Nou, dat heb je niet gezien." "Hoe is dat gebeurt?"

"Weet je zeker dat dat is gebeurd?" Ondervragen. Dat zal iedereen aanspreken.

Dit is voor het voordeel van mijn tape, als je het niet erg vindt.

Dus je hebt hier...

Je hebt een infraroodrecorder Je hebt een VHF-recorder

en kompassen die door de kamer werden geplaatst.

en ook een spiegel om te reflecteren.

Dit kan nu echt alle kanten op.

We zouden dit eigenlijk hier kunnen plaatsen.

Nu moet iedereen volkomen stil blijven.

Probeer om een ​​grote beweging te vragen.

Wil je een grote beweging voor mij proberen? op de naald?

Kom op. Een twee drie.

Drie grote bewegingen op de naald.

Kom, je hebt andere dingen voor mij gedaan.

Probeer de naald vrij ver te bewegen.

Het beweegt. Kijk er naar.

Het is Bernard die van één voet springt naar de ander.

Is het? Ik zie.

Ik denk dat het een beetje geremd wordt momenteel.

Ik ben er vrij zeker van dat we de kamer uit gaan en ga naar beneden, het zal beginnen.

Nu gaan jullie twee heren dan naar de andere kamer.

En luister en zie wat er gebeurt.

Ga maar slapen, Billy.

Rechts.

Wat is er dan gebeurd?

Het kussen sprong zojuist over mij heen.

Janet lag...

Hoe deed dat... Terwijl jij daar was kijken hoe ging het kussen?

Nou, Janet is verhuisd, en het kussen schoot zo over.

- Soortgelijk? - Ja.

- Dit? - Ja.

- We gaan gewoon weer naar buiten... - Ja.

...en luister en zie wat er gebeurt.

Ik blijf hier.

Binnen een minuut ga ik het vragen om mij eens te proberen.

Ik hou van klopgeesten.

Ze mogen bij mij doen wat ze willen.

Nou, hier zijn we dan. We liggen met z'n drieën in bed.

Gedurende de tijd dat ik daar was bij Tony en Alan hoorden we wel hobbels.

De kinderen vielen uit bed en er gingen dingen rond,

maar alleen als niemand van ons in de kamer was waar de verschijnselen zich voordeden.

Ik geloof niet in jou.

Ik geloof niet dat je deze meisjes kunt gooien uit bed.

En dus wisten we het niet zeker vanaf de avond

wij hebben daar doorgebracht, dat het niet alleen de kinderen waren.

Ik geloof niet dat je iets kunt doen.

Kijk wat er staat...

De meeste senior leden van de samenleving waren academici.

Volgens velen alleen academici

men dacht dat zij dit konden uitvoeren een fatsoenlijk en onpartijdig onderzoek.

De academici waren oud geld, als je wilt.

Maurice en Guy waren, zoals ze dat destijds noemden: handel.

Het etablissement gedraagt ​​zich als drie wijze apen,

"Ik zie niets, ik hoor niets, Ik zeg niets."

Deze keer is het heel hard op het licht gevallen, en het licht is uit.

De reden dat papa erbij betrokken raakte

met de Vereniging voor Psychisch Onderzoek

was omdat het zo was het enige wetenschappelijke instituut

dat probeerde het kijk eens naar deze verschijnselen.

Papa was altijd erg geïnteresseerd in wetenschap,

dat is de carrière die hij wilde volgen.

En dan natuurlijk de oorlog heeft zes zeer belangrijke jaren weggenomen.

Hij was twintig toen hij zich aansloot.

Hij was in Duinkerken.

Hij sprak nooit echt over wat er in de oorlog is gebeurd.

En toen hij naar buiten kwam, ging hij aan het werk in een van de banketbakkerszaken van zijn vader.

Hij wist aan dat leven te ontsnappen.

Toevallig, hij en twee vrienden wonnen de poules.

£3.000 per stuk.

Halverwege de jaren zestig was dat een hoop geld.

Genoeg voor hem om eruit te komen van de winkel en startte zijn eigen bedrijf.

En dat is wat hij deed.

De droom van alle posteradverteerders is om één ruimte meer dan één keer kunnen verkopen.

Hij creëerde een posterreclamemachine.

In één doos kunnen 32 posters zitten.

Hij is geen dwaas.

Mijn mening is dat

als dit iets anders was dan een paranormaal onderzoek,

Het oordeel zou overweldigend zijn ten gunste van activiteiten van onbekende krachten.

En aangezien dit een paranormaal onderzoek is,

we moeten doorgaan voor 101% bewijs.

Gefeliciteerd met je verjaardag

Gefeliciteerd met je verjaardag, lieve Janet

Gefeliciteerd met je verjaardag

Nou, blaas het uit, blaas ze uit.

- Ik zag dat gaan. - Wat was dat?

- Ik geloof de ketel. - Het is begonnen.

- Ik zal de ketel uitspoelen. - Enfield, 10 november 1977.

- Het is de-- - Nu is de stoel omgevallen.

De rode stoel is achterstevoren omgedraaid.

Ja, ze was er zo op.

- Zo erover. - Janet zat...

Janet zat erop destijds werd het achterover gegooid.

Ik regel het wel.

Janet zat op de stoel, en de stoel schoof door de kamer.

Steeds aan. Rustig.

En haar voeten raakten de grond niet.

En ze was echt aan het schreeuwen.

Het was echt eng, maar onverklaard.

Het gooide Janet gewoon weg de stoel, helemaal voor mij,

en ik zag haar van de stoel vliegen.

Op dit moment zijn het de mensen in de kamer zijn mevrouw Nottingham,

Margaret, Janet, mevrouw Hodgson, Billy, Paul en ikzelf.

En het activeert als een gek.

Hij viel gewoon over de bank voor ons allemaal in de kamer hier.

O, Christus. Kom op.

Laten we allemaal kalmeren, oké?

Voor iemand is het zo gemakkelijk wie heeft het niet meegemaakt

of zag het zeggen: "Het is niet echt."

Jij vooral. Ik wil dat je kalmeert, toch?

Luister, wat je ook bent, wij zijn niet bang voor je.

We blijven alles plaatsen meteen elke keer dat je iets doet.

Nou, het is beslist nog erger. Het is het ergste dat ik ooit heb gezien.

- Ik heb nog nooit... Nee. - Ik heb nog nooit zoiets gezien.

We hebben alles geprobeerd wat in onze macht lag om de verschijnselen te stoppen, maar het mocht niet baten.

De situaties die we tegenkomen kan eenvoudigweg niet worden verklaard

wanneer ernaar wordt verwezen de geaccepteerde wetten van de natuurkunde.

Een slinkse zooi, nietwaar, dit ding?

Wat gaan we eraan doen?

Ik weet het niet.

Het heeft mij absoluut verbijsterd.

We hebben nu genoeg gezien om honderd bloedige boeken te schrijven.

Het maakt mij geen reet uit of er iemand is gelooft mij of niet.

Ik weet wat ik heb gezien.

Kijk, hoe zit het met een volledige verandering? van tactiek?

Er is een nieuwe man op wie ik een beroep kan doen, Als je dat wil.

Kijk, ik wil niet dat iemand het krijgt betrokken bij deze zaak, Guy,

wie is niet wat ik noem, volledig,

Wat ik zou zeggen van een normaal mens.

Normaal type mens.

We gaan een klus krijgen die al moeilijk genoeg is zoals het is

zonder dat mensen zich omdraaien en zeggen:

"Oh, jezus, ze hebben gezet die verdomde kruk in."

Het is net als alle soorten... Er zijn allerlei dingen in dit leven, Guy.

Ik heb er iets langer in gewoond dan jij,

en ik kan het je vertellen dat het altijd hetzelfde verdomde verhaal is.

Je krijgt altijd die verdomde praters en de doeners.

Kijk, dat kunnen ze niet over Hasted zeggen

ook al heb ik mensen horen zeggen: Weet je, hij is een beetje raar.

Maar Hasted is tenminste... Hij probeert het correct te doen.

Ten tijde van de Enfield-zaak was natuurkundigen, mensen als John Hasted

begon geïnteresseerd te raken bij de verschijnselen.

Minstens een paar natuurkundigen begonnen te denken:

‘Nou ja, misschien een paar deze abnormale interacties

waarbij de geest en de fysieke wereld betrokken zijn,

misschien kunnen ze dat wel zijn toch beschreven door de natuurkunde."

John Hasted was hoogleraar natuurkunde

aan het Birkbeckcollege aan de Universiteit van Londen.

Ik ben Hasted, natuurkundige.

Ik werk aan deze dingen, en ik kan als persoon spreken

wie denkt dat veel van deze effecten zijn goed op weg naar validatie.

Ik denk dat het absoluut zo zal zijn centraal in de komende twintig, dertig jaar.

Professor Hasted wilde, net als ik, weten:

wat was er eigenlijk aan de hand, wat de natuurkunde was.

Wat is de aard van de fysieke werkelijkheid?

Dat was onze belangrijkste drijfveer.

John Hasted sprong op het gebied van paranormaal onderzoek

met het uiterlijk van de metalen buigers.

Dus de camera zal dat daar zien--

- Je kunt zien dat er geen druk is. - Geen enkele.

En ik doe het aan de dunne kant van de vork,

dat als het buigt, het zal...

Begin jaren zeventig was Uri Geller had het publiek verrast

over de hele wereld met zijn paranormale metalen buiging.

Voel je iets in de jouwe, onder je vingers, gebeurt dit nu?

Oh, wacht.

- Wacht, ik voel al iets. - Wat gebeurt er?

Je kunt het voelen binnen handbereik, kan je?

Nou, ik kan het voelen het metaal barst langzaam.

- Nou. Daar is het. - Daar is het.

- Het is daar. - Waar is het?

Het effect was zeer dramatisch.

Ik bedoel, dat leidde tot mensen als John Hasted

en andere natuurkundigen om te beginnen nagaan.

Niet slecht.

Dat dacht hij als je metaal buigt door de kracht van de geest

mogelijk was – als er enige telepathie bestaat,

helderziendheid, psychokinese, voorkennis, poltergeist,

een van deze dingen-- dat zou een dramatische verandering zijn in...

in ons begrip van de natuurkunde.

En ik denk dat hij dat verwachtte

en hopen te vinden met de Enfield-poltergeist.

Nu de andere.

Janet is duidelijk het epicentrum.

Vindt ze dat erg bevoegdheden hebben die we over het hoofd hebben gezien?

Het was drie dagen geleden sinds Uri was op de Blauwe Peter van maandag

en er komen nog steeds telefoontjes binnen van mensen over vreemde dingen

die met hun messen zijn gebeurd, vorken en lepels.

Er zijn vandaag wat mensen bij ons in de studio met een paar ongewone lepels

en vorken dat Er zijn vreemde dingen gebeurd met,

zoals Allison daar aan het eind.

Wat heb je daar, liefje? Heb jij de vork?

Wat gebeurt er na het programma...

Hasted vroeg of ik dat kon ga naar het huis

een extra handje zijn om te helpen met de zaak.

Kom binnen, David.

We zijn nu in de woonkamer, in 284.

Janet beweert dat ze vandaag een lepel heeft gebogen.

- Twee lepels vandaag. - Eén gisteren, één vandaag.

Je kunt er beter mee stoppen, je moeder zal geen lepels meer hebben.

Ik kan het niet helpen.

De meeste mensen niet ervaring hebben met het paranormale.

Het is zeer zeldzaam.

Wat, zoiets als één op een miljoen kan daadwerkelijk fysieke dingen doen.

De overige 999.000 heb er totaal geen ervaring mee.

Welke reden hebben ze dan? te geloven dat het echt bestaat?

We hebben een rekstrookje ter hand genomen dat vastzat aan een metalen lepel,

dan gaat het naar versterkers...

en dan de versterkers ga naar een kaartrecorder.

Het meet feitelijk elke buiging.

Kleine veranderingen in de lengte van het metaal.

Wat jij doet is haar aanmoedigen om het metaal te buigen.

Dit duurde ongeveer 20, 25 minuten.

De signalen werden steeds sterker.

De sensor is feitelijk fysiek verbogen...

en brak uiteindelijk zonder enige aanraking.

Janet kon de signalen produceren min of meer op commando.

Mijn indruk was dat zij was een beetje mentaal

in contact met wat er gebeurde met enkele fysieke verschijnselen.

Het reageerde een beetje naar haar innerlijke toestand.

Kan het onderbewustzijn de fysieke omgeving actief beïnvloeden?

Met dingen gooien?

Metaal buigen?

Is de geest slechts een product? van de biologie van de hersenen?

Of is het een heel apart spirituele entiteit?

Hoe past de geest in een wereld van materie?

Dat is de vraag denk ik heeft dit allemaal doorgenomen.

Ik denk dat ik heb gestudeerd en luisterde naar vrijwel elke theorie

dat is naar voren gebracht in de afgelopen eeuw.

Maar ik vind het niet allemaal zeer overtuigend.

Mijn vader was een denker, iets van een filosoof.

Hij was altijd geïnteresseerd

in het oneindig kleine, het oneindig grote.

Hij heeft bijvoorbeeld een doos gemaakt die slechts anderhalve centimeter dik was,

en je zou in deze doos kijken, en je zou in het oneindige kunnen kijken.

Het is een spiegel in een spiegel in een spiegel in een spiegel.

Terug en terug en terug en terug en voor altijd terug.

Stel je eens voor dat de geest bestaat de materie zou kunnen beheersen.

De gevolgen zouden enorm zijn.

Stel je voor dat je dat zou kunnen de atoombommen van een vijand laten ontploffen

louter door zich te concentreren op het triggermechanisme.

Sommige wetenschappers hebben dat dus gedaan dit onderwerp serieus genomen.

Ze hebben ingenieuze experimenten bedacht om de waarheid te vinden.

Janet leek dat wel te zijn het centrum van alles.

Er is een kracht die haar volgt rond en doe al deze dingen.

En ik zat te denken, nou ja, Er moet definitief iets gebeuren

om te fotograferen wat er ook is wat er in dat huis gebeurt.

Veel van de foto's die ik maakte waren behoorlijk alledaags.

Ik wilde het ding in beweging krijgen, vliegen, omvallen, wat dan ook.

Het was bijna alsof wat dan ook Dit ding was je te slim af.

Je moest het gewoon proberen en een stap verder gaan,

maar dat heb je nooit gedaan.

Ik vergelijk dit met een schaakspel,

waar de poltergeist een beweging maakt, en wij doen een tegenzet.

De essentie van de verschijnselen is ondeugend.

Op een avond installeerde ik de camera's in de hoek van de kamer.

Ik ben beneden, we luisteren naar een livefeed op een bandrecorder.

En ik heb een kabel van 25 meter

dat ik de camera kan raken en activeren.

Opeens hoorden wij...

en ik denk, "Wat was dat verdomme?"

Ik druk op de knop en een reeks foto's gemaakt.

Janet!

Waar is ze?

Het was maar door deze de volgende dag te verwerken

dat we moesten beseffen de ware omvang van wat er gebeurde.

Waar ze eigenlijk was door de kamer vliegen

en stortte net binnen de deur neer.

Dat kon je zien Janet is afkomstig van liggend in bed,

bedekt, rechtopstaand.

Het ding draait slechts zes frames per seconde.

Dus toen de foto's werden gemaakt,

ze waren minstens een zesde van een seconde tussen elk frame.

Er is niet één foto waarop ze naar boven klimt

of de afdekkingen naar beneden bewegen om haar benen eruit te halen, of zoiets.

Ze is van dat naar dat gegaan in een zesde van een seconde.

Het enige dat ik weet is dat ik de camera heb geactiveerd op afstand toen ik het geluid hoorde.

Ik was op dat moment niet in de kamer. Ik heb het niet gezien.

Wat het is, ik heb absoluut geen idee.

Je hoeft alleen maar de foto's te laten voor zichzelf spreken.

Tijd, tien minuten over 1:00 uur, 3 december.

Deze keer werd Janet gegooid Recht de kamer uit, de trap op.

- Probeer mij uit te leggen wat er is gebeurd. - Ik lag in bed, liggend.

En mijn armen gingen zo omhoog.

Dus toen voelde ik iets aan mijn arm trekken.

- En ik werd uit bed getrokken... - Je werd aan je armen omhooggetrokken.

- ...erheen gesleept, en fe... - Werd je over de vloer gesleept?

- Ja, en ik was aan het tillen... Nee. - Wat, rennen? Was je aan het rennen?

- Hoe ging het? - Gesleept.

Gesleept. Ja. Waarheen?

- Soortgelijk. - Gesleurd.

Ze laat zien dat ze is met haar handen samen naar voren getrokken.

Het kwam ter zake waar ze het gevoel hadden dat het uit de hand liep.

Ze konden het niet echt aan.

Vanavond ben ik op bezoek geweest Professor Hasted voor advies.

Hoewel het zeer zeldzaam is dat iemand ernstig gewond raakt

van poltergeist-incidenten,

Ik maak me zorgen dat er een ongeluk zou kunnen gebeuren.

Hasted vroeg me om het te proberen en manieren vinden om het gezin te helpen.

De poltergeist-zaak is een situatie

waar deze specifieke mentale toestand is wordt intens.

stelde Hasted voor dat het daadwerkelijk kan doorbreken

in iets buiten onze fysieke realiteit,

en de energie daaruit manifesteert zich op een fysieke manier.

- Interview met David Robertson. - Oké.

Gisterochtend heb ik Janet meegenomen tot aan de bovenste slaapkamer

waar veel verschijnselen voorkomen bleek te gebeuren.

Wat is daar gebeurd?

Het raam!

Ze beschreef hoe ze zweefde door de kamer.

Ze gaat nog steeds.

Ik hoorde bewegen, maar ik was natuurlijk buiten de kamer.

Wat gebeurt er nu?

Ik kan er niet in. Er is een... Een heel sterke kracht die de deur duwt.

Natuurlijk, al die tijd er stond een groep mensen buiten

die daadwerkelijk getuige zijn geweest wat gebeurde er.

Sommige mensen buiten het huis zag hoe Janet horizontaal zweefde,

voor het raam,

en de gordijnen wapperden in de Kamer.

Hierna volgt een interview met mevrouw Hazel Short

de vrouw die voor zorgt oversteken van de kinderen.

Nou, ik bewaar altijd het lollystokje

in Peggy's voortuin.

Opeens hoorde ik een knal.

Ik zie een boek tegen het raam slaan.

En dat werd gevolgd door een kussen.

Dan zie ik de jonge Janet.

En ik kon haar op en neer zien gaan,

op en neer voor het raam.

Ze was gebogen, alsof iemand...

- Haar ophalen? - Ja.

Ze was dus eigenlijk gebogen. Dus--

Nou, zo zag ze eruit vind mij leuk omdat ze...

Herinneren, Ik stond hier beneden en keek omhoog.

Het volgende is een verklaring aan mij

door de heer John Rainbow, handelaar van Chatsworth Drive,

Enfield, Middlesex.

Wil je gewoon om te herhalen wat u zei, meneer Rainbow?

Dus alle vensters waren gesloten.

Het kind, zij verscheen aan mij

alsof ze door de kamer kwam,

en heel eerlijk,

Ik verwachtte elk moment volledig om het kind op straat te zien belanden.

Jij dacht ze kwam regelrecht uit het raam?

Ja.

Dit zijn paranormale dingen die in de buurt gebeuren.

Er zijn daadwerkelijke onafhankelijke getuigen die fysieke verschijnselen zag.

Dit is bewijs dat je niet zomaar kunt zien

door mensen die bij de zaak betrokken zijn, maar door buitenstaanders.

En het begint allemaal met elkaar samen te hangen.

Overweeg het idee

dat we werkelijk bestaan in verschillende afmetingen.

Misschien duizenden, miljoenen dimensies.

Ik begin me af te vragen of we nog leven in veel werelden tegelijk.

Nou, dat zouden we wel hebben gedaan om de geest van mensen te begrijpen

contact kunnen hebben met deze andere afmetingen.

Omdat we allemaal maar geloven in drie dimensies,

dan zullen we het nooit zien iets buitengewoons.

Maar zodra we contact hebben en kan ook andere geesten overtuigen

om dit andere parallelle universum te zien...

Het zou wel eens een heel goede formulering kunnen zijn

voor beweging en verdwijning van atomen.

Als mensen echt objecten konden begeesteren

gewoon door erover na te denken, zeker, tegen die tijd,

spionnen en bankovervallers zouden dat wel gedaan hebben perfectioneerde de techniek.

Maar als er één ding is dat we hebben geleerd,

de natuur bedriegt nooit, maar sommige mensen doen dat wel.

Ze verbuigen het bewijsmateriaal, en dat is zo iets dat wetenschappers vaak vergeten.

En er is helemaal geen hitte. Raak het gewoon aan.

Zaterdag 10 december.

Ik arriveerde om 19:05 uur bij 284

om te worden begroet door fluiten.

Ik ging regelrecht naar Janet toe en ik weet zeker dat zij het niet was.

Het emuleert van haar, maar zij is het niet.

Ik ben misschien... het traject.

Dit gefluit dat nu gaande is, is paranormaal fluiten.

Absoluut niemand hier fluit helemaal niet.

Billy kan niet fluiten en Margaret ook niet.

Ik was 25 jaar oud, een jonge advocaat.

En voordat ik naar mijn werk ging in de ochtend,

Ik zou komen ontbijten en mijn moeder en vader zouden daar zijn.

En mijn vader, elke ochtend, zou verrukken

door mij te vertellen wat er was de avond ervoor gebeurd.

En ik ging door de dag na een dag vol bonzen,

en kloppen en schreeuwen,

en geschreeuw, en er gebeuren dingen.

De tijd is 10:17.

Als er hier een entiteit is, graag gedaan.

Spreek alstublieft rechtstreeks in de microfoon.

Graag gedaan. Spreek alstublieft rechtstreeks in de microfoon.

Als u dat niet kunt, klop alstublieft op de tafel

of een ander passend geluid maken.

Hij bleef mij lastigvallen. "Waarom kom je niet?

Waarom heb je geen interesse om te komen? naar het huis om te zien wat er aan de hand is?"

Ik zei: "Papa, ik ben echt niet geïnteresseerd."

Ik was wat je zou noemen een volkomen scepticus.

Toen heb ik hem een ​​concessie gedaan.

Ik zei: "Kijk, papa, Als dit ding ooit praat,

en met mij kan praten, zal ik gaan."

Dus op een ochtend triomfeerde hij zette de bandrecorder aan,

en hij zei tegen mij: "Luister hiernaar."

De tijd is 24 minuten na 10:00 uur.

Zaterdag 10 december.

Oké, liggen we allemaal in bed?

Ja, we liggen allemaal in bed.

Verdorie.

Waar kwam dat geluid vandaan?

Bij de muur.

Waar ongeveer?

Waar Janet slaapt.

- Onder Janet's bed. - Ja.

Het lijkt mij te zeggen.

Waar kwam dat vandaan?

Ginder. In de buurt van uw bandrecorder.

- Bij de bandrecorder? - Hoe het voor mij klonk.

Vanaf die kant van de kamer, zeker.

Oke, Dus het kwam niet in de buurt van Janet?

- Nee. - Goed dan.

Dat laatste geluid... Dat geblaf kwam ver weg van Janet.

Op minstens twee meter afstand van Janet, en zes voet verwijderd van Margaret.

Ik hou niet van dat lawaai.

Kom op. Jij fluit. Je kunt blaffen. Je kan spreken. Ik wil je horen praten.

Nee, kom op, je kunt het beter doen dan blaffen als een hond.

Ik wil je horen praten.

Laten we een naam hebben. Iemands naam.

Iemand hier.

Kijk of je mijn naam 'Maurice' kunt zeggen.

Maurice!

Is dat het?

Kom op. Probeer 'Maurice'.

Maurice!

Ik hoorde dit geluid. Het ging,

"Maurice!" Gewoon zo. "Maurice!"

Probeer het opnieuw.

Groot!

- Er stond: 'Gross.' - Zei er "Grosse"?

Groot!

Het sprak.

Kunt u mij nu uw naam vertellen? Vertel me hoe je heet.

Ik ben Bill.

- Rekening. - Rekening?

- Ik krijg-- - Bang?

Heb je een andere naam?

Wilkinson.

"Wilkinson."

Nu, Ik ga je nog een vraag stellen.

Ben je in dit huis gestorven?

Ja!

Ik was stomverbaasd.

En ik zei tegen hem: "Oké, papa. Ik ga."

Ik arriveerde bij dit huis in Enfield. Vervolgens werd ik uitgenodigd om naar boven te gaan.

De deur naar de kamer stond op een kier.

Ik bedacht me,

'Ik ga naar Janet kijken en kijk wat ze van plan is."

En zodra die gedachte verdwenen was in mijn hoofd, zei de stem...

Sluit de verdomde deur!

Lees mijn gedachten.

En toen zei het tegen mij:

‘Je mag binnenkomen, maar je moet staan bij de muur en kijk naar de muur."

Ik ben Bill Wilkinson...

en ik stierf 15 jaar geleden.

Ik kom van het kerkhof van Durants Park.

Ik ben hier gekomen om mijn familie te bezoeken.

En ik dacht: "Ik heb een gesprek met een lichaamloze stem, wat vreemd is,

maar ik veronderstel dat het mij als advocaat betaamt om hem wat vragen te stellen."

Rekening?

ik wil dat je mij vertelt

of je je herinnert wat er is gebeurd voor jou toen je stierf.

Ik kreeg een bloeding en viel in slaap,

en ik stierf in een stoel in een hoek beneden.

En wat vind jij daarvan?

Dat ik getuige was en met een geest sprak.

- Je naam? - Zwijg.

- Nee, uw naam? - Hou je mond, jij. Houd je mond.

Ja.

Ga weg, jij...

Het zijn niet de kinderen. Het is te snel. Het is te scherp.

Het past gewoon niet.

Er is een zekere toonverandering, van normale toon naar deze stem.

Ik kom mijn vrouw opzoeken maar toen was ze er niet...

Hoewel het van Janet lijkt te komen, en soms Margaret,

als we luisteren naar onze opnames keer op keer,

Ik krijg een sterke indruk dat er een andere persoonlijkheid aan het werk is.

Ik weet het niet.

Ik doe oefeningen op Janet's bed.

Als je de stem hoort, en het komt eruit, waar komt het vandaan?

- Hier, je keel? - Nee.

- Waar denk je dat het vandaan komt? - Achterkant van de nek.

De achterkant van de nek.

En zo moet het ook zijn alsof het dan iemand anders is die spreekt

- als je het hoort? - Ja. Achter ons.

En heb je het gevoel, als je de stem hoort,

dat daar een persoon is?

Ja.

- Ja. - Is dat nu de stem?

Ja.

Is daar iemand?

- Niets. Nee. - Nee.

Het gebeurt niet altijd op bestelling.

Nee, dat is niet zo. Het gaat met spasmen.

We zijn nu aan het praten. Het is misschien niet nu, nadat je dat hebt gezegd,

maar hij doet het niet wanneer jij dat wilt.

Is daar iemand?

Wie is daar?

De geestenjager is hier.

Vertel me daarover.

Professor John Hasted en David Robinson nam de stem op

op een speciaal ding dat een laryngograaf heet.

Ze ontdekten dat de stemmen werden geproduceerd

niet op de normale manier zoals we nu praten,

maar van wat genoemd wordt de valse zang plooit

die iets verderop liggen uit het strottenhoofd.

Dat hebben ze ontdekt deze stemmen werden niet normaal geproduceerd.

Janet zei altijd: "Het doet dit. Het doet dat." Iets gebruikte haar.

Ik kan nog uren doorgaan.

Heb jij nooit keelpijn, Janet?

- Nee. - Zeker?

Ja.

Je krijgt nooit pijn achter in de nek of zo?

Nee.

Om dit specifieke type stem hoog te houden voor welke tijdsduur dan ook

zonder schade aan de stembanden is absoluut onmogelijk.

Ik bedoel, er moeten er een paar zijn heesheid die eraan verbonden is.

Maar vergeet niet: deze kinderen doen dat niet dit gedurende een paar minuten of zo.

Ze doen het voor langere periodes tot drie uur.

En zonder enige heesheid of keelpijn, wat dan ook.

Wat we hebben gedaan is goed bewijsmateriaal verzamelen

voor activiteit waarvoor geen fysieke activiteit bekend is of psychologische verklaring.

We hebben nu onweerlegbaar bewijs dat het merendeel van de manifestaties

die u tegenkomt, zijn van een aard die niet verklaarbaar is door de orthodoxe wetenschap.

De internationale conferentie in Cambridge op de Enfield poltergeist,

gepresenteerd door Maurice Grosse en Guy Speelfair.

En het was een uitstekende presentatie,

gevolgd door veel discussie en controverse.

Nu gaat meneer Grosse als eerste spreken.

Kun je het goed horen, Trouwens? Kunnen jullie het allemaal horen? Ja? Goed.

Ik ben Maurice Grosse, en mijn collega hieronder is Guy Lyon Playfair.

De jaarlijkse SPR-conferenties waren geweldig.

Ik ging naar iedereen tenminste, voor een paar decennia.

...is om een ​​korte, korte...

En de Enfield-poltergeist, Natuurlijk werd...

Weet je, een paar jaar lang was dat een groot probleem.

Op 10 december, een van de meisjes begon met een stem te praten

lijkt op die van een oude man.

Ieder van ons heeft vervolgens opgenomen vele uren van wat we voorlopig noemen,

"automatische spraak."

Kun je me nu je naam vertellen?

Vertel me hoe je heet.

Ik ben Bill.

Weet je dat je dood bent?

Zwijg!

Vertel me eens, wat ben je aan het doen? hier, en waarom ben je hier?

Zal ik je echt vertellen wie ik ben?

Ik moet je eraan herinneren dat is een meisje van 11 jaar.

Ja, ik--

Ik was niet zo onder de indruk van de stemmen want, ik bedoel, het was een diepe stem.

Het was niet de normale stem van Janet, Bijvoorbeeld,

maar het was mij niet duidelijk dat Janet kon de stem niet produceren.

Kunt u mij vertellen hoeveel van deze incidenten hebben plaatsgevonden

voor echte onderzoekers?

Grosse en Playfair waren overtuigd dit was de--

je weet wel, het geval van de eeuw.

Enkele leden van de SPR waren nogal sceptisch.

Die wil ik graag beantwoorden.

Wij zijn waarnemers en wij presenteren feiten de enige manier waarop we het weten.

En wij denken dat dit de eerste keer ooit is

dat is een klopgeestzaak is zo diepgaand onderzocht.

Ik heb mijn dagboek en er staat:

‘Het symposium was saai. Wat een puinhoop.

Banden van kleine meisjes die aan het wapperen zijn enzovoort, enzovoort.

Even een drankje en dan weer verder nadenken over mijn eigen krant voor morgen."

Ik ben bang dat het niet veel opleverde indruk op mij.

In dit geval, we hebben minstens 1500 afleveringen.

En ikzelf... ik steek mijn kin uit

en zeggen dat 1490 daarvan niet kunnen worden opgeroepen helemaal in twijfel

tenzij iemand bereid is op te staan

en noem ons dwazen of leugenaars. Dat is alles.

Het is heel interessant in dat fragment dat Maurits zegt,

‘Bel je ons óf dwazen óf leugenaars."

Wat hem betreft, dat zijn de enige opties.

Het echte punt is dat je onderzoekers nodig hebt die relevante vragen gaan stellen.

En dat is wat Anita erbij bracht.

Vraag van Anita Gregory.

Allereerst, Ik denk dat het heel, heel moeilijk is

om neutraal te zijn over een geval als dit.

Ik vind het heel moeilijk.

Ik kan het niet zeggen, maar ik deel een gevoel van onze zeer toegewijde onderzoekers.

Ik kon altijd heel goed met Anita overweg.

Ze had interesse in psychologie.

Ze had interesse in allerlei dingen. Maar ze was heel ruimdenkend.

Kijk dus bijvoorbeeld de kleine dialoog die we hoorden

tussen Maurice en wat het ook was.

Het was hierin een onderdeel van een spel.

Ik heb het gevoel dat de onderzoekers, de onderwerpen, die familie

ze spelen allemaal een rol bij het creëren deze situatie.

Ik heb iedereen voortdurend uitgedaagd om me te vertellen

hoe dit meisje het doet als ze het bewust doet.

En niemand, niemand is daartoe in staat geweest om met een antwoord te komen.

Ik zou willen zeggen wat Maurice net zei

dat we geïnteresseerd zijn in het echte spul,

en sommigen van jullie moeten het gewoon accepteren de mogelijkheid dat het fenomeen

waarvoor deze vereniging is opgericht bestaan ​​eigenlijk wel.

- Wij doen. - Als dat je-- verandert

Nou ja, het kan worden aangevochten.

Ja, konden we dat niet? Ik heb er genoeg van. Ja.

...hou op. Hoe dan ook, we hebben bijna geen tijd meer.

En...

Anita heeft ongetwijfeld meegebracht het soort psychologie

dat zou tegenwoordig veel gebruikelijker zijn,

maar dan, weet je, ze was in zekere zin behoorlijk baanbrekend.

En zeggen: "We moeten het begrijpen wat er gaande is in de familie,

wat er in de hoofden omgaat van deze kinderen."

En dus worden we geconfronteerd met het grote probleem van paranormaal onderzoek.

Hoe overtuigen we de scepticus?

Het antwoord kan zijn dat dit de enige manier is

mensen kunnen grondig worden overtuigd van het bestaan ​​van verschijnselen

is om de activiteit zelf te ervaren.

Dit is een verrassing.

- Hallo. - Hoi. Hoe gaat het met je?

Wees nu stil.

- Hallo. - Leuk om hier te zijn.

Dit zijn mevrouw Hodgson en Anita Gregory.

"Dus dinsdag 20 december 1977,

's Avonds ging ik naar Enfield.

Anita Gregory kwam,

en de gebeurtenissen namen een zeer interessante wending."

Juist. Laten we nu gaan van waar we voorheen waren.

We weten nu hoe je heet. Vertel me iets over jezelf.

Anita was docent psychologie.

Kom op, je kunt nu praten.

Rekening.

Ze was de ultieme academicus.

Mijn naam is Anita Gregory.

Ik ben geïnteresseerd in jou.

Wat wil je?

Wat wil je? Vertel ons wat je wilt.

Wil je dat ik uitga?

Ben je bang voor mij?

Nee.

Vertel me hoe het met je gaat.

Rot op.

Nou, dat is heel goed, dat is prachtig, maar je hebt me niet verteld hoe het met je gaat.

Je hebt me verteld waar ik heen moet, maar je hebt me niet verteld hoe het met je gaat.

Vertel me hoe het met je gaat. Ik wil het echt weten.

Shit op!

Ik heb dat niet begrepen. Zeg het nog eens. Duidelijker.

Nu gaat het heel goed met je. Zeg het iets duidelijker, alstublieft.

Vertel me hoe het met je gaat. Ik wil heel graag weten hoe het met je gaat.

Hoe je je voelt. ik wil het weten hoe het voelt om jou te zijn.

Shit you!

Moet nu echt welterusten zeggen. Tot ziens.

- Oké. - Tot ziens.

Toen we naar buiten gingen, Anita keek mij aan. Ongelovige blik.

"Geloof je dat echt?"

Ik doe het niet opzettelijk.

Nee, Ik weet dat je het niet opzettelijk doet

Het is een van deze dingen.

Nou, ik kan niet met die stem spreken.

Janet, je moet dat uit je hoofd zetten

dat mensen denken je doet het opzettelijk. Dat doen ze niet.

Als ik dacht dat ik hier niet zou zijn, zou ik?

Je zou opgesloten worden in een gekkenhuis, en ik zou weer thuis zijn.

Vrijdag 23 december.

Aangekomen om 19:50 uur. en kreeg te horen dat beide

de goudvis stierf tegelijkertijd vanmiddag.

O mijn God! Oh mijn--

Ik kwam om je te kwellen.