Original subtitles

Ik ga vragen stellen.

Een aantal over je gevechtservaringen. - Oké.

STANFORD IBOGAÏNE HERSENSTUDIE INTERVIEW VÓÓR BEHANDELING

Dit is zeker het vervelende gedeelte?

Hoe vaak heb je in je diensttijd op de vijand geschoten?

Meerdere keren.

En heb je ooit mensen actief geraakt zien worden?

Ja, zeker.

En hoe vaak dreigde je te worden ingesloten...

onder de voet gelopen, aangevallen, verwond of gedood?

Eén tot twee keer, 3 tot 12 keer, 13 tot 50, 51 of meer?

Eenenvijftig of meer.

Heb je pessimistische of zelfkritische gedachten?

Zeker weten.

Angstig of nerveus? - Zeker.

Heb je medicijnen gebruikt?

Ja, dingen als cyclobenzaprine en zolpidem.

Grote hoeveelheden gingen rond in de SEAL-teams.

Als ik in de spiegel kijk, zie ik niets.

Alleen de buitenkant van iemand die probeert te doen alsof.

Voel je je verdrietig of ongelukkig? - Ja, verdrietig.

Denk ik soms dat het beter zou zijn als ik niet wakker werd? Zeker.

Vorige week loog ik toen je vroeg of ik zelfmoord wilde plegen. Dat wilde ik wel.

Heb je ooit hallucinogenen gebruikt? - Nee.

Nee. - Nee.

'Inmiddels ben ik gewend aan het lijden.

Ik heb zo veel moeten verduren in golven en oorlog.

Laat dit volgende avontuur maar komen.'

Odysseus Homerus' Odyssee

Marcus...

hoe was je eerste ervaring met de psychedelica-therapie.

In het begin vroeg ik me alleen af wat er aan de hand was.

Wanneer begint dit?

Toen begon er een zoemend geluid rond de oren.

Plotseling zat ik in sneltreinvaart naar verschillende periodes in m'n leven.

Er kwamen overal flitsen van voorbij.

Navy SEAL Onderofficier Eerste Klas Joshua T. Harris is verdronken in wilde wateren...

in Afghanistan in augustus 2008...

Dat is m'n vader.

Goed zo, jongen.

M'n vader.

Het medicijn brengt dingen naar boven die je moet zien en je weet niet waarom.

Maar het vertelt altijd het verhaal.

Tijdens de behandeling was ik urenlang behoorlijk ziek.

De therapeut had in de 20 jaar dat ze medicijnen toedient...

nooit eerder iemand gezien die het zo zwaar had.

Ik weet niet of dat goed of slecht was. Ik beschouwde het maar als trots...

dat ik veel te verwerken had.

Ik wil een Navy SEAL zijn

ik wil een Navy SEAL zijn

ik wil al m'n haar afknippen

ik wil al m'n haar afknippen

ik wil een Navy SEAL zijn

ik wil een Navy SEAL zijn

kom met me mee als je durft

Aan de slag.

Navy SEAL-training is fysiek en mentaal...

een van de zwaarste dingen ter wereld.

Dat is het aantrekkelijke.

We begonnen met 175...

en slechts 23 hebben het gehaald.

Kom eruit. Ja.

Til hem eruit.

Kom terug.

Terug naar het licht.

Veel mensen houden er levenslang letsel aan over.

Maar ik heb nooit getwijfeld of gedacht dat ik zou stoppen.

Die mentaliteit had ik al op jonge leeftijd.

Je moest slagen. Je moest een touchdown gooien.

Je moest homeruns slaan...

om geaccepteerd en geliefd te worden.

Ik had echt het gevoel dat ik moest presteren voor acceptatie in de familie.

Ik was een lang, mager kind die door anderen werd gepest.

De pestkop van de school brak m'n neus toen ik in groep acht zat.

Toen ging ik van 82 kg en 193 cm naar zo'n 100 kg.

Ik liet niet meer over me heen lopen.

Toen ik naar de SEAL-training ging, had ik een ongelooflijke passie.

Ze lieten me vijftien, twintig km rennen of tien km zwemmen?

Ik dacht: Oké, geen probleem.

Op m'n snelheidsmeter staat dat we langzamer dan nul gaan.

We gaan je niet vermoorden. Niet met opzet tenminste.

We gaan alleen opdrukken...

tot in de eeuwigheid.

M'n vader was SEAL.

Op sommige momenten was hij geweldig.

Op andere momenten was het vreselijk om in z'n buurt te zijn.

Pa zat in het leger en was vaak weg...

meer dan 300 dagen per jaar.

Ik was veel geïsoleerd.

Ik keek veel tv.

Op m'n 17e vloog ik naar Californië en ging ik bij de marine.

Je vergeet hoe jong je bent op je 17e.

MIJN PAPA IS EEN NAVY SEAL

Vroeger was het vooral fysiek.

We wilden alleen weten of je de pijn kunt verdragen.

We ontdekten gaandeweg...

dat je zowel fysiek uithoudingsvermogen nodig had...

als ook een sterk karakter.

En dat wil je versterken.

Ben je een goede teamgenoot? Denk je voor het team...

en niet alleen voor jezelf?

Ik was een nerveus kind.

Maar toen ik ontdekte dat ik SEAL kon worden, werd dat een obsessie.

Vanaf dat moment was het een obsessie.

Ik speelde oorlogje als kind, toen ik eigenlijk al te oud was.

Ik wilde gewoon gecamoufleerd het bos in met een speelgoedpistool.

Ik haatte alles aan school.

En als de asociale klootzak die ik was...

had ik nooit die intieme teammentaliteit gehad...

en dat was moeilijk voor me.

Maar toen ik het eenmaal snapte, was het geweldig.

Als je me al het geld in de wereld had geboden om dit niet te doen...

had ik gezegd: 'Rot op. Ik ben precies waar ik thuishoor.'

Ik denk dat de meeste mensen dat niet vinden in hun leven.

Ik vond het wel. Het was de liefde van m'n leven.

De meeste mensen hebben nooit echt broederschap gevoeld.

Dat is waar het voor mij om draait als je in een SEAL-team zit.

Dit nieuws komt net binnen. Een vliegtuig is het World Trade Center in gevlogen.

We gaan live naar onze 1010 WINS-verslaggever Joan Fleischer.

Joan, wat zie je?

Toen 9/11 plaatsvond, brachten ze ons naar de tv-kamer.

We zagen er slechts 30 seconden van.

Er is op dit moment nog een explosie in het andere gebouw.

Dat betekent... - We schakelen nu over naar ABC.

De andere World Trade Center-toren is ingestort.

ABC blijft onafgebroken bij u. - Mijn hemel.

We begrepen het niet. We probeerden de training te doorstaan.

Want voor 9/11 gebeurde er eigenlijk niet veel.

We wisten niet wat oorlog was.

Het was een soort fantasie, dat je altijd Superman was.

We leggen een hinderlaag, maken iedereen af en redden de prinses.

Maar je denkt echt nooit over de slechte dingen.

Sonartechnicus Derde Klas. Marcus Capone, SEAL-team Tien.

In zeer kort tijd ging ik van tweedejaarsstudent...

naar moeder en echtgenote...

en verhuisde ik naar Coronado, Californië...

uit het Midden-Westen met een kleine baby...

en een man die geheel was toegewijd aan z'n nieuwe missie.

Ik dacht dat het een kwestie zou zijn van even een terrorist uitschakelen...

en jongens als Marcus zijn de juiste personen.

Naïef dacht ik dat we na de missie een normaal gezin zouden zijn.

De oorlog in Afghanistan is in wezen een klopjacht.

De troepen die betrokken raken of dit misschien al zijn...

bij de jacht zijn de mannen van de Special Forces, Rangers en Navy SEALs.

Het Pentagon heeft bevestigd dat Special Forces-teams...

op locatie luchtaanvallen coördineren.

Met Amerika in oorlog in twee verre landen...

duurt de oorlog misschien langer dan op dit moment verwacht en voorspeld.

Mijn peloton wilde direct naar Afghanistan omdat we er klaar voor waren.

Hoe erger de plek was, hoe meer we daarheen wilden.

Daar zaten de grootste etters die we een lesje wilden leren.

Matty zat in ons zusterpeloton...

maar een van onze pelotons ging naar Duitsland...

en het andere naar Afghanistan.

We gooiden een munt om wie als eerste naar Afghanistan zou gaan.

Toen we verloren, waren we boos.

Ze waren woedend, wat ik ook zou zijn.

Dus we probeerden ons in te houden, maar onderling vierden we het stiekem wel...

zo van: 'We gaan naar Afghanistan.'

Geef een Team-gast actie in het vooruitzicht en hij gaat uit z'n dak.

Dus Matty en ons zusterpeloton...

gingen naar Afghanistan en wij naar Duitsland.

Wat gebeurde er toen?

28 juni 2005.

Operatie Red Wings.

Daar verloren we het grootste aantal mensen in de geschiedenis van het SEAL-team.

Een team van vier SEALs ging op verkenningsmissie in de Kunar-regio.

Echt ellendig terrein.

Ze werden snel afgezet...

en door veel kleine dingen opgestapeld zaten ze in de problemen...

achter op schema en op de verkeerde plek.

Alles wat fout kon gaan, ging fout.

Ze werden ontdekt.

En werden onderschept door de vijand.

We kregen het te horen. We maakten deel uit van de snelle reactiemacht.

We zaten letterlijk in de helikopter.

De rotors draaien.

We stonden klaar.

We zaten op dusdanige hoogte...

dat het vermogen van de heli sterk werd beïnvloed.

Dus het plan was om de heli's te verlichten door jongens achter te laten...

gaan, terugkomen en de rest ophalen.

Dus we stapten uit.

We zaten te wachten.

Een van de jongens heeft een satelliettelefoon. 'Zeg het nog eens.'

En vervolgens kijkt hij me aan.

Hij zei...

'Een van de heli's is neer.'

Dat was de heli waar ik net in zat.

Dat had ik moeten zijn.

De CH-47 helikopter is neergestort ten westen van Asadabad...

tijdens Operatie Red Wing.

De eerste berichten wijzen op vijandelijk vuur als de oorzaak.

De status van de militairen is op dit moment nog onbekend.

We vlogen 's nachts naar de plek van de crash.

De Rangers hadden een grote omheining opgezet.

Vervolgens gingen we zoeken, de hele dag en de hele nacht.

Het was vreselijk.

Er zit iets in ons.

In m'n hoofd noem ik het de Team-gast.

Het helpt je de training door.

Het helpt je uitzendingen door.

Het helpt je door... klotedingen.

Je bent ver van huis en je halve peloton sneuvelt.

Het houdt je op de been en het is die stem in je hoofd die zegt...

'Dit ga je doen' en je doet het.

In Duitsland kregen we updates van onze echtgenotes thuis...

van deze of gene...

bij wie twee heren langskwamen...

in formeel blauw uniform.

Toen dachten we...

nee toch.

Ik gooide een keer m'n telefoon.

En...

ik ging kapot vanwege...

de vrienden waarmee ik werkte.

En niets kunnen doen op dat moment.

Dat was frustrerend.

En toen ging het van verdriet naar woede.

RED WINGS REPATRIËRINGSCEREMONIE

De repatriëringsceremonie...

Een van de zwaarste dingen ooit.

Dit zijn alle kisten van één vliegtuig.

Je gaat de laadklep op en door de zijdeur van het vliegtuig.

We hadden de ceremonie gedaan. De doedelzakken speelden.

Ik kwam bij de zijdeur...

en draaide me om en dacht: ik weet niet wat ik aan het doen ben.

Ik weet niet hoe ik dit vliegtuig uit moet komen.

Weet je...

We mogen ze niet achterlaten.

RED WINGS HERDENKING JULI 2005

De president van de Verenigde Staten presenteert met trots...

de Silver Star Medal, Purple Heart Medal...

Combat Action Ribbon en Afghanistan Campaign Medal...

postuum aan Gunner's Mate Tweede Klas Danny Dietz...

van de Amerikaanse marine.

Ik had Danny nooit ontmoet.

Z'n vrouw, Patsy, was de enige vrouw van alle 11 die opstond en sprak.

De enige.

En toen ze dat deed, was dat erg emotioneel.

Ze is jong, 22 jaar oud en je ziet het gewoon.

Haar leven was voorbij.

Danny, als ik over jou praat, voel ik vlinders...

als op de eerste avond dat we elkaar zagen.

Ik weet nog dat ik verdwaalde in die donkere ogen van je.

Het spijt me zo dat je op deze manier moest sterven.

Ik hoop dat je de aarde kunt verruilen voor de hemel...

met herinneringen aan onze intense liefde van vier jaar.

Ik zou nu m'n leven geven om nog één dag bij je te zijn...

en voor nog één laatste kus.

Toen ik afstudeerde...

tekende ik m'n papieren voor de marine en toen ik op m'n eerste post kwam...

hier in Virginia Beach...

veranderde m'n leven.

Ik zat bij de marine, maar wist niet van het bestaan van Navy SEALs.

Wat waren dat? Ik had er nog nooit van gehoord.

En m'n moeder vroeg me: 'Er is een barbecue. Ga je mee?'

En ik weet nog dat ze tegen me zei: 'Er is een erg leuke jongen.'

Hij heette Danny en...

m'n moeder stelde me daar aan hem voor en we waren daarna gewoon onafscheidelijk.

Het was vrij bizar.

Het was een hele mooie onschuldige liefde.

Ik beloof je dat ik je ooit weer zal ontmoeten...

en we ons sprookjesleven zullen hervatten...

waar het ten einde kwam.

Ik hou van je. Altijd de jouwe, je vrouw... Mrs Dietz.

Je hebt een groep mensen, voornamelijk van één eenheid.

Zij zijn de stam.

En dan lijd je een enorm verlies...

waarbij plotseling een aantal jongens niet thuiskomt.

Wat gaan we dan doen?

Dan gaan we weer keihard de strijd aan.

Dat gaan we doen.

Er is geen andere keuze.

BEELDEN UITZENDING MARCUS CAPONE

Toen we net in het land waren, gingen we binnen twee dagen al op missie.

Zonsopgang, directe actie.

Inval in een kamp.

Helikopters, Blackhawks.

De wind waait overal.

Ik was een breker.

Een breker opent deuren.

Soms met een hamer.

Soms een klein explosief.

Of een heel groot explosief.

Het is alsof je een flinke beuk uitdeelt in football...

en je bent er dizzy van en denkt: O, verdomme ja.

Op dat moment wilden m'n goede vrienden...

en ikzelf... gewoon oorlog voeren.

Na Red Wings hadden we anderhalve maand of twee maanden decompressietijd of zoiets.

En Marcus en de anderen namen onze plaatsen in Afghanistan in.

Dus we gingen naar Duitsland en...

er werd een psychiater gestuurd.

En iedereen moest met hem praten. Dat was verplicht.

Niemand wilde dat. Iedereen zei: 'Rot op.'

Iedereen sprak uiteindelijk twee uur met die gast. Hij was geweldig.

En hij vertelde ons allemaal: 'Hé, luister.

Neem geen grote beslissingen als je thuiskomt.

Begin geen relatie. Beëindig geen relatie.

Doe niets, want dit zijn jullie nog niet aan het verwerken.'

En vervolgens kom ik thuis en maak alles kapot.

Toen gingen we ons voorbereiden op de volgende uitzending...

wat een zeer slecht idee was.

Niet lang nadat we op locatie waren, kwamen we terug van een missie.

En ik moest gewoon lachen.

Ik weet niet meer wie erbij was, maar wel dat hij zei: 'Waarom lach je?'

Ik zei: 'Voor het eerst sinds maanden kan ik weer slapen.'

Ik kon geen moment rust vinden...

thuis.

En zodra ik in Fallujah kom, slaap ik als een roos.

Dat is best raar.

Ik begon in 2007 aan m'n tweede uitzending, terug naar Irak.

We hebben Matty Roberts in de groep, die een zeer goede reputatie had.

En je kon zien dat hij weer op zoek was naar verwantschap.

En ik zag hem echt als een grote broer.

Het team waar we bij zaten, was alles wat ik ooit wilde.

Alsof je door de Patriots wordt opgepikt.

Je had alles wat nodig was, alle inlichtingenteams...

alle ondersteuning die je maar kan wensen tot je beschikking.

En mensen om te grazen te nemen.

Dat was motiverend. Je werd elke dag wakker met een doel.

Tegelijkertijd voel je het risico niet meer.

FOTO'S UITZENDING DJ SHIPLEY

Ik heb in allerlei erg slechte situaties gezeten.

Beschoten worden vanaf 200 meter of 50 meter is niet best.

Vijf meter verandert je leven.

Die gast op die greppel bewoog. - Ik zie hem.

Recht voor je. - Oké.

Op een avond waren we op missie.

Het vliegtuig zag mensen een veld in rennen.

En wij moesten ze achterna gaan.

Het is dicht begroeid.

En hoog. Bijna twee meter op sommige plekken.

En het vliegtuig gebruikt een lichtstraal voor nachtzicht...

om een gast te kunnen zien.

En iedereen kijkt naar de grond...

zet een stap.

Anderhalve meter. Iedereen fluistert en luistert naar de communicatie.

Het is een piloot en hij ziet één persoon in dat veld.

Hij kan ons op hem af zien gaan.

Eén meter.

Halve meter.

Hartslag 190.

Op dat moment ben ik echt doodsbang.

'Derde van rechts, je staat zowat op hem.'

Eén, twee, drie.

Er is niemand.

En op een gegeven moment hoort Jay iets.

Ik weet nog dat hij riep.

Hé.

Op het moment van die 'Hé' begon die gast te schieten.

Dus we renden naar een tractorband ongeveer vijf meter achter me.

Een stel vijanden had de plek verlaten, was teruggekeerd.

En nu is het chaos.

Maar ik kon niet terugschieten. Ik zag niemand.

M'n masker zit scheef. Er waait vuil in m'n ogen.

Ik zag niks.

Een hospik is geraakt.

Ik greep hem en begon hem terug te trekken.

En toen werd ik geraakt.

Ik viel achterover.

Ik dacht dat m'n arm volledig weg was.

Toen ik onder m'n masker keek, zag ik alleen het uiteinde van m'n mouw.

En ik voelde niets.

Ik dacht dood te bloeden.

En ik was een halve seconde in paniek.

Ik dacht: Ik moet hier weg.

Team-gast. In m'n hoofd.

Alsof hij me letterlijk in het gezicht sloeg en zei...

'Als je hem achterlaat en je overleeft, kun je nooit meer in de spiegel kijken.'

Ik zei: 'Ik sleep je zo ver als ik kan. Als ik stop, ga jij gewoon door.'

We slepen iedereen achter de tractorband en we gaan aan de slag.

We proberen onze EHBO-kits te gebruiken en mitella's om te doen.

Matty bloedt dood.

Ik probeer bij Matty een mitella aan te brengen.

En hij schreeuwt het uit. Hij keek naar de grond.

Hij dacht dat z'n arm eraf was door de positie. Hij zag een stomp.

Maar tegelijkertijd blijven die gasten voortdurend op je schieten.

Omdat ze zo dichtbij waren, hoefde je maar om te draaien...

om geraakt te worden.

Het enige wat we kunnen doen, is een vuurmissie inschakelen.

Neem ze onder vuur. We zien ze niet. We hebben gewonden. Geef ons vuur.

Ik weet nog dat de piloot zei: 'Nee, het is te dichtbij.'

Focus klaar, gevaar dichtbij...

Jay zei: 'Als je het niet doet, sterft iedereen.'

Hij gaf z'n initialen. Juliet Alpha. Schiet.

Juliet-Alpha. - Schiet maar. Open vuur op twee.

Twee is gewapend.

Dat was er bovenop.

Geef me nog meer. - Begrepen.

We laden iedereen de helikopter in en ik spring erin.

De helikopter zag er vanbinnen uit als in Black Hawk Down.

Alleen maar bloed en EHBO-kits en kogels en magazijnen...

verspreid door dat hele toestel.

Verdomme.

Ik rehabiliteerde en kreeg operatie op operatie.

En lichamelijk was ik genezen.

Dat dacht ik tenminste.

Maar mentaal ging het ernstig bergafwaarts.

Het was krankzinnig. Het Was vreselijk.

Een dokter vertelde me: 'Je hebt traumatisch hersenletsel.

Je hebt absoluut posttraumatische stress.'

Hij zei: 'Onze aanbeveling is dat je stopt.'

Ik zei door te willen gaan, maar zou stoppen met trainingscommando's.

Ook al zat ik nog bij de marine, m'n ego was woedend.

Ik voelde me zo schuldig.

Soms wou ik dat ik m'n arm kwijt was.

Dan was het makkelijker te accepteren.

Hoe zit het met dat hersenen-gedoe? Wat is dat PTSS in hemelsnaam?

Ik wilde DJ niet zien.

Ik wilde Marcus niet zien. Ik wilde niemand zien.

Nu ineens wordt de Team-gast in m'n hoofd giftig.

Die stem zegt: 'Verdomde lafaard. Jij verdomde slapjanus.

Die jongens zitten daar nog in de strijd. En jij doet hier niks.

Ben je wel goed bij je hoofd?'

In m'n hoofd was de broederschap verdwenen.

Daar kwam ik van terug.

Ik voelde de angst.

Ik voelde de depressie meteen.

Ik probeerde normaal te zijn en het te generaliseren.

Zo gaan die dingen.

Met het THL en het geheugenverlies, als ik iemand sprak...

en de hand schudde, vergat ik meteen wat die net zei en hoe die heette.

Zei je dat tegen iemand? - Nee.

Nee. - Wanneer deed je dat wel?

Vijf of zes jaar later.

Alle vrouwen met wie ik omging van Danny's peloton...

hadden geen echtgenoten meer.

Dus we hadden elkaar. En we werden beste vrienden.

Ze gingen een keer uit eten en een van de vrouwen belde me...

en zei: 'De jongens van Team Tien zijn terug. Kom je ook?'

Ze waarschuwden me: 'Eindelijk ontmoet je Patsy.'

'Tof, ' zei ik.

'Ze is een pittige tante. Je moet er klaar voor zijn.'

Ik zei: 'Dat kan ik wel aan.'

Maar ik herinner me dat deze brutale jonge SEAL uit het niets...

We hadden elkaar nooit ontmoet.

En ze begon me zo'n vijf minuten lang de les te lezen. Het Was perfect.

En uiteindelijk kreeg hij m'n nummer...

en begon te sms'en dat hij met me wilde lunchen.

En van het een kwam het ander.

Ik vreesde dat ze na Danny terughoudend zou zijn.

Ik dacht niet dat ze het aankon en ik was heel open.

Ik ga niet stoppen met m'n uitzendingen. En als je dit niet kunt, begrijp ik dat.

Dat wilde ik niet nog een keer meemaken.

Maar hij was gewoon anders. Hij was...

Er was iets aan 'm dat weer als thuis voelde.

Na zoveel jaren maakte hij me weer aan het lachen.

En dat miste ik.

We waren bijna een jaar samen.

En ik ging naar Danny's graf in Colorado.

Hij wilde met me mee.

Hij zette me af op de begraafplaats en ging weg, gaf me de ruimte.

Hij haalde me op en ik stapte in de auto...

en hij zei: 'Vind je het erg als ik naar z'n graf ga?

Ik heb hem levend nooit ontmoet. Ik wil graag m'n respect betuigen.'

Hij ging naar z'n graf en knielde.

Ik zag de tranen in z'n ogen toen hij terug bij de auto kwam.

We kwamen terug op Thanksgiving-avond.

We waren hier met vrienden en familie en...

hij ging op z'n knieën en vroeg me ten huwelijk.

Ik besefte dat hij die reis wilde maken...

om Danny toestemming te vragen om met me te trouwen.

En ik voelde dat...

als er een schuldgevoel was om m'n leven met hem voort te zetten...

dat een bevestiging was dat hij de juiste persoon is.

Van 2005 tot 2010 was het een erg drukke tijd.

Het aantal missies dat we hadden gedaan met de hele Special Operations-groep...

Dat was enorm. Het waren honderden missies per maand.

Het ging onafgebroken door.

Marcus was zo'n 300 dagen per jaar weg.

Dus toen hij thuiskwam, werd hij duidelijk...

steeds afstandelijker.

Het leek vaak alsof hij eigenlijk niet echt thuis wilde zijn.

Door een enorme mate van toewijding...

wilden veel uitgezonden jongens gewoon doorgaan met waar ze mee bezig waren.

En ik denk dat we na een paar jaar...

echt de impact gingen zien van het doorgaan zonder onderbreking.

Een Chinook-legerhelikopter is ten oosten van Kabul neergehaald...

waarbij 30 Amerikaanse soldaten en acht Afghanen zijn omgekomen.

Onder de Amerikanen zijn 22 Navy SEALs. De meeste van Team Zes.

Het dodental bleef maar stijgen.

Het was ongehoord.

Nicolas Checque was slechts 28 jaar oud. Hij was een Navy SEAL.

De 27-jarige David Warsen was leerling op East Kentwood High School...

en een echte familieman...

Navy SEAL Onderofficier Eerste Klas Joshua T. Harris is verdronken in wilde wateren...

in Afghanistan in augustus 2008. Z'n ouders...

Josh Harris was zeker een van m'n beste vrienden.

Hij ging op verkenningsmissie.

Hij zwom vastgeketend aan een touw...

en het touw brak...

en hij werd meegesleurd door de rivier.

We vonden hem pas 12 uur later.

Het was zo'n 50 kilometer stroomafwaarts.

Hij zal een zekere mate van overleversschuld gevoeld hebben.

Er werd veel gemaskeerd.

Er was veel zelfmedicatie over de hele linie, niet alleen bij hem.

Het voelde echt als Russische roulette. Alsof hij elke keer dat hij wegging...

misschien niet meer thuis zou komen.

Ik weet nog dat we hem afzetten op z'n post...

ZOON VAN MARCUS & AMBER

en dat ik echt aan het schreeuwen was.

Schreeuwen en huilen.

'Alsjeblieft, ga niet.'

Bij m'n laatste uitzending, waren Caden en Maggie hysterisch aan het huilen...

en dat deed veel pijn.

Dus...

het was tijd om even te herstellen en m'n gezin weer op orde te krijgen.

Deze brief is in 2013 geschreven om medisch pensioen te krijgen.

'Ik zwaai binnenkort af na twaalfenhalf jaar marinedienst...

die ik volledig in SEAL-teams heb besteed.'

200 DIRECTE ACTIE-MISSIES

2 BRONZEN STERREN

STEVIGE VUURGEVECHTEN

IK HAD MEER KUNNEN DOEN

'Mijn mentale toestand is verslechterd.

Ik heb geprobeerd dit de afgelopen jaren te verbergen...

maar het is pijnlijk duidelijk voor de mensen dicht bij me...

dat ik het moeilijk heb in veel aspecten van m'n leven.'

IK DRINK GROTE HOEVEELHEDEN ALCOHOL

HYPER-WAAKZAAM

'Ik heb m'n pistool ontelbare keren tevoorschijn gehaald als de deurbel ging.

Ik heb geen contact meer met veel vrienden.

M'n humeur is sporadisch. Ik ben snel boos...

en worstel voortdurend met angst, nachtmerries, depressie.

Met dit alles ben ik diep vanbinnen trots...

op m'n gekozen carrière van de afgelopen 13 jaar.

M. Capone.'

Ik maakte me zorgen...

over hoe hij zou functioneren buiten de teams...

maar ik greep me ook vast aan elk gevoel van normaliteit.

Toen zwaaide m'n vader af uit het leger.

We dachten: We verhuizen naar Texas.

Het gezin is weer samen. Alles wordt geweldig.

Al heel snel beseften we dat dat niet het geval was.

Als je je afscheidt van de stam...

zoek je naar wat dan ook om die leegte te vullen.

Ik verveel me, dus ik wilde een video maken. Daar gaan we.

Ik begon veel te drinken.

Ik kreeg antidepressiva.

Ik weet nog dat ik mokken door ramen gooide en gewoon doordraaide.

Hij sloeg me nooit, duwde misschien wel eens...

maar hij had een bepaalde blik en als hij die had...

moest je uit de weg gaan.

Dat is m'n vader.

We moeten stil zijn.

Ik herinner me een keer...

dat ik probeerde tussen hen twee in te komen...

en ik kan me de angst niet voorstellen...

die Caden voelde...

toen hij werd achtervolgd door het monster dat hij z'n hele leven had verafgood.

Ik had problemen op school...

gebruikte veel drugs.

Het gezin was er voor hem. Hij was de man die uit de oorlog terugkwam.

Wat wij doormaakten was nooit zo belangrijk...

als wat hij doormaakte.

Ik dacht dat Amber en de kinderen 1000 keer beter af zouden zijn...

als ik er niet zou zijn.

Als ik thuiskwam, veroorzaakte dat allerlei problemen.

Voor iedereen.

De kinderen ontweken me. Amber wilde niet praten.

Ze zouden een veel beter leven leiden als ik niet op deze aarde was.

Op een avond keek Marcus wat oude trainingsfilms.

En ik ging naar bed.

En om vijf uur 's ochtends ging ik kijken...

en Marcus zit daar met een lege fles whisky...

en een geladen pistool.

En...

hij pakte het op en zei: 'Blijf uit m'n buurt.'

Marcus kreeg veteranenhulp. Ze hebben slaaponderzoek gedaan.

Ze deden beeldverwerking. Ze deden psychologische metingen.

Geen van die dingen werkte.

Hij gebruikte tien medicijnen.

Hij had iets om te slapen, om wakker te worden, voor focus, voor energie...

voor nachtmerries, voor depressie, voor angst.

Hij nam de medicijnen. Hij deed praattherapie.

Alle dingen die hij moest doen. En het werd alleen maar erger.

Ik kreeg z'n medische gegevens en vond een evaluatie...

waarin Marcus zei...

'Ik vergeet vaak de namen van m'n collega's.'

En daar schrok ik enorm van.

Ik was inmiddels wanhopig.

Ik veranderde m'n aanpak volledig.

Ik begon me echt te concentreren op alternatieve behandelingen.

DE PSYCHEDELISCHE RENAISSANCE

De vrouw van een andere SEAL nam contact met me op en zei...

'Ik denk dat ik iets heb wat je eens voor Marcus moet bekijken.'

Hier was ik natuurlijk totaal niet bekend mee.

We kennen ibogaïne en iboga...

in de westerse wereld als een behandeling voor verslaving...

al zo'n 50, 60 jaar.

Bwiti-volken van Gabon...

gebruiken deze substantie ogenschijnlijk al eeuwen...

als een spiritueel geneeskundig overgangsritueel.

Ibogaïne komt van de wortelschors van een struik in Gabon, Afrika.

En 5-MeO-DMT wordt onttrokken aan het gif van de Coloradopad.

De behandeling met ibogaïne zorgt voor het fysiologische herstel...

van het zenuwstelsel.

5-MEO-DMT-BEHANDELING

En met het paddenmedicijn kun je alles loslaten wat ibogaïne naar boven brengt.

IBOGAINE EN 5-MEO RETRAITE-PROTOCOL DAG 1: IBOGAÏNE, DAG 3-5:5-MEO-DMT

Als een opeenvolgend protocol...

bleken ibogaïne en 5-MeO-DMT zeer effectief te zijn...

in traumabehandeling.

Maar beide zijn illegaal in de VS, dus Marcus zou op reis moeten...

naar Mexico voor deze gelegenheid.

En toen ik het Marcus vertelde, zei hij: 'Dat is echt krankzinnig.'

Psychedelische medicijnen? Wat? Timothy Leary en Woodstock en zo?

Dansende mensen met bloemen in hun haar? Daar begrijp ik niks van.

EDUCATIEVE FILM 1967

U kijkt naar een reiziger met een ticket voor een heel speciaal soort reis.

De kosten?

Een paar dollar en z'n geest.

Ik was alleen bekend met de dingen die ik leerde toen we opgroeiden.

Psychedelica waren verslavende recreatieve drugs.

Je wordt gek.

Je hersens worden gekookt.

En dit moet onze geharde krijgers redden?

Opgegroeid in een erg conservatief christelijk gezin...

dacht ik: Is dit voodoo-hekserij? Opent dit de poorten van de duisternis?

Ik vond het angstaanjagend.

Ik kwam thuis na een uitzending in 2012.

Het wordt 2013. Lola werd in mei geboren.

M'n volgende uitzending was... 15 mei.

Die uitzending was erg pijnlijk.

CHRONOLOGISCH VERSLAG MEDISCHE ZORG

Trommelvliezen kapot. Bloed uit de oren en uit de neus.

BLOOTSTELLING AAN EXPLOSIE

Veel hoofdletsel. Het Een na het ander.

TRILLINGEN RECHTERHAND

Er zijn explosies dichtbij...

en de orthopedische verwondingen stapelen zich enorm op.

In een Frans ziekenhuis word ik in een machine gestopt...

en ik heb een enorm gitzwart hematoom achter op m'n brein.

M'n hoofdpijn was zo erg en werd veroorzaakt door licht, fotofobisch.

Door licht in m'n ogen moest ik overgeven.

Ik kwam in Virginia Beach.

Ik werd begroet: 'Welkom thuis. Hier heb je een kind van vier maanden.'

Ik wist niet wat ik moest. Ik was waardeloos.

Ik wist haar naam niet meer.

Ik zette het eten op tafel en we waren aan het eten...

maar hij zei niet veel.

Ik dacht dat het een soort heimwee was. Misschien het thuiskomen.

Het was misschien te veel.

Toen keek hij op met tranen in z'n ogen en zei: 'Hoelang zijn we al aan het eten?'

Ik was al klaar met eten en zei: 'We zijn hier al een tijdje.'

En hij keek me aan en rende de kamer uit...

en ging letterlijk in onze logeerkamer huilend in foetushouding liggen.

Deze jongens willen geen zwakte tonen. Dat is niet hoe het hoort.

Je mag je niet openstellen of communiceren. Je moet gewoon doorgaan.

FOTO'S UITZENDING DJ SHIPLEY

Ik redde het nog vier of vijf maanden...

en we maakten ons klaar voor een grote kraak.

En m'n toenmalige baas keek me aan en zei...

'Ik denk niet dat je mee hoeft met deze kraak.

Blijf maar hier en ontspan een beetje.'

Ik zei nee. Hij zei: 'Nou, laat ik het dan zo zeggen. Je gaat verdomme niet.'

Vijf dagen later zat ik in de militaire kliniek.

Het is in wezen een supergeavanceerde revalidatiekliniek.

Grote orthopedische verwondingen, maar het draait om het hersenletsel.

En ze analyseren je vier weken lang van top tot teen en alles daartussenin.

UITGEBREIDE PH/TBI-BEOORDELING EN ZORGOVERZICHT

PROBLEMEN MET HYPER-WAAKZAAMHEID EN HET VERMIJDEN VAN MENSENMASSA'S...

EN INTENSE DÉJÀ VU-GEVOELENS TIJDENS HET UITLATEN VAN Z'N HONDEN DOOR HOOG GRAS...

VANWEGE HERINNERINGEN AAN EERDERE UITZENDING.

En ze gaven je medicijnen om je te redden.

ACTIEVE MEDICATIE

Ik had deze middelen nodig om mezelf af te sluiten om m'n pensioen te halen.

Ik ga terug, voel me geweldig en ga gewoon weer door. Alsmaar opnieuw.

We zouden nog vier uitzendingen doen.

Alles wat ik las over ibogaïne klonk vreselijk.

Het waren veel persoonlijke verhalen van mensen die een bezoek brengen...

aan de diepste, donkerste kuilen van de hel...

tijdens hun 12 uur durende reis.

We kregen er zelfs ruzie over.

Ik zei tegen Amber: 'Dit is echt krankzinnig.'

Dat gesprek duurde ongeveer een jaar.

We hebben kinderen die toekijken en dit is niet vol te houden.

Dus ik zei gewoon tegen hem...

'Je moet dit proberen, anders vertrek ik en neem ik de kinderen mee.'

Ik had het gevoel dat ik alles had geprobeerd.

Ik denk dat je alles doet...

als je zo wanhopig bent.

Hij was in zoveel hersentherapieklinieken geweest en had zoveel dingen gedaan.

Het voelde alsof dit onzin was en niets betekende.

Ik heb dit zo vaak gehoord.

Het protocol in Mexico is dat je eerst ibogaïne doet.

En een paar dagen later doe je 5-MeO-DMT...

ook wel 'de pad' genoemd.

M'n therapeut was daar, een SEH-arts, een verpleegster.

M'n intenties die avond waren gewoon...

Ik wilde gewoon weer heel zijn.

De muziek begon.

Ik zat achterover op bed en wachtte af.

Wachten op geen idee wat er ging gebeuren.

Ik herinner me op een gegeven moment...

iets luids, bijna als zoemende kettingzagen en complete chaos.

Je wordt voortdurend in je ballen getrapt en je kunt er niet aan ontsnappen.

Ik zag een soort kaarten geschud worden.

Duizenden foto's, razendsnel.

Ik zag beelden van m'n jeugd.

En ik zag beelden van m'n vader.

Misschien is er iets gebeurd. Misschien was er een incident.

En toen zag ik beelden van Josh.

Ik heb hier niet over gepraat, maar ik moest de rivier oversteken.

Ik had de persoon moeten zijn die ging zoeken...

naar een plek waar we konden oversteken, maar ik was er toen niet.

Dat drukte zwaar op m'n geest, op m'n ziel.

Maar het was een visioen van hem, dat lachende gezicht, krullend haar.

Het was een vrolijk beeld. Positief.

Ik zag zware momenten uit m'n leven vanuit een andere hoek.

En het deed me beseffen dat dit niet mijn schuld was.

De last werd eraf gehaald.

Het voelde bijna of m'n hersenen gedefragmenteerd werden.

Alle muren die je hebt opgetrokken, het harnas, alles verdwijnt.

Het ego verdwijnt...

en je bent gewoon een pure versie van een individu dat overal van houdt.

Ik voelde me opgeheven, licht.

Het voelde als een nieuwe dag.

Toen papa terugkwam... Ik weet niet hoe ik het moet omschrijven.

Hij had iets veel vredigers over hem.

De blik in z'n ogen was...

Het was minder dood.

Lange tijd als je naar hem keek, keek je dwars door hem heen.

Toen we allemaal zagen dat m'n vader z'n best deed...

begon iedereen aan zichzelf te werken.

Als gezin gingen we beter functioneren toen hij beter begon te worden.

Toen ik Amber zag na m'n ibogaïne-ervaring...

zei ik als eerste tegen haar...

dat we al onze vrienden die lijden...

hiermee kennis moeten laten maken om beter te kunnen worden.

Dat is een beetje hoe het begon.

Ik ontmoette Marcus en Amber.

Ik heb 30 minuten met Marcus gepraat.

Ik sprak met deze bescheiden, zeer attente...

schijnbaar erg normale kerel.

Toen zei Amber dat hij nog geen lamp kon indraaien...

voordat hij daarheen ging.

Dus hij ging van een zeer slechte conditie naar... normaal.

Dat is wat me fascineerde.

Dit is een van die momenten in de geneeskunde...

waarop je de moed moet hebben om in te springen.

Wat betreft andere soldaten in je eenheid, hoeveel procent...

werd gedood in actie, raakte gewond of vermist?

Zo'n 25%, 30%.

Hoeveel tijd in een normale week voel je je afgesloten van andere mensen?

Niet geïnteresseerd, niet betrokken?

Elke dag. Ja. - Elke dag?

Eigenlijk altijd.

Ervaar je schuldgevoelens?

Dat denk ik wel. Nou ja, ik weet het zeker.

Dit wordt de eerste menselijke neurowetenschapsstudie van ibogaïne.

Het doel van vandaag is om naar het nut te kijken...

van het behandelen van psychiatrische neurologische aandoeningen...

waar veteranen onder lijden.

Veel veteranen zijn blootgesteld aan meerdere ontploffingen.

In de recente conflicten in Irak en Afghanistan komt THL veel voor.

TRAUMATISCH HERSENLETSEL (THL)

Komen deze schuld- en schaamtegevoelens voort uit je militaire ervaringen?

Ja. - Oké.

Ik heb veel problemen met...

de kant die m'n leven op ging toen ik bij de SEAL-teams zat.

In welk jaar begon je hoofdpijn ook alweer?

2007. - 2007.

Ja. Het is meestal...

Op dit moment is het halfrond. Deze kant van m'n hoofd doet altijd pijn.

Oké. - Het gaat nooit weg.

Momentje.

O, man.

Ren die heuvel op.

BEELDEN TRAININGSCOMMANDO MATTY ROBERTS

Wapen omhoog.

Velen van ons doen dit werk omdat dit is wie we zijn.

Je bent hiervoor geboren.

Maar in realiteit is het gewoon een jas die je aantrekt...

zoals in elk hoofdstuk van je leven. Je trekt deze uit.

Voor mij is het jasje uit.

Wie ben ik dan nu?

Ik ga werken, ik ga sporten, dan ga ik thuis op de bank zitten.

En ik blijf terugkijken. Ik kijk alleen maar terug.

Ik kan m'n hoofd niet die kant op krijgen.

Omdat niets aan die kant me interesseert.

Ik heb genoeg besef om te weten dat ik zo niet kan leven.

Maar ik weet niet hoe ik...

daar uitkom.

Als je me begrijpt.

In 2018 ging ik met medisch pensioen, verliet ik het team.

Begon een skateboardbedrijf.

Van buitenaf gezien had ik alles.

Een mooie vrouw, twee gezonde kinderen. Tien vingers en tenen. Een mooi huis.

Ik heb niets te klagen.

Maar ik wil dood.

Als je de teams verlaat...

verlies je je motivatie, je doel om om 05.00 uur op te staan.

Het maakt je kapot.

Ik zat volledig stuk.

Terminale kanker zou een zegen zijn.

Hij zag me vast niet meer als echtgenote, maar meer als verzorger.

Het kwam aan het eind van de avond als ik uitgeput was.

Ik wilde naar bed. Ik had alles gedaan.

En ik was ook moeder. Dus ik moest ze beschermen en de boel draaiende houden...

zonder dat ze zouden merken dat papa... gebroken was.

Ik vroeg: 'Wat is er met je aan de hand? Vertel het me.'

Hij zegt: 'Ik denk elke seconde van de dag aan zelfmoord.

Ik wil nu zelfmoord plegen.' En ik dacht: Oké.

Ik voelde dat dit m'n kans was om hem die hulp te geven...

omdat hij erom schreeuwt.

Voor degenen die het niet weten, de SEAL-gemeenschap heeft...

de afgelopen twee weken twee erg dierbare leden aan zelfmoord verloren en...

Het gebeurt te vaak.

Dus het leek ons een goed idee een voorlichtingsboodschap te maken...

en zeggen: 'Sommigen stonden op het randje en zijn teruggekomen.'

Ik hoop dat veel mensen het zien...

en ik hoop dat sommige teamgenoten...

die het moeilijk hebben en denken aan zelfmoord...

het nog niet doen.

Wil je het doornemen?

Ja, we gaan ervoor. - Oké.

Het waren zware weken voor veel van onze mensen...

met wederom twee zelfmoordgevallen.

We worstelen allemaal en hebben allemaal een verhaal.

Je hoeft niet alleen te vechten. Laat ons samen met je vechten.

Sinds 9/11 zijn er 7100 slachtoffers die zijn omgekomen bij gevechten.

In hetzelfde tijdsbestek...

hebben voor zover bekend zo'n 30.100 veteranen zelfmoord gepleegd...

en er komen er ongeveer 22 per dag bij.

Dus als je het uitrekent...

verliezen we in feite 4,3 keer zoveel militairen...

of veteranen aan zelfmoord dan aan acties tegen de vijand.

Tegen het eind van 2019 hadden Amber en Marcus een video gemaakt.

En ik herinner me dat ik met DJ in bed lag en...

Ik zag het op haar Instagram.

En ik huilde. Ik huilde veel. Zij zelfs nog harder.

Ik ontmoette Marcus eind 2003, begin 2004.

Hij zag eruit als een NFL-linebacker...

en stond bekend als een uitzonderlijke Navy SEAL.

En in die video vertelde hij hoe donker het voor hem was...

en hoe slecht hij eraan toe was. Hij was ongelooflijk eerlijk.

Ik dacht dat ik de enige SEAL was met veel leed tot ik dat zag.

Dus toen belde ik Amber en zei: 'Kun je me alsjeblieft helpen?'

Ik smeekte: 'Kun je hem daar brengen?'

En Patsy zei: 'Als je van me houdt, ga je.'

Dat is raar om te zeggen.

Als je van je vrouw houdt, ga je in Mexico psychedelische drugs gebruiken.

Ik hoop dat alles deze week goed voor je gaat en...

Ik ook.

Ik kijk ernaar uit je beter te zien. - Ik ook. Ik heb er zin in.

Het moeilijkste was stoppen met alle medicijnen.

Ik slikte zo'n 60 pillen per dag.

Je moet overal mee stoppen.

Ironisch genoeg krijg je een drugstest als je daar aankomt.

Dat is voor stimulerende middelen. Om te zorgen dat je niet doodgaat.

Goed. - Ja?

En je begint met ibogaïne.

Een kring rond het kampvuur.

Een gelofte van dankbaarheid jegens de iboga-plant en de Bwiti-traditie.

Maar het was zo absurd, zo krankzinnig.

Ik dacht: Ga ik dit echt doen?

Vooruit dan maar.

We schreven dingen op waar we vanaf wilden en gooiden het in het vuur.

Ik gooide een blanco vel in het vuur...

want ik ging echt niet opschrijven waar ik vanaf wil, omdat ik dat niet kan.

Wat is dat? - Alles.

We nemen de ibogaïne, gaan naar boven en gaan liggen met een oogmasker op.

Er klinken gongs en dat soort dingen en ik dacht dat ik het verkeerd had gedaan.

Ik lag daar een tijdje. Ik hoorde bijen in m'n oor zoemen.

Alles wat ze zeiden dat je zou horen en dat was het. Ik viel in slaap.

Dat dacht ik althans.

Er is een punt waar medicijnen je naar de rand brengen.

En dan val je eraf.

Het was alsof er kledinglades rondvlogen.

Het waren herinneringen in felle kleuren. Ik kon gedachten kiezen en erin vallen.

En ik zat er weer middenin. Waar ik ook heen wilde. Overal. Waar dan ook.

Ik was er.

Ik wilde dode vrienden zien.

Dat gebeurde niet.

Je vergeet de tijd daarbinnen, maar ik heb veel tijd besteed...

op de set van The Wonder Years.

Serieus? Weet je hoeveel geld ik in die auto heb gestopt?

Fred Savage. Hij, Wendy.

Ze aten diepvriesmaaltijden op microgolfplaten. Echt alles.

Ik zat daar op die bruine bank en keek naar ze.

Een normaal gezinsleven, over school praten.

Dingen in de bus en wat ze voor werk moeten doen.

Een gewoon familiediner.

Het boeide me enorm.

Ik voelde me normaal.

Misschien is dat het gezin dat ik wilde want ik groeide op met tv.

Ik dacht: Als ik dat voor mijn kinderen kon creëren...

zijn ze misschien beter af als ik.

Er kwamen geen grote herinneringen langs van na m'n 13e of 14e.

DJ, shh.

Tag-team, shh.

Ik zag m'n vader elke keer dat hij me kleineerde...

of probeerde te vernederen waar iedereen bij was.

Je gaat nooit het leger in.

Alles beukte voortdurend op me in.

Wacht maar tot we thuis zijn.

We hadden vijf hectare grond, een groot achterveld.

Hij liet me het maaien.

En ik deed het 's ochtends vroeg, als er dauw was.

Steeds drie keer duwen en terugrollen.

Het kostte me uren. Meerdere tanks benzine.

Ik voelde de vochtigheid in Virginia.

Ik voelde het gewicht van het T-shirt.

En in en rond de bomen liggen er wortels bloot.

En ik stuitte op een van de wortels.

De maaier begon te tikken.

En dat hoorde hij.

M'n vader was groot.

Zo'n 115 kilo, bedekt met tatoeages.

Hij rende naar me toe.

Het maakte me doodsbang. Ik dacht dat hij me zou vermoorden.

Hij pakte het handvat en zwaaide hem boven z'n hoofd...

en sloeg dat ding in stukken.

Ik voelde de warmte in hem uitstralen en hoe boos hij op me was.

En toen kon ik schakelen en schreeuwde hij niet meer tegen me.

Toen schreeuwde ik tegen Lola.

Ik deed precies hetzelfde.

Ik weet nog dat ik een poppenhuis aan stukken sloeg.

Mijn gezicht weerspiegelt het zijne.

Vervolgens schakelde ik en zag ik Patsy binnenkomen.

Ik voelde haar emoties.

De eerste avond dat we elkaar zagen. - Ik voelde het trauma dat ze doormaakte.

Het trauma dat ik had veroorzaakt.

Het spijt me...

Zoals de keren dat m'n vader m'n moeder bedroog.

Ik had Patsy bedrogen.

Meerdere affaires overal.

Ik was zo helder en gefocust. Ik wist precies wat ik moest doen.

Ik moest thuis alles vertellen wat ik ooit heb gedaan.

We pakken alles in.

Rijden terug over de grens.

We hadden een vlucht om 17.00 uur die middag.

Iedereen zocht privacy en belde z'n vrouw.

En je hoorde ze allemaal praten en ik kreeg direct de voicemail.

De huistelefoon werd ook niet opgenomen.

Oké.

En ik kreeg een e-mailmelding: 'Je Instagram-wachtwoord is gewijzigd.'

Staat me niks van bij.

En ik kijk goed en zie dat het m'n geheime account is.

Het account waar Patsy niets van weet.

Het account met al m'n affaires.

Nu weet ze het.

Ik wist het op de avond dat hij ibogaïne deed in Mexico.

Ik begon na te denken.

Waarom schreeuwde hij nu na vier jaar opeens om hulp?

Wat was de oorzaak?

En ik had toegang tot z'n e-mail, waar ik normaal nooit in keek.

En het was...

Ik vond het schokkend. Ik kan het gevoel niet beschrijven.

Het is als... iets waar iemand doorheen moet.

Net als wanneer iemand komt vertellen dat je man dood is.

Het is een gevoel dat alleen mensen kennen die verraden zijn.

Ik was hem duidelijk kwijt.

Dat zou mijn DJ me niet aandoen.

Ik land in Norfolk. Iedereen stapt in de auto en rijdt terug naar het kantoor.

Alle vrouwen zijn er, behalve de mijne.

Ik liep naar boven en opende de deur van m'n kantoor...

en er stonden zo'n 20 Home Depot-dozen opgestapeld tot het plafond...

gelabeld broeken, truien, T-shirts, schoenen, alles.

Ze gaat me niet terugnemen. Dit is niet te repareren. Ik ben te ver gegaan.

En ik reed meteen naar de oceaan.

Ik parkeerde op een privéstrand, reed met m'n truck naar een hek...

en ging daar zitten.

Ik dacht na over alles wat ik ooit had meegemaakt, de ceremonie...

alles daartussenin en de muren die ik had opgetrokken.

Toen belde ze me.

Verdomme.

Ik zag haar stoppen en ze parkeerde naast me op zo'n 10 meter afstand...

en ik zat op m'n achterklep.

Ik zag hem met z'n hoofd omlaag en ik zag het pistool naast hem.

Ze zei alleen: 'Hoe kon je me dit aandoen?'

En ze huilt haar ogen uit. Ik huil mijn ogen uit.

En ze trekt m'n zonnebril af.

En toen zag ik hem weer, voor het eerst in vier jaar.

Z'n ogen waren altijd zo donker en verdrietig en er zat gewoon geen leven in.

Ze ging achteruit en ik zei: 'Patsy, het spijt me zo.'

Ze ging zitten en keek me aan. We zaten twee uur lang achter op de truck.

Ze ging zitten en zei...

'Vertel het me.'

'Wat?' 'Alles.

Elk detail.'

Ik wilde niet helemaal uit z'n leven en hem zo achterlaten.

We hadden veel meegemaakt...

en het was ons gelukt iets te vinden dat hem hielp.

We hadden zo hard gevochten dat ik wat we hadden niet wilde loslaten...

en ook de man die op z'n knieën ging om Danny om m'n hand te vragen.

Helaas heb ik last van depressies.

Ik weet niet waarom, maar het komt en gaat.

En wanneer ik die dagen heb, zijn ze erg slecht.

Dat is de misvatting over psychedelische medicijnen.

Dat je in één keer klaar bent, een pil neemt, en alles goed is.

Het breekt je open.

Het geeft je een schone lei om opnieuw te beginnen.

Maar daarna moet je er plannen in integreren.

Dat moet je doen, anders kun je een terugval krijgen.

Dit moeten mensen doen nadat ze zich hebben opengesteld.

Je ziet er beter uit dan de vorige keer.

Volgens mij slechter.

Volgens mij gaat het goed. De ene dag is slechter dan de andere.

Maar ik denk niet aan het fysieke. Ik denk alleen maar aan het mentale deel.

Als ik eerlijk ben, dacht ik dat onze uitzending in 2007...

de grootste reden was waarom ik was zoals ik was.

We hebben er nooit over gepraat of een evaluatie gehad.

We hadden een gesprek van vijf minuten en daarna nooit meer.

Ik zag je in het ziekenhuis. Ze vlogen me naar huis.

Ik sprak niemand over Red Wings.

Nee. - Nooit.

Denk je erover naar Mexico te gaan?

Misschien. Om opgesloten te zitten in je eigen hoofd.

Alsof je de deur op slot doet en iemand anders de sleutel heeft.

En je zit er zo'n 13, 14 uur in vast of hoe lang het ook duurt.

Het hangt af van je intentie en hoe je bent voorbereid.

Wetende wat ik nu weet, zeg ik tegen gasten...

die het nog nooit hebben gedaan om er vol voor te gaan.

We waren daar met zware gasten. De hardste kerels die ik ken.

Er werd zware shit op tafel gegooid.

Hoeveel daarvan was militair? - Niets. Een hoop shit uit de jeugd.

En als je het hoort, denk je: Mijn hemel.

Loop je daar al 40 jaar mee rond?

Waarom twijfel je over gaan of niet? Jeugddingen of Team-dingen?

Ik denk alles.

Maar het gewoon binnenhouden werkt niet.

Ga je het nog eens doen? - Als je wilt gaan, ga ik mee.

Ik vertrouw niemand. Dat kunnen m'n vrienden beamen.

Maar als m'n maatje me iets zegt, vertrouw ik daarop.

Dus als dit gekke hippie-gedoe helpt...

als het hen hielp...

moet ik het misschien maar doen. Zo denk ik er nu over.

Het houdt nooit op.

Waar is Matty? Probeer je eronderuit te komen?

Ik ben trots op je. - Ik hoop dat ik niet in m'n broek schijt.

Komt wel goed.

Oké.

Het lijkt wel of jullie worden uitgezonden. - Zo voel ik me eigenlijk ook.

Ik ga mee voor Matty om hem over te halen.

En ik ben zeker lichtjaren verder dan waar ik was in 2019.

Maar het kan altijd beter.

Hoe voel je je over vanavond?

Ik voel me geweldig. - Ja, want je bent er al bekend mee.

Ik ben er om deze twee goeie gasten te ondersteunen.

En jij, Matty?

Ik weet niet of ik er zin in heb of bang voor ben.

Heb je ooit zoiets gedaan? - Nee.

Niets?

Soms kan het zijn waar anderen verschijnen. Het kunnen andere mensen zijn.

Soms zijn het stemmen...

of soms voelt het alsof je ergens interactie mee hebt.

Het medicijn schudt je een beetje heen en weer.

Put het je fysiek uit? Alsof je niet kunt opstaan?

Als je gewend bent aan moeilijke situaties, heb je al het soort...

mentale uithoudingsvermogen dat je nodig hebt, maar het is moeilijk.

Mijn hemel. Waar ben ik aan begonnen?

Oké, heren. Welkom. We zijn blij dat jullie er zijn.

Vereerd dat jullie er zijn.

De ellende waar ik vanaf wil.

Schaamte, schuldgevoelens, onzekerheid...

spijt uit m'n verleden en onopgeloste conflicten.

Wat ik probeer te vinden, is vrede vanbinnen.

M'n prioriteiten weer op orde.

En de komende 40 jaar toegewijd aan familie en vrienden.

Daar ga ik geen dag van verspillen.

Ik ben niet van de toespraken.

Maar het belangrijkste wat hierop staat, is dat ik niet meer in angst wil leven.

Amen.

Marcus, enige wijze woorden van iemand die hier al een paar keer is geweest?

Ik ben elke dag dankbaar dat het medicijn me vijf jaar geleden aansprak.

En dat ik het kan doorgeven aan m'n dierbare vrienden, m'n broeders...

m'n teamgenoten.

Jullie verdienen het om gelukkig te zijn...

en een goed leven te leiden.

Jullie hebben het in je en ik hoop dat jullie genezen.

Ik had Red Wings nooit verwerkt.

En heb lange tijd niet in de spiegel kunnen kijken.

Oké? - Oké, broeder.

Goede reis. - Bedankt, man.

Jij draagt de lichamen van je vrienden.

Dat blijft altijd bij je. Dat gaat nooit weg.

Ongelooflijk dat ik daarna een peloton heb gedaan.

Dat is krankzinnig.

Team-gast zijn was alles voor me en nu wil ik gewoon dat dat weggaat.

Ik probeer de antwoorden te krijgen die ik nooit kreeg.

Ik zag een groep mensen.

Een van hen loopt weg.

Alsof ik in een spiegel keek.

Hij staart me aan en ik staar terug.

En dat bleef hij maar doen.

Tot ik moest overgeven.

Iemand met zo'n blik in het openbaar zou een groot probleem met me krijgen.

Misschien was dat m'n ego.

Je ego is je perceptie van jezelf in de wereld.

Het is gemaakt en gevormd door je ervaringen en het is een monster.

En ik vind het niet leuk meer.

Is het normaal om nerveus te zijn? - Ja.

Zelfs ik ben nerveus.

Het voelt of ibogaïne je zandstraalt van binnenuit...

en 5-MeO je vervolgens voorzichtig polijst.

5-MEO-DMT-BEHANDELING, DAG 3 ALIAS 'DE PAD'

Het is alsof je jezelf aanboort.

En ik denk dat het echt goed is in het doorbreken van die barrière...

tussen ons en al het andere, wat een psychologische barrière is.

Ik werkte met een therapeut die zei: 'Misschien denk je te ontploffen.

Ontplof dan gewoon.

Misschien denk je dood te gaan. Ga dan dood.'

Dat is precies waar we hier naar streven.

Bedankt.

Hemel... het Is allemaal gewoon liefde.

Dit is alles wat ik ooit wilde. Gewoon iets voelen.

Kom hier, gast. Godzijdank.

Ja. - Heel erg bedankt.

Heel erg bedankt hiervoor. - Ja, man.

M'n kinderen zijn je dankbaar. - Ja, man.

Ik hou van je, broeder. Ik hou van je, gast.

Verdomme.

Je hebt veel goeds in het vooruitzicht, maatje.

Laat het los.

Laat het los.

Oké, genoeg zo.

Blijf erin.

Ik heb geen idee.

Je zit er nog in.

Dit bevalt me niet.

Het gaat wel over.

Ik zoek nog steeds oorlog, Marcus. - Het komt goed.

Je bent goed.

Ik dacht al dat het niet militair zou zijn...

maar de manier waarop had ik niet verwacht.

Het is alsof je in een ruimte bent met al je verwachtingen.

'Los dit op. Dit en dit zijn m'n problemen.'

De effecten van 'de pad' komen erbij.

Dat zijn maar gordijnen.

Die schuif je opzij. 'Maak je hier geen zorgen over.

Wat is dat achter je? Die roestige doos die daar staat...

met overal kettingen en spinnenwebben...

die lekt op de vloer, daar gaan we het over hebben.

Daar gaat dit over. Niet over dat.'

Verdomme.

Er zat veel ellende in.

Ellende uit m'n jeugd.

Het is puur trauma.

M'n familie wist er niets van.

Ik had het geloof al lang geleden afgezworen.

Mijn geloof is al lang geleden gebroken.

Ik ben het zat om bang te zijn.

Meer weet ik niet.

Je bent onverschrokken.

Het is klaar.

Het is klaar, Matty.

Lang geleden.

Wil je gaan liggen?

Ik wil alleen dat jullie hier zijn. - Dan gaan we nergens heen.

Wil je me iets over je ervaring vertellen?

Tegen het einde zag ik m'n ziel...

en zag ik m'n lichaam en zag ik m'n bewustzijn.

'Ben je klaar om weer heel te zijn?'

En ik werd metafysisch weer in elkaar geramd.

Ik zag het perspectief van de jonge mannen...

die tegenover me op het slagveld stonden.

Mij werd de andere kant getoond.

Als we geen kinderen zouden misbruiken, zouden we dan een leger hebben?

Dat is een vraag die ik nu heb.

Heb je je sinds de behandeling nog somber gevoeld?

Nee. - Geen moment.

Helemaal niet.

En als je in de spiegel kijkt, zie je dan een verschil?

Ja, ik hou van mezelf.

Ik poetste vanochtend m'n tanden en dacht: Ik hou van je.

Ik kan er niets aan doen. Het komt overal uit.

Dit licht in m'n ogen heb ik sinds m'n jeugd niet meer gezien.

Bedankt.

Veruit de meeste proefpersonen reageerden niet alleen op de behandeling...

maar zitten nu zelfs onder wat wordt beschouwd als milde PTSS.

Ik voel me licht. Alle spanning in m'n lijf is weg.

De hoofdpijn die ik 12 jaar lang heb gehad is weg.

En ik had het gevoel dat m'n brein aan het regenereren was. Alsof het groeide.

Heb je je sinds ons vorige gesprek...

zelfkritisch gevoeld, schuldig, als een mislukkeling, destructief?

Nee.

Zelfkritisch, als een mislukkeling, destructief...

hard voor jezelf? - Nee.

Heb je gedachten gehad over jezelf pijn doen of dood willen?

Hoe denk je daarover? Is er iets veranderd?

Ja.

Ja, dat is echt weg.

Ik kan niet geloven dat dat zo was.

Ja.

We hebben een grotere steekproef nodig.

En het zou beter zijn met meer meetpunten.

Dan hebben we een beter idee hoe het er echt uitziet.

Dit is de eerste poging. We hebben nog veel werk te doen.

Maar het idee dat er een hulpmiddel is...

dat het brein op dit niveau kan herstellen, is vrij uniek.

ZES MAANDEN NA DE BEHANDELING

Ik vraag me af hoe het met je gaat.

Mexico heeft me een pak slaag gegeven.

Maar ik voelde een verbinding met alles.

Ja. - Alles.

En ik ben teruggekeerd naar m'n geloof...

waar ik net van was weggelopen.

En ik kwam dicht bij de dood.

De dood is angstaanjagend...

maar wat ik na Mexico ook besefte, is dat ik nog banger ben voor het leven.

Dat is er al sinds m'n jeugd.

Het was een drijfveer voor alles wat ik deed.

Ik werd dit om eng te zijn, omdat ik gevaarlijk wilde zijn.

Ik wilde iemand zijn die...

zich geen zorgen hoefde te maken over het slachtoffer zijn.

Weet je...

En ik dacht dat als ik dat deed, ik niet bang zou zijn...

ik niet meer bang hoefde te zijn. En dat was een leugen.

Het was een leugen.

Ik was altijd... Ik was nog steeds bang.

Ik denk dat we allemaal heel onschuldig geboren worden.

En dan begint het leven.

En we gaan luisteren naar die stem in ons hoofd.

En vervolgens kaapt die ons.

Als ik nu naar een donkere plek ga, zit ik daar in plaats van als gevangene...

nu als waarnemer.

Maar het hoeft me niet meer in de val te lokken.

Oké, kom op, gek.

We hebben zo'n 400 veteranen gediend.

We gaan dit jaar de 125 halen.

Ze voelen zich weer verbonden.

Ze hebben het gevoel dat hun leven weer betekenis heeft.

En elke veteraan die we steunen, kent twee tot vijf andere veteranen met problemen.

Ze willen het al hun vrienden vertellen.

Hoe is het, man?

Hoe gaat het?

ALS JIJ OF IEMAND DIE JE KENT WORSTELT MET ZELFMOORDGEDACHTEN...

KUN JE MEER INFORMATIE EN HULPBRONNEN VINDEN OP WWW.113.NL