Original subtitles

Hoe gaat het, mevrouw?

Bezoek je nu alleen de school?

- Na 29 jaar. - In welk jaar ben je afgestudeerd?

1980 of '81. Of '82.

Waarom duurde het zolang?

Ik probeerde mijn achtbaanleven te leiden.

- Wat bedoelt u? - Ik werd een bandzanger.

- Dus je zingt goed, neem ik aan. - Niet echt.

- Hoe heet je band? - Reis.

- Reis. - Reis.

- Het is een Amerikaanse band. - Internationale band.

Hier, Amy, maak alsjeblieft een foto.

- Wat is je naam ook al weer? - Arnel, Arnel Pineda.

Ik begon de video's te uploaden op 3 maart 2007.

Ik had op dat moment geen computer.

Ik zou in het internetcafé zijn tot vroeg in de ochtend,

de hele nacht uploaden omdat het zo traag was.

Elke sessie duurde vier tot zes uur, of acht uur, tot sluitingstijd.

Ik heb ongeveer 60 video's geüpload.

Als het niet voor Noel Gomez is, zijn volharding en zijn geloof,

zijn sprookjesachtige geloof,

zijn droom dat ik ooit beroemd zal worden.

Hé, word wakker, dat is niet echt.

En dan, na een paar maanden, Ik heb de e-mail van Neal Schon.

Ik heb Arnel gebeld.

"Nel, ik denk dat het de pauze is we hebben gewacht. "

Maar ik gaf toe aan Noel. Hij zei,

"Omwille van onze vriendschap, geef hem een ​​keer antwoord. "

"Ik heb hier een gevoel over."

We waren op dat moment bezig met de was.

Toen belde deze man, een buitenlander.

Arnel zei: 'Ben jij echt Neal Schon?'

'Nee, ik ben Neal Schon. Geloof me, man.'

Toen hoorde ik iets over een auditie.

Arnel bleef lachen, hij wilde niet geloven.

Zoveel onzekerheden broeide in mijn hart.

Ik had zoveel twijfels.

De vermoeidheid en opwinding kreeg het beste van mij.

Je kunt het aan Neal's gezicht zien

zijn vertrouwen in mij vervaagde niet.

Werkelijk, Ik had een heel ongemakkelijk gevoel.

Dus dit was wat ze wilden het oude geluid.

Hoe zal mijn echte zelf eruit komen?

Maar ik dacht, als dat is wat ze willen, Ik doe gewoon mijn werk.

Ik was ervan overtuigd dat ik het niet goed deed.

Ik dacht, ik was tenminste bij hen.

Ze tekenden het album dat ik koesterde

dus ik was in orde.

Neal haalde me op bij het hotel

en vanuit de lobby hij schreeuwde het naar me, het goede nieuws.

Ik heb het optreden

Maar ik geloofde nog steeds niet. Me? Lid van Journey?

Hoe kan dat nou?

Weet je zeker dat? Waarom ik?

Er zijn heel veel mensen wie zijn goed. Waarom ik?

... Als je je het voorstelt, mijn God, het is zoals Ik ben net ingewerkt, weet je.

Ik ben daar net geplaatst met Adobe Photoshop. Kijk, ik ben van Journey.

Ik was geschokt.

Er zijn daarbuiten mensen die gewoon willen dat ik faal,

die gewoon willen dat ik wankel, dat ik het verlies.

Dus ze zullen een rechtvaardiging hebben van wat voor soort woorden dan ook

ze beschuldigden mij.

Ze noemden me "aap", "vuilnis",

"een imitator", "een karaoke-jongen".

Als ik het serieus neem, Ik zal gewond raken. Het zal niet eindigen.

Ik zal terug antwoorden en dan zullen ze antwoorden.

En ze vinden het geweldig, de aandacht die ik ze ga geven.

Het zijn gewoon diehard fans met wie raakte zo gewend,

je weet wel, de stem van Steve Perry.

En daar heb ik geen ruzie over.

Ik ben ook een hele grote fan van Perry.

Van waar ze vandaan komen, Ik begrijp het.

Hij heeft echt een van de meeste mooie stemmen die ik ooit heb gehoord.

Ik blijf bij die mensen die in mij geloven.

Ik was zenuwachtig.

Ik was voorbereid. Ik heb veel geoefend. Ik had er vertrouwen in.

We hebben twee weken geoefend en ik verloor mijn stem niet.

Maar de avond van de voorstelling

Ik begon 18.000 mensen te horen waren aanwezig.

18.000? Wow, dat is veel.

Toen hoorde ik de mensen.

Het daverende applaus.

Hoe ga ik ze allemaal onder ogen zien?

Ik begon doodsbang te worden.

Ik werd zwak.

De toppen van mijn vingers werden gevoelloos.

Mijn adem viel flauw.

Neal bleef maar vragen of ik in orde was. "Gaat alles goed?"

Het gaat goed met mij. Mijn lippen trilden.

Kent u dat soort angst?

Kent u het duizeligheidsgevoel?

Ik ben aan de rand van de klif.

Iemand kan gewoon op me tikken en ...

Ik zou eraf vallen.

Je weet het in de films wanneer plotseling iedereen stil is?

Alles stopt en gaat in slow motion.

Zelfs mijn hartslag was zo.

Langzamer.

Toen zei ik tegen Neal Schon,

'Neal, mag ik gewoon naar huis gaan?'

Toen voelde ik dat mijn gezicht dit deed.

Toen hoorde ik: "Hier zijn ze, de band waarop je hebt gewacht

al bijna 20 jaar! Eindelijk zijn ze er! "

Toen de show begon, het werd plotseling echt voor mij.

Toen een adrenalinestoot.

Driehonderd mijl per uur!

Toen werd het sneller.

Ik was hier scherp, ik was daar plat.

En toen dacht ik aan verhuizingen Ik moest maken.

Is dit juist wat ik doe? Is deze sprong OK?

Het was pure energie puur geluk en zenuwen.

Wauw, ik ben in overleg met Journey.

Wauw, ik ben dood als ik dit verpest.

Voordat ik het wist, was het voorbij.

Vijftien nummers, dat is alles.

Ik voelde me dronken en high.

Ik begreep dat niet ze gaven ons een onderscheiding.

Ik bleef maar schreeuwen "Ik hou van je, Chili!"

Hij zei dat ik dat niet had moeten doen.

Ik zou gewoon in het midden moeten gaan staan en zingen.

Journey gaat over zingen

niet over springen en dansen op het podium.

Ik nam het op een professionele manier op.

Ik had mezelf voor hen niet echt bewezen

dat ik echt kan duren,

dat ze echt op mij kunnen vertrouwen de hele tour kan ik het afmaken.

Dus ik was cool. Ik accepteerde het.

Maar diep van binnen was ik neerslachtig.

Het leven was nooit gemakkelijk.

We kwamen uit een heel arm gezin.

Mijn moeder en vader waren beide eenvoudige kleermakers.

Dit is het huis. Hier.

De eerste 12 jaar. Zo veel herinneringen. Te veel.

Als het zou regenen, zou het overstromen en er waren motorboten.

En de vloed is hier boven.

Mijn moeder had een reumatische hartziekte.

Het liep echt uit de hand.

We hadden onze tv, de koelkast,

het meubilair, alleen om haar in leven te houden.

Dan konden we het ons niet meer veroorloven om ons appartement te huren.

We liepen zes maanden achter op onze huur.

Dus ze schopten ons er letterlijk uit.

Er waren zoveel onzekerheden gedurende die tijd.

Honger. Verwarring.

Woede.

Ik probeerde het allemaal te begrijpen op zeer jonge leeftijd.

En toen vertelde ik mijn vader,

"Oké, je kunt je eigen weg gaan, en dan ga ik mijn eigen weg. "

Ik zou meegaan om te eten.

Soms gingen we naar een begrafenis.

We zouden daar zingen en ze gaven ons koekjes en koffie.

Gewoon om te overleven.

We zouden naar het park gaan om bij te slapen de andere dakloze kinderen. Je weet wel.

We moesten worden verdeeld onder onze familieleden.

Ik woonde bij de zus van mijn moeder.

Na een jaar zagen we elkaar weer.

Arnel was het die ons weer bij elkaar bracht.

Ik was ongeveer 12 jaar oud

en mijn vader kwam bij het huis van mijn tante aan en hij zei,

'Arnel heeft me gevraagd je te halen omdat hij een plek heeft gevonden om te blijven. "

Hij zong met een band. "Echt waar?"

Eindelijk zijn zang op straathoeken eindelijk zijn vruchten afgeworpen.

De plek waar we woonden

was een heel kleine kamer.

Vijf van ons daarbinnen.

De minuut dat je binnenkwam, daar sliepen we.

In zekere zin zou hij de hele nacht schreeuwen

gewoon om 50 pesos per nacht te verdienen.

Hij zou het bewaren en aan ons geven zodat we kunnen eten.

Arnel was de broodwinnaar nadat mama stierf.

Jonathan. Ik ben vanavond tenor.

Op de derde dag ben ik bariton.

De juiste manier om uw stembanden te gebruiken zorgt ervoor dat ze veel langer meegaan.

Het was de eerste keer dat ik het leerde doen na 25 jaar.

Ik heb nog een huurcontract.

Ik zou mijn stem kunnen verlengen nog eens 15 jaar.

- Sinds Perry, toch? - Opgewekte Journey-fans

dat wilde er niets van weten nog iets anders, broeder.

Ik werd een beetje gek in de beginjaren van mijn carrière.

Ik heb gewoon lol gehad met vrienden covers zingen op het podium

aanbeden worden door het publiek omdat je het perfect zong.

Dan waren er de liefdesaffaires

en de drugs en gewoon rondhangen.

Ik ging gewoon met de stroom mee.

Ik ben pas begonnen

de drang, het verlangen bekend staan ​​als een originele kunstenaar

toen mijn relatie eindigde met mijn eerste inwonende partner, Wendy.

Ik had genoeg ervaringen, genoeg pijn,

om op papier te zetten.

Dat is toen ik begon met schrijven.

Ik was een tijdje nuchter.

Dan mijn serieuze relatie begon uit elkaar te vallen.

Ik was met haar getrouwd.

Nog een erg deprimerend hoofdstuk van mijn leven.

Toen ging ik terug naar drugs. Ik ging weer drinken.

Ik zou mezelf opsluiten in mijn kamer maar ik was aan het schrijven. Ik heb veel geschreven.

Maar uiteindelijk ontmoette ik Cherry.

Tegen de tijd dat ik hem ontmoette, hij had maar heel weinig optredens.

Misschien een keer per week, twee keer per week. Hij dronk ook veel.

Hij had zijn spaargeld doorzocht.

In de hoop dat ooit de liedjes die ik schreef zullen worden gehoord

de vrucht van drugs en alcohol en tranen.

We hebben veel mensen benaderd om naar mijn liedjes te luisteren.

Maar er gebeurde nog steeds niets.

Destijds het publiek dacht niet dat ik talent had.

Ze wilden alleen covers.

Ze konden mijn andere kant niet waarderen.

Ik had een gebroken hart.

Na 25 jaar heb ik het gewoon niet gehaald.

Ik stond op het punt het op te geven mijn opnamecarrière.

Toen kreeg ik plotseling dit telefoontje van Neal Schon, en hier zijn we dan.

- Waar heb je het gezien, schat? - Op Youtube.

Kustlijn. Wat zong ik?

- "Wanneer je van een vrouw houdt. " - Was het goed?

Arnel, ik zie Steve Perry elke dag.

Nee, ik meen het serieus. Hij woont in Hollywood, waar ik werk.

Ik ben de man die Peter Cetera heeft vervangen in Chicago, Jason Scheff.

Waar het op neerkomt, is wat je zal maken gelukkig is, aan het eind van de dag,

is je familie intact, gelukkig.

En dan op zoek naar een betere dag.

Weet je, zonneschijn.

Je kunt eigenlijk niet alles hebben.

Ergens, ergens er is echt een compromis.

Het optreden is echt mijn troost.

Het geluid wanneer ze zijn zo opgewonden over het nummer

soms klinkt het als een wereldoorlog.

- Het is alsof je de lotto wint. - De lotto is puur geluk.

De jouwe begint met talent.

Het is een andere persona. Het is een andere Arnel.

Het is allemaal heel simpel.

Het is net als alles wat er is gebeurd was een droom.

Die ... die bekeerde haters ...

Ineens houden ze weer van Journey.

Het is als één grote aarde die ik in mijn handen hield.

Ze speelden allemaal in mijn hoofd.

Er zullen problemen zijn. Er zullen zich problemen voordoen.

Als je uit ons nieuwe huis komt, deze plaatsen zien er nu zo klein uit.

Ik ga vaak heen en weer.

Als ik hier kom, ziet alles er klein uit en niets ziet er mooi uit.

Maar toen we hier rondliepen, Ik wees altijd naar een van deze huizen

en denk zo lang als ik heb een van die, ik zal blij zijn.

Ik denk nog steeds zo.

Ik wil niet verwend worden.

Het is moeilijk om verwend te worden met te veel overmaat.

Het is moeilijker om bovenop te zijn en dan te vallen.

In tegenstelling tot komen vanaf de onderkant en stijgend.

Het is er altijd.

Er is nu meer gelegenheid om een ​​zonde te begaan.

Omdat het er gewoon is.

Maar met medicijnen, Ik heb meer tolerantie om me te verzetten.

Het zijn echt meer de vrouwen die rondgaan.

Je moet hard bidden dat je niet geraakt wordt.

Ik zeg tegen mezelf, als je het doet, weet je ...

Je werkt zo hard om te hebben een compleet gezin, een gelukkig gezin.

Dan ga je terug naar een gebroken gezin.

Er zal haat zijn,

angst, spijt, schuld.

We hebben elkaar iets beloofd

dat wat er ook gebeurt, niemand laat los.

We zullen samen vechten.

Het zal nooit duren een ander soort vrouw.

Anderen begrijpen het niet zijn wereld is echt anders.

Het zit vol verleidingen.

- Hoe gaat het, Arnel? - Zo opgewonden.

Het is zwaar. Het is allemaal te zwaar.

Je hebt gelijk.