Original subtitles

Απόδοση - Επιμέλεια: mk59.gr

Κυρίες και κύριοι,

από το Μπρόντγουεϊ, τις αίθουσες συναυλιών και την τηλεόραση,

καλωσορίστε τον κ. Μάικλ Μάλιακελ.

Σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ, σας ευχαριστώ πολύ και καλά Χριστούγεννα.

Είναι τόσο συναρπαστικό να βρίσκομαι εδώ.

Είμαι εδώ πρώτα και κύρια

ως μεγάλος, μεγάλος θαυμαστής αυτής εδώ της χορωδίας.

Μιας από τις μεγαλύτερες στον κόσμο.

Τους έβλεπα στην τηλεόραση και άκουγα τις ηχογραφήσεις τους

από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου,

και έτσι το να στέκομαι εδώ τώρα και να παίζω μαζί τους

είναι απολύτως ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα.

Μεγάλωσα τραγουδώντας στην εκκλησιαστική χορωδία.

Ερωτεύτηκα τη μουσική μέσα από αυτό.

Η μαμά μου, με έγραψε όταν ήμουν οκτώ χρονών,

και από τότε δεν έχω ξανακοιτάξει πίσω.

Όπως και σε πολλούς από σας στοιχηματίζω,

πολλές από τις αγαπημένες μου παιδικές αναμνήσεις είναι από τα Χριστούγεννα,

και είναι το είδος των αναμνήσεων που η γυναίκα μου κι εγώ

ελπίζουμε να δημιουργήσουμε με τη δική μας οικογένεια τώρα.

Είμαστε αρκετά φρέσκοι γονείς. Έχουμε μια κόρη 18 μηνών στο σπίτι,

και ένα πράγμα ξέρω σίγουρα,

τα Χριστούγεννα μας θα είναι πάντα γεμάτα μουσική.

Έτσι, η πρώτη μου δουλειά, ήταν ψάλτης στην εκκλησία μου.

Τραγουδούσα λοιπόν για γάμους και βαφτίσεις

και, φυσικά, Χριστουγεννιάτικες τελετές.

Και από τότε, αυτό το επόμενο χριστουγεννιάτικο τραγούδι

ήταν ένα από τα απόλυτα αγαπημένα μου,

ένα από τα απόλυτα αγαπημένα της μαμάς μου.

Είναι απλό, είναι ήσυχο, είναι διαχρονικό,

και είμαι τόσο ευγνώμων που μπορώ να το μοιραστώ μαζί σας απόψε.

Κυρίες και κύριοι,

καλωσορίστε και πάλι τον Μάικλ Μάλιακελ.

Νομίζω ότι θα συμφωνήσετε όλοι μαζί μου ότι...

δεν υπάρχει άλλη εποχή σαν τα Χριστούγεννα

που να φέρνει κοντά τους ανθρώπους.

Και δυστυχώς, ξέρουμε ότι υπάρχουν σε όλο τον κόσμο πάρα πολλοί

που λαχταρούν να συμπεριληφθούν στις οικογένειες και τις κοινότητές τους.

Στο μυθιστόρημά του "Ο καμπούρης της Νοτρ Νταμ"

ο Βίκτωρ Ουγκώ έδωσε μια αξέχαστη εικόνα των αποδιωγμένων ανθρώπων.

Μερικοί είναι φτωχοί στο σώμα,

αλλά πολλοί περισσότεροι υποφέρουν από βαθιά πείνα στις ψυχές τους,

που μας θυμίζει ότι το πραγματικό νόημα των Χριστουγέννων

είναι η αγάπη.

Και η μεγαλύτερη χαρά των γιορτών

είναι να ανοίγουμε τις καρδιές μας σε όλα τα παιδιά του Θεού.

Αυτό το τραγούδι, είναι μια προσευχή γι' αυτούς,

όποιοι κι αν είναι, και ό,τι κι αν χρειάζονται.

Κυρίες και κύριοι,

καλωσορίστε το βραβευμένο αστέρι τηλεόρασης, σκηνής και οθόνης,

μις Λέσλι Νίκολς.

Τελικά τα κατάφερα να ανεβω στον πάνω όροφο!

Τώρα, αν κάποιος από σας δεν το κατάλαβε,

είμαι η μαγείρισσα στο "Downton Abbey"

και περνάω τον περισσότερο χρόνο μου κάτω στην κουζίνα.

Βλέπετε, ο φίλος μου, ο Hugh Bonneville,

μου είπε ότι αυτό το μέρος

κάνει το Downton Abbey να μοιάζει με παράγκα.

Λοιπόν, δεν είχε άδικο, σωστά;

Τώρα, έχω την τιμή να είμαι μαζί σας απόψε

και με αυτή την υπέροχη χορωδία και ορχήστρα.

Τώρα, προφανώς, δεν είμαι πραγματικά μαγείρισσα.

Εννοώ, είμαι μόνο στην τηλεόραση,

αλλά αγαπώ τα Χριστούγεννα και αγαπώ τους ανθρώπους,

και αγαπώ την οικογένεια.

Βλέπετε, όταν η χορωδία μου ζήτησε να συμμετάσχω σε αυτή τη συναυλία,

κάλεσα τον αδερφό μου, που είναι γιατρός στη Νότια Καρολίνα,

και είπε,

"Βλέπω το χριστουγεννιάτικο πρόγραμμα της χορωδίας για χρόνια,

και προσπάθησα και προσπάθησα να βγάλω εισιτήρια. Είναι αδύνατον!"

Ακούγεται οικείο;

Λοιπόν, αγαπητέ μου αδερφέ Φίλιππε, είσαι εδώ επιτέλους, αγάπη μου.

Και είμαι τόσο ευγνώμων που είσαι.

Και σε κάθε έναν από εσάς, καλώς ορίσατε!

Είμαστε όλοι οικογένεια τώρα.

Τώρα, μιλώντας για την οικογένεια, απόψε,

έχουμε μια πολύ ιδιαίτερη ιστορία να μοιραστούμε μαζί σας.

Πρόκειται για την οικογένεια

την οικογένεια στην οποία γεννηθήκαμε,

και επίσης την οικογένεια που σχηματίζεται γύρω μας

καθώς αγαπάμε και εξυπηρετούμε ο ένας τον άλλον τα Χριστούγεννα.

Ααααγγκγκ!

Ωχ.

Αυτός είναι ο Βίκτορ Ουγκώ.

Το 1817, η διάσημη Γαλλική Ακαδημία

απένειμε σε ενα από τα ποιήματά του Τιμητική Μνεία

αν και οι κριτές δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι γράφτηκε από...

ένα 15χρονο αγόρι.

Στα 16 του, αρραβωνιάστηκε κρυφά την παιδική του φίλη Αντέλ Φουσέ.

Βίκτορ, όλα καλά; Αγαπητέ;

Στα 17, αυτός και τα αδέρφια του εξέδωσαν ένα περιοδικό,

και σε ηλικία 20 ετών παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια.

Πέντε παιδιά σε επτά χρόνια,

αν και το ένα πέθανε αμέσως μετά τη γέννηση.

Ω, ο Βίκτορ αγαπούσε τα παιδιά του.

Τους έκανε παιχνίδια... τους έλεγε ιστορίες,

και άφηνε μικρές ζωγραφιές στα μαξιλάρια τους.

Στη μικρότερη κόρη του κάποτε έγραψε,

"Ορίστε δύο φιλιά, καλή μου. Και ένα τρίτο για τη μητέρα σου."

Και στον γιο του,

"Σ' αγαπώ. Σ' αγαπώ βαθειά μικρέ μου Τοτό"

"Τίποτα που βλέπω δεν μου αποσπά την προσοχή από σένα".

Ο Βίκτορ πίστευε ότι όλα τα παιδιά προέρχονται απευθείας από τον Θεό

και τα αντιμετώπισε με ευλάβεια.

Πράγματι, τα παιδιά εμφανίζονταν συχνά στα βιβλία του,

τα ποιήματά του, και θεατρικά έργα του,

και υπήρχαν πολλά από αυτά.

Όταν πέθανε σε ηλικία 83 ετών,

άφησε πίσω του πάνω από 50 δημοσιευμένα έργα,

αλλά κανένα δεν συναγωνίζεται με αυτό που έγραψε εδώ

στη Βρεταννία, στο Isle of Guernsey.

Επί έξι χρόνια, ο Βίκτορ επέβλεπε την ανακαίνιση

του μόνου σπιτιού που είχε ποτέ, του Hauteville House,

ένα επιβλητικό αρχοντικό με θέα στο λιμάνι του Αγίου Πέτρου.

Εδώ, έζησε με την Αντέλ.

Βίκτορ, φεύγω για την πόλη.

Και τρία από τα μεγάλα παιδιά τους:

Τσαρλς! Φρανσουά Βικτόρ. Ντιντί.

Τι;

Φεύγω.

Στο καλό, μαμά, σ' αγαπώ!

Ναι, μαμά. Αντίο!

Πάνω από τα πολυτελή σαλόνια και τις πλούσιες βιβλιοθήκες

βρισκόταν το παρατηρητήριο του Βίκτορ.

Από εκεί μπορούσε να δει τον κόλπο,

το κάστρο του Κόρνετ και την απέραντη θάλασσα.

Αλλά ακόμα και με αυτή την θέα να τον εμπνέει,

η συγγραφή δεν ήταν πάντα εύκολη.

Κυρία Σιξτι, αναψυκτικά παρακαλώ.

Έρχονται.

Αυτή, είναι η κυρία Σίξτι,

η αφοσιωμένη μαγείρισσα της κυρίας Ουγκώ.

Το πραγματικό της όνομα ήταν Μαρί Κομό, αλλά την έλεγαν...

Κυρία Σίξτι! Σώσε με!

Έρχομαι.

Στην πόλη, η κυρία Ουγκώ έβλεπε κάθε λογής κόσμο στο δρόμο.

Αλλά εκείνο το πρωί, αυτό που είδε... την άγγιξε βαθιά.

Εκεί, στο φως του ήλιου, ήταν ένα κοριτσάκι πέντε ετών

με ένα ακόμη μικρότερο παιδί στον γοφό της.

Το κοριτσάκι έκλαιγε από τον πόνο

που σήκωνε ένα μικρό παιδί σχεδόν στο μισό του μέγεθος.

Η μικρότερη έκλαιγε ζητώντας τη μαμά της.

Δυο μικρά, απροστάτευτα παιδιά, χωρίς παλτό, χωρίς παπούτσια,

και χωρίς ψυχή να τα προσέχει.

Ω, Βίκτορ, δεν μπορώ να βγάλω τα πρόσωπά τους από το μυαλό μου.

Λοιπόν, αγαπητή μου,

το φως της ενοχής της συνείδησης δεν σβήνει εύκολα.

Μπορώ μόνο να φανταστώ τα δικά μας παιδιά να στέκονται εκεί ολομόναχα

στο δρόμο, χωρίς τίποτα να φάνε και πουθενά να πάνε.

Τι θα έκανες λοιπόν για αυτό;

Τι θα έκανα; Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τι είναι δυνατό.

Αλλά η Αντέλ δεν μπορούσε να σβήσει την εικόνα

εκείνων των παιδιών από το μυαλό της.

Σύντομα έγραφε σε εφημερίδες για να συγκεντρώσει χρήματα

για ενα "creche"

ή, όπως θα λέγαμε σήμερα, βερφονηπιακό σταθμό.

Οργάνωσε επίσης ένα παζάρι,

αλλά επειδή το ποσό που συγκέντρωσε δεν ήταν αρκετό,

το δώρισε σε φιλανθρωπικό σκοπό.

Εν τω μεταξύ, ο Βίκτορ εργαζόταν στο δικό του έργο,

το μυθιστόρημα που γνωρίζουμε ως "Οι Άθλιοι".

Είχε κι εκείνος επίσης επηρεαστεί από τα φτωχά παιδιά.

Οι σελίδες του βιβλίου είναι γεμάτες με αλάνια και ζητιάνους.

Ο γενναίος μικρός Γαβριάς. Η ευγενική Επονίν.

Και φυσικά, η αγαπητή Κοζέτ.

Όλα τους παιδιά, όλα, σε τρομερή ανάγκη.

Όταν πλέον εκδόθηκαν "Οι Άθλιοι" το 1862,

Ο Βίκτορ είχε ξεκαθαρίσει στο μυαλό του αυτό που ονόμαζε

"τα δικαιώματα του παιδιού".

Αυτά τα δικαιώματα περιελάμβαναν τη σωστή διατροφή,

όπως περιγράφεται σε μια ιατρική έκθεση που απέσπασε την προσοχή του Βίκτορ.

Ορίστε, Αντέλ. Άκου αυτό.

Πολλές παιδικές ασθένειες

μπορούν να προληφθούν ή και να εξαλειφθούν

με ένα μηνιαίο γεύμα με φρέσκο κρέας.

Ω, ενδιαφέρον.

Από τη συνάντηση της Αντέλ στην πόλη,

μέχρι τη δουλειά του Βίκτορ στο μυθιστόρημά του,

και την αυξανόμενη επιθυμία τους να βοηθήσουν τα φτωχά παιδιά,

ο Βίκτορ και η Αντέλ εμπνεύστηκαν να δράσουν.

Αλλά δεν συμφωνούσαν όλοι με το σχέδιό τους.

Προσοχή όλοι σας!

Ο κύριος Ουγκώ κι εγώ αποφασίσαμε, ότι την επόμενη Δευτέρα

οκτώ παιδιά, από τα πιο φτωχά του νησιού,

θα δειπνήσουν μαζί μας εδώ στο Hauteville House.

Μα, μητέρα, εδώ στο σπίτι μας;

Καταλαβαίνω να δείχνετε λίγη καλοσύνη,

αλλά να τα προσκαλέσετε εδώ στο σπίτι μας, όπου ζούμε...

δεν μπορώ να φανταστώ.

Τσαρλς, αγαπητέ, μην σκέφτεσαι έτσι.

Αυτή είναι μια ευκαιρία να δώσουμε κάτι περισσότερο από χρήματα.

Είναι να δώσουμε τον εαυτό μας.

Και έχουμε τόσα πολλά να δώσουμε.

Ναι ναι. Φανταστικά.

Πατέρα, σε παρακαλώ, λογικέψου.

Σκέψου τις επιπτώσεις.

Και κυρία Σίξτι, θέλω να τους σερβίρω το καλύτερο κρέας.

Θέλετε; Στα παιδιά;

Με άκουσες. Μόνο τις καλύτερες μερίδες.

- Όχι κατιμάδες! - Ναι. Εντάξει.

Σύντομα γίνονταν δείπνα κάθε εβδομάδα.

Στην αρχή, οι Ουγκώ προσκάλεσαν οκτώ παιδιά και μερικές μητέρες,

μετά 15... μετά 32.

Ο Βίκτορ ήταν ήδη αφοσιωμένος στα παιδιά,

αλλά τώρα... ήταν περικυκλωμένος από αυτά.

Un, deux, trois!

Κυρία Σίξτι, μερικές οδηγίες.

Το τραπέζι θα είναι ανοιχτό σε όλες τις εθνικότητες, και τα δόγματα

θα δίνετε σε όλους.

Και... για τις κενές θέσεις στα γεύματα,

να δέχεστε τα πιο φτωχά παιδιά πρώτα.

- Ναι, το έχω. - Και... κυρία Σίξτι.

Θέλω να μαζέψω μωρουδιακά σεντόνια για τις γυναίκες.

- Μωρουδιακά σεντόνια; - Για τι πράγμα;

Για τις μητέρες που έχουν μέσα τους παιδί.

Τα "μωρουδιακά σεντόνια", όπως τα αποκαλούσε η Αντέλ,

ήταν στην πραγματικότητα φασκιές.

Λόγω της γενναιοδωρίας των Ουγκώ,

εκατοντάδες μωρά φασκιώθηκαν με ασφάλεια,

το καθένα... μια υπενθύμιση του Θείου Βρέφους.

Όταν λοιπόν οι Ουγκώ ανακοίνωσαν

ότι θα έκαναν μια μεγάλη χριστουγεννιάτικη γιορτή,

κανείς δεν ξαφνιάστηκε.

Όμως η γιορτή δεν ήταν μόνο για παιδιά.

Ο Βίκτωρ κάλεσε επίσης δημοσιογράφους, ιερείς, καλλιτέχνες,

και άλλους ανθρώπους επιρροής από την Αγγλία και τη Γαλλία.

Αγαπητοί φίλοι, αυτό που κάνουμε εδώ είναι...

κάτι που όλοι μας έχουμε ευθύνη να κάνουμε.

Οπότε, σας προσκαλούμε να συμμετάσχετε μαζί μας.

Πράγματι.

Ελάτε, βοηθήστε, σερβίρετε.

Μερικοί το είδαν κυνικά

και αναρωτήθηκαν αν οι Ουγκώ απλώς προωθούσαν τον εαυτό τους,

αλλά η πλειοψηφία ένιωσε διαφορετικά και κατέγραψε τις εμπειρίες της.

Τα παιδιά συνοδεύονταν μέχρι την είσοδο από τις μητέρες τους.

Έμπαιναν χαρούμενα, χωρίς συστολή, σαν να ήταν δικό τους σπίτι.

Ναι, ναι. Και παρόλο που είναι σε άθλια κατάσταση,

οι Ουγκώ τους δέχονται με ανοιχτές αγκάλες.

Στην αίθουσα μπιλιάρδου, δώρα ρούχων απλωμένα στο τραπέζι.

Και έχουν ένα χριστουγεννιάτικο δέντρο

διακοσμημένο με παιχνίδια και δώρα μόνο για αυτούς.

Μετά, σε μια σιωπή που είναι εκπληκτική

λαμβάνοντας υπόψη πως είναι 40 παιδιά,

ο κύριος Ουγκώ τους απευθύνεται.

Αγαπητά μου παιδιά,

είστε αδερφάκια και αδερφές μου εν Χριστώ.

Δεν μου χρωστάτε τίποτα

μόνο...

θα πρέπει να είστε ευγνώμονες στον Θεό ψηλά,

τον Πατέρα όλων μας.

Έτσι, αν θέλετε να ευχαριστήσετε κάποιον για αυτό,

θα έπρεπε να είναι Εκείνος.

Αφού το μεγαλύτερο παιδί έκανε την προσευχή,

όλοι συμμετείχαν στην υπέροχη μαγειρική της κυρίας Σίξτι,

με ευγνωμοσύνη και χαρά.

Αλλά χόρτασαν με κάτι περισσότερο από φαγητό.

Χόρτασαν με αγάπη.

Με τον καιρό,

το 1/3 του εβδομαδιαίου οικιακού προϋπολογισμού του Ουγκώ

πήγαινε στην πληρωμή των δείπνων

και όλοι μέσα το σπίτι ασχολιόταν με την προετοιμασία τους.

Τι ενέπνευσε αυτή τη θυσία;

Από το παρατηρητήριό του,

ο Βίκτορ ένιωθε συχνά κάτι να τον παρακινεί.

Κάτι πέρα από τον εαυτό του.

Με όλο τον απέραντο αφρό των κυμάτων

και όλα τα υπέροχα σύννεφα του ουρανού κάτω από το παράθυρό μου,

οι σκέψεις μου χάνονται

μέσα σ' αυτή τη γιγαντιαία ταλάντευση του άπειρου.

Αυτό που δεν ταλαντεύεται

είναι η ψυχή μου,

πρόσωπο με πρόσωπο με την αιωνιότητα,

και η συνείδησή μου,

πρόσωπο με πρόσωπο με την αλήθεια.

Αυτή η αλήθεια ήρθε μέσω ενός εσωτερικού φωτός.

Αυτού που ο Βίκτορ βίωνε ως συνείδησή του,

που τον ωθούσε να αγαπήσει τους άλλους.

Αλλά γι' αυτόν, η αγάπη έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο

από την ζεστασιά της καρδιάς.

Τρεις μέρες πριν πεθάνει, έγραψε αυτά τα αθάνατα λόγια:

"Aimer, c'est agir"

"Aimer, c'est agir"

"Το να αγαπάς, σημαίνει να ενεργείς"

Είναι μια χρυσή κλωστή που διατρέχει όλο το έργο του Βίκτορ,

ειδικά στο "Οι Άθλιοι".

Πολλοί χαρακτήρες αγαπούν τόσο βαθιά

που θυσιάζονται για να βοηθήσουν τους άλλους

ακόμα και να τους σώσουν.

Και ο Γιάννης Αγιάννης,

ψάχνοντας να αγαπήσει τον καθένα,

χαρίζει τη ζωή στον εχθρό του,

σώζει το αγόρι που κάποτε μισούσε

και ρισκάρει τα πάντα να το φέρει στο σπίτι.

Για άλλα επτά χρόνια, κάθε εβδομάδα,

παιδιά και ενήλικες μαζευόταν στο Hauteville House

για δείπνο, και την ετήσια γιορτή των Χριστουγέννων.

Προερχόταν από διάφορες φυλές, θρησκευτικά δόγματα,

και πολιτικές πεποιθήσεις.

Σε ανταπόκριση στο παράδειγμα του Ουγκώ,

παρόμοιες προσπάθειες οργανώθηκαν στη Μεγάλη Βρετανία,

τις Ηνωμένες Πολιτείες και πολλές άλλες χώρες.

Όλα αυτά... ήταν η πρόθεση του Βίκτορ.

Δεν είπε ο Κύριος, "Αφετε τα παιδία ελθείν προς με";

Επιθυμία μου είναι

αυτή η πρόσκληση να γίνει καθολικά αποδεκτή.

Αυτό που κάνουμε δεν είναι μεγάλο πράγμα.

Είναι ένα εβδομαδιαίο γεύμα για άπορα παιδιά.

Δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι αδελφοσύνη.

Σπέρνει σπόρους ανθρώπινης αλληλεγγύης.

Και κάνει ειρήνη.

Όταν τα παιδιά έρχονταν γύρω από το τραπέζι του,

έτρωγαν σαν ένα.

Σαν τα ζώα στη φάτνη,

έβρισκαν ότι υπήρχε χώρος για όλους.

"Το να αγαπάς, σημαίνει να ενεργείς" είπε ο Βίκτορ Ουγκώ.

Όταν το κάνουμε,

δεν είμαστε ικανοποιημένοι να μένουμε σε απόσταση

ανοίγουμε με χαρά τις καρδιές μας, τα χέρια μας,

ακόμα και τα σπίτια μας.

Το θάρρος που χρειαζόμαστε για να το κάνουμε αυτό

πηγάζει από το φως στη φάτνη,

το παιδί που γεννήθηκε για όλους μας.

Γεμάτοι από την αγάπη Του,

βλέπουμε ο ενας τον άλλον ως αδέρφια που είμαστε.

Αγαπώντας, υπηρετώντας και αγκαλιάζοντας την οικογένεια του Θεού,

ανακαλύπτουμε το μεγαλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο απ' όλα:

Να δούμε ο ένας στον άλλο το πρόσωπο του Θείου Βρέφους,

ακόμα και... το πρόσωπο του Θεού.

"Εγένετο δε εν ταις ημέραις εκείναις"

"εξήλθε δόγμα παρά Καίσαρος Αυγούστου"

"απογράφεσθαι πάσαν την οικουμένην"

"και επορεύοντο πάντες απογράφεσθαι, έκαστος εις την ιδίαν πόλιν"

"Ανέβη δε και Ιωσήφ από της Γαλιλαίας"

"εκ πόλεως Ναζαρέτ εις την Ιουδαίαν",

"εις πόλιν Δαυΐδ, ήτις καλείται Βηθλεέμ"

"απογράψασθαι συν Μαριάμ τη μεμνηστευμένη αυτώ γυναικί"

"ούση εγκύω".

"Εγένετο δε εν τω είναι αυτούς εκεί"

"επλήσθησαν αι ημέραι του τεκείν αυτήν"

"και έτεκε τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον"

"και εσπαργάνωσεν αυτόν και ανέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη"

"διότι ουκ εν αυτοίς τόπος εν τω καταλύματι".

"Και ποιμένες ήσαν εν τη χώρα τη αυτή αγραυλούντες"

"και φυλάσσοντες φυλακάς της νυκτός επί την ποίμνην αυτών"

"Και ιδού, άγγελος Κυρίου επέστη αυτοίς",

"και δόξα Κυρίου περιέλαμψεν αυτούς"

"και εφοβήθηκαν φόβον μέγαν".

"Και είπενα αυτοίς άγγελος: Μη φοβείστε",

"ιδού γαρ ευγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλην",

"ήτις έσται παντί τω λαώ",

"ότι ετέχθη υμίν σήμερον εν πόλει Δαυΐδ"

"σωτήρ, ος εστι Χριστός Κύριος".

"Και τουτο υμίν το σημείον"

"ευρήσετε βρέφος εσπαργανωμένον, κείμενον εν φάτνη".

"Και εξαίφνης εγένετο συν τω αγγέλω"

"πλήθος στρατιάς ουρανίου αινούντων τον Θεόν και λεγόντων"

"Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη",

"εν ανθρώποις ευδοκία".

(Κατά Λουκάν 2, στίχοι 1-14)

Απόδοση - Επιμέλεια: mk59.gr