Original subtitles

Hey, hallo.

Dag, schatje. Ik mag vijf minuten bellen voor ik vertrek.

Dag, Tinne. -Dag, mama.

Ik ga vandaag vertrekken, dus na vandaag ben ik echt niet meer bereikbaar.

Amai, echt een uitzwaaicomité. Dat heb ik nog nooit gehad.

Het is de dag van de launch, dus ik vertrek binnen dit en even.

We mogen nog één keertje bellen en dan is het zover.

Dag, schattebollekes. -Papa.

Zit je in een helikopter? -Ik ga zo meteen vertrekken.

Niet met een helikopter, maar met een watervliegtuigje.

Een watervliegtuigje, wauw. -Cool, hè?

Er staat een heel goed team klaar voor als ik een SOS of iets,

of ook als ze me niet horen, dus je hoeft je geen zorgen te maken.

Heb je iemand om mee te praten als het wat moeilijk is, liefje?

Want je hebt het wel wat lastig, hoor ik.

Die ben ik nog aan het zoeken.

Het komt wel goed. Ik zorg goed voor mezelf.

En jij zorgt goed voor jou.

Wat gebeurt er? Gaat het? Gaat het lukken?

Wat is er?

Stanley? -Het is...

Het is het gemis.

Je hoeft je geen zorgen te maken om ons.

Er zullen ongetwijfeld heel veel dingen zijn

die een grote uitdaging gaan vormen, maar dat zien we dan wel.

Ik heb hier gisteren al geskinnydipt zelfs.

Ik wil wel meedoen.

Je mag niet te dik zijn.

Dikke knuffel.

Knuffel terug.

Geniet ervan en veel succes. -Ja, oké.

Maak er iets moois van. -Dat is goed. Merci.

Ik ga er toch voor, zoetje.

Dat moet je doen. -Maar dat wisten we, hè.

Dat moet je doen, schatje.

Laat je gaan. Amuseer je. -Oké.

Dag, liefste. -Dag, schattebollekes.

Dada. -Dada.

Hello world.

Dat is waanzin.

Timber.

The real shit.

De wind is echt...

Hemelsluis, open u.

Het is fucking koud.

Alleen zijn is eenzaam.

Er komt geen cameraploeg aan te pas. We zijn werkelijk alleen.

Alleen met jezelf in een ver, diep, koud bos.

We moeten het stellen met basisgereedschap.

Dit is echt zo veel zwaarder dan ik dacht.

Ik heb een vis. -Eten wat de natuur je geeft.

Ik heb vis gevangen.

We gaan er niet dik van worden.

Muizensoep. Wat doe ik hier toch allemaal?

Allee, jongen. Mijn eerste eten is er al uit.

Dat is gewoon zo'n confrontatie met jezelf.

Verdoeme. Fuck.

Verdomme. Godverdomme.

Ik had niet gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee zou hebben.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Waar zijn we aan begonnen?

Is het dat waard?

Oké, dit is echt wel mooi.

Wauw.

Eigenlijk had ik heel weinig beeld of idee van wat het programma inhield.

Dat is om stil van te worden. Mooi, heel mooi.

Je weet niet wat er op je afkomt.

Ik was daar nog nooit geweest, dus dat was wel spannend.

Je komt er met zeven andere mensen.

Je wordt samengelegd in een huisje.

Amai.

Je wordt gewoon uit je comfortzone gerukt.

Dat is ook heel afwachtend elkaar een beetje aanstaren:

wat gaat dit geven?

Ik denk dat ik meer gestresseerd was dan ik probeerde te laten uitschijnen.

Ik weet het niet. Je meldt je aan en je gaat door heel dat proces.

Je denkt: ooit.

En ineens ben je hier.

Ik denk dat ik heel hard onder de indruk was van daar effectief eindelijk te zijn

en te zien: oké, dit is echt aan het gebeuren of zo.

De muggen beginnen al.

Ik ben echt al drie keer gestoken.

Fucking hell.

Goedemorgen, Odin.

Hier zou je toch gewoon gaan wonen, maat.

Dat is zo helder.

In mijn ogen was dat een heel klein stukje Walhalla.

Ik word er mentaal stil van.

Echt, wauw.

Ik kende het programma van History Channel.

Elf seizoenen ondertussen, dus ik kende het programma wel.

Een uitdaging die ik moest aangaan.

Toen ik via de geruchtenmolen hoorde dat er zoiets zou aankomen,

dacht ik: daar wil aan meedoen.

Ik voel me hier wel thuis.

Dan weet je: de volgende drie dagen komt er een bootcamp

waar waarschijnlijk nog heel veel info gaat volgen.

Goed, allemaal.

Starten in zo'n avontuur, dat was veel informatie.

Ik ga mijn brilletje toch nodig hebben.

We hadden ons materiaal dat we mochten meenemen

en dan gaven de survivalinstructeurs, de experts, extra uitleg.

Is dit een lepel? -Dat is een lepel.

Zo een heb ik nog nooit gezien.

Lukt het? -Ja, ze zijn er weer uit gegaan.

Je leert de anderen met mondjesmaat kennen

en naarmate er uitleg gegeven werd, merkte je wel bij anderen op

dat ze wel heel veel kennis hadden.

Je molen staat nog los. Als je wil opspannen, dat gaat niet.

Ah, vooraan, de rem.

Weet je hoe je het moet vastmaken? -Ja.

Ik weet het niet.

En dat je een beetje platgeslagen wordt.

Dat je denkt: oei, hier weet ik gewoon niks van.

Of: dit heb ik nog nooit gedaan.

Ik laat het nu zien en ik kan het straks nog eens laten zien.

Ik kan straks nog een keer laten zien.

We kunnen er morgen over praten. -Dank je.

Dan is het zowat het geloof in jezelf niet willen verliezen

en aan de andere kant toch denken: wow, dit heb ik fout ingeschat.

Het is de twijfel die dan wel even toeslaat.

Hij is over.

Oké. Weg, alles.

Het zit vast. -Het zit echt vast.

Nu moet je voorzichtig zijn.

Als je het plots losmaakt, kan het zo... -Met de haak.

Ik hoop dat ik alles onthoud, maar ik vind het wel leuk.

Ik leer graag bij, dus...

Dat is ook altijd een beetje spannend, want dan moet je dingen

direct oefenen en ik heb altijd meer stress als het in groep is.

Als ik het alleen op mijn gemak kan oefenen, voelt het anders.

Ik vond dat heel pittig.

Het was het een na het ander. Het hield gewoon niet op.

How to's en you'd betters en dit zou goed zijn.

Wat is eetbaar? Wat is giftig?

Wat mogen we plukken? Waar moeten we afblijven?

Een boleet.

Maar die ga ik laten staan.

Hier, dat is veenmos. Wc-papier.

Ja, handig.

Wat je daar kan verwachten qua dieren, daar was ik ook mee bezig in mijn hoofd.

SOS calls, als er iets zou gebeuren, hoe we dat moesten doen.

Hoe we de gps moesten gebruiken.

Vooral ook heel technische info rond cameragebruik,

waar ik nul ervaring mee heb.

Daar zijn de eendjes weer.

Die komen ook genieten van de rust.

Ik ga deze ook aanzetten.

Je filmt jezelf en je vertelt op die camera wat je voelt en vindt.

Die andere camera's zullen ons wel registreren.

Daar moet je niet naar kijken.

Ik had er nog nooit mee gewerkt en ik wist absoluut niet wat dat zou worden

en hoe je dat moest doen.

Staat hij niet aan?

Nu wel, nu staat hij aan.

Film jezelf, Erik.

Wablieft? -Film jezelf.

Ah, mezelf.

Het moeilijkste vond ik mezelf filmen.

Jongere mensen zijn daar misschien rapper mee weg.

Ze maken ook meer filmpjes voor TikTok en noem het op.

Mensen van mijn leeftijd doen dat niet. Allee, ik toch niet.

Hola.

In de camera kijken en vooruitlopen is niet zo evident.

Record, hè. -Kijken of hij aanstaat.

Kijk. -Ja, goed.

Oké.

Oké, ja.

Dat was wel een confrontatie die eerste dagen, dat cameragedoe.

Ik zie het zo in mijn ogen: je bent niet op je gemak, Suzan.

Amai, ja. Ik moet even bekomen.

Wauw.

Geniet ervan. We zijn echt weg. -Dank je wel. Ja, dat is goed.

Dus ik mag mezelf filmen terwijl... -Je filmt jezelf.

Je mag ook een toertje draaien. Je ziet maar.

Maar niet te snel.

Oké. Dank je.

Alles vraagt wat oefening. Dat is bij mij in al die dingen die ik doe.

Een shelter bouwen is ook oefening.

Vissen is oefening. Camerawerk is oefening.

Jezelf laten zien is oefening.

Soms denk ik dus dat ik aan het filmen ben

en dan blijkt dat niet zo te zijn.

Af en toe ga ik nog klungelen met dat materiaal, mannen. Zoals nu.

Ik weet dat de zon daar staat. Dat is wel mooi.

De eerste dagen voel je dat filmen enorm.

Wie zet er nu zijn drinkfles voor de camera?

Emmanuel.

Het is niet gewoon filmen. Het is niet gewoon stappen en je camera pakken.

Nee, het is echt...

Ik ben nu hier. Wat is een goed beeld?

Waar moet ik de camera zetten?

Je bent niet met één camera bezig, maar met alle drie.

Technisch kijken naar juiste composities.

Ja, afstand, nabijheid.

Wat zie je nog? Hoe moet ik het in beeld brengen, voor, achter?

Dat was wat meer nadenken eigenlijk.

Oké.

Jij moet anders,

zodat je een beter zicht hebt.

De mooiste visie, niet alleen van jezelf, maar ook van waar je bent

en waar je effectief mee bezig bent.

Potverdikke, ik weet het niet.

Er is wel een beetje op gedrild.

Wat je doet, zorg dat we het hebben, want als jij het niet hebt, heeft niemand het.

Fuck.

Nu al?

Shit, man.

Ik heb een probleem.

Ik vind mijn GoPro niet.

Ik heb deze,

maar ik heb er nog eentje en ik vind die niet.

Ik ben die nu al kwijt.

Dus...

ik hoop dat ik hem nu vind.

Putain.

Hoe kan die fucking GoPro... Oh my God.

Overal zitten zoeken, zoeken, zoeken.

Daar kwam al een eerste punt negatief binnen:

ik ben hier nog maar een uur en ik verlies al een camera, een GoPro.

Ik heb meer dan een uur zitten zoeken.

Spoorloos.

Productie, het spijt me heel erg.

Die is gevallen.

Ik weet ook dat die tegen heel veel stoten konden.

Dus we moesten er niet echt voorzichtig mee zijn, bij wijze van spreken.

We moesten ze niet ontzien.

Zou ik jou...

in het water zetten?

Ga jij die golfslag overleven?

Blijf jij daar zo staan?

Je mag niet afdrijven.

Naarmate de tijd vordert, wordt het moeilijk

om een verse blik te blijven houden op wat je moet filmen.

Mannekes. De handen vol hebben we het hier...

met die camera's.

Ik wil daar gaan vissen of ik wil daar eens op verkenning.

Dan weet je op voorhand al: dan moet ik dat en dat meenemen,

zien dat ik een extra batterij bij me heb en...

Waarom ben je uitgegaan?

Soms doe je raar, meneertje Sony.

Zorg dat het opgeladen is, zorg dat je altijd een reservekaartje bij je hebt.

Dat is er echt wel ingedramd.

Dat is niet normaal.

Echt, jongen.

Ik heb heel veel gevloekt op die camera's.

Ik haatte die dingen en vooral dat geluidje: piep, piep.

Hoeveel keer ik niet heb voorgehad dat ik dacht:

nu heb ik gewoon de beste shoot ever.

Twee kanten, drie kanten, mooi gezet, perfect.

Echt, die fucking camera's, maat.

Daarnet viel die uit, nu valt die uit. Dadelijk deze. Wedden? Kijk.

Kijk, negen procent.

Echtig waar.

De camera moest je beste vriend zijn, een soort van dagboek.

Laat de zon maar schijnen, zou ik zeggen.

Dan gaan wij ontbijten.

Er was in het begin wel wat argwaan:

moet ik hier nu echt tegen een stuk materiaal gaan vertellen?

Dan ben je jezelf aan het filmen, dat is al confronterend.

Dan komt het wagonnetje van je treintje er nog achter:

dat komt later op televisie en iedereen gaat dat zien. Dat is...

Dat is speciaal. Daar zit ik nog in of zo.

Ik vind het er gewoon een beetje belachelijk uitzien, dat harnas.

Ik vind dat ik er al belachelijk genoeg uitzie.

Maar ja, durven gezien te worden, zeker?

Ik durf ook mijn muts niet af te zetten omdat mijn haar keivettig is.

Waarom laat ik je eigenlijk draaien?

Dan kan je zien...

dat ik er niks van bak.

Een ding... Een virtueel publiek dat er op dat moment helemaal nog niet is.

Hoe gaat dit overkomen? Hoeveel...

kwetsbaarheid mag ik tonen?

Of moet ik juist een beetje sterk blijven?

In je achterhoofd blijft dat spelen.

Ik denk: mijn moeilijke momenten zijn voor mij en mijn omgeving

en niet voor heel de wereld om te zien.

Nu was het: de camera liep en...

Ik weet het niet, dat gaf ergens wel wat...

niet per se comfort om dat te filmen, maar je voelde je minder alleen of zo.

Dat toestel is je dagboek.

Als je daar bent, op die plaats, in die omgeving, krijg je plots wel

ademruimte of zo.

Dat is echt een heel...

Voor mij was dat toch een heel pure manier van zijn.

En het feit dat je die ruimte krijgt,

dan kan je weer uitademen en zeggen: Wat voel ik hier eigenlijk?

Het is leuk om tegen jou te babbelen.

Dat is ook een leuke bezigheid.

Ik had heel veel aan de camera.

Dat is iets wat ik echt niet had verwacht.

Kom maar hier, vriend.

Zodat je me beter ziet.

Als je helemaal alleen bent, heb je geen manier om expressie te geven.

Daarvoor heb je iemand anders,

een andere persoon met wie je kan delen en vertellen.

Voor mij was dat die camera.

Ik ben echt zwart.

Dat was alsof ik praatte tegen mijn familie.

Dat was voor mij echt een connectie met de buitenwereld.

Zo.

Dank jullie wel.

Wacht, er moet een nieuwe batterij in.

Ja, doe maar.

Je bent daar zo goed in geworden, in filmen.

Ja, naar het schijnt. Wie had dat nu gedacht?

Ik ga praten in de camera.

Het is hier een prachtige laatste avond.

In prachtig gezelschap.

Dag, Ronald. -Dag, meisje.

We hebben eten gekregen dat we straks gaan klaarmaken op het kampvuur.

Patatjes en rendiersteak.

Het is een heel groot vuur, want ik heb nog keiveel brandhout

en dat mag allemaal op.

Het is heel fijn om op deze manier afscheid te nemen van mijn plekje,

in het mooiste gezelschap dat ik me kan voorstellen.

Mijn man. Zie hem stralen.

Ik straal ook.

Blijdschap, vreugde. Ik heb hem zoveel gemist.

Maar het was vaak een gevoel van diepe liefde.

Het is hier plots enkele graden warmer.

Ah, mijn man.

Hij is er altijd bij geweest, in alles wat ik deed.

Dus we hebben het eigenlijk samen gedaan.

Ik weet niet of dat helemaal doorbakken moet zijn.

Wacht, we hebben nog eens zoveel.

Een goed doorbakken en een saignant, is dat goed?

Dat is wel lekker.

Dan is dat klaar, zeker? -Ja.

Dan ga ik ook een stukje eten. Eerste vleesje...

Ja, smakelijk. Geniet ervan.

Amai, keilekker.

Amai, dat is goed.

Heel blij dat hij het gezien kan hebben.

Je kan dat wel beschrijven, maar het feit dat we hier met ons tweeën zitten...

Ik ben ook blij. -Het was een supermooie afsluiter.

Ja, dat jij hier nu ook bent, dat is wel zalig.

Goed idee.

Ik ga mijn bord uitlikken.

Allee, jong.

Amai. -Eet het maar lekker op.

Njam, njam. Lekker.

Hoe komt het dat je belt? Ben je gestopt, schatje?

Ja, ik ben gestopt, bolleke.

In het begin was het heel moeilijk omdat ik vroeg gestopt ben.

Ik ben normaal geen opgever.

Maar na een paar weken dacht ik: kom, het is nu zo. Het ging niet.

Ik heb besloten om te stoppen na dag vijf.

Maar ik had stress.

Stress voor wat mijn familie zou zeggen.

'Nu al? Hoe komt het?'

Het doet me plezier om je te horen. Ik was aan het wachten op je telefoontje.

Ik ben sowieso trots op je.

Ik ben blij en ik kijk ernaar uit om je terug te zien. Dank je.

Dank je. -Ik ben echt blij.

Hun reactie was echt magnifiek.

Ik hoor dat je geëmotioneerd bent. Dat raakt me.

Na al die maanden durf ik te zeggen dat ik er wel spijt van heb...

dat ik zo vroeg ben gestopt.

Dag, Tinneke. -Dag, papa.

Je ging toch niet bereikbaar zijn nu.

Ik heb dat nog meer sinds Alone dan ervoor, dat ik nog veel meer op mezelf ben

en minder de behoefte heb om constant bij mensen te zijn.

Het was wel zwaar, maar anders zwaar dan ik had gedacht.

Ik doe mijn werk supergraag. Ik geef graag training.

Maar ik zeg nu altijd: Mijn batterij is leeg en mijn hoofd is vol

en ik moet even alleen zijn, liefst in de natuur

om dat te kunnen uitbalanceren. Dat heb ik daar heel hard gemerkt.

Ik had mijn kinderen nodig.

Ik heb daar anderhalve week op moeten wachten omdat het dan pas

hun weekend was bij mij.

Hallo.

Dag, pruts.

Dag, lief. -Ik heb vanmorgen mijn breekpunt gehad.

Ik kan jullie niet meer missen.

Ik ben teruggekomen als een heel andere persoon.

Ik ben veel rustiger. Dat merk je waarschijnlijk ook aan mij.

Ik denk over veel meer na.

Ik ben niet meer die let's go,

maar eerder de ho, wacht even.

Misschien als ik het zo doe, is het beter. Dus echt wel...

voor mij als persoon, dank u wel.

Ik ben daar heel veel door gegroeid, wat misschien al jaren nodig was.

Ik fleurde helemaal op op het moment dat ik in die boot stapte

en weer omgeven was door mensen.

Dat ik die warmte voelde van mensen, dat ik gedragen werd.

Hiep hiep hiep... -Hoera.

Je mag de kaarsjes uitblazen.

Ik vond dat heel leuke dagen,

die paar dagen dat ik in het kamp gebleven ben voor ik naar huis werd gestuurd.

Cadeautje. Omi, mama, Boris en Felix.

Als ik het een dag langer had uitgezongen, was dat ginder geweest.

Foto's, want in alle drukte...

van de voorbereiding...

was het er niet meer van gekomen om een foto...

af te printen en mee te pakken.

Ja, een mens is geen...

eenzaat, of het is weinig mensen gegeven om dat te kunnen dragen, die eenzaamheid.

Ik miste jullie veel te hard. -Is het echt? Oh my God.

O, liefste. Schat, toch.

Ja... Ik ben al de hele tijd superemotioneel.

Ik ben misschien toch wel een sociaal beestje.

Voor dit programma, om het goed te doen, gaat het niet alleen om skills,

maar gaat het echt om wie je bent als persoon.

Dat is bij iedereen anders.

Iedereen heeft zijn eigen trauma's, om het zo te zeggen,

en die neem je ook mee. Die gaan naar boven komen.

Ik ben terug. Het is echt een geweldige ervaring geweest.

Ik heb zoveel bijgeleerd. Ik heb zoveel stukken van mezelf mogen zien.

Het is fucking moeilijk. Het is heel confronterend.

Als je erin zit, wil je eruit en als je eruit bent, wil je er weer in.

Ik merk nu ook hoe dat in mij leeft. Ik wil er terug in gaan.

Zie. Ja, kijk.

Die gordijnen echt.

Volgt het dan steeds dezelfde richting?

Ik weet het niet.

Jong, dat je hier bent.

Verdomme, ik had het in het snotje.

Wat chic dat jij gewonnen hebt. -Ja, dat is waar.

Ik denk dat ik een vallende ster heb gezien. -Ja, cool.

Dat je Alone ging winnen.

Dat moet ik niet meer wensen, dat heb ik al gedaan.

Hopla. -Wat moet je nog wensen?

Vele avonturen met jou.

Dat is een goede wens. -De rest van ons leven.

En genieten, veel genieten.

Ja.

Ik vind het fantastisch dat Ann het zo lang uitgehouden heeft.

Yes, yes. Ik ben blij.

Wat een mentale kracht zij heeft...

Chapeau.

Om een newbie te zijn, nijg chapeau.

Voilà.

Ik had het totaal niet verwacht, maar heel knap wat Ann gepresteerd heeft.

Dat heeft me heel fel veranderd.

Het echt veel meer in het moment leven.

Het is niet nodig om dingen uit te stellen. Doe het nu maar.

Mama. -'Mama.'

Ben je gestopt? -Ik ben gestopt, ja.

Waarom?

Oei, moet ik terug?

Ja, je moest winnen.

Het gaat niet om winnen, meid. Het is heel fijn geweest.

Maar het is goed geweest.

Hoeveel mensen zijn er nog in?

Je was de voorlaatste. -Wat?

Nee.

Nee, dat geloof ik niet.

Nee. Dat kan toch niet.

Nee, dat kan niet.

Dit had ik helemaal niet verwacht. Nee, absoluut niet.

Voorlaatste, joh.

Dat vind ik zo erg voor...

degene die er nu ook afgehaald wordt.

Shit, joh.

Dus door mijn beslissing moet die gewoon stoppen.

Ja, op dag 28, dat is zo...

ook een beetje vroeg.

Ik voel weer de tranen opwellen, hoe erg ik het vind

dat het door mijn beslissing stopt voor de andere.

Ja, die heeft niet zelf kunnen beslissen: dit is mijn traject geweest.

Dit is het einde.

Om iets met dat schuldgevoel te doen, dacht ik: ik schrijf het op.

Wauw. Ik vind het nu al tof, brieven.

Wie schrijft er nog brieven? Dat maakt me al emotioneel.

'Beste winnaar, allereerst...'

Ik wist niet voor wie het bestemd was,

dat was een beetje bijna een brief naar de onbekende soldaat sturen.

'...vond ik het zo ontzettend erg voor jou dat door mijn beslissing

jouw avontuur hier ook eindigde.'

Als ik dat lees van dat schuldgevoel, denk ik: maar nee.

Aan de andere kant...

Als ik mensen zulke dingen hoor zeggen, denk ik: dat is niet waar.

Maar eigenlijk ben ik zelf zo.

'Wat ben ik nieuwsgierig naar wie ik deze brief aan het schrijven ben.

Maar vooral hoe deze afgelopen weken voor jou

en de zes anderen natuurlijk geweest zijn. Dikke knuffel.'

Enig idee van wie het komt? -Het is een vrouwelijk handschrift.

Mag ik dat zeggen?

Van Ann? -Hij is van Ann.

Och? Wauw.

Zo goed voor Ann. Wauw.

Yes, dikke yes. Ik krijg er koude rillingen van.

Goed, jong.

Het is mijn allerlaatste dagboekmomentje,

want over enkele uren ben ik weg van dit plekje.

Ik ben superdankbaar dat ik hier nog een nacht mocht doorbrengen

en nog wel met de meest fantastische mens in mijn leven, Ronald.

Echt zalig dat hij hier kon zijn,

dat hij dit plekje zag en dat we hier nog een nachtje hebben kunnen doorbrengen.

Dus ik wil heel graag deze plek bedanken.

Het water dat ik mocht drinken,

de vissen die zich spontaan overgaven aan mij,

de vos die ik fysiek niet gezien heb, maar die sowieso...

heel aanwezig was.

Die vos kan nu hopelijk geruster de winter ingaan

met een paar gram meer na al die vis.

Leuk dat ik dat heb kunnen doen voor de vos.

Dank je, plekje. Dank je, plek.

Die zit voor altijd in mijn hart.

Als je zoiets doet, hoop je dat het je verandert, dat er een voor en een na is.

Daar gaat hij. Boompje.

Dank je, boompje.

Voor mezelf heb ik een beetje een rouwproces moeten doorgaan

omdat ik dacht: als ik daar ben, wil ik van alles doen.

En ik heb niet alles kunnen doen. Dat is wel een ding om te verwerken.

Ik heb dat avontuur gekregen en ik heb niet alles kunnen doen wat ik wou.

Dat is voor mij even moeilijk geweest. Dat geef ik toe.

Even denken.

Dat is haar ding, dingen creëren, dingen bouwen.

Kijk eens hoe mooi, dat balkje.

Dat is hoe ze leeft. Ze leeft op in de natuur.

Voetjes dicht bij de stoof.

Leven volgens het ritme van de natuur.

Cool, hè.

IJsjes voor onderweg.

Positioneren van de deur.

Het regent. Het gaat blijven regenen, dat is duidelijk.

Bah.

Ze heeft die tijd optimaal benut.

Ik denk dat ze dat rustig, stap voor stap, beetje bij beetje heeft opgebouwd.

Het hoeft niet groter te zijn. -Inderdaad.

De buitenkant doet aan een zomerhuisje denken.

Als je de details bekijkt, is er goed over nagedacht.

Geweldig.

Het is ongelooflijk hoe dit gemaakt is.

Je zou hier kunnen wonen. -Dat kan.

We zouden het kunnen verhuren. -Inderdaad.

Het is ongelooflijk.

Maar kijk ook hoe de muur is gemaakt.

Er komt geen zuchtje wind door.

De shelter van Suzan was een huis.

Je kunt daar lang in blijven wonen, echt.

Hier was een rendierbed.

De rendierhuid lag op de vloer als een tapijt.

Hier lag de bivy bag die met deze takken gevuld was.

Zacht. -Ze sliep op zo'n dik matras.

Dat was misschien zelfs beter dan mijn matras thuis.

Heeft het lang geduurd om dit te maken?

Dit was klaar na de eerste week. -Juist.

Ongelooflijk.

Het raakt me wel om die shelter te zien omdat...

Ik voel dat het is wat ik nodig had...

en waar ik ook enorm naar verlangde.

En zij doet dat gewoon.

Ze had een duidelijke visie.

Binnen die tijd en het feit dat...

Ze had vast ervaring met bouwen, want zo'n hut maken,

dat doe je niet als je voor de eerste keer bouwt.

Een mooie plek.

Ze had...

alles wat ze nodig had om hier veel langer te blijven.

Met gemak. Dit is erg indrukwekkend.

Ik weet wel... Die plek is wel vrij guur, of onguur.

Dus als de winter daar binnenkomt, wordt het wel heel pittig.

Ergens had ik dat verlangen wel om mezelf naar het randje te drijven

en er wat over te gaan om te zien hoelang ik het volhoud, maar misschien...

Misschien was het niet nodig om jezelf tot het uiterste te drijven.

In mijn hoofd dacht ik: dag 43 of 45, dat zou zeker gelukt zijn.

Zo, mijn sheltertje is bijna helemaal opgeruimd.

Mijn visjes hangen hier nog, dus die ga ik wel meenemen.

Ik zal daar thuis nog van eten, zeker, dan maar?

Nog een voorraad hout. Ik had heel veel voorraad.

Mijn kacheltje heeft ook goed dienst gedaan.

Dus ik ga het nog een laatste keer...

vegen, zodat we het hier toch proper achterlaten.

Ik ben wel klaar om afscheid te nemen eigenlijk.

Dag, huisje.

Het kan weer opgaan in de cyclus van andere dingen.

Er kunnen beestjes in gaan wonen en zo.

Merci.

Ik heb veel geleerd door die shelter te bouwen, heel veel.

Maar ik vond het superleuk om te doen.

En hij werkte echt goed. Wind- en waterdicht.

Mijn schouw ziet er niet uit, maar ze heeft heel goed gewerkt.

Ik ben er toch fier op.

Dag, plekje. Dag, scheve bomen. Dag, piepende bomen.

Dag, specht.

Dat was nodig voor mij als afsluiter.

Een rustig afscheid.

Als je daaruit geplukt wordt, is het misschien drastisch.

Ik ben blij de plek gezien te hebben en even mee te hebben mogen voelen.

Je fantastische shelter te zien.

En de rendieren aan de overkant daar.

En fier te zijn. -En fier te zijn.

Ronald zei: Ik wist wel dat je ging winnen.

Het voelt wel goed, natuurlijk. Het is wel...

een krachtig iets om te voelen: yeah, ik heb gewonnen.

Ik heb nog niet veel gewonnen in mijn leven

of ik ben nog niet vaak de beste geweest in iets of zo.

Ik weet niet welk effect het gaat hebben.

Maar ik ben wel blij dat ik het gedaan heb en ik ben wel fier.