Original subtitles

Het voelt nog steeds vreemd om stop te zeggen.

Iets in mij voelt weerstand.

Ik zou niet weten wat mij hier voor de rest nog houdt.

Je kunt blijven verdergaan en doen, maar op een gegeven moment

is het helemaal fijn.

Nu voel ik wel ergens dat ik een beetje wil wenen

en dat ik naar huis wil.

Hello world.

Dat is waanzin.

Timber.

The real shit.

De wind is echt...

Hemelsluis, open u.

Het is fucking koud.

Alleen zijn is eenzaam.

Er komt geen cameraploeg aan te pas. We zijn werkelijk alleen.

Alleen met jezelf in een ver, diep, koud bos.

We moeten het stellen met basisgereedschap.

Dit is echt zo veel zwaarder dan ik dacht.

Ik heb een vis. -Eten wat de natuur je geeft.

Ik heb vis gevangen.

We gaan er niet dik van worden.

Muizensoep. Wat doe ik hier toch allemaal?

Allee, jongen. Mijn eerste eten is er al uit.

Dat is gewoon zo'n confrontatie met jezelf.

Doeme. Fuck.

Verdomme. Verdomme.

Ik had niet gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee zou hebben.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Waar zijn we aan begonnen?

Is het dat waard?

Ik moet jullie echt iets zots tonen.

Ik had dit niet verwacht,

compleet niet.

Het sneeuwt.

Het is fucking september. Hoe fucking raar is dat?

Het voelt gewoon...

als een leuk cadeautje.

Voetjes in de sneeuw.

Mijn muts.

Wauw.

Dat is fucking mooi.

Het is zo zot dat ik zo emotioneel word, gewoon van sneeuw.

Ik had het nooit verwacht. Ik wist het zelfs niet.

Ik zag sneeuw en ik zei: O, het sneeuwt.

Oei, ik kan geen besjes meer eten nu.

Oei, dat is wel heel jammer.

Ik kan ze niet vinden.

Het is al even een verlangen van mij om een magische winter mee te maken

en hier voel ik de rust, de kalmte en de stilte van de winter.

Dat raakt iets dieps.

Het is mooi visweer.

Allee, winters Lapland.

Maar echt, jong. In België is het dan zo'n tritske en hier...

Je hoort hem ook gewoon kraken.

Schitterend gewoon.

Een ontbijtje in de sneeuw.

Dat gaat drie keer zo lekker smaken.

Wauw, man. Als het zo blijft sneeuwen, ligt er straks 30 centimeter.

Wel blij dat ik dit mag meemaken.

Dat is toch nog een extraatje. Dag vijftien.

Kijk.

En we hebben sneeuw.

Dat is toch wel al wat.

Sneeuw.

Ik vind dat sneeuw een landschap zo hard verandert.

Alles wordt zo stil en zo cosy.

Ik vind dat wel tof.

Het kraakt wel onder de voeten.

Het was gewoon... Ik had niet verwacht dat het nu al ging sneeuwen.

Ik heb vis nodig.

Komaan, Moeder Aarde, geef me een visje.

Dan kan ik nog een beetje langer blijven.

De eendjes zijn er.

Kijk, dat is een familie eendjes die altijd langskomt.

I want to... I want breakfast for free.

Dit is niet gratis. Ik ben aan het werken voor mijn eten.

Maar toch is het gratis, want ik hoef er niet voor te betalen.

Oké, mijn handen beginnen het koud te krijgen. Fuck.

Het zal maar kort vissen worden.

Mannekes, het is koud.

Het doet me denken... Als je als kind een hele dag met sneeuw had gespeeld,

had je ook vuurrode handen.

Man, man.

Schapenvelletjes of huiden, vachtjes in de sneeuw leggen

is een oldskool methode om ze te reinigen, evenals tapijten.

Kijken of het ook met sokjes gaat.

Mijn sokjes zijn wel vuil. Deze.

Deze...

laten ondersneeuwen.

Het is al de moeite.

Eens zien...

of het iets wordt.

Het koud hebben, honger hebben

en volledig dat natte gevoel over je heen hebben,

dat is niet plezant.

Ik heb juist al drie uur staan vissen zonder resultaat.

Dus als ik vanavond geen eten heb,

is het sowieso gedaan.

Soms moet je grenzen ook niet overschrijden en dat is misschien

ook wel de les die ik hier moet leren, om niet over mijn limiet heen te gaan.

Als je thuiskomt van je werk, dat is niet erg.

Je springt onder een warme douche en je doet je pyjama of iets anders aan

en het is klaar.

Maar om dan te weten: ik zit terug in de kou en er is geen eten.

Dat is geen fijne gedachte.

Mocht ik mijn regenkleren kunnen drogen, zou ik heel graag nog verder gaan,

maar ik voel dat die kleddernat zijn.

En in de shelter gaat het niet drogen.

Dat betekent morgen opnieuw natte kleren om te beginnen.

En is het dat waard?

Auw.

In de kou en nattigheid kan je niet goed kracht zetten.

Zo, een beetje genieten van het vuurtje.

Mijn voeten opwarmen, man. Ze zijn echt aan het bevriezen.

Er is ook een stemmetje in mijn hoofd:

mijn shelter is niet goed, het regent binnen.

Ik kan me hier ook niet helemaal opwarmen.

Ik ben aan het vechten tegen mezelf. Ik doe niks meer met de stukken,

met het mentale spel. Het wordt een gevecht.

Het is niet meer een leerschool.

Verdomme.

Maar nee, het is helder, ik stop. Het is gedaan.

Het voelt nog steeds vreemd om stop te zeggen.

Iets in mij...

voelt weerstand.

Mijn spirit wil nog verder... Mijn spirit wil verder doen.

Wil er helemaal voor gaan.

Mijn hart en geest zeggen dat het genoeg geweest is.

Nu zit ik weer in twijfel of ik het wel moet sturen of niet.

Verdomme.

Kloteboel.

Dag, Suzan. -Hoi.

Hoe gaat het? -Goed.

Oké. Geen grote problemen, geen zorgen?

Nee. -Je ziet er goed uit.

Ik voel me ook goed. - We gaan je gewicht controleren.

Zeventig. - Zeventig, oké. Dat is ongeveer hetzelfde.

Oké.

Ik zou je shelter graag zien, want het ziet er mooi uit.

Het is nog niet klaar.

Lieve hemel.

Zoiets heb ik nog nooit gezien.

Allee, jong. Allee.

Ga je hier heel de winter blijven?

Wellicht niet. Ik weet niet hoelang ik ga blijven.

Ik weet het niet.

Ongelooflijk.

Ik word altijd superverlegen en ongemakkelijk bij complimenten.

Ik weet dat het stom is, want ik wil het gewoon aanvaarden.

Ik wil dat met fierheid dragen, een compliment

en toch lukt me dat vaak niet.

Je doet het heel goed. -Dank je.

Tot ziens.

Daag. -Hou je goed.

Dag, Ann. Hoe gaat het? -Goed, dank je.

Het is fijn je weer te zien. -Alleen een beetje nat.

Ik voel dat mijn lichaam zwak wordt.

Een gebrek aan energie? -Ja, als je iets doet, ben je buiten adem.

We gaan je gewicht controleren.

63. -63, oké.

Je hebt een mooie shelter. Heb je het warm kunnen maken?

Nee.

Het zou goed zijn als je een haard in je shelter had.

Ik ben bang dat de rook in de shelter zou blijven hangen

en dat ik moet hoesten. -Het zou helpen als je een opening hebt.

Hier, bijvoorbeeld. De lucht komt dan binnen en gaat weer naar buiten.

Iets zoals... -Een soort tunnel.

Binnen moet er ook lucht zijn, zodat de rook naar buiten gaat.

Maar dan moet ik mijn shelter op elk punt openmaken.

Dat is een mogelijkheid.

Bij mijn volgende bezoek hoop ik dat je een haard in je shelter hebt.

Ik hoop het ook.

Dan kan je binnen iets komen drinken.

Tot ziens. -Dank je.

Ja, ik heb bezoek.

Dat is wat ik wou, de dokter zien.

Het komt goed.

Dag, Emmanuel. -Hallo.

Hoe gaat het?

Ik wilde stoppen vandaag. -Echt waar? Oké.

Ik wilde vragen hoe het gaat sinds de vorige keer.

Ik heb gedaan wat ik hier wilde doen. Nu heb ik het gevoel dat ik doorga,

maar dat ik het niet meer voor mezelf doe en dat was wel de bedoeling.

Ik ben er klaar mee. -Je bent er klaar mee, oké.

Ik ben aan het vechten en dat is niet wat ik wil.

Het is niet meer opbouwend.

Dat geeft me geen goed gevoel. Mijn hart zegt nee.

Ik wil nog graag blijven. Mijn instinct zegt om ervoor te gaan.

Mijn hart en verstand zeggen dat ik mijn limiet bereikt heb.

Als je denkt dat je mentaal je limiet bereikt hebt, respecteer ik dat.

Het is voorbij.

Oké. Geef me een knuffel.

Ik respecteer je...

Dank je. -Graag gedaan. Het is in orde.

Ik heb veel gedaan. Ik ben heel blij.

Blij en verdrietig.

Ik ben ook helemaal klaar om weer in het leven te stappen.

Ik wil weer stralen.

We gaan naar huis. -Ja.

Deze ervaring heeft me zo veel stukken van mezelf getoond.

Stukken van mezelf die ik al kende, maar nu ben ik ermee aan de slag gegaan

om nog beter voor mezelf te zorgen.

En echt dankbaar te zijn voor dit leven,

voor alle schoonheid die er in mijn leven is en in ons leven.

De steun van elkaar.

Er zijn zoveel dingen gebeurd hier, zoveel gegroeid.

Merci.

Ik ben heel blij met deze ervaring.

Het is zo vreemd.

Op het water.

Een heel andere blik vanaf hier.

Dat is nog een goede.

Die op zijn plek.

Ik hoor een beest, maar ik zie het niet.

Daar zit het. Het gaat bijna weg.

Hoor je het?

Nu is er niks meer te zien of te horen.

Dat is jammer.

Wat veranderingen gedaan, wat hout gekliefd.

Dat ligt fijn te drogen in het zonnetje en dicht bij het vuur.

De vullingen van mijn laarzen staan hier.

De shelter staat ook goed open,

zodat daar ook wel wat lucht en misschien wat warmte in kan.

Het zal niet veel zijn. Ik ga mijn shelter niet verwarmen met vuur.

Ik weet nog altijd niet of het zou lukken om hem waterdicht te houden

en vuur te maken.

Ik wil dat risico niet nemen op natte spullen.

Alles is hier vatbaar voor vuur. Ik ben zo'n goede slaper.

Ik wil niet al brandend wakker worden. Dus ik doe het op mijn manier.

Ik heb al wat voorbereidingen gedaan.

Dit is al een nieuwe vuurplaats die ik ga gebruiken.

Hier alles al weggeschept

van turf.

Dan heb ik daar een soort van muurtje gebouwd.

De bedoeling is dat ik daar mijn houtmuur ga maken

en dat ik mijn tarp op die manier laat aflopen.

Ik ga hier toch ergens iets over dat vuur heen moeten spannen

om het vooral ook uit de wind te kunnen zetten

en om 's avonds niet in de kilte in je shelter te zitten.

Die steen beschermt me al, die shelter beschermt me al.

Dat is een beetje denken geweest.

We gaan eens kijken wat dat geeft.

Voilà.

Maar ik ben er blij mee. Het ziet er heel goed uit.

Cosy, zou ik zeggen.

Happy me.

Wel koude handen.

Iets vreemds.

Er ligt hier zo'n boomstam en dan daarin allemaal besjes verstopt.

Het is duidelijk dat ik hier niet alleen ben, dat is wel leuk.

We gaan nog eens proberen met het visje iets te vangen.

Daar kan ik iets verder mee gooien.

Eens kijken wat het geeft.

Ik was juist aan het denken: ik heb voor mezelf altijd gezegd

dat 21 dagen voor mij de max zou zijn. Gewoon, dat zou...

Dat had ik nooit zelf durven te denken om 21 dagen te kunnen overleven op mezelf.

Vandaag is het dag twintig en dan denk ik: gaat het echt de laatste dag zijn?

Ga je dan morgen zeggen dat het gedaan is?

Terwijl je weet dat je eigenlijk nog meer kunt.

Aan de andere kant ben ik ook naar hier gekomen

om grenzen te leren stellen,

dus ik zit zo wat in een dilemma: ga ik nog verder?

Maar 21 dagen...

Dan denk ik: het zou misschien fijn zijn om er nog een aantal dagen bij te doen.

Ik weet het nog niet.

We komen dichter bij het plekje voor vos.

Eens kijken of hij goed gegeten heeft vannacht.

Het kan zijn dat het al diepvriesvisjes waren tegen dat hij voorbijkwam.

Ja, ze zijn allemaal weg.

Geen visje achtergebleven.

Ik zie mijn medebewoners hier niet altijd.

Vos nog niet gezien. Maar ze zijn er dus wel.

Amai, daar kan je al eens vis tegen zeggen.

Hoe groot zou jij zijn, 50 centimeter?

Ho, jong.

Dat is al een mooi vangstje.

Visje, ik doe dit niet graag, maar ik ga je met een steen op de kop moeten slaan.

Ik ga dat heel koelbloedig proberen te doen.

Nu is het gedaan, denk ik.

Ja, visje, je moet me zo erg niet aankijken.

Ik kan er ook niet aan doen dat ik honger heb, jong.

Eigenlijk is dat wel jammer.

Maar een mens moet ook leven, eten.

Allee, jong, dag 21 en zo'n dikke vis.

Wie had dat gedacht?

Nu moet ik nog blijven om je op te eten.

We hadden gedacht om te stoppen, hè, vis.

Het doel bereikt, 21 dagen, maar...

Dat is het lot dan maar, denk ik.

Het moet zo zijn.

Dit zijn de momentjes die ik thuis te weinig doe.

Gewoon even het pauzeknopje indrukken, stilvallen, genieten.

Ik ga naar het bos, kijken voor een boom om te verzagen.

Dat is zot, want je legt een voorraad brandhout aan.

In het begin lijkt dat logisch: veel brandhout.

Nu begin ik te denken: hoeveel? Hoelang wil je hier blijven?

Die vraag is wel veranderd. Eerst was het: wat doe ik in godsnaam hier?

Of: waarom ben ik hier?

Of ja...

Wil ik hier wel zijn? Ja, zoiets.

Nu is het: hoelang?

Ik wil precies stoppen met zagen over hoelang ik hier nog ga blijven.

En ik wil ook...

stoppen met zagen over eten.

Allee, eten... Over niet eten.

Maar ik heb echt veel meer zin om te eten nu.

Nu heb ik echt zin om te snoepen en zo.

Dat is wel een wens van mij, mijn relatie met eten verbeteren.

Dus dat komt goed, ik voel het. Dat is goed.

Dat is fijn.

Het moet toch iets opleveren om hier te zijn.

Dat zal wel.

Ja, het zit er wel in. Dat vind ik een mooi vooruitzicht.

Dat is tof.

Ja.

Wow.

Hoe chic is dit.

Wauw, hier ben ik blij mee.

Ik hoop dat ik die mee naar huis mag nemen.

Dat voelt als een medaille van de 24 dagen die ik gehaald heb.

Morgen dag 25 en we zullen zien wat we doen.

Ik kom hier nog eens genieten van het mooie uitzicht.

De zonsopgang in wording.

Mijn besluit staat vast voor vandaag: ik stop met dit avontuur.

Het is heel mooi geweest.

Maar het is echt wel... Het is oké.

Ik voel me er helemaal oké bij. Mijn doelen zijn bereikt, dus...

ik zou niet weten wat me hier voor de rest nog houdt.

Je kunt blijven verdergaan en doen,

maar op een gegeven moment is het helemaal fijn.

Zo voelt het voor mij, dat het helemaal klaar is.

Het bootje mag komen. Ze mogen me komen halen.

Het moet dag 25 zijn om te ontdekken

dat ik mijn kachel ook kan gebruiken als verwarmd bankje.

Terwijl ik een voetbad kan nemen.

Zalig. Gewoon rustig zitten en nietsdoen.

Warme voeten.

Zo eens een dagje helemaal zelfzorg.

Ik ga mijn trui weer aandoen.

Straks misschien meer...

Wacht. Ik ga hem uitzetten.

Dat is niet handig.

Ik kan niet uit mijn bad komen.

Hallo.

Hallo. Dag, Tom.

Het stopt hier voor mij. Het is heel mooi geweest,

maar het is heel... Het is oké.

Je mag me komen halen.

Goed, tot straks.

Ja, dag.

Het is nu de middag van dag 25. Voor mij een feestdag, een rustige dag.

Ik denk ook veel aan Ronald, want we zijn exact een maand getrouwd vandaag.

En ik moet hem al 28 dagen missen.

Hij is mijn steun en toeverlaat,

mijn vaste anker, mijn wortels.

Maar ook diegene die mij meeneemt op avontuur.

Een ontembare ziel waarvan ik heel veel kan leren.

Ja...

Nu komen er traantjes.

Ronaldje.

Ik ga ze erbij nemen.

Ik had inderdaad die twee botjes.

Dat is Ronald, dat ben ik.

Allee, hij is iets breder dan dat. Ronald is breedgeschouderd en stoer.

Er ligt nog een ander botje en dat is de kat, Odil.

Dat zijn wij drieën.

Ik vind dat wel zot. Ik ben zo dankbaar dat die liefde bestaat.

Nu voel ik wel ergens dat ik een beetje wil wenen

en dat ik naar huis wil.

Ik weet het niet goed.

Ja, het is mooi geweest. Miljaar, man.

Wie had dat gedacht?

Ik niet in mei,

toen ik me inschreef of mijn filmpje stuurde.

Maar ja...

We hebben het hier toch maar 25 dagen uitgezongen, dus ik ben tevreden.

Met opgeheven hoofd stap ik straks op de boot.

Daar is de boot.

De taxi. Schitterend. Laat ze maar komen.

Ik zal ze tegemoet zwaaien.

Het is gewoon een geweldig avontuur geweest.

Nooit durven te denken.

Maar eigenlijk ook nooit me slecht gevoeld of zo.

Het was... Ik heb echt genoten.

Op een hoogtepunt mag je stoppen.

Ik ben ook naar hier gekomen om...

wat grenzen te leren voelen.

Dat is niet gemakkelijk voor mij. Dat is een heel groot werkpunt.

Altijd er maar overheen gaan. Ik hoop echt dat ik daar

mijn les uit geleerd heb

en dat ik nog heel vaak mag denken: Ann...

Niet altijd maar blijven doorgaan

en soms als een kip zonder kop thuis rondlopen.

Ik ben heel content.

Ik voel dat de ontlading volgt,

maar ik heb het hier reuze naar mijn zin gehad.

Oké. Dank je.

Ik vind dat de missie helemaal compleet is.

Het is voor mij helemaal oké geweest.

Ik heb geen seconde spijt, echt niet.

Noch van te stoppen en noch van deel te nemen.

Het is een fantastisch avontuur geweest.

Het is nu dag 26. Het is al laat in de ochtend.

Ik heb lang gesnoozed.

Ik zie ook daar...

sneeuw.

We zullen eens gaan kijken.

Wauw.

Ja, dat is...

Het sneeuwt.

Het is nog geen dik tapijt, maar het is wel...

aan het dwarrelen.

Ik zie rendieren.

Zot, daar een helemaal witte.

Ja, cool.

Ochtendzicht.

Ja, het is hier stil.

Ik wil even stilstaan bij deze heel bijzondere boom.

Het zijn twee dennen.

De ene groeit, zoals je ziet, hier aan de voet naast de andere.

En daar gaan ze in een zotte omhelzing.

De kleine helemaal in de schaduw van de grotere.

Maar hij geeft niet af.

Zot, hè.

Ja...

Die bomen, jong, die zijn heel taai. Taai.

Maar om hier als boompje te kunnen bestaan,

moet je net wel robuust zijn.

Op zich houd ik het hier ook wel nog lang vol.

Misschien ben ik ook...

niet zo heel stiekem een robuust, taai vrouwtje.

We dwalen verder.

Dit is een plekje waar de zon een beetje schijnt.

Dus ik ga in de zon besjes plukken.

Er staan hier eigenlijk niet zo superveel.

Eigenlijk was het Ronald die wilde meedoen aan Alone.

Nu zit ik hier.

Is dat even omgedraaid geworden.

Alone, ik doe dat voor mezelf en voor niemand anders.

Maar uiteindelijk wil ik wel winnen.

Maak ik kans om te winnen?

Ik weet dat hij helemaal achter mij staat.

Mijn grootste supporter.

Dan denk ik ook...

Dag 28. Ik wil er echt wel dertig en eigenlijk kan ik langer ook.

Ik voelde al iets... Er hing iets in de lucht.

Dat is een rare kraai.

Ik hoor die roep en ik weet maar één iemand die dat doet.

Zalig.

Ik had het al gedacht.

Ronald.

Ho jong, nu krijg ik wel een hartaanval.

Hallo. O, Ronald.

Ik heb je zo gemist.

Allee, welkom.

Proficiat, meisje.

Ja, dank je. -Had je het verwacht?

Ja. Eigenlijk wel. -Goed zo.

Nee, nee. Het kon. -Kom, haal die twee vingers uit je neus.

O, jong.

Allee. Ik heb het veel te warm nu, veel te warm.

Wow, yeah.

Gewonnen.

Dat is een heel nieuw gevoel voor mij.

Ik dacht: ik blijf tot dag 42 en dan ga ik wel zien.

Nu heb ik wel dertig niet gehaald.

Nee, het is goed. Ik vind het niet erg.

Ik heb het echt gedaan met mijn kunnen. Het is niet door...

Het is niet toevallig omdat ik chance heb gehad of weet ik veel wat.

Het is echt ook wel een erkenning: ah ja...

ik kan het en ik heb het geen moment echt moeilijk gehad.

Kom. O, jong. Amai, je zweet ervan.

Ik heb hem zoveel gemist, mijn man.

Hij is er altijd bij geweest, in alles wat ik deed.

Dus we hebben het eigenlijk samen gedaan.

Dus dat is mijn huisje. -Tof.

Ja? -Ja, zeker.

De houtstapel, amai. -Dat is mijn houtstapeltje.

Binnen is er nog meer. -En botjes.

Ja, botjes.

Wauw.

Ja, dus hier woon ik.

Dat zijn mijn gerookte visjes. -Ho, jong. Amai.

Ik had nog genoeg, want ik eet er tien per dag.

Dus ik kon nog een tijd voort.

Dat waren wij, twee botjes die ik gevonden had.

En dat is Odil. Die stond op de schouw.

Voilà.

Ja, ik heb nog een tattoo.

Cool, hè. -De streepjes zijn het aantal dagen.

Voilà.

Het ziet er jouw huisje uit. -Ja?

Ah ja.

Wil je naar huis?

Of? -Of blijf ik nog een nacht hier?

Ah. O ja, dat kan ook.

Dat weet ik niet. Ja, dat is goed.

Ik heb nog keiveel brandhout.

Onze huwelijksreis is alleen in het bos.

Dus op die manier is het voor mij dan wel bijzonder.

Ik ben mega-ontroerd

doordat mensen zo hard geloven in mij, meer dan ik in mezelf geloofde.

En dat zij gelijk hadden en ik ongelijk met mijn onzekerheid.

Voor mij is het een bevestiging dat ik goed bezig ben en dat is fijn.

Ik zit op het juiste pad.

Ik leef het Suzan-leven. Ik ben mezelf.

Ik mag tevreden zijn met mezelf. Ik mag fier zijn op mezelf.

Het is hier plots enkele graden warmer.

Wel chic dat je gewoon...

Ja, op dag 28, dat is zo...

ook een beetje vroeg.

Dag, Tinneke. -Dag, papa.

Je ging toch niet bereikbaar zijn.

Ik miste jullie veel te hard.

Wat?

Nee.

Eigenlijk had ik heel weinig idee van wat het programma inhield.