Original subtitles

What the fuck maakt het allemaal nog fucking uit, Emmanuel?

Waarom ben je hier nog?

Je blijft maar zeggen dat je klaar bent en je stopt niet.

Waarom?

Je bent er klaar mee.

Waar the fuck wacht je nog op?

Wanneer is het gedaan?

Weet jij het?

Hello world.

Dat is waanzin.

Timber.

The real shit.

De wind is echt...

Hemelsluis, open u.

Het is fucking koud.

Alleen zijn is eenzaam.

Er komt geen cameraploeg aan te pas. We zijn werkelijk alleen.

Alleen met jezelf in een ver, diep, koud bos.

We moeten het stellen met basisgereedschap.

Dit is echt zo veel zwaarder dan ik dacht.

Ik heb een vis. -Eten wat de natuur je geeft.

Ik heb vis gevangen.

We gaan er niet dik van worden.

Muizensoep. Wat doe ik hier toch allemaal?

Allee, jongen. Mijn eerste eten is er al uit.

Dat is gewoon zo'n confrontatie met jezelf.

Doeme. Fuck.

Verdomme. Verdomme.

Ik had niet gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee zou hebben.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Waar zijn we aan begonnen?

Is het dat waard?

Heel de nacht lang heeft het gestormd.

En geregend, gegoten.

Ik moet me echt uit mijn bed slepen.

Ik heb er de energie en motivatie niet voor.

Ik heb honger. Ik heb niks meer te eten.

Ik ben zo blij dat het vuur aan de gang is.

Na een halfuur potteren is het weer gelukt.

Het zal wel een kwestie worden van erbij te blijven en het laag te houden.

De wind speelt overal.

Kom, actie.

Vrolijk blijven, Fre. Blijven vechten.

Ik ga het visnet eens checken.

Ik was gisteren wel vergeten om mijn touw, dat waarschijnlijk vissen afschrikt,

omhoog te doen.

Dus we gaan zien...

of er iets in zit. Ik hoop het wel.

Niks erin?

Oké.

Shit.

Een beetje een teleurstelling, maar dat is oké.

Maar ik heb dat niet onder controle, dus het is oké. Het is alleen jammer.

Ik had graag nog iets van lekkere vis gewild.

Voilà.

Het heupgezicht heeft een plek aan de...

kant gekregen die op het meer uitkijkt.

Zo kijkt die naar...

de bezoekers die komen. Het is een soort waarschuwing.

Nee, ze zijn wel welkom.

Ja, het is mijn uitkijkheup.

Dat zijn die twee... Ik denk dat het voetbeentjes zijn

die ik gevonden heb.

Die krijgen hier een mooi plekje aan de haard.

Want als ik die twee zo zie staan samen,

dan denk ik altijd aan Ronald en mij.

Dat zijn wij.

Ik mis je, Ronald, en ik denk veel aan je.

Ik ga nog even dicht bij het vuur kruipen en iets warms drinken...

en kijken naar ons.

Mijn onderkomen van de eerste dagen.

Om mijn donut af te krijgen.

Past hij?

Voilà, zo gaan we dat doen.

Ik ga die raft maken.

Ik begin eraan.

Dit is de enige manier voor mij om op het water te gaan,

mijn net ver genoeg het water in te krijgen, waar de grotere vissen zijn,

zonder dat ik moet zwemmen.

Maar ik ben aan het strompelen

dat het geen naam heeft.

Duizelig van de honger.

Dat kost me energie.

Met de moed der wanhoop.

Nu dat ding nog opgeheven krijgen.

Hopelijk werkt dit.

Zo zwaar en log.

Man, man, man.

Ik heb mijn donut bijna tot aan het strand gesleept.

Maar het is me hier iets te...

te winderig.

Er is te veel golfslag om het vandaag te proberen.

Maar ik weet echt niet...

hoe ik aan eten moet geraken, want...

tegen de wind in hengelen gaat bijna niet.

En vandaag een net te water laten...

Il faut le faire.

Ik heb al een paar dagen niet deftig gegeten.

Ik ben op.

Ik zit op mijn tandvlees.

Ik voel wel dat mijn lijf heel veel energie nodig heeft...

en te weinig binnenkrijgt.

Want buiten de besjes vind je hier gewoon niks wat eetbaar is.

Die bomen, ja. Daar zou je je tanden nog in kunnen zetten.

Ik merk dat eten me heel fel bezighoudt. Ik heb zelfs vannacht over eten gedroomd.

Het was een gerecht met vlees, dus iets wat ik absoluut niet eet.

Maar dat je lijf toch wel denkt: ik heb eten nodig.

Op allerlei manieren geeft het wel signalen.

En ik heb absoluut geen last van het alleen-zijn, merk ik.

Ik dacht dat het veel zwaarder zou spelen.

Maar...

ik ben er helemaal oké mee.

Het is niet dat je...

de kinderen niet mist of dat je je vriend niet mist.

Dat heeft er niks mee te maken, maar gewoon: alleen zijn, fijn.

Het is stil in je hoofd, geen gekwetter aan je kop.

Zalig.

Oei, oei, oei.

De wind...

speelt mij parten.

We gaan gewoon even op deze bult in de zon zitten.

En dan gewoon wat rijgen. Leuk.

Dus kraaltjes van ruggenwervels van zalm,

van vlagzalm, gekleurd met chaga en helemaal wit.

Dat is mijn meditatie, dingen maken.

Ik ben met mijn handen bezig. Ik moet er niet te veel bij nadenken.

Ja, gewoon fijn.

Rust in mijn hoofd.

Als je rustig bezig bent met de kraaltjes...

dan valt er af en toe weleens iets te zien.

Die komen mijn bessen opeten.

Ik vind het wel fijn om die grote dieren te zien die je normaal gezien nooit ziet

en ze te observeren, hun bewegingen en hun doen.

Gewoon grazend sjokken door het landschap

en gewoon zichzelf zijn op hun rendiermanier.

Dat vind ik echt zalig.

Scheur.

Scheur.

Verdomme.

Fuck.

Morgen stap ik op, jongen.

Fuck that shit.

Mannekes, mannekes, mannekes.

Wat een beproeving.

De natuur is mooi, maar kan hard zijn.

Weet je...

Genoeg pech en frustratie.

De dag is al bijna gepasseerd.

En nu ga ik doen

wat me het beste lijkt op dit moment...

mentaal.

Gewoon even...

een wandelingetje maken...

en genieten...

van de pracht...

van de natuur hier.

Even goed...

alles in mijn opnemen.

Want het gaat niet lang duren, denk ik.

Ik ga het hier niet meer zo lang trekken.

Het is al genoeg een mindfuck geweest.

Wel...

Voilà.

Het doet wonderen voor de geest.

Wandelen.

Finse natuur...

ik zie je nog altijd even graag.

Al was je niet mals voor mij.

Een dode vis in het water.

Die kan ik wel nog gebruiken als aas.

Ja, dat ga ik doen.

Er liggen er nog.

Die leeft nog. Voedsel voor Suzan.

Maatjes.

Sorry, visje.

Ik ga die wel eerst dooddoen.

Ik ga er niet te neig op kloppen.

Oei, dat was zijn oog.

Te hard geklopt.

Met goed veel zout straks.

Lekker.

Daar is alweer een vis.

Je ziet ze ook zo goed blinken, dus het valt wel op.

Wauw, dit is de grootste.

Zie dat.

Oké, het is wel de moeite om hier te passeren.

Wauw, het wordt nog groter.

Dag, visje.

Weer een pakje van het meer. Nummer acht.

Ze worden ook alsmaar groter.

Ho, jong. Op mijn korte strandje toch al

acht vissen gevangen vandaag.

Hoe zot is dat?

Het is een mooie dag om te vissen.

Het is de eerste keer dat ik zo vroeg opsta om te vissen.

Ik had niet op mijn wekker gekeken en wauw.

Ik hou van de ochtenden nu.

Ik ga dat vaker doen als ik...

Als dat lukt.

Het is zo koud hier 's ochtends.

Het is precies nog wat te koud voor de visjes.

Ik ben zo blij met deze ochtend. Het is hier echt zo mooi.

En dat de zon opkomt.

Je moet dat zien.

Dat is toch prachtig.

Ik kan mijn dobber niet zien op die manier.

Ik begin honger te krijgen.

Komaan, vis. Ik wil één vis voor vandaag.

Ik vind er hier ook heel veel.

Drie.

Diepvriesvis.

Het schepnet is misschien lelijk en zo, maar het werkt.

Daar ben ik heel blij om.

Suzan-style vissen.

Er valt heel wat te scheppen.

Kindervisjes, lekker.

Hupla. In het net.

Zo.

Die blijven maar aanspoelen. Ik moet gewoon om de zoveel uur mijn ronde doen

en ik schep ze allemaal in mijn bakje.

Kijk, dat heb ik al.

Ik weet dat het heel veel werk is om die te kuisen,

maar natuurlijk ga ik dat doen.

De een zijn dood...

Dan gaan we nog eens een vuurtje maken.

Het zonnetje warmt op.

En straks een vis erop,

als we dat net in het water krijgen en als we iets vangen.

Ik ga mijn houtboor gebruiken

om doorheen deze balken een gat te boren, hier en op het einde

en dan met een dwarsstok te verbinden.

Mijn vlot is een project dat me heel veel afleiding geeft.

En ik ben bezig met iets, dus ik hoef ook aan niks anders te denken.

Dat is voor mij soms ook een afleiding, bezig zijn.

Dat is iets fijns om te doen.

Tegen dat het avond is, gaan we misschien toch al iets gedaan hebben.

Veel vochtigheid in de grond

die we moeten overwinnen.

Al die natte assen van de regen van de afgelopen dagen.

Maar dat komt wel goed

als het zonnetje blijft schijnen.

Mannekes, ik val bijna van mijn stok.

Het is echt waar.

Mijn goede ochtend voelt een beetje verdwenen.

Ik ben een beetje depressief.

Dus het mentale spel is weer bezig.

Het is nu even kak.

Ik weet niet waarom, maar...

ergens voel ik me hier gewoon ook klaar. Ik heb goede dagen en die zijn prima,

maar op de slechte dagen denk ik: wat doe ik hier?

Ik mis mijn leven. Ik wil weer normaal leven.

Ik ben echt in strijd met mezelf.

Ik leef in een enorme polariteit van: ik blijf of ik ga weg.

Ik voel dat ik er klaar mee ben, maar ik hou mezelf nog zo hard tegen

om te blijven, terwijl ik eigenlijk voel dat het klaar is.

We gaan buiten eten.

Fuck. Waar is mijn muts?

Die ligt nog bij het meer, zeker.

Miljaardedju.

Ik heb nu echt geen zin om mijn muts daar te gaan halen.

Ik doe gewoon mijn donsjas aan en als het te koud is, zet ik mijn kap op.

Voilà, opgelost.

Ik ben er klaar voor. Ik heb zin om naar huis te gaan.

Ik heb zin om naar huis te gaan. Logisch.

Ik zit hier al dertien dagen.

Het zonnetje schijnt en Emmanuel is depressief.

Ik heb nog zoveel eten, dus ik kan nog niet stoppen.

Juist, ik ging hars proberen te smelten.

Hars mengen met houtskool...

is lijm.

Als ik die scheur kan repareren, zou dat sterk genoeg zijn...

Als ik een boot heb, moet ik niet in dat koude water zwemmen.

De Noord-Amerikaanse indianen maakten kano's van berkenbast.

Als er een scheur in kwam, lijmden ze dat ook zo.

Maar ze naaiden het ook dicht met sparrenwortels.

Volgens mij zit er te veel houtige fractie

in dit mengseltje.

Het is al te gestold.

Het is niet lopend genoeg.

Fuck it.

Het gaat niet lukken.

Allee.

Die wil er niet door komen.

Het moet. Niet willen, dat bestaat niet.

Dat gaat zo niet lukken.

Dan gaan we eerst op zoek naar een rechte stok.

Ik heb net weer zitten denken.

Er zit hier voor mij niks meer in.

Ik heb alles gekregen wat ik uit deze ervaring wou.

En...

Ik zie wel wat het geeft.

Ik zeg het, voor mij voelt het afgerond. Ik ben klaar hier.

Het voelt als afzien zonder doel, zonder nut.

Dat is niet waarom ik hier ben.

Ik heb hier afgezien met een doel.

Met een missie. Dan zorg ik liever voor mezelf.

Ik mag ook nog eens wat genieten

en weer doen wat ik wil.

Het is een beetje cranky.

Dag dertien, kutdag.

Oké.

Eens zien wat het hier wordt, operatie vis.

Ik heb 160 visjes. Hoe ga ik die bewaren?

Aan een touwtje rijgen, dan rond de vierpikkel wikkelen,

een zeil errond en dan heel veel rook maken.

Idealiter worden het lekkere...

visjerkysnacks.

Oké, nu niet laten vallen.

Ze mogen niet tegen elkaar hangen.

Ik ga de tipi al prepareren, denk ik.

Ja... Mooi, mooi.

Hoelang gaat het mooie liedje hier nog duren,

mag het mooie liedje hier nog duren?

Ik zou toch heel graag voor mijn 21 dagen gaan, hoor.

Maar ja... Dan gaat het net wonderen moeten geven.

Morgen moet het vlot gaan. Dan kunnen we het net uithangen

en dan moeten daar vissen in komen, want anders is het gedaan.

We zullen al eens kijken...

wat dat geeft.

Ik denk dat we er bijna zijn.

Kijk eens aan.

Kijk eens aan.

Ik mag toch content zijn.

Dit hier pakken ze mij toch niet meer af.

Check de avondgloed.

Prachtig.

Ik dank het universum voor al dit moois.

Belangrijk om doen.

Altijd dankbaar zijn.

Het laatste nachtje in mijn goede slaapzak.

Mijn goede bedje.

In mijn knusse shelter.

En morgen...

weer onder de mensen en iets eten.

Goedemorgen.

Ik heb heel, heel slecht geslapen.

Ik voel me moe

en ik ben fucking traag. Mijn lijf is fucking traag.

Er is veel wind.

Het is eigenlijk nog te koud voor mij om nu te werken, maar bon.

Shit, mijn net heeft echt afgezien.

Fuck, ik moet dat nu allemaal fiksen.

Ik moet hem wel verstevigen, die paal.

Dat laat ik best niet wachten.

Verdomme.

Ik heb daar nu geen kracht en tijd voor.

Mijn net is helemaal gedraaid.

Ik kan het zelfs niet binnenhalen.

Waarom doe je de moeite nog?

Zo, ik blijf er met mijn kloten af nu, jongen.

Ik ben al helemaal nat geworden.

Ik ben al blij dat ik er niet ben in gestuikt.

Het was bijna gebeurd.

Genoeg klotedingen gedaan.

Nu gaan we naar binnen, vuur maken om onszelf op te warmen.

En ik doe geen klote meer op dit moment.

Het is niet mijn dag om...

dingen te doen.

Waar is die power-Emmanuel?

Is hij aan het slapen?

Wauw, hier is het al een pak warmer, gewoon uit de wind.

Jiehaa, hier blijven we.

Netten checken.

Nu zijn we eens benieuwd.

Niks, jong.

Oké.

Game over.

Niks.

Te verwachten.

Dat net zit niet ver genoeg in het water, maar...

Ik...

Ik hou het voor bekeken.

Ik ga naar huis.

Wat zou ik thuis op een zaterdagnamiddag aan het doen zijn?

Misschien als het weer mooi is gaan kamperen

of strijken of aan het poetsen.

Het gras aan het maaien.

Ideaal weer om te gaan wandelen,

maar daar gaan we onze energie niet aan verkloten.

We gaan verder bouwen aan de raft.

Eens kijken of dat goed is.

Er zijn minder zonnige dagen in Finland...

waarop we het zonnetje niet te zien krijgen.

Ik ga in het bos nog wat hout halen.

Liefst hout dat wat van de grond staat,

zodat het minder nat is dan de rest.

Het is al op en top herfst hier.

Op zich qua koude oké, maar...

Kijk, jong.

De wind wint aan...

Veel wind.

Waaien, wind, regen.

Alles erop en eraan.

Amai. Die is wel mooi droog.

Hallo. -Hé, Tom.

Voor mij is het goed geweest.

Ik trek de eenzaamheid niet langer. Ik wil mijn gezin zien.

De emoties die erbij komen kijken zijn voor mij zwaarder geweest

dan honger lijden.

Maar nu ben ik ook fysiek echt leeg.

Gisteravond was een prachtige avond.

Ik heb daar eigenlijk al afscheid genomen van Alone.

We zullen je komen halen.

Ik kijk ernaar uit om jullie te zien.

Tot straks. Dada.

Dat is dat.

Ik ga naar huis, baby.

We gaan gewoon al eens kijken of dat überhaupt drijft.

Daar vrees ik voor.

Of we het zo droog gaan houden.

Het zou zonde zijn van het werk mocht het niet lukken.

Het hoeven ook geen meters te zijn, tien meter is genoeg.

Fuck.

Verdomme.

Mijn mooie kousen zijn aan het branden.

Doorgebrand.

Ik rook al dat er iets stonk.

Fuck.

De toppen zijn kapotgebrand. Er zit een gat in.

Miljaardedju.

Ik wou die thuis aandoen, die kousjes.

Nu ga ik het koud hebben.

Sorry, kousjes.

Ik heb echt zin om gewoon nu te zeggen: ik stop.

Ik stop.

Waarom lukt me dat niet?

What the fuck maakt het allemaal nog fucking uit, Emmanuel?

Waarom ben je hier nog?

Je blijft maar zeggen dat je klaar bent en je stopt niet.

Waarom?

Waarom?

Je bent er klaar mee.

Je bent er klaar mee.

Waar de fuck wacht je nog op?

Wanneer is het gedaan?

Weet jij het?

Ik wil gewoon nog wachten tot morgen.

Dat is wat ik wil.

Ik dacht dat ik een boot hoorde.

Jep.

Weg hier.

Dag, shelter.

Bedankt voor je onderdak.

Met de laatste krachten.

Daar zijn ze.

Gedaan, eenzaamheid.

Gedaan, honger.

Alone,

veertien dagen.

Maar ik kijk ernaar uit om niet meer alone te zijn.

Ik ben niet gemaakt voor eenzaamheid.

Dat heeft me eigenlijk al van in het begin parten gespeeld.

Ik kwijn hier een beetje weg, als ik het zo mag zeggen.

Maar vandaag...

zou mijn vader zeventig geworden zijn.

Morgen zou ik jarig zijn.

En...

dat maakt het gevoel nog eens zo sterk dat ik...

Dat dit knap is geweest, maar dat twee weken...

genoeg is en dat mijn kindjes blij zullen zijn dat ik terug ben.

En voilà.

Daarmee is het afgelopen.

Ik hoor een beest, maar ik zie het niet.

Het sneeuwt.

Mannekes, het is koud.

Nu komen er traantjes.