Original subtitles

Fuck it, dit wordt niks.

Schluss. Geen eten vanavond.

Dat wordt de eerste lege maag bij het slapengaan, denk ik.

Probeer je dan maar eens te wapenen tegen de kou.

Hello world.

Dat is waanzin.

Timber.

The real shit.

De wind is echt...

Hemelsluis, open u.

Het is fucking koud.

Alleen zijn is eenzaam.

Er komt geen cameraploeg aan te pas. We zijn werkelijk alleen.

Alleen met jezelf in een ver, diep, koud bos.

We moeten het stellen met basisgereedschap.

Dit is echt zo veel zwaarder dan ik dacht.

Ik heb een vis. -Eten wat de natuur je geeft.

Ik heb vis gevangen.

We gaan er niet dik van worden.

Muizensoep. Wat doe ik hier toch allemaal?

Allee, jongen. Mijn eerste eten is er al uit.

Dat is gewoon zo'n confrontatie met jezelf.

Doeme. Fuck.

Verdomme. Verdomme.

Ik had niet gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee zou hebben.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Waar zijn we aan begonnen?

Is het dat waard?

Al acht dagen probeer ik me op te peppen om dat water in te gaan...

voor mijn stomme net. Het is in mijn geest zo groot geworden,

die onderneming.

Ik moet er gewoon komaf mee maken. Ik heb me gisteren in dat water gewassen.

Maar toen stond er een fris, fris windje.

Nu is het windstil.

Wens me succes.

Het zal pijn doen, sowieso.

En je weet wel waar.

Banzai.

Het is nu of nooit.

Hier wordt het ineens een pakje dieper.

Dat is ver, maat.

Hebbes.

Yes.

Fuck that shit.

Dat is alvast gelukt.

Dat was de laatste keer dat ik dat doe...

zo'n eind het water in.

Het laatste wat ik hier wil, is in dat water van mijn sus draaien.

Dan is het game over, denk ik.

Op hoop van zegen.

Het is even een nietsdoenmomentje.

Dat heb ik hier nog niet gehad.

Altijd maar bezig.

Dat doe ik thuis ook veel te weinig, gewoon gaan zitten en niks doen.

Er is altijd een stemmetje dat op je schouder komt zitten

en dan toch van alles influistert:

Dat moet nog gebeuren. Je moet nog een machine was opzetten, Ann.

Ah ja, plooi dat nu ook maar op.

Dat zou voor mij de mooiste zegen zijn om mee naar huis te nemen,

gewoon even zeggen: Kom, het hoeft niet.

Doe maar een Alone-momentje.

Niks doen, kom.

Maak je koffie en drink hem eens warm op.

Daarvoor ben ik hier, ja.

Zullen we het hengeltje nog eens uitgooien,

nu we toch hier zijn?

Ik ga een beetje ronddwalen in de buurt en wat dingen verzamelen.

Ik volg een beetje de paadjes van de dieren.

En dan af en toe...

besjes eten.

Uitkijken waar ik stap natuurlijk.

Wauw, ik vind pakjes.

Wauw.

Een bot.

Yeah.

Er ligt nog veel meer. Oh my God, oké.

Deze plek trok me gewoon, sorry.

Oké.

Zalig. O man, dat vind ik echt de max.

Ik hou wel van beenderen.

Eigenlijk was ik al vanaf mijn...

Op mijn zeven jaar heb ik mijn eerste griezelboekje gelezen

en sindsdien ben ik niet gestopt met griezelboeken lezen.

Als we ons moesten verkleden, was ik altijd een heks.

Elk jaar opnieuw. Dan zei mijn moeder: Doe eens iets anders.

Dan was het: oké, ik ben een spook. En het jaar erna weer een heks.

Een mooie vangst.

Keileuk, hè. Sleutelhangers.

Hier gaan we weer.

Waar zijn al mijn vissen naartoe?

Het ondiepe.

Veel waterplantjes.

Nog een keer het aan de andere zijde proberen.

Op hoop van zegen.

Een takje. Fuck.

Nice.

Oh my God, dat is zoveel vis.

Jesus, hoeveel zou je betalen op restaurant in België voor een stuk forel?

Ik heb bijna een bord vol.

Een beetje soep.

Oh my God. Het vet drijft erop.

Dat is wat me energie geeft hier, dat vet. Dat zit vol met calorieën.

Wauw, ik heb die voor de helft op

en ik heb nu al het gevoel dat ik nog nooit zo veel heb gegeten hier.

Dank je.

Bijna halfzes.

Nog even doorvissen.

De laatste kans.

Het wordt laat en ik ben moe.

Ik verlang naar een kampvuur.

Fuck it, dit wordt niks.

Schluss.

Geen eten vanavond.

Dat wordt de eerste lege maag bij het slapengaan, denk ik.

Probeer je dan maar eens te wapenen tegen de kou.

De laatste optie: het noodrantsoen.

Ik heb meer dan drie uur zitten te vissen zonder resultaat.

Ik ga niet met een lege maag een koude nacht in.

Dus ik ga het reservepakket aanboren. Voor vanavond, voor morgenvroeg.

Dan geef ik het op.

Nu dat vuurtje aan.

Voor warmte.

Ik eet nu de helft van het rantsoen en morgenochtend de andere helft.

Halleluja.

Dan hou ik het voor bekeken.

Tien is een mooi, rond getal.

Berkenschors.

Warmte.

Op zijn minst kunnen we dat.

Kan ik het maken om zo snel op te geven?

Heb ik het onderste wel uit de kan gehaald?

Maar anderzijds, waarom moet ik mezelf die druk opleggen?

Dat gaat smaken.

Als je bijna 44 bent, moet je je dan nog

als een haantje-de-voorste bewijzen en tonen: kijk eens wat ik kan?

Yes.

Nog nooit zo blij geweest...

met wat havermoutpap.

Het regent hier een beetje.

Dat is natuurlijk het nadeel

als je hier bovenaan een gat hebt.

Ik had gisteren allemaal...

gras genomen.

Waar ik heel blij om ben, want dat is allemaal droog.

Dat had ik hier allemaal op mijn bedje gelegd.

En ik moet zeggen, bovenop die dennennaalden, dat deed wel goed.

Ik heb er al even mijn tarp over liggen, zodat het niet nat wordt.

Mijn rendiervelletje even omhoog gelegd met mijn slaapzak eronder.

Want natte kleren, dat is iets wat je hier absoluut niet wil,

want je krijgt die gewoon niet meer droog.

Het is gewoon veel te vochtig. En toch is het koud.

Ik heb weer niet zo goed geslapen.

Dat is wel een beetje een afknapper, want vandaag was het bijlange niet zo koud.

Ik denk dat het zelfs niet heeft gevroren.

Ik ga alleen mijn dons mooi wegsteken,

want het lekt een beetje boven mijn hoofd, heb ik gemerkt.

Als ik niet goed slaap, bepaalt dat opnieuw mijn energielevel

en mijn welzijn, hoe ik me voel.

Daarom dat zo'n warme thuis, letterlijk en figuurlijk, zo belangrijk is,

om mezelf af en toe flink te kunnen opwarmen.

We komen dichter bij het plekje met de pakjes voor vos.

En hij is langs geweest.

Wauw. Wacht, wat zien we allemaal?

Alle pakjes zijn weg. Het bordje ligt verspreid over het pad.

En hier ook nog een dikke drol.

Is dat een bedanking, zo'n drol, of niet?

Oké, tof. Mijn pakje slaat wel aan, dat vind ik wel leuk.

Een beetje delen met de dieren in het bos.

En in ruil krijg je stront terug.

Dat is ook oké.

Goedemorgen.

Het is grijs, grauw en miezerig.

Het lijkt een beetje te gemakkelijk, omdat het slecht weer is eruit willen.

Ik ga het nog bezien.

Ik heb me uit bed gedwongen om te beginnen vissen.

Het is een beetje erop of eronder.

Ik heb al drie dagen geen vis meer gevangen.

Op naar het strand.

Is er geen vis,

dan is het spelletje gedaan.

Zo simpel is het.

We zullen eerst zien wat het net geeft.

Kijken of het de moeite is geweest om gisteren...

daarvoor het water in te springen.

Spannend, maar ik heb geen al te hoge verwachtingen.

Niks, jong.

Shit.

Ja...

Iedereen droomt van een deurtje met zicht op het meer,

maar dat zal het toch niet worden.

De eerste dagen dat ik hier was, was er heel veel wind die van over het meer kwam.

Dus het was heel duidelijk vanwaar de wind kwam.

Maar nu is het al enkele dagen windstil.

En eigenlijk komt de wind van de andere kant.

Wat eigenlijk maakt dat ik de haard van mijn shelter

aan de verkeerde kant gebouwd heb.

Toen dacht ik: ik ga erover slapen.

In mijn droom vroeg ik aan Ronald: Moet ik de haard wisselen?

Hij zei: Ja, ik vond het al raar dat je hem aan die kant had gebouwd.

Toen dacht ik: dju.

Dat betekent dat ik verbouwingswerken moet doen aan mijn shelter.

Afbreken gaat altijd sneller.

Ik heb er zelfs over nagedacht: is de oplossing heel de shelter afbreken

en een kwartslag draaien?

Ik heb er echt over nagedacht, maar toen voelde ik wel:

dat gaat toch wel ver.

Yes.

Heel zwaar.

Hupsie.

Omdat het blijft regenen, heb ik geprobeerd om binnen

ook een soort van vuurplek te maken.

Het weer gaat slechter worden, er gaat misschien sneeuw vallen.

Deze gloeit nog.

Ik ben serieus aan het graven geweest om die kuil hier te krijgen.

Vreugdedansje.

Eens kijken

of er iets uit de schouw komt.

Ja, er komt wel wat uit.

Of dat voldoende gaat zijn...

dat gaan we dadelijk weten.

Wel gezellig.

Dat lege net is wel een serieuze domper op de feestvreugde.

Ik kan gaan hengelen.

Maar ik heb er geen greintje goesting meer in.

Frederik schreef zich in voor een survivalshow.

Maar echt...

schitteren daarin doet hij nu ook niet.

Voilà.

Ik merk dat het moeilijker wordt.

Zo wat depressieve gevoelens ook.

Ik mis een goede, warme thuis en mijn shelter biedt dat niet helemaal.

Ik kan hier niet helemaal ontspannen.

Alleen maar als ik slaap.

Het vuur in de tent is geen succes.

Ik heb...

Het is lekker warm, maar het hangt hier vol rook.

Ik heb geprobeerd om de opening zo groot mogelijk te maken.

Ik ben gaan lopen uit mijn shelter. Het is een en al rookontwikkeling.

Ik ga de...

tarp weer gewoon tot aan de nok toe maken.

Dan zit ik liever koud en droog

dan warm en nat en in de rook. Dat is gewoon niet uit te houden.

Ja.

Het zit erin.

Het is allemaal een beetje schever dan het daarvoor was,

maar dat is niet erg, Suzan.

Eigenlijk is dat helemaal niet erg

dat het scheef loopt.

Ja, maar ja... Nee.

Nee, nee, nee.

Het is te zot en te onnozel om nieuwe balken te gaan zoeken

en helemaal opnieuw uit te kappen in de hoop dat het recht gaat zijn,

want waarschijnlijk zal er dan iets anders je kloten met scheefheid.

Dus dan relativeer ik dat wel en laat ik het los. Ik laat het los.

Zo.

Het staat weer.

Het is allemaal een beetje schever dan het daarvoor was.

Schoon scheef is ook niet mis.

En het is rustieker.

Wens me succes.

Heb ik iets beet?

Ja.

Een baarsje.

Iets. Iets, iets.

Kameraad, het is jij of ik.

Iets te eten.

Godzijdank.

Ik heb gewoon anderhalf uur zitten rusten, zitten nietsdoen.

Het heeft me ook echt deugd gedaan.

En ik heb ook heel veel zitten reflecteren.

Eerlijk gezegd, hoe ik me nu voel,

de beslissing om te stoppen heeft nog nooit zo juist gevoeld als nu, merk ik.

Ik merk gewoon dat het voor mij klaar is.

Ik ben fucking diep gegaan.

De reden waarom ik hier nu nog ben, is vooral competitief.

Dat had ik van mezelf niet verwacht.

Mijn drijfveer om te winnen is nu weggevallen.

Dat was blijkbaar waarom ik hier nog ben.

Potverdomme, nu wil ik toch stoppen.

Ik heb hier ook...

mijn wall of fame gemaakt.

Allemaal dingen die ik gevonden heb: een pluimpje,

een piepschuimblokje, een rendierbotje.

Allemaal leuke gadgets.

Voor elke dag dat ik erin ben, hang ik er eentje bij.

Een, twee, drie, vier...

vijf, zes, zeven, acht, negen hangen er al.

Vanavond mogen we er weer eentje bij hangen. Voilà.

Mijn doel is om 21 dagen te halen.

We zijn vandaag dag tien.

Dus dat betekent dat we bijna halfweg zijn.

Als je dat in je hoofd hebt, is dat een beetje te vergelijken

met als je aan het lopen bent, dat je denkt:

ik wil 15 kilometer kunnen lopen of een halve marathon kunnen lopen.

Dat is uiteindelijk ook gelukt.

Een hele marathon moet je me ook niet vragen om uit te lopen.

Maar dat is zo'n streefdoel.

Ik moet zeggen, dat geeft ook motivatie als je een minder moment hebt,

dat je denkt: nee, nee, we zijn nog niet aan dag 21.

Dus ik hoop...

hier nog elf dagen te mogen zitten. We zien wel.

Eerst eens iets eten. Ik heb nog fucking veel eten.

Voor ik stop, moet ik eerst al mijn eten opeten.

Er is me weer van alles duidelijk.

Ik wil hier niet blijven om te winnen of om gezien te worden

of al die andere redenen. Ik wil hier blijven omdat ik hier wil leven.

Niet omdat het moet, omdat ik die overtuiging heb

dat ik het goed moet doen.

Ik moet tot veertien dagen. Ik moet tot twintig dagen.

Nee, dus...

Vanaf nu ben ik hier omdat ik het wil.

Ik wil nog genieten. Ik wil hier leven als een koning.

Dat is wat ik wil.

Ik geniet hier van de natuur. Ik geniet ervan om fucking hout te zagen nu.

Ik wil eten. Ik wil zoveel vis eten als ik maar wil.

Dat is wat ik wil.

Als ik leef vanuit beperking, moet ik aan mijn shelter verder werken.

Dan mag ik niet veel eten. Dan moet ik veel vissen

omdat ik nog meer eten nodig heb.

Dan ga ik leven vanuit die angst en is alles wat ik doe uit angst.

Daar ben ik nu klaar mee. Nu ga ik echt doen wat ik wil.

We zullen eten als koningen.

Fuck yeah.

Ik ben zo blij.

Hier aan de bocht van het riviertje

zie je allemaal schuim.

Ik vermoed dat het van de berk is. In een berk zitten saponinen.

Dan krijg je dat zeepeffect.

Het is handig om je handen te wassen op het einde van de dag.

What does your heart say?

What is your heart whispering?

Is it whispering joy or fear?

Mijn baarsje.

Op een stok.

Zo gaan we dat doen

voor de verandering.

Dit wou ik zo graag eens proberen.

Dan kunnen we eten.

Mijn visje is klaar.

Dat denk ik ook wel.

Maar dat gaan we toch op het gemakje binnen opeten.

Kom, we gaan naar binnen.

Eten.

Binnen is het beter.

Laat het buiten maar regenen.

Smakelijk.

Eens wat anders dan in een soep.

Zout, krokant.

Nog sappig vanbinnen.

Het beste visje dat ik tot nu toe heb gegeten.

Dit moet ik nog doen.

Op deze manier. Jammie.

En nu de afwas.

Wauw, het is eigenlijk echt een mooie ochtend.

De mist is aan het wegtrekken.

Damn.

Een beetje water koken, zodat we nog wat thee kunnen maken.

Dat ik goed veel blijf drinken.

Ik probeer dat vooral in de voormiddag en de namiddag te doen

en 's avonds niet meer. Anders moet ik eruit om te gaan plassen 's nachts

en dat is iets wat je hier niet wil, terug in de kou gaan staan

om een plasje te gaan doen. Dat doen we niet.

Oké.

Ik ga die raft maken.

Ik ga eraan beginnen.

Eerst moet ik de nodige grondstoffen verzamelen.

Dit is voor mij de enige manier om op het water te gaan,

mijn net ver genoeg het water in te krijgen, waar de grotere vissen zijn,

zonder dat ik moet zwemmen.

Het zal even werk kosten.

Het is wel zes jaar geleden dat ik dat nog heb gemaakt.

Zie je het al?

Mijn adventskrans.

Nu doe ik een ontspannend werkje.

Ronald, ik denk aan jou.

Zo gaan de dagen voorbij.

Voilà, de wand is klaar, geïsoleerd met mos.

Een schoon, scheef huisje.

Ik voel al

de energie dat dit vergt.

Zou dat genoeg zijn?

Ik vraag het me af.

En nu...

pauze nodig en de rest is voor morgen.

Op wat besjes...

trek ik het geen hele dag.

Ik ga er vandaag een gezellige dag binnen van maken,

dus ik ga het hier goed warm maken

om op mijn gemakje te kunnen doen wat ik wil.

Het is een beetje een rituele dag vandaag. Dat is mijn primitieve tatoeageset.

Omdat ik mijn dagen hier graag symbolisch wil verankeren

op mijn huid.

Ik ga beginnen met mijn inkt. Dat vind ik leuk.

Dat is echt Suzan-style, op een steen houtskool zitten malen

ergens in een sheltertje.

Ik ben opgegroeid met: tatoeages is voor zeebonken en Hells Angels

en dat is slecht. Het is bijna instinctief of zo.

Ik heb een stipje op mijn knie dat ik gezet heb toen ik veertien was. Plots: wow.

Sorry, mama en papa.

Maar jullie hebben al wel gezien dat ik stiekem hier en daar een tekeningetje heb.

Dat denk ik dan.

Ik ga gewoon heel simpel, want ik hou van simpel en primitief,

wat lijntjes die elke dag dat ik hier ben symboliseren...

Een boertje van de kachel.

Oké.

Dat is niet de eerste bui en het zal beslist niet de laatste zijn voor vandaag.

Koud en klam.

Ik moet vandaag echt wel aan vis geraken.

Ik merk dat ik vandaag wat slapjes ben.

Zonder eten is het...

geen spelletje meer, amai.

Ja.

Er is iets groot aan het terugvechten.

Komaan. Wie ben jij?

Geen vis.

Je bent gewoon iets anders. Je zit gewoon weer vast.

Fuck.

Kloterij.

Volharding wordt beloond. Joehoe, avondeten.

Ik ben blij.

Eindelijk.

Een baarsje.

Er is niet zoveel eten aan, maar toch zijn we er blij mee.

Hè, jongen.

Het is niet mijn dag.

Huppa.

Hemelsluis, open u.

Dus, de boodschap is:

excuseer aan mama en papa.

Sorry aan alle professionele tattooartiesten.

En probeer dit niet thuis.

Dus, steriel doekje.

Plaats ontsmetten.

Ik had thuis al een streepje voorbereid, dus er staat al iets om mee te beginnen.

De naald even...

desinfecteren.

Oké, lampje aan.

Het plan is: een streepje per dag.

Dus één...

Altijd een doekje bij de hand.

Ik merk ook dat ik het een beetje intiem vind om zo te filmen, van dichtbij en zo.

Oké, ik ga er wat inkomen en dan pas ga ik de camera aanzetten.

Ik heb me zonet nog eens van top tot teen helemaal gewassen.

De tenen zijn we nog aan het doen.

Die mogen beurtelings...

even in de kookpot met warm water.

Dat doet deugd.

Schijtweer.

Blokje bij blokje...

gaat de dag voorbij.

Even niet eten, en dan?

Ik heb bessenthee binnen.

Dat is ook prima.

Hier sla ik me wel doorheen.

Ik ben blij met mijn shelter.

Dat hebben we tenminste al goed gedaan.

Dat hout is dus gewoon nat.

Dat hout is echt fucking kletsnat, maar echt kletsnat.

Hoe kan dat?

I'm a little fucked.

Vooral als ik nadenk: wat als het weer gaat vriezen?

Dat was echt nat.

Zelfs als ik mos erop leg, wordt dat mos ook nat.

Dat zuigt als een spons. Dat maakt geen hol uit dan, die isolatie.

Het hout drogen op een of andere manier lijkt me ook nutteloos.

Warme stenen eronder leggen, is ook een heel moeilijke.

Ik heb trouwens echt een brakke shelter.

Ik denk dat dat mijn grootste spijt is op dit avontuur.

Ik heb een shelter, daar ben ik blij mee, maar...

Damn it, hij mocht wel...

beter zijn, vind ik.

Die tatoeage met het aantal dagen dat ik hier ben geweest, heb je altijd bij je.

Dus zo belangrijk is deze tijd hier dan voor mij.

Iets dat zo belangrijk is, dat het...

niet meer weggaat.

Alleen geweest gedurende zoveel dagen.

En toch mijn...

shit together kunnen houden.

Het is raar omdat ik me plots een beetje schaam voor wat ik deed.

Misschien omdat ik weet:

het komt op televisie.

Een tatoeage zetten vind ik iets ritueels en heel intiem.

En ik vond het even moeilijk om te filmen.

Een heel groot stuk van mij, of hoe ik altijd al geweest ben,

wil niet gezien worden,

houdt ervan om zich te verstoppen.

Ja, wil eigenlijk echt niet gezien worden.

Altijd opzij achteraan in de klas.

Ook niet echt me willen uitspreken.

Wat maakt dat ik plots die stap zet?

Ik ben hier bezig aan een portret van mezelf dat ik...

Ja...

Waarin ik ook mezelf leer kennen misschien.

Ik vind het wel zot, want ik ben iemand die nooit

selfies neemt of... Ik heb echt amper foto's van mezelf.

Echt bijna geen.

En dan nu plots mezelf filmen. Dat lijkt ook weer iets totaal, totaal...

tegenovergesteld aan wat ik altijd doe.

Soms moet een mens eens iets zot doen, zeker?

Dat kost me energie.

Met de moed der wanhoop.