Original subtitles

Ik geef je nog een extra dag tijd.

Het weer zal veranderen.

Het wordt een beetje slechter.

Ik zal je gezondheid elke dag monitoren.

Als je algemene gezondheid erop achteruitgaat,

moet ik je om medische redenen laten stoppen.

Ik wil voortdoen. Ik wil het niet opgeven.

Ik ben hiervoor gemaakt. Ik ga voortdoen.

Nog zeker 24 uur.

Ik doe nog verder. Nog 24 uur, zeker.

Hello world.

Dat is waanzin.

Timber.

The real shit.

De wind is echt...

Hemelsluis, open u.

Het is fucking koud.

Alleen zijn is eenzaam.

Er komt geen cameraploeg aan te pas. We zijn werkelijk alleen.

Alleen met jezelf in een ver, diep, koud bos.

We moeten het stellen met basisgereedschap.

Dit is echt zo veel zwaarder dan ik dacht.

Ik heb een vis. -Eten wat de natuur je geeft.

Ik heb vis gevangen.

We gaan er niet dik van worden.

Muizensoep. Wat doe ik hier toch allemaal?

Allee, jongen. Mijn eerste eten is er al uit.

Dat is gewoon zo'n confrontatie met jezelf.

Verdoeme. Fuck.

Verdomme. Verdomme.

Ik had niet gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee zou hebben.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Waar zijn we aan begonnen?

Is het dat waard?

We gaan water halen. Water.

We gaan water halen.

Man, ik blijf curieus wie er allemaal in het spel zit.

Ik denk dat we op het punt zijn gekomen dat we nog met vijf of vier zijn.

Ik heb geen idee wie.

Dat is te onvoorspelbaar.

Ik denk wel dat Ann en Eric het niet hebben volgehouden.

Ik denk dat ze er wel uit zijn.

Ik probeerde zo veel mogelijk van die onderlaag te verwijderen

tot ik echt wel bij het stenige uitkwam.

Ik ga de stenen die eruit gekomen zijn recupereren.

Ik ga er nog bij moeten halen.

Oké, dan moeten we naar het strand toe.

Ondertussen voelt het hier al helemaal als thuis, heel gewoon.

Je begint je weg te kennen.

Dat zijn de mannen die we nodig hebben.

Ik ben op zoek naar fatwood.

Harsrijk hout waarmee je altijd een vuur kunt starten.

Dat zit vaak in van die oude stronken.

Zonet bezoek gehad van het medisch team.

Ik ben nog even aan het bekomen.

Ik was niet voorbereid op...

deze rollercoaster.

Als je zo'n shelter hebt, vind ik dat je verder moet doen.

Dat vind ik.

Ik heb het gevoel dat ik het moet uitschreeuwen.

Je hebt er de tijd en ruimte voor. Je hebt de tijd ervoor.

Maar het gaat goed met je.

Ik maak me geen zorgen om je.

Ik ben in tranen uitgebarsten.

Alle emoties kwamen naar boven, al die gemengde gevoelens.

Maar ze zeggen ook dat ik goed bezig ben.

Dat ga ik in het achterhoofd houden om te blijven doorgaan.

Ik zal misschien een andere kiezen die iets gemakkelijker is.

Het is zo gemakkelijk om op te geven.

En dan is het ook, poef, gedaan.

Geen tweede kans meer.

Een beetje te verrot.

Dus we kunnen nog wel een beetje dieper gaan.

Alles op zijn tijd en op het gemakje.

Dat.

Dat is goed materiaal.

Ik voel me echt niet goed.

Ik denk dat ik dadelijk in mijn slaapzak ga kruipen,

mijn pikkeltjes even omhoog ga leggen.

Proberen een middagdutje te doen.

Even naar mezelf kijken. Ik zie er ook niet al te best uit.

Ik hoop echt dat ik me morgen wat beter voel.

Want dit suckt echt.

We zullen morgen zien.

Als ik moet stoppen wegens ziekte, heb ik het toch niet opgegeven.

Als ik me morgen nog zo voel, moet ik het gewoon opgeven.

Dan kan ik niet meer.

Lenz signing out. Tot straks.

Crap, mate.

Weer een leuk en rustig werkje.

De spleetjes dichten met mos.

Zodat er geen tocht doorheen vliegt.

Omdat ik zo druk bezig ben met die shelter, ben ik helemaal niet bezig met eten.

Nu stop ik snel wat bessen in mijn mond en drink ik wel wat water.

Maar ik neem niet echt tijd om thee te zetten en zo.

Dat is wel een beetje typisch Suzan.

Als ik heel druk bezig ben, verdwijnt zelfzorg een beetje naar de achtergrond.

Een beetje veel.

Een muur van mos en veenbessen.

Eten.

Geen honger. Geen aandacht voor eten.

Energie krijgen van wat je aan het doen bent.

Het moet vastzitten.

In de huidige maatschappij, waarin je veel moet denken en doen en autorijden,

werkt dat minder, maar als je in het bos bent en je eet weinig,

kom je precies meer op de golflengte van de dieren en het bos.

Ik krijg een bepaalde helderheid en ik vind dat superfijn.

Als er maar geen vogel aan komt trekken.

Voilà.

Het eten staat op.

Even niks doen.

Straks eten.

Hoe heerlijk is dat om zo...

fijne mensen in je leven te hebben op wie je kunt steunen

en die zo veel liefde brengen.

Bieke is ook zo ineens, poef, in mijn leven gekomen.

Fuck.

Ik wil hen zien.

Smakelijk.

Waarvoor doe je het?

Waarom ben je hier nog?

Dat vraag ik me vandaag serieus af.

Maar als ik vandaag ervoor kies om naar huis te gaan, voelt dat echt niet juist.

Stel je voor dat ik geen vis had, dan zou ik pas naar huis willen gaan.

Als je hier geen eten hebt, is het mentaal en lichamelijk op een heel nieuw niveau.

Maar...

Dat is fucking lekker.

Tijd om te eten.

Dat vuurtje doet deugd.

Niet onderschatten

wat het psychologische effect is van een vuur.

Echt waar.

Dat brengt letterlijk licht in de duisternis.

Dus ik ben blij dat die vuurban opgeheven is.

Ik ben eigenlijk blij dat mijn lichaam zich in balans voelt met zo weinig eten.

Maar er kruipt sowieso een gedachte onder van:

dat is goed, want dan ben je aan het vermageren.

En...

Als kind was ik altijd wat molliger.

En als tiener...

Mijn moeder wou nooit een dikke dochter, maar dat was precies wel aan het gebeuren.

Het viel me eerst niet op, maar mijn broer begon dikke tegen me te zeggen.

En dan hier en daar een opmerking.

Dat heeft voor een grote knak in mijn zelfvertrouwen gezorgd

en ik was al vrij timide en teruggetrokken.

Dus dat is echt al sinds mijn vijftien of zestien:

ik ben te dik.

Ik at natuurlijk wel graag, maar dan begon ik te veel te eten.

Of overdag bijna niks, maar dan 's avonds wel heel veel.

Dan had dat tot gevolg dat ik dat er weer uit kotste.

Ik heb dat wel een paar jaar aan een stuk gedaan.

Zo ja...

toch overgeven na een vreetbui.

Maar het is niet zo dat ik daar mager van werd.

Ja, dus...

Op den duur heb ik daarmee leren leven

omdat je andere dingen vindt waardoor je straalt.

Het maakt dan niet uit hoeveel je weegt, het gaat ook over hoe je er staat.

Attitude en uitstraling en hoe je je voelt.

Iedereen zegt dat het oké is, maar dat zit verkeerd in mijn hoofd.

Dus dat moet losweken.

Dat wil ik graag loslaten, dat ik er niet meer zo mee bezig ben.

Maar dat zit er gewoon van heel jong in geplant.

Dat zit er heel vast.

Goedenavond.

Mijn verloop van vandaag... Ik heb niet veel te vertellen.

Ik heb vanmiddag een vuurtje gemaakt.

Nu heb ik het weer aangestoken, want het was uit omdat ik in slaap was gevallen.

Ik heb de hele namiddag geslapen.

Ik ben iets beter dan vanmorgen.

Mijn uitdrogingsverschijnselen zijn al minder, dat is al heel veel.

Dat was het laatste dat ik had verwacht, dat ik hier ziek ging worden.

Het zou echt zonde zijn om nu al op te geven.

Zeker na wat ik al gebouwd heb en waar ik niet meer zoveel werk aan heb.

Ik denk dat ik er weer in ga kruipen.

Bij dezen, slaapwel.

Pruts, I love you.

Kindjes, ik hou van jullie.

De huisdiertjes, allemaal een dikke aai. Love you.

goeiemorgen, morgen

goeiendag blij dat ik je weer ontmoeten mag

Het is wel koud geweest vannacht.

Man, het was echt berekoud.

Ik kreeg mijn draai niet gevonden in mijn slaap.

Heel lang wakker gelegen,

maar uiteindelijk in de ochtend wat kunnen doorslapen.

Ja, jong, die bessen zijn gewoon bevroren. Amai.

Het zijn ijsjes geworden.

Ik heb buiten een zakje staan om mijn vuur te blussen

en dat is gewoon bevroren.

En nog geen beetje.

Het heeft serieus gevroren vannacht.

Amai, daar sta ik eigenlijk echt wel van te kijken.

Wat een nacht.

Ik heb niet veel geslapen.

Het is wel een mooie ochtend.

En het water staat stil.

Dus ik ga vissen deze ochtend.

Ik heb...

bijna 24 uur geslapen.

Ik voel me een pak beter dan gisteren.

Maar...

het is blijkbaar gepasseerd.

Wat niet erg is, helemaal niet erg.

Want...

ik heb nog genoeg te doen om mijn shelter winterklaar te maken.

Ik ga het een beetje rustiger aan doen, want...

ik ben al een aantal kilo kwijt.

Dat is het gevolg van geen vlees te hebben, denk ik.

Voilà.

Ik ben er klaar voor.

Let's go.

Alsjeblieft, geef me... Verdomme.

Er was iets dat naar mijn dobber hapte.

Ik heb je, bitch.

Het is een mooie dag om te vissen, motherfuckers.

Sorry, maar ik ben helemaal enthousiast.

Je bent er een met karakter.

Yes, dank je.

Dit had ik nodig.

Het vermaledijde net.

Ik ga het alvast proper maken

om er eventueel in te gaan, maar...

Een fris windje hier.

In de verzwakte toestand die ik ben, heb ik schrik om het water in te gaan.

Een tiental schoolslagen,

helemaal in het diepe,

waar je niet kunt staan,

is niet zonder risico's.

Is het de moeite waard?

Als ik er vang met mijn...

hengel, heb ik dit dan nodig?

Donkere wolken in aantocht.

Vergeet het maar.

Regenwolken.

Zon.

Regenwolken.

Ik denk dat er straks

een bui gaat drachen.

O, man.

Wat is er loos met mij?

Al mijn vechtlust kwijt.

Een en al zelfmedelijden.

Dat is triestig.

Het is zo'n weertje dat niet weet wat het wil. Regen, zon, regen.

Toch maar heel mijn regenpak aangedaan.

Ik heb echt geen zin in natte kleren.

Het is aan het hagelen.

No way, maat. Kijk.

O, shit.

Van zonnig naar hagel.

Dat is een serieus buitje. Zelfs hagel.

Wauw.

Kleine hagelbolletjes.

Buiten is het aan het hagelen.

Gelukkig zit ik binnen.

Vandaag is het mijn dag niet.

Ik zit veel te malen in mijn hoofd.

En...

In plaats van dat ik dat avontuur hier omarm...

en daar het plezier van inzie...

word ik hier gewoon depressief.

Ik had niet gedacht dat het zo zou uitpakken, zo snel al.

Maar...

Misschien is het de honger...

en de uitputting...

die dit naar boven brengt.

Ik heb er gewoon geen goesting in.

Het interesseert me niet, maatje.

Het interesseert me niet. Verdomme.

Dit moet even uit mijn systeem.

What the fuck.

Ik heb al gemerkt...

dat dit hout heel goed brandt.

Maar je hebt er veel van nodig om de nacht mee door te komen.

Heel veel.

Tijd om te slapen.

Tandjes poetsen.

Verse houtskool.

Geen brokjes.

Ik ben mijn tandenborstel vergeten, dus het is vingerpoetsen.

Maar dat maakt niks uit. Een tandenborstel is luxe voor mij, dat is niet belangrijk.

Ik reken op geen tandenborstel.

Hoe ik leef in de natuur, is wild.

Ik ben hygiënisch, dat is belangrijk, maar ik ben ook graag vuil.

Dat is ook waarom ik hier ben, om het wilde te omarmen.

De rauwe manier van leven.

Ik ben mooi, hè.

De lucht is weer zo mooi aan het kleuren.

Schitterend.

En mijn eerste vuurtje op het strand gemaakt.

Dit is genieten gewoon.

Dit zou toch de perfecte foto zijn. Voilà.

Vakantieplaatje.

Schitterend.

Echt schitterend.

Over dit avontuur heb ik niks tegen mijn ouders verteld.

Anders zouden ze zich veel te veel zorgen maken,

dat hun kleine meisje dat niet zou kunnen.

Allee, het wel zou kunnen, maar ze zouden te veel wakker liggen 's nachts.

Veel te veel denken aan de mogelijke gevaren van een beer, een wolf of wat dan ook.

Terwijl er hier geen beren zitten. Ik heb er toch nog geen gezien.

En...

Wat kan er gebeuren? Een dag slecht slapen?

En dan? Geen vis vangen?

Dan ga je met honger slapen en de volgende dag probeer je opnieuw te vissen.

Ik ga nog een visje vangen. Of het proberen, alleszins.

Daarna nog even genieten van het kampvuur

terwijl ik mijn vissoepje naar binnen werk.

Ik kijk er al naar uit. Een goede klot zout erin gedaan.

Dat zal me weer wat op krachten brengen.

Voilà, tandjes gepoetst.

Tot morgen.

Er klopt iets niet.

Heb jij ook gezien, vogel, dat er iets niet klopte?

Ik hang ergens achter.

Fuck.

Potverdekke. Nest.

Er moet maar juist een steen verkeerd liggen waarachter je blijft haken.

Doeme.

Heel mijn vislijn in de war.

Dat is niet goed.

Thuis zou een mens gewoon een nieuw loodje nemen,

maar hier moeten we alles recupereren.

Fuck.

Allee, verdomme. Ik krijg het echt op mijn heupen van dat systeem hier.

Het gaat niet lukken, het net nu doen.

Ik heb te weinig geduld. Het is nog te vroeg.

Voor de verandering ga ik nog maar eens besjes plukken.

Met mijn outdoorervaring voelde ik me redelijk zelfverzekerd,

een beetje te zeker van mijn stuk.

Deze zijn al overrijp.

Ik hoop dat ik me niet zo heb gedragen, absoluut niet.

Maar voor die gedachte alleen al denk ik dat karma me snel heeft afgestraft.

De weelde van de natuur.

Dreft met dennengeur.

Dat gaat beter dan met de hand, alleszins.

Het water is nog ça va.

Ik dacht dat het warmer zou zijn... kouder zou zijn.

Het is en blijft hier wel prachtig.

Ik moet wel zeggen...

Ik begin het thuisfront enorm hard te missen.

Ik ben heel content dat ik niet meer zo ziek ben als eergisteren.

Maar ik had nooit gedacht dat het gemis van mijn gezin

zo zwaar zou doorwegen. Normaal is het elke morgen als ik opsta:

mijn vrouw een kus en goedemorgen.

Als de kinderen wakker worden, pak ik ze vast.

Dan geef ik ze een goede ochtendknuffel.

Ik had nooit gedacht dat ik dat...

zo hard zou missen.

Tot ik hier aan begon, dacht ik altijd: ça va.

Ik ga ze missen, maar het komt wel goed.

Nu ik hier effectief ben, is het heel anders.

Toch het besef dat ik

enorm veel van hen hou.

Echt kak, jong.

Fijne motoriek is mijn ding absoluut niet.

Ik weet dat we vroeger

in de lagere school haakles kregen en borduren.

Man man, dat was het echt niet.

Goed, we gaan nog een beetje vissen.

Huppakee, ze doet het weer. Ik ben blij.

Als het gedaan is met hengelen, is het gedaan met dit avontuur.

En we hebben een vis.

Oei, hij leeft nog.

Sorry, visje.

Ik ben blij dat het gewoon één goede vis is, de juiste maat.

Wat ik nodig heb.

Dank je wel, visje.

Mocht het vol met vis zitten, zou het me heel onrustig maken.

Dan krijg ik daar stress van.

Visverwerkstress.

Daarom wil ik ook niet inzetten op superveel vis vangen.

En meneer vis, mevrouw vis,

de vis.

Niet spelen met je eten.

Yes.

We hebben hem.

Oké, ik ben een slappe vod.

Ik heb te weinig gegeten.

Alle projectjes die ik voor ogen had vandaag

zijn in het water gevallen. Ik ga vissen.

Ik ga nu vissen en kijken of er een andere plaats is waar ik misschien iets makkelijker

mijn net te water kan laten. Dus ik vertrek op een missie.

Mijn ogen flink de kost geven.

We zullen het hier al eens proberen.

Het is niet echt dieper op deze plek.

Eentje en wegwezen.

Ja.

Iets stevigs.

Wat hebben we gevangen?

Een grote witvis.

Dat zie ik graag.

Het was een kleine overwinning. Een tijdelijke overwinning,

goed beseffende dat dit niet langer houdbaar is, het zal niet altijd zo uitpakken.

Het is een vlagzalm.

Yes.

Eindelijk zit het een beetje mee.

Eten vanavond. Halleluja.

Dat is fijn droog.

Goed, ideaal.

Ik ga daar aan het strand steentjes rapen.

Niet de natte, want die ontploffen in het vuur.

Voilà.

Terwijl ik hier zit te werken,

kan ik alleen maar denken aan hoe hard ik mijn gezin mis.

Ik ben nog nooit langer dan een werkdag van mijn vrouw weggeweest.

Ik ben nog nooit...

langer dan een werkdag van mijn hond weggeweest.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Ik heb mijn kinderen al eens een tijd niet gezien.

Je mag het vragen aan mijn madam, ik was een wrak.

Te bedenken dat ik er nu zelf voor kies om dat te doen.

Dat voelt echt fout.

Ik ben hier graag en ik doe dit heel graag, maar...

Ik heb nooit beseft hoeveel nood ik heb aan hen.

Verdomme, ik mis ze, maat.

Het liefst van al zou ik hier alles laten liggen en...

Al is het maar om vijf minuutjes met hen te babbelen, dan zou ik terugkomen.

Dat alleen zijn, dat is niks.

Ik dacht: bwa ja...

het is maar eventjes.

Het is maar eventjes uiteindelijk.

Aan de andere kant mis ik weer dingen die ik nooit meer ga meemaken.

Het is maar één keer in hun leven dat ze door de lagere school gaan.

Fuck, maat.

Ik voel me nu zo'n egocentrische klootzak.

Omdat ik dit doe voor mij.

Ik weet wel dat ze me steunen à volonté, ik weet dat.

Maar ik weet niet of ik nog achter mijn eigen keuze sta nu.

Dat is waar ik het momenteel heel moeilijk mee heb.

Een bed is essentieel. Waarom?

Het wordt kouder en ik wil de koude trotseren.

Dan heb ik een warm bed nodig. Dus ik moet van de grond liggen.

De grond trekt mijn warmte weg.

Tadaa.

Voor mij is dit voldoende voor vannacht.

Ik ben pompaf en mijn hout is praktisch op.

Dus het is even gedaan met hard werken.

Dat is ideaal, want dan kan ik vannacht al eens testen hoe dat slaapt.

Jesus.

Yes.

Dit is gewoon zacht.

Dat is goed om weten.

Wauw, dit is een enorme verbetering.

Ik denk dat ik lekker warm ga slapen, dat ik goed ga slapen.

Dit voelt ook als zelfzorg voor mezelf, bouwen aan mijn thuis.

Nice.

Dit geeft me wel energie, nu ik een bed heb.

Ik denk dat ik mijn bed heb, man.

Ik heb even een constructie gesjord.

Heel eenvoudig, zodat ik mijn visjes boven het vuur kan hangen

om te drogen.

Die hangen fijn in het vuur en de wind.

Mijn handdoek is ook aan het drogen.

Dan hoop ik straks me eens goed te kunnen wassen.

Warm water opzetten, een stuk van mijn handdoek afknippen

en als washandje te gebruiken en eens goed overal te vegen.

Dat doet altijd deugd. Dat geeft je altijd een proper gevoel.

En die stilte is heerlijk.

Fijn.

Ik ben alleen gelaten toen ik vijf maanden oud was.

Dus nee, ik ga niet de eikel zijn die dat doet bij mijn kinderen.

Echt niet.

Ik hoor te zijn waar ik nodig ben, niet waar ik wil zijn.

Oké, daar gaan we.

Dit is heel zwaar.

Hallo.

Ik heb besloten dat ik ga stoppen.

Ik kan niet meer tegen het gemis van mijn gezin.

Dat ziek zijn, oké, dat werd beter.

Dat missen gaat alleen maar erger worden, denk ik.

Ik heb door omstandigheden

mijn kinderen ooit al een aantal maanden niet gezien.

Ik wil niet dat het door mijn eigen keuze dat nog eens gebeurt.

Dus bij dezen...

ga ik er een eind aan zetten.

Oké, we zullen je komen halen.

Oké, tot straks. -Tot straks.

De zwaarste keuze van mijn leven, denk ik.

Niet de zwaarste, maar een van de zwaarste keuzes in mijn leven.

Maar...

Ik kan niet zonder mijn gezin. Dat is heel duidelijk geworden.

Ik besef eindelijk wat ik...

heb.

Oké.

Witvis zou ook leuk zijn.

Die kant heb ik al bevist, zonder resultaat.

Ik ga nog even die kant proberen.

Als ik er dan geen heb, dan begin ik aan iets anders.

Dan probeer ik het in de late namiddag nog wel eens opnieuw.

Wens me succes.

Zo.

Kijken.

We hebben een voorgerechtje.

Kaviaar.

Kaviaar is naar verluidt wel een powerfood.

Dus dat is wel weer: verrassing, een hapje.

Je krijgt weer meer dan je verwacht. Gewoon blij zijn met alles wat je ontvangt.

Ik heb het nog nooit gegeten, rechtstreeks van de vis.

Het schijnt heel gezond te zijn.

Ja, lekker.

Organen smaken me hier.

Manneke, man.

Normaal eet ik geen lever,

echt niet graag.

Maar dit is anders, vissenlever. En het is zo klein.

En maag, maag vond ik al vanaf het begin heerlijk.

Ogen.

Fuck, ja.

Echt waar, man. Merci, vis.

Hier stopt mijn avontuur in Finland.

Daar staat mijn shelter.

Tijd om naar huis te gaan.

Ik kwam hier eigenlijk om het record te breken.

Maar ik had er geen idee van wat het mentaal zou doen met mij.

Nu de boot langzaam dichterbij komt, vraag ik me af of ik het juiste doe.

Mijn hart zegt van wel.

Ik heb raad gevraagd aan Odin.

'Wat moet ik doen?' Er kwam een kraai over die kraaide.

Volgens mij zei die: Ga, ga.

Dat is het voor mij officieel tijd om te gaan.

Daar is mijn lift.

Ik had nooit gedacht dat het zo'n impact zou hebben op me, mijn gezin missen.

Het zegt me alleen dat ik na zovele jaren in staat ben om echte liefde te kennen.

Dus dat is me de heel ervaring waard en het stoppen ook waard.

Blijkbaar ben ik niet zoveel afgevallen.

Adiós.

Het klinkt raar om te zeggen, maar ik had nooit gedacht dat dat mijn grens zou zijn,

zoveel van iemand houden dat het pijn kan doen.

Je mag zo groot en stoer zijn als je wil,

als het op liefde aankomt, ben ik maar een pink groot, jongen.

Misschien was het wel eens tijd dat ik dat besefte.

Ik ga terug als een heel ander mens, dat geef ik eerlijk toe.

Dat maakt me de grootste winnaar ooit, in alle Alones ooit.

Hemelsluis, open u.

Zonder eten is het geen spelletje meer.

Koud en klam.

Ik heb een brakke shelter.

Dat hout is echt kletsnat. Echt kletsnat.

Voor mij is het klaar.

Ik ben fucking diep gegaan.