Original subtitles

Ik ben ziek geworden.

Ik ben zo wakker geworden.

Pijn in mijn maag.

Misselijk.

Enorm misselijk.

Allee, jongen.

Mijn eerste eten is er al uit.

Fuck dat.

Hello world.

Dat is waanzin.

Timber.

The real shit.

De wind is echt...

Hemelsluis, open u.

Het is fucking koud.

Alleen zijn is eenzaam.

Er komt geen cameraploeg aan te pas. We zijn werkelijk alleen.

Alleen met jezelf in een ver, diep, koud bos.

We moeten het stellen met basisgereedschap.

Dit is echt zo veel zwaarder dan ik dacht.

Ik heb een vis. -Eten wat de natuur je geeft.

Ik heb een vis gevangen.

We gaan er niet dik van worden.

Muizensoep. Wat doe ik hier toch allemaal?

Allee, jongen. Mijn eerste eten is er al uit.

Dat is gewoon zo'n confrontatie met jezelf.

Doeme. Fuck.

Verdomme.

Ik had niet gedacht dat ik het daar zo moeilijk mee zou hebben.

Dodelijk. Het is echt dodelijk.

Waar zijn we aan begonnen?

Is het dat waard?

Goeiemorgen, deze morgen.

Het is nu zeven uur en...

ik ben mijn chagatheetje aan het drinken.

De lucht is vandaag ook heel mooi.

Wel veel meer wolken. Toch zie je dat de zon erdoor wil breken.

Ze mag.

Ze heeft mijn toestemming.

Fuck.

Niks waard.

Ik ben nog steeds wel heel misselijk.

Ik moet het gewoon stapje per stapje doen.

De paramedics zijn op de hoogte.

Dus die komen straks langs voor een check-up.

Hopelijk is het niks te ernstigs,

zodat ik nog hier kan blijven, want ik wil nog niet naar huis gaan.

Het voelt nog niet klaar.

Fuck.

Je kunt toch niet kwaad zijn als je met dat zicht wakker wordt. Allee ja.

Ik weet het niet.

Als je dan slechtgezind wakker wordt,

dan ligt het aan jou en niet aan de goden.

Ik ben een Kelt van geloof.

Ik geloof in de oude goden. Ik geloof in Odin, Loki, Thor, Freya, Freyr, Týr.

Iemand, iets

moet het toch zo mooi gemaakt hebben, de wereld.

Ik heb een Keltisch kruis op mijn borstkas laten zetten.

Daarin staat: in deo credo. Ik geloof in het goddelijke.

Ik heb dat nodig als bouwkracht in veel dingen.

Maar allee, jong.

Goedemorgen, Finland.

Goedemorgen. Dag drie. Vannacht niet goed geslapen.

We gaan je waarden meten.

Ik heb het koud. Ik zit te beven.

Mijn lichaam gaat in alarmtoestand. Er moet iets gebeuren.

Je hartritme en je zuurstofsaturatie zijn oké.

Ik ben nu heel blij

dat het meisje van de medische dienst zei: Het is wel oké.

Ik heb te weinig eten. Dan voel ik me slap, heel slap.

Ik dacht dat ik dit kon.

Veertig jaar ervaring bij het leger. Dat heeft er niks mee te maken.

Ik heb misschien wel

bepaalde technieken die anderen niet hebben, maar ik mis mijn vrienden.

Ik mis mijn vertrouwde omgeving.

Ik mis mijn sport. Ik mis mijn fitness.

Wat ik nog heel erg mis...

is mijn vriendin Monica.

Mijn schat doet alles voor mij. Ik doe alles voor haar.

We zijn 24 uur op 24 samen, zo goed als.

Ik mis haar enorm.

Ik kan mijn kinderen niet bereiken, mijn kinderen die in Duitsland wonen.

Die maken zich ook zorgen, vooral de kleinkinderen.

Ja...

Het laatste wat ze gevraagd hebben was of er hier...

slangen zaten.

Dat was de grootste zorg van mijn jongste kleinkind.

Kijk, het feit dat ik nu alweer emotioneel word,

dat is geen goed teken bij mij.

Niet in het gras mikken.

Ik moet nog een beetje leren mikken precies.

Het is niet diep, maar ik heb al wel veel visjes zien blubben hier.

Ik ging net mijn net checken. No freaking way.

We hebben gewoon prijs.

Hoe cool is dit.

Ik heb vis gevangen.

Nice, toch.

Ik eet niet graag vis, maar ik ben echt blij met de proteïnen.

Alleen, the bitches...

Ze zitten helemaal dooreen.

Ja, baby.

Twee vissen, baby.

Trouwens, Týr...

Dank je, maat.

Ik weet dat de goden aan mijn zijde staan.

Er is iets vreselijks gebeurd.

Ja.

Vreselijk, in de zin van,

ik heb iets niet op camera.

Sorry.

Maar ik ga nog vis vangen, dus dan gaat het zeker wel op camera staan.

Oké.

Dat is zo beu.

Ik weet wel meer over het ontleden van een muis dan van een vis.

Dat is ook glad, een vis. Maat.

Godver...

Ik heb over het hoofd gezien dat ik niet weet

hoe ik dat aan de ruggengraat moet opensnijden.

Dan voel ik me weer een beetje gefaald.

Ik ben ook iemand die veel druk op zichzelf durft te leggen.

Ik heb wel wat ervaring, maar ik vind altijd

dat ik te weinig ervaring heb of te weinig kan.

Dan hoop ik dat er een soort van instinct gaat wakker worden.

Oei, dat heb ik niet helemaal juist gedaan precies.

Dat wordt straks wel klote met de graten.

Ik merk dat ik wel lang doe over dingen.

Dan bots ik een beetje op het ding van:

heb je wel genoeg ervaring om hier te zijn?

Maar ik denk dat bij alles wat ik doe.

Oké, de volgende keer mooier.

Ze zijn er.

Hallo. -Hey.

Hoe gaat het? Hoe voel je je?

Ik voel me nu beter, vergeleken met vannacht.

Maar er is iets mis met mijn buik.

Ik ga een controle uitvoeren.

Ik ga bloeddruk,

hartslag en temperatuur meten.

Ik zal hier gaan zitten.

Goed.

Ik ga aan je buik voelen. Zeg het als het pijn doet.

Ja, daar. -Hier?

De andere stukken doen een beetje pijn.

Oké.

Oké, goed. Ik ga de dokter bellen.

I left my home

to join the army.

Dat is wel echt leuk om te doen, maat.

Maar...

Bushcraften, ik geniet er echt van. Ik vind het leuk.

Maar...

ik moet wel zeggen...

Ik vind het toch moeilijk om een visje te doden.

Amai.

Die doden en opeten, zelfs als ik er nu aan denk, word ik helemaal misselijk.

Ik heb een vis gevangen.

Ik heb een vis gevangen.

Sorry, visje.

Ocharm, dat visje.

Dit is echt zoveel zwaarder dan ik dacht. What the hell.

En om eerlijk te zijn, ben ik best wel

door mentale struggles aan het gaan.

Heimwee.

Dat ik echt denk: waarom doe ik dit?

Ik mis Awi.

Ik kan niet wachten om met hem verder een toekomst op te bouwen.

We zitten er al middenin, natuurlijk.

Dan denk ik: waarom zit ik hier als ik bij hem kan zijn?

Ja...

Maar...

hij doet mee met de Nederlandse versie van Alone.

Hij gaat het sowieso wel lang volhouden.

Maar ik?

Ik heb ook gewoon heel veel honger.

Dat is waarschijnlijk daarom.

Komaan, Tinne, dag drie. Niet onnozel doen.

Oké, dag.

Ik heb gebeld en de dokter zei dat alles in orde is.

Je hoeft je geen zorgen te maken.

We moeten je gewoon opvolgen en je temperatuur nemen.

Dan moeten we kijken of het erger wordt of zo.

Oké.

Dat is fijn, dan kan ik hier nog wat langer blijven.

Terug naar de beschaving.

Ja, het gaat niet. Ik mis mijn mensen.

Ik mis volledig de routine van mijn leven.

Ik dacht: groot avontuur, dat gaat tof zijn.

Het is hier ook tof. Kijk, het paradijs.

Maar als het niet gaat, moet je stoppen, want het wordt alleen maar erger.

Dank je.

Als je het moet opgeven, vind ik het op dat moment zo spijtig.

Maar ik moet accepteren dat het moest.

Dat het niet zou gaan. Het zou niet gaan.

Ik had het me anders voorgesteld, heel anders.

Salut, strandje.

Tot nooit meer. Dat klinkt negatief, maar dat is niet zo.

Het was mooi. Allee, het was maar drie dagen.

Ik was blij met mijn plaats.

Mocht er een frituur zijn, ik zou hier tot volgend jaar blijven,

maar er is geen frituur.

Ik voel toch wel dat ik

negatief blijf denken en dat is niet oké.

Het moeilijkste voor mij is echt alleen zijn.

Als je ziet...

Geen beweging, geen dieren, geen teken van leven.

Niks.

Ik dacht: Alone...

twee weken, drie misschien.

Jawadde.

Het is zwaar.

Je mag het niet onderschatten.

In het dagelijkse leven ben ik iemand

die lacht, zevert,

mopjes maakt, danst.

Ik ben een familiemens.

Ik heb graag mensen rond mij.

Ik mis mijn vriendin. Ik mis mijn familie.

En dat draait constant in mijn hoofd.

Ik kan het, denk ik, niet meer aan.

Dus...

nu hier een gat in boren,

het hieraan vasthangen.

Dan weet ik het voor honderd procent zeker,

die muur zal nooit instorten.

Allee, jong.

Nu zou een man extra ook heel gemakkelijk zijn

om zo'n stom ding op te stellen.

Het begint op een thuis te lijken.

Inderdaad.

Die mag er weer af.

Gaat het errond passen?

Of is mijn tipi te groot?

Dat meen je niet.

Mijn tipi is te groot.

Ik weet dat er veel moet gebeuren.

Ik moet een shelter hebben die me beschermt tegen weer en wind.

Ik moet vissen kunnen gaan prepareren om ze langer te bewaren,

zodat ik niet afhankelijk ben van de vangst van de dag.

En in plaats van

dat ik dat stapsgewijs ga aanpakken, verlamt dat me.

Mannekes, wat verlies ik hier toch allemaal tijd mee.

Je hebt al niet meer alle energie die je in het begin had.

Je geest werkt misschien niet even snel of op volle toeren, zoals je gewend bent.

Ik weet niet altijd wat eerst gedaan.

En als ik eraan zou beginnen, hoe ik eraan moet beginnen.

Zo.

Ik geraak er niet uit.

Moet ik eerst het zeil spannen?

Moet ik eerst een houten frame bouwen?

Dat moet zo komen.

Nog eens checken. Ben ik zeker van de...

Suzan, aka driedubbel check en dan nog verkeerd zijn.

Ik heb als voorbereiding samen met Ronald een miniatuurshelter gebouwd

om ook eens te oefenen en te kijken hoe dat zou gaan en zo.

Er is gezegd: Je gaat dat wel kunnen.

Je hebt genoeg kennis en kunde in huis om dat goed te doen.

Dubbelcheck, dubbelcheck, dubbelcheck.

Voor mezelf doe ik het weer niet goed of niet perfect genoeg van de eerste keer.

Dan stel ik precies mezelf teleur of zo.

Of mag het ook aan de buitenkant?

Even denken.

Dat hangt ook weer samen met een soort faalangst en verwachtingen

en altijd denken: ik zou het toch beter moeten kunnen.

Is het erg als ik het aan de buitenkant doe?

Ik moest ook aan Ronald denken vandaag omdat ik weet dat hij hier supergoed in is.

Hij doet dat keisnel.

En ja... Dan mis ik hem wel, ja.

Ja.

Ja, mijn mooie, goede, perfecte man.

Die zijn goed.

Alleen is alles makkelijker, heb ik lang gedacht. Iemand erbij is zo...

Maar als je dan ontdekt dat je samen nog sterker bent of nog meer kunt doen,

of nog meer kunt voelen en beleven, dat is heel mooi.

Dat voel ik bij Ronald.

Veel mensen zien dat niet, maar binnenshuis kan ik nogal

hyper zijn en in paniek en alles tegelijkertijd in mijn hoofd.

Het trechtertje zit verstopt. En dan is Ronald er wel om rust te brengen.

Dat is heel waardevol.

Ja...

Dit is de ingang. Daar moet ik nog iets op verzinnen.

Het was eigenlijk mijn bedoeling om

met dennentakken alles tot boven toe te maken.

Mocht het kouder worden, dan zit ik meer beschut.

Ik heb ook al wat hout verzameld om een bedje te maken.

Ik ben fier op mijn shelter.

Verdomme, het was niet gemakkelijk, maar het is me gelukt.

Hier staat mijn kerstboom al klaar.

Ik ben een luxepoes.

Thuis heb ik veel meer te doen.

Hier is het extreem.

Slapen, eten zoeken...

Ik wil niet in die routine komen.

Binnenkort ga ik een poolparty openen.

En iedereen is welkom. Toegang: gratis.

Breng je drank en eten zelf mee.

Het is een prachtig gebied, maar heel kak.

Echt, ik moet altijd klimmen.

Elke keer: beneden, boven, beneden, boven.

Dat vreet mijn energie.

Echt een toplocatie, maar ook een kaklocatie.

Ik ben negatief aan het worden.

Ik zie niks positiefs.

Ik moet mijn gedachten op iets anders zetten.

Ja, goed.

Goed.

Goed.

La pétanque. La pétanque.

La pétanque.

Olala.

Dat zijn goede herinneringen aan toen ik klein was.

La pétanque.

Van zulke dingen word ik gelukkig.

Dat zijn kleine dingen, maar...

daar word ik gelukkig van.

Het is belangrijk om niet alleen te werken aan overleven.

Het is ook belangrijk om verder te kijken

naar wat ik hier kan doen wat me vreugde geeft.

Numero uno.

Dit is zo'n klein dingetje waarbij ik fijn moet werken.

Bezigheidstherapie.

Ik ben een student. Ik studeer orthopedagogie.

Terwijl ik studeer, doe ik ook een halftijdse job in de sector.

Ik ben PAB-assistent.

Ik begeleid iemand met het syndroom van Down.

Daarnaast heb ik ook mijn eigen onderneming.

Ik geef bushcraftkinderkampen.

Dus wat doe ik? Ik ga van helemaal boven naar helemaal beneden.

Ik duw hard. Je mag niet met je schraper

op het houtje komen. Weet iemand waarom?

Dan doe je het uit en heeft het geen lucht meer.

Ja, anders duw je je vuurtje uit.

Dat is leuk.

Volwassenen moeten meer als een kind zijn.

Die vreugde van een kind, daar zit echt een kracht in.

En dat iets wat heel sterk in mij leeft.

Wie is er klaar om vuur te maken? -Ik.

Wauw, heel mooi.

Mijn eerste keer. -Keigoed.

Dit is klaar.

Nog een beetje laten drogen.

Ik denk dat het ook daarom is dat ik zo goed omga met kinderen.

Ik heb hun ook echt iets te leren, maar tegelijk ben ik ook

zo speels en vreugdevol. En die spontaniteit.

Dat is waar ik van geniet. Als ik spontaan ben, als ik speel, dan ben ik blij.

Twaalf. Hoger of lager dan twaalf?

Ik ga gokken. Ik ga voor hoger.

O, elf.

Ik ben soms een gokker.

Amai.

Ik was een beetje aan het twijfelen of ik wel zou gaan vissen.

Maar ja, kijk.

Ik heb honger,

dus ik moet wel.

Ik zeg het, met besjes alleen gaat het niet lukken.

Dus...

Even gewoon op de tanden bijten.

Me niet laten kennen door mijn negatieve gedachten,

want die zijn best wel aanwezig momenteel.

Op zich vind ik het vissen zelf wel leuk.

Ik ben zo blij, ik heb mijn eerste vis gevangen.

Dus dat wordt het avondeten van vandaag.

Het gaat me smaken.

Ik ben al, denk ik, van mijn vijftien jaar vegetariër.

Dat was toen in die periode absoluut nog niet bekend.

Maar ik eet gelukkig wel vis.

Meestal niet heel vaak, een keer per week of zo.

Ik weet dat mijn dieet er een beetje anders gaat uitzien.

Zo ziet hij er al een beetje appetijtelijker uit.

Mannekes, dit gaat smaken.

Tijd om de vis schoon te maken.

Ik ben niet echt een viseter. Ik ben echt wel een carnivoor.

De kop ook.

Vis is in mijn ogen...

Enkel in een survivalsituatie, en daar zit ik momenteel in, dus denk ik:

deze twee vissen zorgen ervoor dat ik twee dagen langer kan doorgaan.

Maar kijk eens.

Smakelijk.

Dat is niet slecht.

Met mijn confituurtje erbij.

Ik mag helemaal niet klagen.

Amai. Het valt zwaarder dan ik dacht.

Ik heb gewoon nog een vis. Kom maar, baby.

Oh my God.

Dat is een grote.

Sorry, schatje, maar...

Oh my God.

Ik ben helemaal aan het bibberen.

Amai, ga ik elke keer blèten als ik een vis vang?

Dank je, visje.

Dank je.

Dit is genieten.

Wat heeft een mens nodig om gelukkig te zijn?

Een visje, een zelfgevangen visje.

Zwem maar allemaal in het net, visjes.

Doe maar, je moet je niet inhouden.

Dan eet ik jullie morgen allemaal op.

Kijk eens aan.

Het begint er echt uit te zien als een bedje.

Straks mijn rendierhuidje er nog op.

En dan te bedenken dat mijn vrouw en mijn hond

elke nacht in een superzacht bed liggen.

Waar ik het het moeilijkste mee heb...

Een paar dingen.

Vandaag wordt een goede kameraad van mij uitgestrooid.

Hij is...

De dag voor vertrek is hij overleden.

Daar heb ik het nu wel moeilijk mee.

Iets waar ik het nog moeilijker mee heb,

mijn vrouw is net...

voor de vierde keer aan haar hernia geopereerd.

En ik ben nu niet thuis om haar te helpen.

Dat steekt wel een beetje.

Wij zijn nog niet langer dan 24 uur van elkaar weggeweest

sinds we elkaar kennen.

De eerste keer dat ik haar zag, was ik op slag verliefd.

We komen goed overeen. We hebben alle twee onze quirks.

We komen allebei uit niet zo'n goede vorige relatie.

Het matcht gewoon enorm goed.

Waarom? Het is gewoon zo.

Heel simpel. Waarom is het de vrouw van mijn leven?

Ik ben nog nooit zo overtuigd geweest van iets.

Plus het klikt geweldig goed tussen Jess en mijn kinderen.

Er zijn zelfs mensen die niet geloven dat mijn dochter niet van haar is.

Dat zegt al heel veel, dus...

De reden waarom ik nog meer van haar hou.

Dat steekt een beetje.

Meer dan ik dacht dat het me ging steken, dus ik dacht...

Het is een tweestrijd eigenlijk.

Aan de ene kant geniet ik echt van elk moment dat ik hier ben.

Maar toch...

toch mijn vrouw.

Het is misschien een goed idee om over mijn ambities te praten.

Ik gaf mezelf op voorhand heel wat kansen

om...

dit spel hier te winnen.

Of tenminste, ik had fantasieën over de winnaar zijn.

Maar nu ben ik er niet meer zo zeker van.

Dat is een struggle, man.

Alles kost moeite.

Je hebt niet veel energie.

De eerste week en dan zullen we wel zien.

Dan komt er nog een week.

Ik heb thuis moeten beloven dat ik ten minste hier blijf

tot mijn verjaardag.

Dat is nog...

twaalf dagen van nu.

Dat is niet onmogelijk.

Maar dat zal veel mentale doorzetting vereisen.

Hopla. Ik zit terug in mijn basiskamp

mijn zalmpje te bakken.

Eerlijk gezegd heb ik het er wel moeilijk mee.

Ik ben...

heel hard aan het twijfelen om...

te zeggen dat ik naar huis wil.

Ik wou dit echt proberen.

Ik vind dit ook echt leuk, de bushcraft.

Maar zelf eten vangen

en zelf doden,

ik vind dat echt niet leuk.

Ik had niet gedacht dat ik het er zo moeilijk mee zou hebben.

Vandaag heimwee.

Een tasje thee pakken.

Ochtend, dag vier.

Ik kan weer drinken.

Ik voel me niet echt misselijk.

En ik heb goed geslapen.

Goedemorgen.

Goede-, goedemorgen.

Ik heb honger.

Maar we gaan er een leuke dag van maken. Een leuke, leuke dag van maken.

We gaan er een leuke dag van maken.

Allee.

Komaan, let's go.

Ik heb honger, maar honger.

Het verbruik van energie, alleen maar om naar beneden te gaan

en weer naar boven te klimmen, dat is enorm.

Nog een geluk dat er overal bessen zijn.

Vandaag moet ik een vis vangen om op te eten.

Ik voel me een beetje zwak.

Somewhere

over the rainbow.

Zoveel emoties die hier loskomen.

Maar ik ben hier nog altijd.

Ineens komen die aanvliegen.

Keischattig.

Dag, vogeltje.

Dag, vogeltje.

Die twee sjarels gaan er toch bij in.

Er zit nog best wat vlees aan. Dat gaat deze middag een lekker soepje zijn.

Nog steeds genietend van dit grote avontuur.

Had je me dat een jaar geleden gevraagd, dan had ik gezegd: No way.

En plots maak je de sprong en zeg je: Ik doe het, ik stel niet meer uit.

Ik doe niet meer aan uitgesteld leven en dat heeft alles te maken

met het overlijden van een goede vriend.

Even oud als ik.

Plots pancreaskanker.

En gedaan. Met Nieuwjaar wisten we het

en eind juni is Tom gestorven.

Dat doet je beseffen: je leeft maar één keer, haal eruit wat erin zit.

Dus Tom, ook voor jou, man.

Het blijft moeilijk. Het blijft me pakken.

De dood loert eigenlijk gewoon om de hoek.

Dat je iemand zo jong moet afgeven en dat je gewoon het...

De onmacht ook, het vechten tegen het vieze beest kanker.

Dat het plots zo in je intieme kring komt,

ik moet zeggen dat het me heel veel gedaan heeft als mens. En nog.

Zoveel leegte die je achterlaat.

Vooral ook voor je lieve vrouwtje en de kinderen vind ik dit verschrikkelijk.

Ik doe dit ook voor jullie.

Ook voor mezelf, maar ook voor jullie.

Door zulke situaties leer je dan soms anders naar het leven kijken.

En denken: waar maak je je druk om, Ann? Kom, laat het los.

Het leven zit vol verrassingen. Leer ze zien.

Dus leef je leven en stel niks uit. Ga er gewoon voor.

Wat niet betekent dat je heel roekeloos moet zijn in alles.

Het is wel iets wat ik wil doen.

Genoeg gehuild voor vandaag.

Ik vraag me af wat de rest aan het doen is.

Of ze ook al een mental breakdown hebben gehad zoals ik.

Ik voel me zo'n aansteller.

Gewoon een beetje moe. Ik ben niet moe.

Ik heb energie en mijn buikje zit vol.

Het zeggen tot ik het geloof.

Het gaat nog even duren voor ik dat geloof.