Original subtitles

Υποτιτλισμός: The_M1ЯR0R ┌∩┐(◣_◢)┌∩┐ [ T 4 V T_e_a_m ]

ΑΠΟ ΤΟ 1979 ΕΩΣ ΤΟ 2015,

Η ΚΙΝΕΖΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΕΠΕΒΑΛΕ ΕΝΑΝ ΑΥΣΤΗΡΟ ΝΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΓΕΝΝΗΣΕΩΝ,

ΓΝΩΣΤΟ ΩΣ "ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ".

ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΤΑΝ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ.

ΑΛΛΑ Η ΑΓΑΠΗ, ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΗ ΑΠ' ΤΟΝ ΝΟΜΟ.

Ένα.

Δύο.

Τρία.

Τέσσερα.

Πέντε.

Έξι.

Επτά.

Οκτώ, εννέα.

Ένα.

Τώρα πιο γρήγορα!

Τρία.

Τέσσερα.

Πέντε.

Έξι, επτά.

Προσέξτε την αναπνοή. Αφήστε την ενέργεια να βγει απ' το μυαλό.

Ένα.

Δύο.

Ένα, δύο, τρία.

Μέι, μπράβο!

Γιουν! Μη χάνεις τη συγκέντρωσή σου.

Ανάσαινε!

Το βλέμμα μπροστά, η πλάτη ίσια.

Τα χέρια πιο τεντωμένα.

Πολύ καλά.

Γιουν, κάνε όπως εγώ.

Ένα.

Δύο.

Τεντωμένο χέρι, σφιχτή γροθιά και ίσια πλάτη!

Το βλέμμα μπροστά.

Το πόδι.

Πάλι. Συγκεντρωθείτε!

Είστε έτοιμες; Μαζί.

Γιουσίν! Έρχεται κάποιος!

Μέι, έλα με τη μαμά, γρήγορα.

- Όχι, δε θέλω! - Έλα με τη μαμά!

Άσε με! Δε θέλω!

- Μπες εδώ μέσα, γρήγορα. - Δε θέλω!

Μπες εδώ.

Γιουν, μην κοιτάς. Πάμε να συνεχίσουμε.

Πάμε στην επόμενη κίνηση. Ξεκινάμε.

Ένα.

Δύο.

Τρία. Τέντωσε το χέρι!

Θέλω να μείνω με την αδελφή μου.

Γλυκιά μου, θα πάμε αμέσως στη Γιουν.

Θέλω να μείνω με την αδελφή μου.

Εντάξει, περίμενε λίγο ακόμη.

Η μαμά σού έκανε ένα δώρο.

Σ' αρέσει;

Κάτσε φρόνιμα.

- Καλημέρα. - Γεια σας.

- Είστε ο κ. Σιάο; - Ναι, εγώ είμαι.

- Κάνετε Κουνγκ Φου; - Ναι, μαθαίνω στην κόρη μου.

- Η κόρη σας είναι ταλαντούχα. - Ναι, ευχαριστώ.

Μπορείς να φύγεις!

Ποια από εσάς έχει κάνει παιδιά;

Απαντήστε!

Εγώ.

Βλέπεις... στους πελάτες δεν αρέσει το στενό μουνί.

Γδύσου.

Γδυθείτε όλες!

Βιαστείτε!

Άντε, γδυθείτε!

Άντε, γαμώτο!

Τι αργοκίνητες που είστε!

Κάτω τα χέρια!

Κάτω τα χέρια σου, σου είπα!

Πώς σε λένε;

Σιάο Σιν.

Αυτή στον οίκο ανοχής.

Κάτω τα χέρια. Σου είπα να κατεβάσεις τα χέρια!

Όνομα;

Σε ρώτησα πώς σε λένε.

Έχουμε και μια μουγγή εδώ!

Αυτή για μασάζ.

Κάτω τα χέρια! Ψωριασμένη βρωμιάρα!

Δε σου είπα να γδυθείς;

Πού είναι η Γιουν;

- Γδύσου! - Σε ρώτησα πού είναι η Γιουν!

Δεν την ξέρω, δεν την έχω ακουστά! Γδύσου!

Πού είναι;

Γδύστε την!

Γδύσου!

Έλα! Γδύσου!

Πού είναι η Γιουν;

Πού είναι η Γιουν;

Όχι, όχι...

Πες μου πού είναι η Γιουν!

- Πες μου! - Δεν ξέρω.

Θα μου πεις ή όχι; Μίλα!

Είναι πάνω, στον όροφο.

Κάποιος είναι κάτω!

- Κάτω! Γρήγορα! - Κατεβαίνουμε!

Ποια είσαι; Δίνε του από δω, γαμώτο!

Γιουν!

Γιουν;

Πού είναι η Γιουν;

Η Γιουν δεν είναι εδώ.

Αν ψάχνεις την αδελφή σου...

Τώρα φύγε.

Φύγε.

Πιάστε την, μην την αφήσετε να ξεφύγει!

- Πού είναι; - Να 'τη εκεί!

Γαμώ τους πεθαμένους σου, τι διάολο κάνεις; Δε βλέπεις μπροστά σου;

- Γαμώ και τους δικούς σου πεθαμένους! - Και του παππού σου!

- Έτσι σταματάνε; - Τι ήθελες, να σε πατήσω;

Πάρε το πατίνι σου από δω, μου κλείνεις τον δρόμο.

ΡΩΜΗ - ΣΥΝΟΙΚΙΑ ΕΣΚΙΛΙΝΟ ΣΗΜΕΡΑ

Έκπτωση από 25 στα 20.

ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΤΟΥ ΑΛΦΡΕΝΤΟ

Μόνη σου; Έλα.

Κάθισε σ' αυτό το τραπέζι.

Κάθισε. Έρχομαι αμέσως.

Άντε γαμήσου...

Ολόκληρο κουτί, τέσσερα επί δυόμισι μέτρα.

Νερό, μεταλλικό;

Άσ' το, θα το κανονίσω εγώ.

Ποιο τραπέζι ήταν;

Μα τι γίνεται εδώ μέσα;

Όχι, αλλά...

- Είναι πολλά. - Μπορεί να έκανα λάθος...

- Δε θα πληρώσουμε αυτόν τον λογαριασμό. - Λογαριασμό για το τραπέζι 7.

Μισό λεπτό, δε βγάζω άκρη.

Δεν το πιστεύω,

μία κάτσιο ε πέπε, μία καρμπονάρα, μία αματριτσιάνα,

και μία αραμπιάτα, τέσσερις διαφορετικές μακαρονάδες, πώς τις φτιάχνεις;

Πανεύκολα. Πρώτα η κάτσιο ε πέπε, μετά η καρμπονάρα,

μετά η αματριτσιάνα και στο τέλος η αραμπιάτα.

Δεν είναι η μέρα μας σήμερα.

Λίνο, είσαι 50 χρόνια σ' αυτή τη δουλειά,

πώς γίνεται να παίρνεις τέτοια παραγγελία;

- Άκου, αφεντικούλη... - Μη με λες αφεντικούλη.

- Δύο ραδίκια. - Αμέσως.

Πρέπει να έρθεις, είναι δύο Άγγλοι...

- Όχι, δε βγάζω φωτογραφίες. - Δε νομίζω να θέλουν φωτογραφίες.

Έχουν θέμα με τον λογαριασμό.

- Να μιλήσουν με τη μάνα μου. - Αυτό είναι το πρόβλημα.

Αυτοί μιλάνε αγγλικά.

- Σάντι, έλα μαζί μου. - Αμέσως.

Ήπιαμε ένα Chardonnay, όχι Dom Perignon!

Είναι πάνω από χίλια ευρώ!

Τι συμβαίνει;

- Υπάρχει πρόβλημα με τον λογαριασμό. - Είναι υπερβολικός.

Ντροπή σας.

- Μαμά, 1.400 ευρώ; - Έκανα λάθος στο πάτημα!

- Έγινε λάθος, συγγνώμη. - Πες του ότι έκανε λάθος.

- Λάθος ή προσπαθείτε να μας κλέψετε; - Πήγατε να μας εξαπατήσετε. Καλέστε την αστυνομία.

- Όχι, περιμένετε, δε χρειάζεται! - Ένα λάθος ήταν...

- Τι λέει; - Ότι πήγαμε να τους κλέψουμε.

- Θέλει να μας καταγγείλει. - Πλάκα μου κάνεις;

- Ηρεμήστε όλοι, ορίστε. Εντάξει έτσι; - Είδες;

- Λάθος. Λύθηκε. - Ποια καταγγελία;

Είστε καλεσμένοι μας, εντάξει; Ζητάμε συγγνώμη.

Κλαίει...

- Σας παρακαλώ, μη κλαίτε! - Δεν έγινε τίποτα.

Τι θέλουν τώρα πάλι;

- Να μη κλαίτε. - Ποιος κλαίει;

Πατέρα, πού διάολο είσαι; Όχι, όχι!

Όχι...

Γαμώτο.

Γαμώτο...

Δε μπορείς να μπεις, δε βγάζω φωτογραφίες, δίνε του από δω.

Ψάχνω τον Αλφρέντο.

Ο Αλφρέντο δεν είναι εδώ.

Το βλέπω, σε ρώτησα πού είναι.

Κουφή είσαι; Δεν είναι εδώ!

Αν δε μου πεις πού είναι, θα σε λιώσω στο ξύλο, ηλίθιε.

Πώς τολμάς, ρε; Άντε γαμήσου, μετάφρασέ της το.

Τρελή είσαι;

Πού είναι ο Αλφρέντο;

Δεν ξέρω πού είναι ο πατέρας μου!

Άου! Δεν ξέρω πού είναι!

Εξαφανίστηκε με μια Κινέζα πουτάνα!

Στο ορκίζομαι, εξαφανίστηκε με μια Κινέζα πόρνη, δεν ξέρω πού είναι!

Δε σου λέω ψέματα!

Αυτή είναι η αλήθεια.

Δεν αντέχω άλλο...

Μαρτσέλο... Είσαι καλά;

Όχι... Νιώθω χάλια.

Η Α Π Α Γ Ο Ρ Ε Υ Μ Ε Ν Η Π Ο Λ Η

Ε, στο διάολο. Μόνο αυτά;

Μας δουλεύεις;

Παίρνεις εσύ τα χοντρά και μας δίνεις τα ψιλά;

- Τα χοντρά; - Τα δίευρα, τα πεντάευρα, τα δεκάευρα.

Από οίκτο.

Κανείς δε λυπάται κανέναν.

Μαλίκ...

Αν συνεχίσεις έτσι, πώς θα με ξεχρεώσεις;

- Κάνω ό,τι μπορώ. - Α... «Κάνω ό,τι μπορώ».

Ναι. Βάζεις τα δυνατά σου.

- Ποιος έγραψε αυτήν τη μαλακία; - Ένας φίλος.

Ένας φίλος του κώλου. Έτσι δε γίνεται δουλειά. Κατάλαβες;

- Κοίτα να μου φέρεις τα λεφτά μου. - Δώσε μου μια δουλειά.

Και δουλειά θέλεις;

Σου έδωσα στέγη, λεφτά δανεικά, και τώρα θέλεις και δουλειά;

Για μαλάκα με περνάς, Μαλίκ;

Κοίτα να βρεις τα λεφτά. Αλλιώς θα σε σπάσω στα δύο.

Δε θα στο ξαναπώ.

ΚΑΝΩ Ο,ΤΙ ΜΠΟΡΩ ΒΑΖΩ ΤΑ ΔΥΝΑΤΑ ΜΟΥ

Σπίτι.

Για να δούμε σε ποιον πρέπει να δώσουμε ένα μάθημα σήμερα.

Καλέστε τους Πακιστανούς, πείτε τους να πάρουν τις ομπρέλες τους, αύριο θα βρέξει.

Ανιμπάλε...

- Ωραίε μου. - Δε θέλω εδώ μέσα τον Τσιπ και τον Ντέιλ.

- Τι έπαθες στο πρόσωπο; - Τίποτα.

Με έδειρε μια Κινέζα.

- Σοβαρά, τι συνέβη; - Δεν είμαι περήφανος, αλλά έτσι είναι.

Ήρθε μια Κινέζα, ήθελε να μάθει πού είναι ο πατέρας μου, και επειδή δεν ξέρω...

Σοβαρά μιλάς;

- Γιατί έψαχνε τον Αλφρέντο; - Δεν ξέρω.

- Έφαγες ξύλο από γυναίκα; - Κάτι τέτοιο.

Κι αν εμένα με δέρνει ο καθένας, αυτή δέρνει κι εσένα.

Άκουσες τι σου είπε; Ότι δέρνει κι εσένα.

Στο είπα εκατό φορές, δε θέλω εδώ τον Τσιπ και τον Ντέιλ.

Αυτοί οι σκατάδες...

Τόλμησαν να έρθουν εδώ, στο σπίτι μου.

Ανιμπάλε...

- Τι είναι; - Τα χρέη του πατέρα μου...

Τα πλήρωσε.

Με πλήρωσε μέχρι τελευταίας δεκάρας.

Θα κανονίσω εγώ αυτούς τους σκατο-κιτρινιάρηδες.

Ελάτε, Τσιπ και Ντέιλ.

Γεια σου, Μαρτσελίνο.

- Αφεντικό; - Τι είναι;

Ο Μπρους Λι έρχεται να φάει εδώ;

Τι διάολο λες;

Αφού πέθανε πριν 50 χρόνια, πώς να έρθει να φάει εδώ;

Τι διάολο έχεις στο κεφάλι σου; Δε βλέπεις ότι είναι φωτομοντάζ;

Όλα είναι ψεύτικα εδώ.

Όλα είναι ψεύτικα. Είναι ψεύτικοι οι ίδιοι.

Και το κτίριο είναι ψεύτικο, βλέπεις; Κοίτα τι πράγμα.

Μπορεί να είναι αλήθεια κάτι τέτοιο; Όλα είναι ψεύτικα.

Κοίτα το δερμάτινο μπουφάν του καριόλη.

Ψεύτικο δέρμα από ψεύτικο ψόφιο σκυλί.

Στο πουλάνε για ιταλικό, απατεώνες.

Ε, μπορώ να μάθω πόση ώρα θα πάρει;

- Ανιμπάλε... - Ανιμπάλε, ναι.

Στα μούτρα σου γελούν. Αλλά πίσω απ' την πλάτη σου...

Ρωτάει αν ήρθατε να φάτε καλά.

Ε, ωραίο μαλλί, κόψε τις πλάκες.

Κι άσε αυτό το θέατρο, γιατί ξέρω πολύ καλά ότι με καταλαβαίνεις.

Τι διάολο θέλετε απ' τον Μαρτσέλο;

Μια γυναίκα...

Μια γυναίκα δική σας ήρθε στο εστιατόριο, έψαχνε τον Αλφρέντο.

Έδειρε άσχημα τον Μαρτσέλο.

Λοιπόν;

- Δεν έστειλε κανέναν. - Αλήθεια;

Δηλαδή, μια Κινέζα έρχεται στο εστιατόριο και ρωτάει για τον Αλφρέντο.

Αυτή είναι η υπογραφή σου, Γουάνγκ.

Σας πλήρωσα όλα τα χρέη, τι διάολο θέλετε ακόμα;

Ανιμπάλε...

Στο λέω για τελευταία φορά, δεν έστειλε κανείς κανέναν.

«Για τελευταία φορά»; Τότε κοίτα πώς θα το κάνουμε.

Θα βρούμε εμείς την κοπέλα.

Και αν αποδειχθεί ότι εσύ την έστειλες...

θα σε σκοτώσω.

Σου κάνω ένα δώρο.

Φέρε μου το CD.

Τι σκατομούρης! Ποιος είναι;

Είναι ο γιος του, ο Μάτζιο. Τρομερό ταλέντο.

- Το φαντάζομαι. - Τραγουδάει στα ιταλικά.

Αυτό έλεγα.

Γουάνγκ, είσαι στην Ιταλία.

Πρέπει να μιλάς ιταλικά.

Δε θα ήταν καλύτερα να του πεις ότι η κοπέλα πέρασε κι από 'δώ;

Γαμώτο.

Αν ήταν αλήθεια...

Μαμά, αυτό το τραγούδι σε κάνει να κλαις ακόμα κι όταν είσαι χαρούμενος.

- Τι έπαθες στο πρόσωπο; - Τίποτα, χτύπησα.

Μαμά... Τι κάνεις;

Καθαρίζω.

Είμαι σίγουρος ότι ο πατέρας θα γυρίσει. Μπορεί να γίνει και μετά από 30 χρόνια.

Είναι 34 χρόνια, Μαρτσέλο.

Κι αυτός ο καριόλης, στα 65 του, ξαναερωτεύεται;

Και σε μένα συνέβη.

- Σε σένα; - Ναι, σε μένα.

Νομίζεις ότι στις γυναίκες δε μπορεί να συμβεί;

- Δεν είπα αυτό. - Τότε;

Ποιος σου πήρε τα μυαλά;

Ο Αμερικάνος. Τον θυμάσαι; Εκείνος ο ψηλός, όμορφος, ξανθός.

Με 'κείνο το σαγόνι που έμοιαζε του Ρόμπερτ Ρέντφορντ.

Θυμάσαι ή όχι; Ήταν πανέμορφος.

Ερχόταν στο εστιατόριο, άφηνε 100 δολάρια φιλοδώρημα.

Ήθελε να με πάει στο Τέξας, ήθελε να με παντρευτεί, Μαρτσέλο.

Τώρα θα είχα πετρελαιοπηγές,

αντί να κάθομαι εδώ και να κλαίω γι' αυτόν τον καριόλη τον πατέρα σου.

- Και ο Ρώσος; - Ο Ρώσος;

Τον θυμάσαι; Ο σκηνοθέτης. Ούτε αυτόν δεν κατάλαβες.

- Και ο σκηνοθέτης; - Ήταν καλός...

Ήθελε να με πάει στο Χόλιγουντ.

Ήθελε να με κάνει διεθνή σταρ. Ξέρεις γιατί;

Έλεγε ότι μια με πρόσωπο σαν το δικό μου

δεν έπρεπε να κάθεται πίσω απ' το ταμείο, και είχε δίκιο.

Εγώ όμως πείσμωσα να μείνω εκεί, να ακούω τον πατέρα σου.

Κοίτα... 500 γραβάτες.

Μου εξηγείς τι στο διάολο τις κάνει ένας άντρας 500 γραβάτες;

Δε λες τίποτα;

Όχι, σκεφτόμουν.

Τι;

Πώς και δεν πήρα ποτέ τίποτα χαμπάρι.

Δούλευες ως μάγειρας.

Τα 30 χρόνια είναι πολλά για όλους.

Γεια, Μαρτσέλο.

- Γεια. - Γεια σου, Ελίζ.

Αν κάποιος έχει κάνει συγκεκριμένες επιλογές κι έχει οικογένεια,

κάποιες πόρτες δεν πρέπει να ανοίγουν.

Αυτό είναι το φταίξιμο του πατέρα σου, ότι άφησε την πόρτα ανοιχτή.

Αν την αφήσεις ανοιχτή, κάποιος θα βρει τρόπο να μπει.

- Γεια, Μαρτσέλο. - Γεια, Μανουέλ.

Αλλά μέχρι να του περάσει, δε γίνεται να είσαι έτσι.

- Γεια, Μαρτσέλο. Γεια, Λορένα. - Γεια σου, Σαγίντ.

Βγες με κάποια, με καμιά φίλη σου.

Τη Μάρτζια; Από πότε έχεις να τη δεις;

- Η Μάρτζια πέθανε πριν δύο χρόνια! - Αλήθεια;

Νομίζω έχεις αρχίσει να τα χάνεις.

Ε, λοιπόν, πήγαινε διακοπές, πήγαινε μια κρουαζιέρα.

Με τι λεφτά; Ο πατέρας σου έφυγε και μας άφησε ταπί.

Μη με κάνεις να φωνάζω, ντρέπομαι ήδη.

Μουσταφά.

Πάρε, ένα δώρο για σένα.

- Γιατί; - Επειδή μου είσαι πολύ συμπαθής.

Ευχαριστώ, Λορένα.

Όταν γυρίσει, αυτό είναι που θα πονέσει περισσότερο τον πατέρα σου.

Γεια σου, Μαρτσέλο.

Γεια.

- Λογαριασμό για το 12. - Άσ' τον εκεί.

Με βοηθάς με τα πιάτα; Πήγαινέ τα στην κουζίνα.

- Λορένα. - Ε.

Σε κοιτούσα.

- Και βλέπω πόσο όμορφη είσαι. - Πώς όχι; Μια κούκλα!

Ξέρεις... τυχαία, τι μου ήρθε στο μυαλό;

Τον Προφήτη. Τον θυμάσαι;

Ναι, πριν από 500 χρόνια.

Θυμάσαι όταν εμείς οι δύο πηγαίναμε...

στα κρυφά, μόνοι μας.

- Ναι. - Σου τραγουδούσα.

Θυμάμαι.

Ήμασταν όμορφοι όπως είναι όμορφοι μόνο οι νέοι ερωτευμένοι.

Λορένα...

Πάντως, τι σκατά που τρώγαμε τότε!

Ανιμπάλε, με φλερτάρεις;

Όχι, Θεός φυλάξοι!

- Όχι, Λορένα. - Κρίμα.

Ναι;

Αλήθεια;

Αν είναι έτσι, τότε μια από αυτές τις μέρες εμείς οι δύο...

Όχι, σκάσε, για όνομα του Θεού,

μη με ζαλίζεις, αλλιώς θα τα κάνω θάλασσα με τους λογαριασμούς.

Έλα, Σάντι...

πέρασε άλλη μια σκατένια μέρα.

Για σένα.

Αλλά θέλω να ξέρεις κάτι.

Θέλω να ξέρεις ότι οτιδήποτε...

Λορένα, ό,τι κι αν γίνει, είμαι εδώ, μπορείς να βασίζεσαι πάνω μου.

Το ξέρω.

Ευχαριστώ.

- Μαμά. - Ναι;

- Όλα καλά; - Θαυμάσια.

Κοίτα πόσα βγάλαμε, 380 ευρώ. Βλέπεις που δεν κάνω λάθη;

Μαρτσελίνο, έλα λίγο. Συγγνώμη, Λορένα.

Τι είναι;

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε αυτή την ιστορία,

με την Κινέζα που σε έδειρε.

Ας ήταν αυτό το πρόβλημά μου. Άκου, έκανα τους λογαριασμούς.

Λοιπόν, 500 ευρώ τον μήνα καταφέρνω να βάζω στην άκρη.

Έτσι, σε έξι-εφτά χρόνια θα στα έχω δώσει όλα πίσω.

Ναι; Και οι τόκοι;

Πλάκα κάνω, έλα να κάνουμε κάτι.

Όταν νιώσεις πιο άνετα, μου δίνεις κάτι πίσω, εντάξει;

Αν νιώσεις άνετα. Είσαι δικός μας, στο έχω ξαναπεί.

Τέλος, μη με εκνευρίζεις!

Εδώ το πρόβλημα είναι ένα. Η Κινέζα.

Γιατί αν αφήσεις κάτι τέτοιο να περάσει,

αύριο θα βρεις στο υπνοδωμάτιό σου Κινέζους, Αφρικανούς, Μογγόλους.

Καταλαβαίνεις πώς καταντήσαμε;

- Ανιμπάλε, τι να σου πω; - Τι να μου πεις;

Μαρτσέλο, αυτός είναι πόλεμος, πολεμάμε για κάθε εκατοστό.

Πώς διάολο λέγεται, εκείνο το καρτούν,

με κείνους τους Γαλάτες σ' ένα χωριό,

που αντιστέκονται στους εισβολείς με ένα μαγικό φίλτρο;

- Αστερίξ και Οβελίξ. - Μπράβο, αυτοί.

Ακριβώς, εμείς είμαστε αυτό το χωριό.

Ποιοι εμείς;

Εμείς οι Ιταλοί, εμείς οι Ρωμαίοι.

Τι, σε χτύπησε στο κεφάλι εκείνη η Κινέζα;

Αυτό το μέρος είναι εκείνο το χωριό.

Και στο σπίτι μας δε μπαίνει κανείς.

Αλλά εκεί, οι κακοί δεν ήταν οι Ρωμαίοι;

Λες; Τώρα μη κολλάς σε τέτοιες μαλακίες.

Άκου, περιέγραψε την Κινέζα στον Τσιπ και τον Ντέιλ.

Περιέγραψέ την, έλα.

- Είχε αμυγδαλωτά μάτια. - Πάλι τον χαζό κάνεις;

- Μην αστειεύεσαι, είναι σοβαρό! - Πώς να σου περιγράψω μια Κινέζα;

Πώς να την περιγράψεις; Ήταν ψηλή, κοντή, αδύνατη, χοντρή, κοντά μαλλιά, μακριά,

ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, πώς διάολο ήταν ντυμένη;

Μια καριόλα, με απίστευτη δύναμη, χωρίς έλεος.

Κατά τα άλλα ήταν μια Κινέζα, υπάρχουν 100.000 εδώ, του τύπου...

- Αυτή. - Αυτή ποια;

- Είναι αυτή! - Τι πάει να πει «είναι αυτή»;

- Είναι αυτή. - Είσαι σίγουρος;

- Ναι. - Άντε, πηγαίνετε από πίσω της!

Τι θέλετε να της κάνετε;

Τίποτα, θέλω να δω αν ο άλλος μας είπε ψέματα, μην ανησυχείς.

Έλα εδώ, θέλω απλά να σου μιλήσω. Δε δαγκώνω.

Σταμάτα.

Ε, έλα εδώ, θέλω να μιλήσουμε. Δε θα σου κάνω τίποτα, έλα.

Πουτάνα του κερατά...

Μας βάζει να δουλεύουμε υπερωρίες απόψε.

Πήγαινε από 'κει.

Πού είσαι, παλιοτόμαρο;

Σου αρέσει να παίζουμε κρυφτό;

Άσχημα θα τα βρεις, γιατί απόψε θα σε πιάσω.

Παλιοτόμαρο! Είσαι σκέτη χασούρα.

Παναγία μου!

Παλιοτόμαρο! Κοίτα τι μου έκανε!

Παναγία μου!

Μου λέτε και μένα πού διάολο είστε;

Εδώ είμαστε.

- Εδώ πού; - Εδώ.

Τι διάολο συνέβη;

Ε, τι διάολο συνέβη;

Είναι ο διάολος, Ανιμπάλε. Αυτή είναι ο ίδιος ο διάολος!

Κοίτα τι διάολο σας έκανε!

Μαλίκ;

Ωραία η ζωή, ε;

Καλύτερα δε γίνεται.

Μαλίκ;

Γαμώ το σόι σου.

- Ποιος είναι; - Έλα.

Τι διάολο θέλεις;

Τι διάολο ψιθυρίζετε;

Μαλίκ, σήκω απ' αυτό το κρεβάτι.

Τι ψιθυρίζετε, πρέπει να μου δώσετε τα λεφτά.

Όλοι πρέπει να μου δώσετε τα λεφτά πίσω. Καταλάβατε;

Μαλίκ, γρήγορα, έλα μαζί μου, σήκω απ' αυτό το κρεβάτι.

Γιατί να έρθω μαζί σου;

Τι γιατί; Δεν έψαχνες δουλειά; Τη βρήκες. Πρέπει να είσαι πάντα μαζί μου.

Ε, εσένα σε θυμάμαι. Εσένα, αυτόν κι εκείνον.

Μου χρωστάτε 400 ευρώ.

- Νομίζαμε 350. - Άρα θυμάσαι.

Μπράβο. Ήταν 350, τώρα έγιναν 400.

Τους τόκους δε θα τους βάλεις;

Αν δε σου αρέσει, σε απελαύνω. Κατάλαβες πώς πάει;

Έλα, Λόθαρ, θα αργήσεις την πρώτη μέρα στη δουλειά.

Κάνε στην άκρη.

Πίσω για ύπνο, άντε.

Είναι κλειστά.

- Έχεις αυτοκίνητο; - Φύγε, μεθύστακα...

- Έχεις αυτοκίνητο; Αυτοκίνητο. - Γιατί;

- Γρήγορα! - Έχω, έχω.

Θα μου πεις πού πάμε;

- Σκάσε κι οδήγα. - Πες μου πού πάμε.

Σκάσε κι οδήγα!

- Τι λέει; - Οδήγα, οδήγα.

Ναι, οδηγώ...

Φρέναρε, σταμάτα εδώ.

Γρήγορα!

- Πού; - Εκεί.

Εδώ, ναι, εδώ.

Σκάψτε.

Τι είναι εδώ;

Αρχίστε να σκάβετε!

Γρήγορα!

Σκάψτε πιο γρήγορα, τι δεν καταλαβαίνετε;

Δε μου 'λεγες ότι...

θα είσαι πάντα μαζί μου;

Ότι θα με πας στη θάλασσα;

Τι κάνεις τώρα εδώ;

Γιατί σου συνέβη αυτό;

Πώς κατέληξες εδώ;

Γιατί;

Γιατί;

Ποιος σου το έκανε αυτό;

Φταίει μόνο ο πατέρας σου!

Σήκω πάνω!

Ο πατέρας σου σκότωσε την αδελφή μου! Και φταίει μόνο ο πατέρας σου!

- Θέλω την αδελφή μου πίσω! - Μην τρέχεις! Βοήθησέ με!

Τι διάολο λέει; Όχι!

Γιατί τρέχεις; Τι διάολο είπε;

Τι διάολο είπε;

Λέει ότι ο πατέρας σου σκότωσε την αδελφή της.

Τι πάει να πει η αδελφή της;

Η αδελφή σου;

Είναι η αδελφή σου;

- Τι διάολο έγινε; - Δεν ξέρω...

- Τι διάολο έγινε; - Δεν ξέρω.

Πες μου, ρε πούστη!

- Πρέπει να μου πεις! - Δεν ξέρω, δεν ξέρω!

Εγώ απλά σας έφερα εδώ. Ρώτα τον κ. Γουάνγκ, ορκίζομαι!

- Τον Γουάνγκ; - Ναι.

Ο πατέρας σου σκότωσε την αδελφή μου! Και φταίει μόνο αυτός!

Γιατί της κατέστρεψε τη ζωή; Πώς μπόρεσε να το κάνει αυτό;

Τι διάολο λέει;

Ο πατέρας σου είναι δολοφόνος, επειδή πίστεψε σ' εκείνη τη χαζή σχέση!

Τι διάολο λέει;

Ότι ο πατέρας σου τα 'χε με την αδελφή της, και φταίει μόνο αυτός που πέθανε.

Η αδελφή σου μού πήρε τον πατέρα! Κατάλαβες; Και φταίει αυτή!

Φταίει αυτή! Πες της το!

Επανάλαβε!

Πατέρα;

Πατέρα;

Τι σου έκαναν;

Πού πας;

Δε μπορείς να με αφήσεις εδώ!

Θυμάσαι

Πώς οι βιολέτες άνθιζαν

Σε κάθε μας λέξη

Δε θα χωρίσουμε ποτέ

Ποτέ, μα ποτέ

Η αγάπη που τραβάει τα μαλλιά

Έχει χαθεί τώρα

Δεν μένει παρά

Λίγα αγγίγματα παραιτημένα

Και λίγη τρυφερότητα...

Ευχαριστώ, ευχαριστώ όλους!

Ευχαριστώ εσάς.

Πες μου, Μαρτσέλο.

Θεέ μου...

Αλφρέντο...

Τον σκότωσαν.

Μαμά...

Πώς να το πω στη μαμά;

Ίσως είναι καλύτερα εδώ.

Παρά σ' ένα κοιμητήριο ή ένα νεκροταφείο στα προάστια.

Αλλά πρέπει να βρεις γαλήνη, Μαρτσελίνο.

Βρες γαλήνη.

Για εκείνον... Για τη μητέρα σου.

Αν ο άντρας που αγαπάς φύγει με άλλη, αργά ή γρήγορα το ξεπερνάς.

Η ζωή συνεχίζεται.

Αλλά αν τον σκοτώσουν έτσι, δε συνέρχεσαι ποτέ.

Αλλά αν τα χρέη πληρώθηκαν, αν δεν υπήρχαν οφειλές,

γιατί τον σκότωσε ο Κινέζος;

Εγώ πλήρωσα τα παλιά, τα μελλοντικά...

Εκείνη η κοπέλα ήταν σκλάβα, ίσως ήθελε να την πάρει μαζί του.

Να πεθάνεις έτσι στην ηλικία του...

Δεν ήξερε να κρατήσει το πουλί του μες στο παντελόνι. Είχε θάνατο του κώλου.

- Μη μιλάς έτσι για τον πατέρα σου. - Πώς θέλεις να μιλάω;

Πέθανε κυνηγώντας μια γκόμενα.

Και μας άφησε μες στα σκατά.

Με πόνο, χρέη, ντροπή.

Όλα επειδή δεν αποδεχόταν την ηλικία του.

Δεν τον ένοιαζε κανείς και τίποτα. Ένας καριόλης, ένας ηλίθιος.

- Μαρτσελίνο; - Ναι;

Έλα μαζί μου, θέλω να σου δείξω κάτι.

Να 'τη.

Τι κάνουμε εδώ;

Θέλετε κάτι;

Κοίτα να δεις, τρέλα, λες κι εμείς κλέβουμε.

Διαόλου άγριοι...

Το είχε πάρει για εκείνη. Για εκείνη και για αυτόν.

Τώρα κατάλαβες πού πήγαν τα 40.000;

Πλήρωνε το ενοίκιο...

έδινε λεφτά στην Κινέζα για να τη κρατάει εδώ.

Βασικά πλήρωνε μια πουτάνα για να μην είναι πουτάνα.

Δεν είναι θέμα να κρατήσει το πουλί του στο παντελόνι, Μαρτσέλο.

Είναι ότι είχε ερωτευτεί.

Μαρτσελίνο, ο χαζός ο πατέρας σου είχε ερωτευτεί.

Δε τον δικαιολογώ, ούτε κατά διάνοια.

Τα φτιάχνει με μια Κινέζα, καταστρέφει μια οικογένεια.

Δεν το χωράει ο νους μου.

Αλλά μη λες ότι δεν τον ένοιαζε κανείς και τίποτα. Δεν είναι αλήθεια.

Κατάλαβες, Μαρτσέλο;

Τι πάει να πει... δε τον βρίσκετε;

Κανείς δεν τον έχει δει από χθες βράδυ.

Το τηλέφωνο είναι κλειστό και σήμερα το πρωί βρήκαμε αυτό, εδώ έξω.

Είναι το μπουφάν του.

Αυτή.

Δεν είμαστε πια αυτοί που ήμασταν.

Ήρθαμε για να κατακτήσουμε...

αλλά κατακτηθήκαμε.

Αυτή η πόλη... σου μπαίνει βαθιά μέσα.

Καταλαμβάνει τις αισθήσεις, το μυαλό,

αποδυναμώνει το μυαλό και το σώμα.

Κάθε προσπάθεια... μοιάζει μάταιη.

Βρείτε την.

Αλλιώς θα βάλω τα παιδιά σας στο μενού.

Γουάνγκ!

Πού είναι ο Γουάνγκ;

Γουάνγκ, είσαι ένας σκατο-δολοφόνος!

Δολοφόνε!

Δίνε του από δω!

Ξέρετε μόνο να επιβάλλεστε στους αδύναμους!

- Φύγε! - Τα βάζετε μόνο με τους αδύναμους!

Είστε μια συμμορία δολοφόνων! Όλοι, μαζί με τον αρχηγό σας!

Είσαι δολοφόνος, Γουάνγκ! Είσαι δολοφόνος!

Είσαι δολοφόνος!

Όλοι ξέρουν ότι είστε μια συμμορία δολοφόνων!

- Μα??όνγκ! - Είσαι πολύ καλός!

- Του χρωστάμε πάλι λεφτά. - Τότε είναι όλο δικό μου.

Δώστε του τα λεφτά, έχασα πάλι.

ΜΑΤΖΙΟ ΖΩΝΤΑΝΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ

Κύριοι!

Σας κλέβω μόνο ένα δευτερόλεπτο. Θυμάστε τον γιο μου;

Μάτζιο. Γεννημένος στον πιο όμορφο μήνα απ' όλους.

Τώρα μεγάλωσε, ψήλωσε,

και είναι διάσημος τραγουδιστής, τραγουδάει πολύ καλά.

Πρόκειται να δώσει μια συναυλία.

Κύριοι, μην ξεχάσετε να έρθετε και να χειροκροτήσετε.

Ναι, πώς όχι. Μόνο που αυτός δε θέλει να σε βλέπει καθόλου.

Ντρέπεται για σένα, σε σιχαίνεται.

Δε σε λέει πατέρα, αλλά σκατο-αλήτη!

Βλέπω ξέρεις πολλά. Τι άλλο ξέρεις; Συνέχισε να μιλάς.

Νομίζεις ότι κανείς δεν ξέρει την κατάσταση;

Επειδή έχεις μερικά λεφτά, νομίζεις ότι μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις;

Κύριοι, συγγνώμη για την ενόχληση.

Στον κύριο Ζανγκ αρέσουν τα αστεία!

Συνεχίστε να παίζετε!

Πήγαινε τύπωσε 2.000 αντίτυπα. Θέλω όλοι να δουν τον γιο μου.

Πιάστε την!

Φτάνει!

Όχι εδώ, μπροστά σε όλους.

- Πηγαίνετέ την κάτω. - Μάλιστα, κ. Γουάνγκ.

Πάρτε την!

Θα σε σκοτώσω, πουτάνα!

- Πού είναι; - Εκεί, εκεί!

Εσύ, πήγαινε από 'κει! Βρείτε την!

Ασχοληθείτε μαζί του!

- Ήταν εδώ πριν λίγα δευτερόλεπτα! - Ψάξε εκεί!

- Δεν είναι εδώ! - Κοίτα και κάτω απ' το φορτηγό!

Τότε πού είναι;

- Εξαφανίστηκε! - Πήγαινε να την ψάξεις!

- Τι είναι; - Έλα μαζί μου.

- Πιάσε με! - Μην τσακώνεσαι με τον αδελφό σου.

Δεν τσακώνομαι.

Μαρτσέλο...

Ηρέμησε, τελειώσαμε.

Μαρτσέλο, πρέπει να την πάρεις μαζί σου.

- Γιατί εγώ; - Εδώ δε μπορεί να μείνει.

- Τότε γιατί την έφερες εδώ; - Επειδή έχω καρδιά.

Κι εγώ έχω καρδιά.

Έχω μεγάλη καρδιά, δε μπορούσα να την αφήσω να πεθάνει.

- Τότε κράτα την εσύ. - Μα βλέπεις, το σπίτι μου είναι μικρό.

- Και το δικό μου σπίτι είναι μικρό. - Τι λες, ρε αδελφέ;

Εσύ μένεις μόνος, εμείς είμαστε εφτά. Κι εγώ δε μπορώ να βάλω την οικογένειά μου σε κίνδυνο.

Κοίτα αυτό.

Κοίτα αυτό.

Είναι σε όλη τη γειτονιά.

Αδελφέ, έχω πέντε παιδιά.

Αν πάθουν κάτι, θα αυτοκτονήσω. Ορκίζομαι, θα αυτοκτονήσω.

Κι αν πάθω εγώ κάτι, θα πεθάνουν.

Σάντι, δε μπορούσες να κοιτάξεις τη δουλειά σου;

Αγαπιούνταν πολύ.

Ανιμπάλε...

Μαρτσελίνο, πρέπει να σου πω κάτι, μπορώ;

Πες.

- Ανιμπάλε... - Κατάφερες να έρθεις.

Συγγνώμη.

Τι διάολο έβαλες στο κεφάλι σου;

Μοιάζεις με τη γιαγιά μου.

Λοιπόν; Τι ήταν αυτό που δε μπορούσες να πεις στο τηλέφωνο;

Κάποια πράγματα είναι καλύτερα να μη λέγονται στο τηλέφωνο.

Τι είναι;

Αλλά αυτό είναι το αυτοκίνητό μου.

Τι διάολο κάνετε;

- Αυτό είναι το αυτοκίνητό μου! - Ηρέμησε.

Σ' εκείνο το αυτοκίνητο θα μπορούσαν να υπάρχουν ίχνη αίματος.

Απ' τον Κινέζο, την Κινέζα ή ακόμα κι απ' τους δυο.

Άκου τον Ανιμπάλε.

Αύριο, μεθαύριο, όποτε, θα πας να κάνεις δήλωση κλοπής.

Τι στο καλό λες; Μην αστειεύεσαι, το καθαρίζουμε και τέλος.

- Πού πας; Τι να καθαρίσεις; - Το καθαρίζουμε...

Η Αστυνομία σήμερα έχει κάτι συσκευές, κάτι πράγματα...

Ξέρεις πόση ώρα θα τους πάρει να μας βρουν; Αμέσως.

Μπήκα σ' αυτή την ιστορία για σένα και δε θέλω να ρισκάρουμε.

Η Κινέζα είναι δημόσιος κίνδυνος.

Αν τη βρουν οι Κινέζοι, είμαστε εντάξει, γιατί σίγουρα θα τη σκοτώσουν.

Αν τη βρει η Αστυνομία, θα κελαηδήσει και θα μας χώσει όλους μέσα.

Γι' αυτό την ψάχνουμε κι εμείς τώρα.

- Τι πάει να πει την ψάχνετε; - Ηρέμησε, εσύ δε χρειάζεται να κάνεις τίποτα.

Μόνο αν εμφανιστεί, με παίρνεις τηλέφωνο, εντάξει;

Γαμώτο...

- Μαρτσέλο, θέλω να σου πω κάτι ακόμα. - Πάλι;

Άκου...

Αν, ας πούμε, καλούσα τη μητέρα σου ένα βράδυ για φαγητό, θα σε πείραζε;

Όχι.

Τι βάρος μου έφυγε απ' την ψυχή!

Εμείς είμαστε οικογένεια, κατάλαβες; Πρέπει να είμαστε κοντά, ενωμένοι.

Γιατί όταν τελειώσει όλη αυτή η τρέλα,

θα τα αφήσουμε όλα πίσω μας.

Και θα μείνουν μόνο οι αναμνήσεις. Οι όμορφες.

Γεια, Μαρτσελίνο.

Ελάτε, ξανθοί!

Κουνήστε τους κώλους σας!

Ηρέμησε, Μαρτσέλο.

Γεια.

Σου έφερα αυτά. Για τις πληγές.

Αυτά θέλουν πλύσιμο.

Είμαι ο Μαρτσέλο.

Μαρτσέλο.

Σιάο Μέι.

- Σιάο Μέι. - Τσιάο Μέι.

- Μέι. - Μέι.

Μέι.

Πεινάς;

Το κανονίζω αμέσως.

Τσιάο Μέι.

Έτοιμο.

Κινέζικο... Μόνο αυτό είχα.

Δεν είναι η σπεσιαλιτέ μου.

Έχει γεύση κοτόπουλου με σούπα από φύλλα τσαγιού.

Αλήθεια;

Ε, έβαλα μαζί ό,τι είχα.

Μπορώ;

Είναι καλό.

Γιατί με κλείδωσες;

Τι διάολο, Μέι!

Άσε με να βγω!

- Γιατί με κλείδωσες μέσα; - Για να μη σε σκοτώσουν, να πάρει ο διάολος!

Για να μη σε σκοτώσει κανείς.

Δε μπορώ να είμαι κλεισμένη. Θέλω να βγω.

Δε γίνεται, σε ψάχνουν. Όχι.

Άσε με να βγω.

Όχι.

Σε παρακαλώ.

ΣΙΑΟ ΜΕΪ - ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΗ

Τώρα κατάλαβες;

Αυτός ποιος είναι;

Αυτός είναι ο Μάτζιο, ο γιος του Γουάνγκ. Αλλά από δω δεν περνάει ποτέ.

Ας βιαστούμε.

Σου αρέσει η Ρώμη;

- Τι όμορφη! - Είναι όμορφη;

- Είναι όμορφη. - Δε καταλαβαίνω τι λες.

Αυτή είναι μια εκκλησία. Πρέπει να ξέρεις ότι η Ρώμη είναι γεμάτη εκκλησίες.

Τι κορνάρεις, ρε;

- Πόσο ψηλό! - Αυτό είναι ένα αρχαίο κτίριο.

- Πόσα φώτα! - Ναι, είναι άλλη μια εκκλησία.

Μαρτσέλο, κοίτα εκεί!

Το 'χεις κουσούρι να χτυπάς στο κεφάλι.

- Τι τεράστιο σπίτι! - Αυτός είναι ο Ναός του Δία.

Τι ωραία!

Είναι ναοί, εκεί είναι το Στόμα της Αλήθειας.

Εκεί.

Κοίτα εκεί!

Αυτός είναι ο Βωμός της Πατρίδας, εκείνος ένας οβελίσκος, αυτή μια εκκλησία.

Αυτές είναι αρχαίες πέτρες. Κοίτα πόσο όμορφες είναι.

Είμαι πραγματικά χαρούμενη.

Κοίτα πόσο όμορφο είναι το Θέατρο του Μάρκελλου!

Λέγεται Θέατρο του Μάρκελλου, όπως εμένα!

- Μαρτσέλο! - Μαρτσέλο!

Αυτή είναι μια πόλη γεμάτη εκκλησίες, συντριβάνια, λακκούβες, γέφυρες...

Και καριόληδες.

Γεια!

- Γεια! - Μπράβο, τα πας καλά.

- Γεια! - Γεια σου, Ρώμη!

- Γεια σου, Ρώμη! - Γεια σου, Ρώμη!

- Γεια σου, Ρώμη! - Γεια σου, Ρώμη!

Λοιπόν...

σου αρέσει;

Εξαιρετικά, τι φοβερός ξεναγός που ήμουν!

Ε, στη Ρώμη είναι εύκολο.

Ε... λοιπόν;

Είσαι ευχαριστημένη;

Ευχαριστώ, Μαρτσέλο.

Ευχαρίστησή μου.

Κι εγώ είχα καιρό να περάσω από 'δω.

Πάμε.

Και για να είμαι ειλικρινής...

έχω να βγω μια ζωή, είμαι πάντα κλεισμένος σ' εκείνη τη γαμημένη κουζίνα.

Πού είσαι; Μέι;

Όχι!

Δε μπορείς να πας εκεί! Πού πας, Μέι;

Αυτοί θα καλέσουν την Αστυνομία!

Γαμώτο...

Δε μπορείς να το κάνεις αυτό!

Ρισκάρω τη ζωή μου για να σε βοηθήσω, καταλαβαίνεις;

Και εσένα δε σε νοιάζει;

Αν σε βρουν αυτοί, θα σε σκοτώσουν.

Θέλεις να σε σκοτώσουν; Τότε άσε να σε σκοτώσουν!

Έτσι κι αλλιώς, από τότε που μπήκες στη ζωή μου, όλα πήγαν στο διάολο.

Εγώ είχα έναν πατέρα που ήταν ευτυχισμένος κάπου, για μένα.

Τώρα είχα και το αυτοκίνητο. Γεια σου.

Ξέρεις γιατί η αδελφή μου ήρθε στην Ιταλία;

Για μένα.

Όταν γεννήθηκα, στη χώρα μου μπορούσες να έχεις μόνο ένα παιδί.

Η αδελφή μου είχε ήδη γεννηθεί.

Οι γονείς μου δε μπορούσαν να με κρατήσουν.

Έτσι, από τότε που γεννήθηκα, έμενα κλεισμένη στο σπίτι.

Για 20 χρόνια.

Τη μισούσα για 20 χρόνια.

Δεν καταλάβαινα γιατί μόνο εκείνη μπορούσε να πάει σχολείο,

να βγαίνει με φίλους,

να παίρνει το τρένο, να πηγαίνει σινεμά.

Αλλά κάθε φορά που γυρνούσε, ξάπλωνε δίπλα μου.

Με έβαζε να κλείσω τα μάτια και μου έλεγε πού είχε πάει,

τι της είχε συμβεί.

Μόνο εκείνη νοιαζόταν για το πώς ένιωθα.

Τώρα επιτρέπεται να έχεις περισσότερα παιδιά.

Αλλά εκεί που γεννήθηκα εγώ, ακόμα πρέπει να πληρώσεις έναν φόρο,

για να σε αναγνωρίσουν.

Η αδελφή μου ήρθε εδώ, στη Ρώμη, για να μαζέψει τα λεφτά,

για να με ελευθερώσει.

Αλλά τώρα εγώ είμαι ζωντανή...

και εκείνη είναι νεκρή.

Δε της είπα ποτέ...

ότι είναι το άτομο...

που αγαπάω περισσότερο.

Πρέπει να την εκδικηθώ.

Ποια εκδίκηση;

Ο πατέρας μου, η αδελφή σου η Γιουν, δεν είναι αρκετοί;

Εσύ τι θα έκανες;

Πες μου τι να κάνω.

Να κάνω σαν εσένα;

Να μείνω στην κουζίνα όλη μου τη ζωή; Να μαγειρεύω μακαρόνια κάθε μέρα;

Εγώ δε μπορώ!

Εκείνος ήταν ο πατέρας σου. Εκείνη ήταν η αδελφή μου.

Δε μπορώ να προσποιηθώ ότι δε συνέβη τίποτα, σαν εσένα.

Πες μου τι έπρεπε να κάνω.

Κι εσύ τι θέλεις να κάνεις;

Τι μπορούμε να κάνουμε;

Συγγνώμη, συγγνώμη.

Έκανα λάθος, συγγνώμη.

Λοιπόν...

Καληνύχτα.

Ευχαριστώ.

- Γεια, Μέι. - Γεια.

Γεια.

- Τι συμβαίνει; - Μαμά!

Τι είναι, Μαρτσέλο;

Τι διάολο, δε μπορείς να με πάρεις τηλέφωνο;

Μα πήρα ένα σωρό φορές, και χθες βράδυ.

- Μετά κατάλαβα. - Τι κατάλαβες;

Σου άπλωσα τα ρούχα.

Δε μπορείς να τα αφήνεις συνέχεια στο πλυντήριο.

Είναι ωραία αυτή η φίλη σου;

Είναι λίγο ατσούμπαλη, έτσι δεν είναι;

- Είναι κάτι σοβαρό; - Μαμά, τι σοβαρό;

Εσύ δεν ξέρεις να λες ψέματα.

Εγώ μπορεί να μη καταλαβαίνω πολλά απ' τη ζωή, αλλά από αγάπη, ναι.

- Πότε θα μου τη γνωρίσεις; - Όταν ξέρω ότι είναι κάτι σοβαρό.

- Αλλά από πού είναι; Απ' τη Ρώμη; - Απ' την ανατολική Ρώμη.

- Φτιάχνω καφέ. - Ωραία.

- Μαρτσέλο; - Ναι;

- Ο Ανιμπάλε με κάλεσε για φαγητό. - Το ξέρω, μου ζήτησε την άδεια.

Αλλά εγώ νιώθω άβολα, δεν ξέρω τι να πω.

- Νιώθω ένοχη. - Μαμά...

Άκου, και ο πατέρας θα σε ήθελε ευτυχισμένη, είμαι σίγουρος.

Μαμά...

Η ζωή είναι ωραία, παρ' όλα αυτά.

Και πάντα μας εκπλήσσει.

Γεια.

Γύρισα.

Γεια!

Μέι;

Μέι;

Είσαι γελοίος!

Ευχαριστώ, παιδιά. Ευχαριστώ ούτως ή άλλως.

Μάτζιο! Μάτζιο! Μάτζιο!

Τι διάολο κάνεις;

Βγες έξω!

Δείξε το πρόσωπό σου αν έχεις τα κότσια!

Είσαι ένας δειλός.

Ένα σκουλήκι που το σιχαίνεται ακόμα και ο ίδιος του ο γιος.

Βγες έξω!

Βγες έξω!

Είμαι εδώ.

Με έκανες να χάσω τη συναυλία του γιου μου.

Τι θα μου έκανες αν τον είχα σκοτώσει;

Πες, τι θα μου έκανες.

Σκέψου το καλά.

Γιατί...

αυτό θα σου κάνω.

Είσαι έτοιμος;

Πες μου...

Τι του έκανες;

Πες μου!

Μίλα!

Πες μου τι συνέβη.

Τι του έκανες;

Υποψιάζεστε κάποιον που ήθελε να κάνει κακό στον πατέρα του;

- Όχι. - Εσύ πού ήσουν χθες βράδυ;

Ήμουν σε μια συναυλία, τραγουδούσα εδώ κοντά.

Η μπάλα!

Είσαι σίγουρος;

Τι διάολο κάνεις;

- Αφού είσαι εδώ, ξέρεις γιατί. - Έλα. Άσε το στυλό κι έλα.

- Όχι. - Όχι; Ναι, έλα.

- Μάταια αντιστέκεσαι, έτσι είναι. - Έτσι είναι, στο διάολο!

Κατάλαβες; Έτσι είναι, στο διάολο! Άσε το στυλό!

Πρόσεχε το στυλό μου! Είναι αντίκα.

Σκάσε. Εσύ να σκάσεις, κατάλαβες;

Μετάφρασε.

Λέει να μη μιλάς έτσι στο σπίτι του.

«Σπίτι του»; Το σπίτι σου είναι 50 δισεκατομμύρια χλμ. μακριά.

Αυτό είναι το σπίτι μου! Το κατάλαβες; Παίζεις βρόμικα, Γουάνγκ!

Ανιμπάλε, άσ' το, τα βρήκαμε.

Τα λεφτά θα στα δώσω εγώ, Αλφρέντο.

- Δεν είναι θέμα χρημάτων. - Όχι.

Σου είπα να σκάσεις!

Ξέρεις ποια είναι η διαφορά

ανάμεσα στο σπίτι μου στα 50 δις. χλμ. από δω κι αυτό το σπίτι;

Ποια είναι;

Ότι εδώ όλα επιτρέπονται και τίποτα δεν είναι σημαντικό.

Σε μας τίποτα δεν επιτρέπεται και όλα είναι σημαντικά.

Και τι διάολο σημαίνει αυτό;

Ότι για να πάρεις κάτι σημαντικό από εμάς,

πρέπει να δώσεις κάτι σημαντικό σε αντάλλαγμα.

Σημαντικό; Αλφρέντο, μια πουτάνα είναι.

Μην τολμήσεις! Μην τολμήσεις!

Σιάο Γιουν, γύρνα στη δουλειά σου.

Όχι! Πρέπει να φύγεις, Ανιμπάλε!

Τι κάνεις, με διώχνεις; Σου σώζω το τομάρι.

Θέλω να φύγω μαζί της!

Θέλω να φύγω μαζί της, καταλαβαίνεις;

Αν δε μου δώσει το εστιατόριο, δε θα την αφήσει.

Όχι.

Κατάλαβες, Ανιμπάλε; Κατάλαβες;

Αλφρέντο...

Συνέλθε, εγώ είμαι. Ε, Αλφρέντο...

Δε σκέφτεσαι τον γιο σου, τη γυναίκα σου, την οικογένεια;

Ξέρεις τι είναι;

Εσύ δε θυμάσαι, όπως δε θυμόμουν ούτε εγώ,

τι σημαίνει να είσαι ερωτευμένος, καταλαβαίνεις;

Αλλά στην ηλικία μας, το να είσαι ερωτευμένος είναι αλλιώς.

Αυτό το εστιατόριο ήταν του παππού σου, του πατέρα σου,

μετά ήταν δικό μας, θα είναι του Μαρτσέλο και των παιδιών του Μαρτσέλο.

Αν μείνει στην κουζίνα, ο Μαρτσέλο δε θα κάνει ποτέ παιδιά.

Γιατί όχι; Όλα αυτά για μια Κινέζα πουτάνα!

Σου είπα να μη μιλάς έτσι γι' αυτήν, είναι σαφές;

Ανιμπάλε, εγώ μαζί της ξαναγεννήθηκα. Κάτι παραπάνω, αναστήθηκα.

Εσύ δε θέλεις να καταλάβεις, γιατί είσαι ακόμα νεκρός.

Και με προδίδεις έτσι;

Αλφρέντο, με προδίδεις έτσι;

Σ' αυτό το μέρος μεγάλωσα, ήμασταν παιδιά, είμαστε σαν αδέλφια.

Δε μπορούμε να υποκύψουμε σ' αυτόν τον εκβιασμό και να τα αφήσουμε όλα σ' αυτούς τους ηλίθιους.

Δεν αφήνουμε τον κόσμο να πάει στο διάολο.

Ανιμπάλε, τι διάολο λες;

Είναι το σπίτι μου... Αυτό είναι το σπίτι μου.

Θέλετε να τα πάρετε όλα, παλιοτόμαρα;

Εγώ βρήκα απλά μια λύση στο πρόβλημα του κ. Αλφρέντο.

Μην κάνεις καμιά βλακεία, άσ' το κάτω και φύγε.

Ανιμπάλε...

- Όχι, όχι... - Τι κάνεις;

- Ηρέμησε. - Φύγε, άσε...

Ηρέμησε.

Θέλεις να μας πυροβολήσεις;

Όχι, Αλφρέντο, σε παρακαλώ.

Αλφρέντο!

Μια μουτζούρα σε κάθε σελίδα και μετά τελείωσε, ε;

Αλφρέντο, πέτα αυτό το στυλό. Σε παρακαλώ, μην υπογράψεις, Αλφρέντο!

Αλφρέντο...

Αλφρέντο!

Ανιμπάλε...

Φύγε. Βάλε αυτό στην άκρη και φύγε. Δεν τρόμαξες ποτέ κανέναν.

Όχι! Όχι!

Τι έκανες;

Όχι!

Αλφρέντο, μη μ' αφήνεις μόνη μου!

Όχι!

Γαμιόλη!

Άντε στον διάολο, Ιταλέ μπάσταρδε!

Δε ήθελα να του το πω, ήθελα μόνο να την προστατεύσω.

Γι' αυτό ήθελα να φύγω.

Πού πας; Μαρτσέλο!

Άνοιξε! Άνοιξε την πόρτα!

Ανιμπάλε...

Τι είναι αυτό το κουστούμι;

Παντρεύεσαι;

Είσαι πανέμορφη.

Ξέρεις τι σκεφτόμουν;

Να δειπνήσουμε εδώ απόψε.

- Εδώ; - Δεν είναι κανείς.

Είναι το σπίτι μας.

Τι λες;

Απόψε θα με σερβίρουν.

Άκου, Λορένα, σκέφτηκες ποτέ...

αν ίσως, δεν ξέρω...

εμείς οι δύο, έτσι...

Αν θα ήταν αλλιώς ή... δεν ξέρω.

Είναι καλύτερα να μη βάζεις τέτοιες ερωτήσεις στον εαυτό σου.

Έχεις δίκιο.

Είναι που οτιδήποτε είναι καλύτερο απ' τη λύπη.

- Πρέπει να κοιτάμε μπροστά. - Έτσι είναι.

Γι' αυτό σε κάλεσα για φαγητό. Για να κοιτάξουμε μπροστά.

Στο μέρος που δουλεύω 30 χρόνια;

Τι είναι;

Μαρτσελίνο, τι είναι αυτή η αηδία;

Σούπα από φύλλα τσαγιού.

Προς τιμήν του πατέρα μου.

Κατάλαβα, αλλά είχα ζητήσει αματριτσιάνα.

Και ο πατέρας ήθελε πάντα αματριτσιάνα.

Αν μπορούσε, και μεσημέρι και βράδυ.

Γίνεται;

Αλλά δεν τη χώνευε.

Του καθόταν στο στομάχι, τη νύχτα ήταν μαρτύριο.

Θυμάσαι;

Μας ανάγκαζε να τον πάμε στα Επείγοντα.

- Γιατί νόμιζε ότι θα πεθάνει. - Ναι, θυμάμαι.

Του άρεσε να πηγαίνει στα Επείγοντα.

Είχε πονοκέφαλο, στα Επείγοντα...

Πόνος στο χέρι, έλεγε ότι ήταν έμφραγμα... Στα Επείγοντα.

Έκανε ένα κόψιμο, μόλυνση... στα Επείγοντα.

Και συνέχεια ήθελε να του κάνουν εκείνες τις γαμημένες ακτινογραφίες.

Για σιγουριά.

Και πόσο νευρίαζε όταν του έλεγαν ότι δεν είχε τίποτα.

Κι άρχιζε να τους λέει: «Τι λέτε;»

«Αυτοί δεν είναι γιατροί! Είναι αγρότες».

«Είναι αγρότες».

Ναι, του άρεσε να το λέει αυτό.

«Αυτοί οι άθλιοι, αυτοί οι αλήτες». Θυμάσαι;

Ναι.

«Αυτοί οι άθλιοι, αυτοί οι αλήτες». Πόσες φορές το 'λεγε.

Και τι σημαίνει «άθλιοι»; Ξέρετε σε τι αναφερόταν;

- Όχι. - Ούτε εγώ ξέρω.

Μόνο ο Αλφρέντο ξέρει.

Μαρτσέλο, γιατί μου έφερες αυτή την αηδία;

Δεν έχει σημασία το φαγητό, αλλά η όρεξη.

Και από σένα δε λείπει ποτέ.

Κάνω λάθος;

- Φάε. - Τι είναι αυτή η συμπεριφορά;

- Φάε, Ανιμπάλε. - Τι θέλεις να πεις;

Φάε, θέλω να σε δω να τρως!

Μαρτσέλο, τι σε έπιασε; Γιατί συμπεριφέρεσαι έτσι;

Λορένα, θυμήθηκα ότι έχω κάτι να κάνω.

Και το δείπνο μας;

Το αφήνουμε για άλλη φορά.

Τι κάνεις, φεύγεις έτσι;

Έδωσες την ψυχή σου γι' αυτό το μέρος, και τώρα φεύγεις έτσι; Ανιμπάλε;

- Ανιμπάλε! - Μαρτσέλο, τι σου συμβαίνει;

Μου λες τι γίνεται; Γιατί συμπεριφέρεσαι έτσι;

- Τι έχεις; - Μαμά...

Πόσο όμορφη είσαι!

Δεν έχω τίποτα, είμαι λίγο νευρικός.

Τώρα πάω να ζητήσω συγγνώμη, εντάξει;

Γυρίζω αμέσως.

Ανιμπάλε!

Γύρνα μέσα, Μαρτσέλο, είναι καλύτερα για όλους.

Βάλε αυτό το πράγμα στην κουζίνα.

Ανιμπάλε!

- Φύγε, Μαρτσέλο. - Δε θα το γλιτώσεις!

- Φύγε! - Πώς μπόρεσες;

Πώς μπόρεσες, για 'κείνο το σιχαμερό μέρος;

Μου είπες όλες εκείνες τις μαλακίες στον τάφο του πατέρα μου!

Μίλα! Σκότωσες τον καλύτερό σου φίλο.

- Τον καλύτερό μου φίλο... - Μίλα!

Ήθελε να με εγκαταλείψει.

Ο πατέρας σου ήθελε να φύγει,

ήθελε να πουλήσει το πιο όμορφο και πολύτιμο πράγμα σας, το εστιατόριό μας.

- Αλλά ποιο δικό μας; - Αυτό το σκουπίδι...

Προτιμούσα τον πατέρα μου ζωντανό!

Γιατί είσαι ένας κακομοίρης, ένας βλάκας!

Γιατί είσαι ένας ηλίθιος.

Όπως κι εκείνος.

- Γι' αυτό. - Ηλίθιος είσαι εσύ, Ανιμπάλε.

Κοίτα τον εαυτό σου, είσαι αξιολύπητος.

Πρόσεχε πώς μιλάς.

- Ναι; - Πρόσεχε πώς διάολο μιλάς.

Είσαι ένας ψωριάρης.

Χειρότερος κι απ' τους ζητιάνους. Είσαι δεινόσαυρος, Ανιμπάλε.

Είσαι ο τελευταίος δεινόσαυρος στη Γη κι ένας σκατο-δολοφόνος.

«Δολοφόνος»;

- Το έκανα για σένα. - Για μένα;

- Το έκανα για εμάς. - Όχι.

Το έκανες γιατί είσαι μόνος σαν σκύλος. Και το μόνο μέρος που μπορούσες να σταθείς, ήταν εκείνο.

Και οι μόνοι που σε αγαπούσαν, που σε δέχτηκαν, ήμασταν εμείς.

Κι εσύ σκότωσες τον καλύτερό σου φίλο.

Σ' αγαπούσε.

Με όλες τις μαλακίες που κάνεις.

Εγώ σ' αγάπησα με όλες τις μαλακίες που κάνεις.

Αυτή...

σε αγάπησε με όλες τις μαλακίες που κάνεις.

Σ' αγαπήσαμε όπως αγαπάς έναν κακομοίρη, κοίτα με...

- Φτάνει... - Είσαι αξιολύπητος, είσαι νεκρός και δεν το ξέρεις.

- Σε σιχαίνομαι. - Άντε γαμήσου, φτάνει.

Φτάνει.

Φτάνει.

Θέλεις να σκοτώσεις κι εμένα;

Έλα, σκότωσέ με.

Γιατί εγώ δε θα σε αφήσω ήσυχο.

Έλα, πυροβόλα με.

Και βάλε με δίπλα στον πατέρα μου.

Χαιρετήστε. Το μάθημα τελείωσε.

Γεια. Τα λέμε αύριο.

Ελάτε νωρίς αύριο.

Γεια!

- Γεια σου, Λορένα. - Γεια.

ΤΟ ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟ ΤΗΣ ΛΟΡΕΝΑ

Έλα, αδελφέ, πέρασε άλλη μια σκατένια μέρα.

Για 'σένα.

Γεια σου.

Να σε πάρει ο διάολος!

Τι κούραση. Είστε κουρασμένοι;

Πάμε να φάμε.

Μαρτσέλο;

Πόσο πεινάω! Πάμε για φαγητό!

- Ευχαριστώ, μπαμπά. - Παρακαλώ, αγάπη μου.

- Ευχαριστώ, μπαμπά. - Παρακαλώ.

Καλή όρεξη.

Αύριο πρέπει να τα πας εσύ, αλλιώς δε θα προλάβω να τελειώσω.

Θα το κανονίσω εγώ.

Υποτιτλισμός: The_M1ЯR0R ┌∩┐(◣_◢)┌∩┐ [ T 4 V T_e_a_m ]

Παρακολουθήσατε την ταινία: Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΜΕΝΗ ΠΟΛΗ