Original subtitles

این زیرنویس برای کم/ناشنوایان منتشر شده است حق پخش و نشر این زیرنویس بدون اجازه‌ی مترجم، ممنوع است t.me/YisFilm

:تیم گفتارنویسی سینما نگاه آزاده، هانیه، راحیل، حسام، مسعود، زواره، امید

ویرایش نهایی: نازنین کاوسی

(صِدای هَمْهَمه)

!مَسئول حِراسَت: آقایون! بَرادَرها (با صدای بلند)

همگی خَسته نباشین

!خاموشِش کن! خاموشِش کن

لباس‌هاتون رو عَوض بکُنین

!اُتوبوس دَمِ دَر مُنتظره

مِعَطَلِ چی‌ای؟

مَگه کَری؟

!می‌گم خاموشِش کُن دیگه !خاموشِش کن

!یاالله

کارخونه فِعلاً تَعطیلِه تا مَوادِ اَولیه بِرِسِه

حُقوق‌هاتون رو بِهِتون می‌‌دن

!حِراسَت: راه بیفتین

هَفته‌ی دیگه اِن‌شاالله باهاتون تَماس می‌گیرن واسه تَسویه‌ی حُقوق‌هاتون

بَرادرها تَشریفِشون ...رو می‌بَرن خوابگاه

...لِباس‌هاشون رو عَوَض می‌کُنَن

وَسیله-مَسیلِه‌ام هَرچی دارن جَمع می‌کُنین سَوارِ اُتوبوس می‌شین

!شَب بِشه ماشین گِیرتون نِمیاد

!تَعطیلِه! جَمع کُن، بفرمایین خونه

!پِسر! پِسر !هوی

مَگه کَری؟ !وَردار اون رو! وَردار اون رو

حِراسَت: تَعطیله! بُلَند شو

!پاشو! پاشو !پاشو! پاشو

!راه بیُفت! راه بیُفت

حِراسَت: دَر ضِمن، کَسی سَمتِ کارگُزینی !نِمی‌ره ‌ها

!واسِه خودِتون دَردِسَر دُرُست نَکنین

این‌جوری کارخونه از دَستِتون شِکایَت می‌کُنِه

پاتون رو می‌کِشونه دادگاه و پاسگاه

تَهِش هم حُقوقتون رو می‌مالِه، میره

(صِدای مایعات و دَستگاه‌ها)

(صِدای خاموش شُدن دَستگاه‌ها)

(صِدای دَستگاهِ فیزیوتِراپی) (صِدای اِعتراضات و تیراَندازی از تِلویزیون)

(صِدای دَستگاه‌ها)

!حِراسَت: حَرکُت کُن

(صِدای خاموش شُدن دَستگاه‌ها)

حِراسَت: کارخونه تَعطیلِه !بِفَرما! تَعطیل! بِفَرما

(صدای هَمهَمه و گفتگوی افراد)

(صدای مَسئول حراست در بلندگو) !برادرها تَشریف بِبَرَن، هر چه زودتر

حِراسَت: سَریع‌تر

نوحِه‌خوان: اِلهی اَلْعَفو

...مَردِ پُر هُنَر نشدیم

خدای من هزار بار شبِ بیم ...بانگِ

مرد: سلام عمو جان !بایْرام: سلام علیکم، قُربان شما

مَرد: زنده باشین بایْرام: بفرمایید، بفرمایید

مردِ دیگر: بفرمایید خواهش می‌کنم، بفرمایید قارْداشْعَلی: بفرمایید

بایْرام: خوب هستین حاج آقا؟ خانواده خوب هستن؟ مرد: قربانِ شما

بایْرام: لُطف کردین تَشریف آوردین مرد: خواهِش می‌کنم

نوحِه‌خوان: دَریغ و درد که آماده‌ی سَفَر نشدیم

اِسماعیل: آقا بایْرام سلامٌ علیکُم بایْرام: سلام جعفر: بفرمایین

اِسماعیل: آقا دستت درد نکنه

قارْداشْعَلی: بفرمایین اِسماعیل: قربانِ شما قارْداشْعَلی: خوبین؟ سلامتین؟

اِسماعیل: آقا ببخشید دیگه بایْرام: خواهش می‌کنم

نوحِه‌خوان: چندین بار در این مَجال ...به فاتِحِه می‌رویم و می‌نشینیم

(صدای نفس‌نفس زدنِ اسماعیل)

نوحِه‌‌خوان: اما دَریغ از آنکه بدانیم و بگوییم

با قِرائَتِ فاتحه یک صَلواتِ جَلیل هدیه بفرمایید

(صدای صلواتِ دسته‌جَمعی)

شُعارِ همگی: ما تَعدیلِ نیرو نمی‌شیم، اِخراج نمی‌شیم کُشته‌تر از این که هست، نمی‌شیم

(صدای بی‌سیم نیروی ضِدِ شورِش)

(صدای شُعار دادن کارگران)

(صدای تیراَندازی و دَرگیری)

(صدای تَذَکُرِ مَسئول حِراسَت از بلندگو و درگیری)

(صدای دستگاهِ فیزیوتِراپی)

کارگَران: مَرگ بر سِتَمگَر درود بر کارگَر. مَرگ بر سِتَمگَر

(صدای دستگاهِ فیزیوتِراپی)

(صدای مَسئول حِراسَت از بلندگو) (صدای خُرد شدن شیشه)

(صدای هَمهَمه‌ی کارگران)

اسماعیل: آقا، سلام علیکم

مردِ اول: سلام اسماعیل: سلام علیکم مردِ سوم: سلام

...بایْرام: قارْداشْعَلی خان، برادرِ من

بایْرام: چرا یه‌جوری رَفتار می‌کنی که اِنگار من دارم الان حرفِ زور می‌زنم؟

آقا، من این‌جوری فکر می‌کنم درسته ...من هنوز خودم رو عَزادار می‌دونم

شما هر جور صَلاح می‌دونین رَفتار کنین

قارْداشْعَلی: آقا بایْرام، خودت می‌دونی ...تا شما لباسِ عَزات رو دَر نیاری

هیچ‌کس از عَزا دَر نمیاد

مرد: حرفِ حِساب

فاتِحةَ مَعَ الصلوات

(صدای صَلَواتِ دَسته‌جَمعی)

خدا بیامُرزِه حاج غلام رو آقا بایْرام

خدا شما رو حِفظ کنه، عمو

اسماعیل: ناقابِلِه بایْرام: این چه کاریه؟ چرا زَحمَت کشیدین؟

حاج غلام به ظاهِر پسرعموی ما بود اما در اَصل واسه ما پدری کرد

خیلی زَحمَت کشیدی، عمو جان به خدا راضی به زَحمَتِت نبودم

حالا اگر اِجازه بدی بَندِه می‌خوام ...ریش و موی شما رو مُرَتَب کنم

که از عَزا در بیای

قارْداشْعَلی: از کِی تا حالا آرایِشگَر شدی؟

بشین یه گوشِه !اول راضی‌اش کنیم، بَعد

قارْداشْعَلی: بفرما جعفر: بیا اینجا، عمو جان بیا اینجا قارْداشْعَلی: بفرما، بفرما

جعفر: بفرما، بفرما اینجا قارْداشْعَلی: بشین

جعفر: بفرمایین مردِ دیگر: بفرمایین

جعفر: راحَت باش، عمو جان

جعفر: آقا بایْرام ...تا شما لباسِ سیاهِت رو در نیاری

تو کلِ این فامیل !هیچ‌کی [لباسِ] سیاهِش رو در نمیاره

آقا، من همین‌جا اِعلام می‌کنم همه ریش و مویِشون رو کوتاه کنن سیاهِشون هم در بیارن

!من جِسارَت می‌کنم ها

اما حاج غلام بُزُرگِ فامیل بود

الان یه ساله همه مُنتَظِر نشستن شما جانِشینِش رو مَعلوم کنین

...بایْرام: وقتی هنوز عَزادارَم

!سالگَردِش هم در اومد دیگه

جانِشینی قاعِدِه قانون داره

هر وقت صَلاح بود وَصیَت‌نامه رو میارم، شما هم بخونین

وَصیَت‌نامه‌ی چی؟

شما وَصیَت‌نامه رو چرا تو این یه سال باز نکردین؟

کی می‌گه باز نکردم؟

مرد: پس چرا کسی نمی‌دونه توش چی نِوِشتِه؟

چون توش نِوِشتِه !بعدِ سالگَرد بگم چی توش نِوِشتِه

خب الان بگین

الان هم تَشخیصَم اینه فِعلاً نگم

احسان: بابا جان، قبلِ فوتِ حاج آقا چهار تا خانواده کارتِ عروسی دادن

که الان همه‌شون یه ساله عروسی‌هاشون مونده رو هوا

بابا، اصلاً مَعلوم نیست !تو به فکرِ خودتی ‌ها

‫احسان: آخه این چه حرفیه؟ ‫100 تا آدم دارن این رو بِهِت می‌گن

!بیا بابا جان

!جعفر: : خب راست می‌گه دیگه !خسته شد، بچه

از روزِ اول همه فکر می‌کردن شما اول برای پسرِ خودت بعدِ چِهِل، عَروسی می‌گیری

که عملاً اِجازه‌ی عَروسی به همه‌‌ی فامیل داده باشی

آقا، شما اَلان از عَزا در بیای

این جَوون‌ها بتونَن بعدِ یه سال برن سرِ خونه زندگیشون

از بزرگیت کَم می‌شه؟

!آقا بایْرام، بفرمایین

فاتِحَه مَعَ الصَلَوات

(صدای صَلَواتِ دَستِه‌‌جَمعی)

کارگَران: مَرگ بر سِتَمگَر دُرود بر کارگَر. مَرگ بر سِتَمگَر

(صدای فریاد و هَمهَمِه)

(صدای خُرد شدنِ شیشه و هَمهَمِه)

!کارگَر: بدو! برو

(صدای خرد شدنِ اَجسام و هَمهَمِه)

بی شَرَف و بُزدِل به اونی می‌گن که وِل می‌کنه می‌ره

چون خیالِش راحته رَفیق‌های بدبختش می‌مونن اینجا حُقوقِش رو زِندِه می‌کنن

(صدای آژیرِ ماشینِ پلیس)

بایْرام: تیغ نمی‌خواد، با ماشین مُرَتَبِش کن آرایشگر: با ماشینه

بایْرام: خَبَرِش رو بِهِت می‌دَم

نه، خودم بِهِت زنگ می‌زنم

خداحافظ

(صدای پخشِ قرآن)

آقا بایْرام، اِمروز جانِشین رو اِعلام می‌کنی تموم شه بره؟

من رو کشوندین اینجا قارْداشْعَلی رو اِعلام کنم؟

اون بدبخت که می‌گه اگه اِجازه بدی عروسی شاه‌پسَرِت هم می‌گیره

بایْرام: پسرِ من مگه پدر نداره؟

ببخشید‌، بایْرام خان

قارْداشْعَلی خان، بزرگی بَرازَندِه‌اش هست

اما سِنِ من بیشتره

!قارْداشْعَلی خان مُبارَکِه !این که می‌گه سِنِش از شما بیشتره

قارْداشْعَلی: این کیه؟ مرد: آقا اسماعیل

قارْداشْعَلی: از بی‌شُعوری اون، همین بس ...که عروسی‌ها رو نمیاد که کادو نده

خَتم هم فقط برای ناهار میاد

!جعفر: ماشاالله به حرف زدنت !اینجا آدم نشسته ‌ها

قارْداشْعَلی: آقا اون اگه عُرضِه داشت برای بچه‌هاش یه کاری می‌کرد

قارْداشْعَلی: نمی‌خواد بُزُرگِ فامیل بشه !جعفر: اِ

!خِجالَت بِکِش حالا تو بزرگتری یا این؟

!مَعلومِه! من

...من بازَم می‌گم

خدای نخواسته من چشمِ طَمَع به جانِشینی حاج غُلام ندارم

!نه! داشته باش !تَعارُف نکن! بفرما

!همه مُنتَظِرَن

من شش سالم بود که !شما به دنیا اومدی قارْداشْعَلی خان

مادرِ من به شما شیر می‌داد

!مرد: فقط به سِن و سال نیست که !خیلی چیزهای دیگه‌ای هم هست که مُهِمِه

خب منم همین رو می‌گم

من فقط سِن و سالی مَنظورَم بود

وگرنه کی بهتر از قارْداشْعَلی خان که رفیقِ هر شبِ حاج غُلام بوده؟

مرد: خدا پدرِ حرفِ حَق بزن رو بیامُرزِه

جعفر: شادی روحِ حاج غلام !شادی دلِ بازمانده‌ها صلوات

(صدای صلواتِ دسته‌جمعی)

(صدای آژیر و هَمهَمِه)

(صدای رادیوی اتوبوس)

(صدای مَسئول حِراسَت در بلندگو) آقا، نَظم رو رُعایَت کنید باهاتون تَماس گرفته می‌شه برای حُقوق‌هاتون

مَسئول حِراسَت: بیاید تَشریف ببرید !مَسئولِ دوم: بفرمایید آقا

(صدای آژیر و رادیوی اتوبوس)

(صدای ریش‌تراش)

(صدای گفتگوی افراد)

مرد: آقا، سلامت باشید ...مرد دیگر: تو شادی‌هاتون

مرد: خدا رحمتش کنه

(صدای گفتگوی افراد)

مرد: تو شادی‌هاتون مرد دیگر: سلامت باشید

(صدای گفتگوی افراد)

(صدای آب)

لیلا: می‌دونستین این گَهوارِه مالِ من بوده؟

دختر بچه: مالِ ما هم بوده

لیلا: بله! مالِ همه‌مون بوده

علیرضا: بابا، هنوز اون تویی؟

اسماعیل: چیکار کنم؟ !دارم می‌میرم از دل‌درد

!لیلا، بِدِه من آبِ تهران رو تَموم کردی

اسماعیل: بیام بریم دکتر، علیرضا؟

کجا ببرمش دکتر؟

حرف ننداز دهنش !هیچیش نیست

سوییچِ ماشینِ من رو چرا نمی‌ده؟ !بابا

!اسماعیل: دیروز پول ندادی

دیروز تا شب تَعمیرگاه بودم

لیلا، اصلاً این سوییچِ زاپاس کجاست؟

اسماعیل: تو به سوییچِ زاپاس ...دست بزن

ببین، من زنگ می‌زنم به پُلیس !اِعلامِ سِرقَت می‌کنم یا نه

پُلیس چرا؟ مگه واسه طَلَبِت از پرویز نرفتی دادگاه شِکایَت؟

فرهاد: واسه منم یه راست !برو دادگاه دیگه

ببند شیر رو آب نمیاد

!لیلا: بیا با آسانْسور بریم، خب

اسماعیل: اون تو مثلِ قَبرِه قَلبَم می‌گیره

اسماعیل: پسره؟

!لیلا: آره، به جونِ بابا

اسماعیل: تو جونِ من رو راحت قَسَمِ دُروغ می‌خوری

اسماعیل: جونِ مَنوچِهر رو قَسَم بخور

لیلا: دروغَم چیه؟ به جونِ فرهاد پسره

!جونِ فرهاد یعنی دختره دیگه

نَری باز گیر بدی !بگی اسمِ بچه رو بذارید غُلام

بازم فُحش می‌خوای؟

دِخالَت نکن! بذار هر اسمی !می‌خوان بذارن

اسماعیل: همین سالگَردِ حاج غلام نفرِ اول لباسِ سفید تَنِ من کردن

نفرِ اول ریشِ من رو کوتاه کردن

!این یعنی از من تَوَقُع دارن

علیرضا: بیاین بچه رو ببینین !ول کنین این حرف‌ها رو

لیلا: مَنوچِهر کو پس؟

فرهاد: خوشگله از بوی بیمارستان حالِش به هم می‌خوره

(صدای پَرَستار از بُلَندگو) خانمِ شَجَری به 616

!پَرویز: بالاَخَرِه یکی دستِ پُر اومد

!فرهاد: بَه! سلام! سلام! مُبارک !علیرضا: سلام !دختر بچه: سلام عمو

پَرویز: قربونِت برم

علیرضا: شانس آوردی این !یکی پسر شد ها

آره جونِ تو! وَگَرنَه می‌خواست شبی یه بار ما رو دوماد کنه

اسماعیل: بَه! پسره؟

!مُبارکه

بِدِه یه ماچِش بکنم نَوِه‌‌ی قشنگم رو

!صورتِ بچه رو نمی‌بوسن که

!این که پسر نیست

!ایناهاش بابا جلوی چشمِتِه

پس چرا بازِش نمی‌کنه ببینم؟

!سَرما می‌خوره، بابا

همه‌ی این پنج تا دختر رو ...اولِش گفتن پسره

بعدِ دو سال می‌دیدی دامَن بهشون پوشوندن گوشوارِه اَزَشون آویزون کردن

!ولی این سِری دیگه خَر نمی‌شم

!قُنداق رو وا کن ببینم

!خب، سخته باز و بسته کردنِ قُنداقِ بچه

!بَهونه نیار! بازِش کن، پدرسگ

پَرَستار: آقا، چه خبره؟ !اینجا بیمارِستانِه

!تَشریف ببرین بیرون، لطفاً

علیرضا: من مَعذِرَت می‌خوام

!بابا، آبِرومون رو بُردی

!لیلا، بیا بازش کن تا سِکته نکرده

!لیلا: بیا! بیا

لیلا: صَبر کن

!بیا! آ... آ

!بَه بَه

!پسره

!پسره

پرویز: کِیف کردی؟

کم پسر داشتی این‌جوری ذوق می‌کنه؟

پرویز: غُلامِته! قربونت برم

پرویز: ایشالله سایه‌ات بالا سرش باشه علیرضا: شکلِ لیلائه

علیرضا: به ما نرفته لیلا: اَلَکی مادر: آخِی

علیرضا: مُژه‌هاش رو نگاه کن خوشگِل، خوشگِل

(صدای گُزارِشگرِ انگلیسی کُشتی‌کَج از تلویزیون)

(صدای گریه‌ی بچه)

(صدای گُزارِشگرِ کُشتی‌کَج)

قَهر نکن، غذات‌ رو بخور صبح می‌بَرَمِت دکتر

(صدای گُزارِشگَرِ انگلیسی از تلویزیون)

!*مادر: الهی بِشکَنِه دستت بِراکی لِزنار (کُشتی‌گیر آمریکایی)

چند ساله دارم می‌گم یه نفر بتونه اندرتیکر* رو بزنه همین لِزناره؟ (کُشتی‌گیر آمریکایی)

همه‌اش دروغه - !هیچ هم دروغ نیست -

جِف هاردی* از نَردِبونِ 10 متری ...*می‌پَرِه رو صورتِ بیگْ شو (کُشتی‌گیرهای آمریکایی)

دروغه؟

روزی 6 بار اسمِ ماها رو جابِه‌جا می‌گه

!ببین اسمِ این‌ها رو چه‌جوری حِفظ کرده

!تَقصیرِ توئه ‌ها

فرهاد: اما لِزنار هر کی رو بزنه !از اورْتون* می‌خوره ‌ها، مامان (کُشتی‌گیرِ آمریکایی)

مادر: مگه شان مایکله*؟ (یکی از بزرگ‌ترین کشتی‌گیران آمریکایی)

فرهاد: ولی خدایی هِیکَلِ من کِرِ* رَندی اورْتون نیست؟ (در گویش تهرانی به معنای قالِب)

*علیرضا: خِجالت بکِش، اورانْگوتان (میمونِ بزرگ)

!بپوش! بپوش

الان این‌ها با کُت شلوارن؟

!لیلا: آخ! آخ! آخ! زن داداش خُشک شدم باز

لیلا: بیا بگیر بچه رو عروس: ببخشید، اَذیتِت کرد

!لیلا: اِی وای

عروس: ظَرف‌ها رو هم دست نزن خودم الان میام می‌شورَم

مادر: تا شوهَر نکُنی خوب نمی‌شی وگرنه تو هیچیت نیست

علیرضا: فرهاد، این چه عادتِ بدیه؟ می‌خورید، می‌رید، می‌شینید عَقَب؟

علیرضا: پاشو جَمع کنیم من بِشورم، تو آب بِکِش

فرهاد: هنوز دارم می‌خورم ها علیرضا: کُلی گفتم

مادر: خوردنِ گاو که تمومی نداره !پاشو مامان

الان با پَرویز بودی یا با من؟

می‌‌ذاشتی سُفره رو جمع کُنیم، بعد

پرویز: یه‌‌ خُرده دیگه وایستیم !شلوارِش هم می‌کَنه

پرویز: بابا، کیکِ بچه رو فوت می‌کنی؟

!زود می‌خواد فَرار کنه

!پس خودت هم می‌دونی چیکار کردی

مُبارکه

!نکُن! زِشتِه

اِن‌شاالله خدا یه عُمرِ با عِزَت بِهِش بده

!اسماعیل: عروس

امروز که ثَبتِ اَحوال بودین چی گذاشتین اسمِ بچه رو؟

همونی که شما گفته بودین

من چی گفته بودم؟ - !غُلام دیگه -

غُلام

کو شِناسنامه‌اش؟ - !هنوز نگرفتیم -

پس این چیه؟

من امروز رفتم، گرفتم پرویز خَبَر نداشت

!بخون، ببین اسمِ بچه رو چی گذاشتَن

غُلامِه

غُلام

اصلاً به ما چه رَبطی داره؟

اسماعیل: علیرضا، ببین راست می‌گن؟

آره، غُلامِه

کجا نوشته غلام؟ با اَنگُشت نِشون بده کُدوم کَلَمه است؟

علیرضا: ایناهاش

!کارتِ حُقوقِ من رو بده

برای چی می‌خوای؟

نمی‌خوام دستِ تو باشه

بفرمایین

(صدای گُزارِشگرِ کُشتی‌کَج)

(صدای گریه‌‌ی نوزاد)

!اسماعیل: اینکه غلام نیست

اسماعیل: گُم شین بیرون، بی‌شَرَف‌های دُروغگو !پرویز: بابا !علیرضا: بابا، وِل کن

اسماعیل: به روحِ حاج غلام می‌دونستم این عَوضی‌ها حَرف گوش نمی‌دن

!اسماعیل: بیرون !علیرضا: بابا جان! باشه، آروم

!اسماعیل: مَرتیکه‌ی دُزدِ بی‌هَمه‌چیز

!علیرضا: بابا سِکته می‌کنی، وِل کن !اسماعیل: تو دِخالَت نکن

!لیلا: بابا، بَچه‌ها تَرسیدَن

!اسماعیل: گُم شین همه‌تون !علیرضا: باشه، رَفتن دیگه

اسماعیل: تو کجا؟ !تو بیا اینجا

!علیرضا: بابا، این چه کاریه؟ بابا

!لیلا: بابا! بابا ...علیرضا: مگه عَقلِت... مگه عَقلِت مگه عَقلِت کَم شده؟

!از کارتَم می‌دُزده، بَس نیست !از خونه‌ام هم می‌دُزده

عَروس: دُزدی چیه؟ لیلا گذاشت تو کیفَم

!لیلا: راحِله بَچه شیر می‌ده، بابا

!پرویز: بُرو! بُرو

بعدِ یه سال این زنِ من یه شب اومد !اینجا شام بُخوره. دَستت درد نکنه

!وایسا

!علیرضا: تمومش کُن، بابا

خُب دوست نداشته !اِسمِ بَچه‌اش رو بِذاره غلام

!غَلط کرده با تو

خودت 4 تا پِسر داشتی !اِسمِ یکیشون رو می‌ذاشتی غلام، خُب

اون موقِع حاج غلام زِنده بود !بی‌ادبی می‌شد، بی‌شَرَف

من ریدَم تو اون رَسم و رُسومِتون

!بایْرام خودش اِسم نَوه‌هاش رو بِذاره غلام

چرا ما دَستِ پیش نَگیریم؟

چرا باید بگیریم؟

برای اینکه تو فامیل !سَرِمون بالا باشه

اِسمِ بابات رو گُذاشتی رو خودم چه خِیری دیدم

که حالا بِخوام اِسم پِسرعَموی ...عَوضی‌تر از بابات رو

بِذارم روی بَچه‌ی دَسته گُلَم؟

لیلا: داداش

(صدای هَمهَمِه و زنگِ تلفن)

با توجه به این مَدارِک، حُقوقِ بیکاری فقط یِک سال بِهِتون تَعَلُق می‌گیره

مَسئول: هَر روز هم ...از ساعت 8 صُبح تا 2 بَعد از ظُهر

مُمکنه که بازْرَسِ ما به شما سَر بزنه ببینه مَنزِل هستین یا نه

(اگر نباشین، این شُبهِه (شَک ...ایجاد می‌شه که شما سَرِ کار می‌رین

و این‌جوری بیمه حُقوقِتون رو قَطع می‌کنه

اَرباب رُجوع: ببخشید خانم این فُرم رو پُر کردم

مَسئول: اَثرِ اَنگُشت

طَبَقه‌ی پایین، واحِدِ بیکاری

خُب این‌جوری، کِی برم دُنبالِ کار؟

چون این روز‌ها، همه‌ی شِرکَت‌ها ...و کارخونه‌ها دارن تَعطیل می‌شن

شِرکَت‌های بیمه‌ هم سَختگیریشون رو رو این ماجَرا خیلی بیشتر کردن

...مَسئول: اگر می‌خواین مُشکلی پیش نیاد

نُکاتی که توی این بَرگه‌ها هست رو رُعایَت کنید

مَمنونَم

خانُم، این نامه برام اومده چیکار کنم؟

مَسئول: باجه‌ی 7، واحدِ دَرآمَد اَرباب رُجوع: مِرسی

(صِدای اِعلام شُمارشِ دستگاهِ نوبَت‌دِهی)

...لیلا: بیا، بیا اینجا، بیا

بِشین، من نوبت بِگیرم صِدات می‌کُنم

علیرضا: بِشین، بابا

(صدای پِیجِرِ بیمارستان)

!زن: خانم، صَفه ‌ها لیلا: فَقط دَفتَرچه می‌دم

نوبتِ داخِلی می‌خوام، جورابْلو

!چه خَبَره

لیلا: بیمارستانِ دولَتیه دیگه! تازه اِمروز روزِ خوبِشه علیرضا: بیا بشین اینجا

لیلا: خانُم، بِبَخشید

بابا! ما اینجاییم

صِدای پِیجِرِ بیمارستان: خانُم بُخنین

:صِدای پِیجِرِ بیمارستان خانُم یوسِفی

:صِدای پِیجِرِ بیمارستان آقای مُشیرزاده

داداش! می‌شه دیگه از مامان، بابا نپُرسی حالِتون چِطوره؟

چِرا؟

چون پدرِ مَن در اومده !این‌ها هَر روز هَر روز نَگَن بریم دُکتر

!از راه نرسیده تَرسِشون رو نَریز

پَس راست می‌گَن از تو می‌تَرسن؟

کار از تَرس گُذَشته از من بَدِشون میاد

...وَقتی مَریضَن

!تو هیچی نِمی‌دونی، علیرضا

بالاَخَرِه توی این سِن !باید زیرِ نَظَرِ دُکتُر باشن

دیگه کُدوم دُکتُرِه که به خاطرِ مامان و بابا من رو نَشناسِه؟

من که اومدم مُرَخَصی !چهار روزِ دیگه‌ام باید بَرگَردم

چرا داری این رو می‌گی؟

دیدی اوضاع خَرابه می‌خوای فَرار کُنی؟

!وقتی باید بَرگَردم سَرِ کار

نمی‌تونی دُروغی که به همه می‌گی !رو به مَنم بِگی

تواَم الان مِثلِ سه تا داداشِ دیگه‌ات شُغل نَداری

!بیکار مَحسوب می‌شی

نمی‌تونی توی خونه‌ای که من زِندگی می‌کُنم

یه شَب زِندگی کنی و هَمه چیت رو نَفَهمَم

لیلا: تو اِخْراج شُدی

اِخْراج یَعنی من کارِ بَدی کَردم اَنداختَنَم بیرون

مُدیرهامون دُزدی کَردن کارخونه وَرْشِکَست شد

مَجبور شُدن تَعدیلِ نیرو کنن تَعدیلِ نیرو هم اِسمِش اِخراج نیست

پس دیگه مِثلِ کَسایی که !اومدن مُرَخَصی رَفتار نکُن

به هَمه بِفَهمون که نِمی‌تونی هَر روز پاشی بیاریشون دُکتر

چون باید 8 صُبح تا 2 بَعْدازظُهر خونه باشی که بیمه بیکاری‌ات قَطع نشه

لیلا: بِشین

کَسِ دیگه‌ای‌ هم می‌دونه من بیکار شدم؟

...مامانِت روزی هِزار مَرتَبه شُکر می‌کَرد

که تو یکی قَراره یه روز حُقوقِ بازنِشَستِگی بگیری

اونم از دیروز که فَهمیده بیکار شدی قِبلِه‌‌اش رو گُم کَرده

چه‌جوری فَهمید؟

!من گُفتم

زود کار پیدا می‌کُنم خودَمَم از بیکاری خوشَم نمیاد

با کار کَردن هیچی دُرُست نِمی‌شه !باید یه کاری کَرد

...علیرضا

...َیه کارِ دُرُست راه بِنداز

بَرادَرهات رو جَمع کُن دورِ خودِت

از این فِلاکَت دَرِشون بیار

به من اِسْتِرِس نده تو رو قُرآن

اَلان مَن رو دیدی یادِ کار راه انداختن اُفتادی؟

خودم 10 بار خواستم تَنهایی یه کاری بُکُنم، نَتونستم

تَنهایی چیه؟ با مَنوچِهر راه می‌انداختین سه تا داداشِ دیگه‌ام داری

اَصلاً یکی از تَرس‌های من !خودِ منوچهره

یه کاری راه نَندازیم ...با خَلاف و جَعل و اِخْتِلاس

خودِش رو به باد می‌ده

من هَم‌فِکری می‌خواستم یِکی که پا به پای هم بِدوییم

یِکی که هَیَجانی تَصمیم نَگیره

پرویز وَزنِ خودش رو ...نمی‌تونه تَحَمُل کنه

همه‌اش دُنبال یه‌ جا می‌گَرده، بِشینه

فَرهاد هم که عَقلش تو عَضُلِه‌هاشه

!علیرضا: فِکر کُن من نَیومدم

نِمی‌تونَم چِنین فِکری بُکُنم وَقتی تو اینجایی

علیرضا: با موندنِ من چیزی عَوَض نمی‌شه ...لیلا: من

دارم تمام حُقوقَم رو می‌دم که فَقَط گُشنِه نَمونیم

...علیرضا: خُب، مَن

بِبَخشید می‌تونیم جامون رو عَوَض کُنیم؟

بله

عَلیرِضا: مَمنون

مَگه مَن حُقوقَم رو نَدادَم؟

وَقتی حُقوقِ مَن و تو و بابا رو هَم کَفا‌فِمون رو نِمی‌ده

!بِفَهم چه خَبَره

!این‌ها یه عُمرِه دارَن دَرجا می‌زَنن

!این‌ها نه، ما

ما دَرجا نِمی‌زنیم !هَمه‌‌ش پَسرَفته

ما اَصلاً چیزی داشتیم که بِخواد کَم شه که پَسْرَفت کُنیم؟ چی داشتیم؟

!جَوونی

که دیگه داره می‌ره

لاَاَقَل یه فِکری کُنیم تو پیری به گِدایی نَیُفتیم

...داداش

!به حَرف‌های مامان، بابا گوش نکُن

...این‌ها شَب تا صُبح خوابن

صُبح تا شَب هم به این فِکر می‌کُنن شَب چه‌جوری راحَت بِخوابن

تو خونه هَمه حالِشون بَده !داره از هم بَدِشون میاد

جیگرِ آدم آتیش می‌گیره ...وَقتی می‌بینه دِلِشون اَز دُنیا پُره

سَرِ هَمدیگه خالی می‌کُنَن

جَمعِشون کُن دورِ هَم یه کاری کن

...مَن که از بیکاری برادرهام بیزارَم

از اِخراجِ تو خوشحال شدم

...چون گفتم علیرضا رو می‌کِشَم یه گوشِه

می‌گَم علیرضا، داداش‌هات رو وِل نکُن

داداش‌هات تَنهان

!بی کَس و کارن! بی پولَن

داداش‌هات رو وِل نکُن به حالِ خودشون

اگه تواَم بری، براشون کاری نکُنی عاقِبَتِشون چی می‌شه؟

چرا به خودشون نمی‌گی یه کاری بُکُنن؟

!لیلا: 100 بار گُفتم! نمی‌تونَن

چرا نَتونن؟

اینا اهلِ کار راه انداختن، نیستن

علیرضا: مَن هَستم؟

تو داداش‌های من یِکی بِتونه اون تویی

اَصلاً گیرم کار راه اَنداختیم این تَنبَل‌ها می‌خوان کار رو بِچَرخونن؟

تَنبَل نیستن، دارَن کار می‌کُنن

فقط کارِشون از بیکاری بدتَرِه

!تَنبَل نیستن، خِنگ که هستن

خِنگ هم نیستن

بی‌پولی اِعْتماد به نَفْسِ آدم‌ها رو می‌گیره خِنگ نِشونِشون می‌‌ده

!من از شُلوغی بَدَم میاد، آبْجی

همه با هم حَرف می‌زنن اِستِرِسی می‌شم

دُنبالِ یه کارم بِرَم چند ماه یه بار برگردم

...جانِ هر کی دوست داری

جانِ منوچهرت !من رو ننداز وسطِ این‌ها

!این‌ها خانِوادِه‌‌ات هستن

من حقوقِ یک سالَم رو ...وِل کردم، اومدم

فقط به خاطرِ اینکه کارخونه شُلوغ شده بود

علیرضا: من از عَصَبی‌بازی خانِوادِه‌ام بَدَم میاد

عَصَبی‌ان چون خاصیتِ شُغلِ کاذِبِه

هر چی بیشتر کار می‌کنی بی‌پول‌تر می‌شی

نَداری» غذای موندِه نیست که» بخوریش بالاَخَرِه تموم شه

نَداری» رو هر چی بیشتر می‌خوری» !بدتر بیشتر می‌شه

من به خاطِرِ همین چیزهایی که می‌گی رفته بودم

...یعنی تو

...اومدی

...ببینی اگه همه چی خوبه بمونی

...اگر هم نه که

!نَکُن، لیلا

یعنی می‌شه یه کاری راه بندازیم که بشه بهش بگیم شُغل؟

بشه وقتی فُرم پُر می‌کنیم ...اونجا که نوشته شُغل

اسمِ کارِت رو بنویسی؟

(صدای هَمهَمِه و پیجِرِ بیمارستان)

(صدای هَمهَمِه)

لیلا پشت تلفن: بله، باهاشون صُحبَت کردم

لیلا پشتِ تلفن: نه، خودم صُحبَت کردم باهاشون اوکِی شده

چرا یهو خودت رو انقدر وِل کردی این شِکلی شدی؟

علیرضا: سِری قبل من اومدم انقدر چاق نبودی

مالِ این شُغلِ کوفتیه دیگه تَحَرُک ندارم

اُفتاده به عَرَق‌خوری

!گُه می‌خوره بابا تیروئیدَمِه

دکتر گفته اگه هر شب عَرَق نخوره تیروئیدِش هم دُرُست می‌شه

...خونه کوچیکه، بچه‌ها زیادن

یه وقت‌هایی می‌خورَم بتونم تو سَر و صِدا بخوابم

پرویز: آقا، کجا؟ پسر: می‌خوام برم دستشویی

پرویز: باشه! بذار خُشک شه، بعد

واجِبِه! چیکار کنم من الان؟

پرویز: پولِ نَقد داری؟ پسر: آره، دارم

بیا، برو تو

لیلا پشتِ تلفن: اون یه دونه ...هم زنگ زد بهم

...اتفاقاً گفت من خاموش کردم

پرویز: کاشی‌ها سفیده روزی 30 بار باید [تِی] بکِشم

لیلا پشت تلفن: باشه، من به شما خَبَر می‌دم

الان داستان چیه ما رو کِشوندی اینجا؟

می‌خوان این توالِتِه رو بکوبَن جاش مَغازِه بسازَن، بفروشن

!راست می‌گه امروز، فرداست که تَصویب کنن

!علیرضا: خب به ما چه

!آوردَمِتون ببینین

پرویز: علیرضا، باید دَست بِجُنبونیم

پرویز: مَغازِه‌دارها بفهمن اینجا فُروشیه نمی‌ذارن یه کاشی‌اش به ما برسه

کسی ثِروَتمَند می‌شه که زودتر به اِطِلاعات برسه نه پول

این جُملِه رو از کجا یاد گرفتی؟

بله؟ خودم

لوس نشو

این مُدیرِ مالیتون اومده بود، تلفنی تو دستشویی داشت به یکی می‌گفت

به رئیسمون نامه زَدَم

ببینم می‌تونن یه کوچیکِش رو قِسطی به ما بدن

مِتری چنده اینجا؟ - 60 ،50 -

!نمی‌تونیم داداش

اگه رو من حِساب کردی ...من یکی پولِ نیم‌مترش هم ندارم

!علیرضا: بَقیه رو هم که خودِت داری می‌بینی

حالا بذار شَرایِطشون رو بگن یه‌ وَقت دیدی تونستیم

!رئیسِمون با من خیلی خوبه

تَمام‌‌قِسط هم بِدَن ما نمی‌تونیم

تو چرا مِثلِ داداشت منوچهر !تو هر کاری نَه میاری

الان من بگم آره با کدوم پول می‌خواین مَغازِه بخرین؟

علیرضا: حالا من چی گفتم دارین این‌جوری می‌کنین؟

!راهِ فکر کردنِ همه رو داری می‌بندی

مَغازِه خریدن، پول می‌خواد فکر کردن نمی‌خواد

کم نشون می‌ده این یه 4-5 کیلو

!لیلا: تو اگه بخوای، می‌شه

علیرضا: تو فکر کن من می‌خوام

لیلا: به فکر کردنِ من نیست !تو واقعاً باید بخوای

!آهان‌! الان منم فقط که نمی‌خوام

!والله من که از خدامه برای همین اومدیم دیگه

منم که خودم گفتم بیاین !یعنی می‌خوام دیگه

باشه اگه به زَبونه، منم می‌خوام

!همه از تهِ دل می‌خوان

باشه اگه به زَبونه مَنَم از تهِ دِل می‌خوام

آقا، کُجا؟

پسر: سِری پیش یه هزاری بِهِت دادم !گفتی دَفعِه‌ی بَعد نمی‌خواد پول بدی

!والله من همچین چیزی یادَم نمیاد

خب، چِقَدر می‌شه حالا؟

چی داشتی؟

پسر: یعنی چی، چی داشتی؟ یه دقیقه رفتم یه دستشویی کوچیک. اومدم دیگه

همچین یه دَقیقِه هم نبود خیلی طولانی بود

‫500 بِدِه بیاد

الان من هِزاری بِهِت بدم خُرد داری 500 پَسَم بدی؟

پرویز: نخیر، ندارم! بِدِه دَفعِه‌ی بعد نمی‌گیرم ازت

پسر: خب دَفعِه‌ی بعد هم اگه یادِت نیومد چی؟

پرویز: همین داستان رو تَعریف کن، یادم میاد !بِدِه من

همین الان بِرِه شِکایت کنه من دیگه کجا بفرستمت؟

(صدای گزارشگرِ انگلیسی کشتی‌کَج از تلویزیون)

علیرضا: چرا بیدارش نمی‌کنی بِرِه سر جاش بخوابه؟

از وقتی قلبِش رو باطری گذاشتن بعضی‌وقت‌ها نِشَستِه، می‌خوابه

گاهی می‌گه وَقتی دِراز می‌کِشَم فِکر می‌کُنَم دارم می‌میرَم

مادر: برو بِشنو

(صدای گزارشگرِ انگلیسی کشتی‌کَج از تلویزیون)

(صدای قلبِ اسماعیل)

مادر: نگاه، مامان

اگه این‌ها رو نبندم، تا صبح کِرْم تو دست و پام بازی می‌کنه

یه سَر نریم دکتر؟

باشه، چشم! فردا ببینم چیکار می‌تونم بکنم

لیلا: فردا هزار تا کار داریم !قول نَدِه بی‌خود

لیلا: بیا مامان، قُرصِت رو بخور

پُمادِت هم به موقِع بزنی گِز گِزِ دست و پات می‌افته

بابا؟

مادر: بیدارش نکن، تازه خوابِش برده بابا جان -

پاشو قُرصِت رو بخور

علیرضا: وِلِش کن، بذار فردا بخوره

الان نَخورِه، فردا حالِش بد می‌شه

علیرضا: هوم، فینالِه

فرهاد: مامان عاشقِ گُندِه‌هاست

تیریپِل اِچ*، بروک لَزنِر، بیگْ‌ شو و اینا (کُشتی‌گیر و بازیگرِ آمریکایی)

علیرضا با خنده: هوم، واسه همینه انقدر پرویز رو دوست داره؟

خودِ مامان همین روسَری‌هایی که بَسته بره تو رینگ، همه رو خِفْت می‌کنه

!فرهاد: داریم تِلویزیون می‌بینیم ها

لیلا: آی، به منوچهر زنگ زدم بهش گفتم ماجَرای مَغازِه‌های پاساژ رو

علیرضا: خب؟

لیلا: هیچی، اونم می‌گفت یه سَرمایه‌ی اَوَلیه می‌خواد که خُب ما نداریم

ولی خوبیش اینه که می‌گه یه کارِ خوب سُراغ داره

کارِ جدیدش دِلبَری از پیرزن‌های اَفسُردِه و چه‌جوری تیغیدنشونه؟

*فرهاد: شوگِر مامی زنان مُسِن که برای گرفتنِ خَدَماتِ جنسی) (از مردانِ جوان حِمایتِ مالی می‌کنند

...لیلا: برای فردا شب با یارو قَرار گذاشته

خودتون برید طرف همه‌چی رو بِهِتون توضیح می‌ده

فرهاد: این تا دیروز خِجالَت می‌کِشید بگه ما داداش‌هاش هستیم

الان چی شده گفته همه با هم بیاییم؟

(صدای بالابَر)

منوچهر: سلام، سلام علیرضا: سلام لیلا: سلام

تو واسِه چی اومَدی؟

چرا نیام؟

برو پایین، برو خونه‌ی من تا ما بیاییم

مَنظورِش اینه که مَجلِس مَردونه‌ست تو نباید باشی، آبْجی

خب اگه این‌جوریه خودش داره کجا میاد؟

الان باید دهنم رو وا کنم بِرینَم بِهِت؟ - نُچ -

چه‌جوری می‌تونِه از دهنِش بِرِینه؟

!بَسِه! حالِمون به هَم خورد

!پرسیدم خب

برو قشنگ خونه‌ی من ریلَکس کن اِستِراحَت کُن تا ما برگردیم

پای من جون نداره این همه پِلِه رو بِرَم بالا

جون نمی‌خواد که ...ایناها، آسانسور رو ببین

!تختِ سُلِیمونه

خیلی ممنون! من بمیرم سَوارِ اون نمی‌شم

پرویز رو می‌بره بالا عِینِ بنز

خیلی ممنون

!تو که دیگه تویی (ریموت (کُنتُرُل از راهِ دور

چیزی اِمضا نکنید !تا مَشوِرَت نکردیم ها

علیرضا: باشه، چشم

لیلا، دیرمونِه! بدو

منوچهر: چِطوری داداش؟

علیرضا: خوبم، خدا رو شکر

(صدای بلند و نَخَراشیده بالابَر)

منوچهر: اینجا رو دو فَرمونه بِپیچ !نیفتی تو دَرِه

پرویز: آقا، خدا وَکیلی ...تو با چه اَنگیزه‌ای اومدی

تو همچین طَویله‌ی وَحشَتناکی پول دادی خونه خریدی

بذار اینجا اِسفالت شه، سَنَدِش بیاد بِهِت می‌گم چقد می‌اَرزِه این طَویله

سَنَد هم نداره؟

گازکِشی بشه، سَنَدِش هم می‌شه گرفت

اَبوالفَضل! گاز هم نداره؟

واحِدِ این، دو تا اتاق خوابِ 4 متری داره که پَنجِرِه نداره

این اُسکُول* حَقِ اِستِفاده از راه‌پله نداره تو اون ساختِمون (کودَن، اَحمَق)

چی داره می‌گه این؟

!گُه‌ِ زیادی می‌خوره

اینجا دو طَبَقِه بوده مالِ دو نفر

طَبَقِه پایینیه زیرِ واحدِ خودش ...قاچاقی زیرزمین می‌زنه

طَبَقِه بالایی هم لَج می‌کنه ...قاچاقی رو سَقفِش

همین واحِدی که من خریدم رو اِضافِه می‌کنه

خب؟

...پایینی لَج کرد راه‌پله رو بَست

ما هم لَج کردیم از تو کوچه آسانسور زدیم

اون‌وقت تو با چه عَقلی اومدی اینجا رو خریدی؟

الان می‌خواین جلو 4 نفر چُسی بیایین می‌گین داداشم بالاشَهر زندگی می‌کنه

بالاشَهر تا اون میدون پایینیه هست که آدم نمی‌ترسه

!اینجا حاشیه‌ی شَهره، بی‌شُعور حَلَبی‌آباد حِساب می‌شه

این خودِ شُل‌مغزِش اومده دیده. ویویَم اَبَدیه (مَنظَرِه :view)

!آره، اَبَدیه

به شَرطی که فردا یه نفرِ دیگه نیاد روبِروش یه ساختمونِ قاچاقی بسازه

فرهاد: یا شهرداری با بولْدوزِر* خراب نکنه (نوعی جَرثَقیل)

!پرویز: ماشین‌ها رو

پرویز: اون‌وقت می‌گه اینجا بالاشهره

پرویز: هِه، مالیدی منوچهر

(صدای موسیقی گُلِ سَنگَم)

منوچهر خطاب به یک نفر: قربونت برم، آقا !منوچهر خطاب به برادرانش: بریم آقا، بریم

منوچهر: بیا بریم بالا توش رو ببین چه خبره

(صدای موسیقی گُلِ سَنگَم)

(صدای آسانسور)

(صدای موسیقی آسانسور)

(صدای اِعلامِ طَبَقاتِ آسانسور) طَبَقِه‌ی هفتم

!بَه بَه! دستت درد نکنه، مَحمود !عَجَب چایی‌ایه

مَحمود: نوشِ جونِتون

منوچهر: بیا عزیزم، تو بردار

من بذارم اینجا، خودتون بردارین؟ بفرمایید

منوچهر: بچه‌ها! مَحمود داره یه کارِ ...خیلی باحالی می‌کنه تو این شِرکَت که مَحمود: دستت هم درد نکنه

منوچهر: خواهِش می‌کُنَم

که دَردِسَرِ زیادی نداره ولی دَرآمَدِش خیلی عالیه

منوچهر: و این پیشنَهادی هم که ...امروز داره می‌ده

واقعاً به‌ خاطر لُطفیه که به من داره

نه بابا! لُطف چیه؟

من از وقتی با منوچهر هم‌خونه شدم عینِ داداشم دوستِش دارم

الان تو خونه‌ی شما، هم‌خونه‌این؟

مَحمود: نه! خونه‌ی منوچهر منوچهر زیر لب: نه، خونه‌ی من

من که تا 6 ماه پیش آه در بَساط نداشتم

یعنی 6 ماهه این دَم و دَستگاه رو راه اَنداختین؟

حَقیقَتِش من راه نَنداختَم ولی خب الان دستِ منه

بالاَخَرِه اینجا مالِ شما هست یا نیست؟

!مال کَسی هست که توش کار کنه دیگه

‎پرویز: عُذرخواهی می‌کُنم، کار چی هست حالا؟ ...منوچهر: آها

منوچهر: ببین... ببخشید ...محمود: بخوام براتون توضیح

منوچهر: من بگم؟ محمود: بفرمایید

ببین... محمود این‌ها تو این شِرکَت لیزینگِ* ماشین می‌کنن (اِجارِه به شرطِ مالکِیَت)

منوچهر: چه‌جوری؟‌ یعنی کارخونه پِراید رو تَحویل می‌ده یه ماهه 23 میلیون تومن

!محمود این‌ها تَحویل می‌دن سه ماهه ...ولی چقدر؟ 20 میلیون تومن

...منوچهر: یعنی اینکه علیرضا: وایسا... منوچهر

شما ماشین رو از کارخونه تَحویل می‌گیرین یا دَلال؟

هیچ‌کدوم

ما عملاً... اصلاً به کسی ماشین ...تَحویل نمی‌دیم یعنی

مَعذِرَت می‌خوام این رو می‌گم از این‌ها ...نیستید که پولِ مردم رو جَمع می‌کنید

فرار می‌کنید که... خدای نَکَردِه

...منوچهر: داداشِ من! آخه اصلاً محمود: عِیب نداره

خَلافکار پولِش رو نَقد می‌کُنه می‌ذاره تو مُتَکاش

من 10 تا حسابِ بانکی دارم !دَستِه چِک دارم. منوچهر می‌دونه

پس پول می‌گیرین ماشین تَحویل نمی‌دین یعنی چی؟

اسمِ داداشت چیه؟

علیرضام

محمود: علی آقا، خیلی پیچیده نیست

یه بار گوش کنی دَقیق مُتِوَجِه می‌شی

محمود: این دفتر قَبل از اینکه برای من باشه دستِ دومادمون بود

دومادِ ما هزار تا پِراید ثبتِ نام کرد پولِش رو وَرداشت و رفت

دَفتَر هم تَحویل داد به من

من تو مَرحَلِه‌ی اول، هِزار تا پِراید ثبتِ‌ نام کردم، بِدِهی دومادمون رو دادم

همون هزارتایی که پولِش رو گرفت، رفت قَبل از اینکه شِکایت کُنن

...محمود: تو مَرحَلِه‌ی دُوُم

هزار تا پرایدِ دیگه ثبتِ نام کردم پولش رو وَرداشتم گذاشتم تو جیبَم

حالا شما اگه بخواین ...این دفتر رو از من بگیرین

اول باید بِدِهی من رو تَسویه کنین

محمود: تو مَرحَلِه‌ی دوم ...هزار تا ماشین ثبتِ نام کنین

پولش رو وَردارین برای خودتون

محمود: بعد هم دَفتَر رو تَحویل ...بدین به نفرِ بعدی

نفرِ بعدی هم دقیقاً باید همین کار رو کنه

اول بِدِهی شما رو تَسویه کنه بعد یه پولی بذاره تو جیبش

محمود: اِلی آخر منوچهر: چَرخه است دیگه

پرویز: فهمیدم محمود: دَقیقاً

عُذرخواهی می‌کُنم، شما اَلآن دُنبالِ جانِشین برای خودتون می‌گردین؟

من یکی رو می‌خوام اینجا رو بهش تَحویل بِدم

پرویز جان، محمود بیشتر دنبالِ جایگُزین می‌گَردِه برای خودش

اون‌وقت شما تو دفترِ به این عَظِمَت فقط پِراید ثبتِ نام می‌کنین؟

...ببینین

هِزار تا 20 میلیون تومَن چقدر می‌شه؟‌ می‌شه 20 میلیارد تومن

‫20 میلیارد تومن با دُلارِ امروز...

منوچهر: امروز دُلار چقدر بوده؟

محمود: پنج و صد، پنج تومن منوچهر: پنج تومن

منوچهر: می‌شه 4 میلیون دُلار

منوچهر: یعنی ما به دُلار میلیونِر می‌شیم

اون‌وقت مِلَت نمی‌رن شِکایَت کنن؟

مردم مَعمولاً برای یکی دو ماه تَأخیر شِکایَت نمی‌کنن

!نه، اصلاً به قولِ تو شِکایَت کنن

خُب اون چهار نَفَری که شِکایَت ...می‌کُنن رو می‌ریم

پِرایدهاشون رو می‌خریم می‌دیم بهشون

!محمود: نمی‌خواد

...همون 20 تومنِشون رو می‌گیری

پَرت می‌کنی جلوشون می‌رن پِی کارِشون

!ببین، به نَظَرِ من ریسکِش خیلی پایینه

...محمود: ببین، علی آقا

من زن و بچه‌ام رو ...با 80 میلیون بدهی وِل کردم

اومدم تهران، نشستم رو همین مُبلی که تو الآن نشستی

وقتی این حرف‌ها رو بِهِم زدن !عینِ الآن شما خیلی ترسیده بودم

ولی الآن خونه‌ام تو شهرِ خودمون انقدر بزرگه

که وقتی بچه‌هام توش گُم می‌شن ...زنم زنگ می‌زنه

محمود: پلیس بیاد پیداشون کنه منوچهر: خدا نکنه

اگه ترس داشت که الآن دو سه تا دفتر دستِ من نبود

پس چرا الآن تو خَرابه‌ی داداشِ من مُستأجِری؟

محمود: پاقدمِ خونه‌هه بِهِم افتاد منوچهر بی‌صدا: علیرضا، چرا... چرا اینجوری می‌کنه؟

بعد هم تو کجا رو می‌خوای پیدا کنی ...از راه‌آهن* اَرزون‌تر باشه (مَحَلِه‌ی پایین شهرِ تهران)

آدرسش هم وِلِنجَک* باشه (مَحَلِه‌ی بالا شهرِ تهران)

من با همین دو تا چِشم‌های خودَم پیشرَفتِ محمود رو دیدم

!که از کجا رسید به کجا

ببخشید اینجا جَوازِ رَسمی داره؟

اگه نداشته باشیم که !اصلاً نمی‌تونیم آگَهی و تَبلیغات بدیم

!آها

اون‌وقت چقدر ما باید پول به شما بدیم اینجا رو به ما تَحویل بِدی؟

...اِجاره‌ی دفتر و تَبلیغات برای شما

یک سال رایْگان مهمونِ من

‎محمود: ولی جَواز باید به نامِ یکیتون بشه ‎که مَسئولیتِش با خودتون باشه

من واقعاً دیگه می‌خوام بدونم ما از این بِهتَر چی می‌خوایم؟

منوچهر: دیگه مُوقِعیَت از این بِهتَر؟

!بد نمی‌گه، علیرضا

ما باید اینجا چیکار کنیم؟

...ببین به لَحاظِ قانونی

اگه من بخوام شرکت رو، مُجَوِز‌ش رو ...به نامِ خودم مُنتَقِل کنم

باید یه هِیأَت‌مُدیره‌ی حَدِاَقَل چهار نفره مِعَرِفی کنم

از این چهار نفر ...رئیسِ هِیأَت‌مُدیره که می‌شه من

!منوچهر: مُدیر عامِل می‌شی تو

نایِبْ رییسِ هِیأَت‌مُدیره پرویز، فکر کردیم بشه تو

پرویز: هه، من در خِدمَتَم منوچهر: خواهِش می‌کنم

و یه عُضوِ عادی هم لازم داریم که بشه... فرهاد

منوچهر: ببین، این چیزی‌ست که من به ذِهنَم رسیده

که اَلبَتِه مُطمئِناً با مَشوِرَت‌ها و حِمایَت‌های محمودِ عزیز

محمود: من در خدمتم

!منوچهر: یه دَقیقِه وایستین، بچه‌ها یه دَقیقِه وایستین فرهاد: من نبودم

!منوچهر: یه دونه خنده، می‌گم یک، دو، سه بخندین قشنگ

منوچهر: یک، دو، سه، بخندین

(صدای خنده‌ی همگی)

!منوچهر: خوب شد ها به نَظَرَم قشنگ شد

(صدای خنده‌ی همگی)

!محمود: تِراس نیست

لیلا: ممنون

(صدای نَخَراشیده‌ی بالابَر)

!علیرضا: از فکرم نمی‌ره بیرون این هَم‌خونِه‌ات رو بنداز بیرون

بگیرَنِش، پای تو هم گیرِه

!منوچهر: جار نزن صاف کُنَم بدهیش رو، می‌گم بِرِه

لیلا: آدم یه ذَره سَر از کار تو در میاره !دست و پاش می‌لَرزِه، منوچهر

منوچهر: من از اولِش هم خودم تَنها باید می‌رفتم

...اگه می‌دونستم قراره اِنقدَر بترسی

...بَقیه رو هم این‌جوری بترسونی

‫100 سالِ سیاه نمی‌ذاشتم تو یکی !باخبر شی

فرهاد: اون چیزی که ما از این می‌بینیم اسمِش شُل‌بازیه

لیلا: چون کارِ خَلافِ شما رو قَبول نکرد شد شُل و تَرسو؟

‫8 سال شهرِ صَنعتی کار کرد ‫8 بار نیومَد مُرَخَصی!

دوست‌دخترش شوهَر نمی‌کرد نمی‌اومد خونه روبه‌رویی !این [علیرضا] هیچ‌جا نمی‌رفت

چی رو داری به چی رَبط می‌دی، منوچهر؟

اصلاً داری به این‌ها چی رو توضیح می‌دی، لیلا؟

!پرویز: تو به ما نگو چیکار نکنیم، داداشِ من

!بگو چیکار باید بکنیم

چیکار بکنیم؟ هر کاری که منوچهر مُخالِفِش باشه، اون خوبه

مثلاً همین داستانِ مغازه که من و پرویز می‌گیم

!این شُد یه حرفی

با کُدوم پول؟

تو چرا یه طوری می‌پرسی که همه بگن هیچی نداریم؟

چه‌جوری بپرسم؟

لیلا: حالا حتماً باید کِثافَت‌کاری باشه تا سرِ ذوق بیای؟

منوچهر: من به اَندازِه‌ی کافی خودَم از دستِ خودَم دارَم می‌کِشَم

منوچهر: دست از سرِ من بردارین لیلا: داداش، تو نرو توی بازی این منوچهرِ کم‌عَقل

!لیلا: به من بگو خودِت چقدر داری

...اگه فقط بَحثِ کار راه انداختنه

من نزدیکِ 20 و خُرده‌‌ای میلیون نَقد دارم، می‌تونم بِذارم وَسَط

لیلا: فرهاد تو چی؟

اگه قَرارِه ما هم از مُسافِرکِشی ...نِجات پیدا کنیم

با پولِ ماشینَم و پَس‌اَندازم روی هم 20 میلیون

لیلا: پرویز؟

!به والله من دستَم خالیه تازه 5 میلیون هم بِدِهی دارم

!علیرضا: همین بُرجِ پیش برات ریختم

تو جَمع آخه؟

با اون 4 میلیون من یه بدهی رو یه جا صاف کردم

این 5 میلیون خُرد، خُرده

علیرضا: خودِت چی، لیلا؟

من دارم 8 میلیون با یه نیم‌سِکِه که شِرکَت داده

لیلا: تو چی، عقلِ کُل؟

‫800 میلیون

!مْعلومه که هیچی! صِفر

بِدِه این رو بچه‌ها بخورن

لیلا: الآن پیتزا نمی‌خوری که یعنی پاشید برید خونه‌تون؟

نه، مُنتَظِرِه هم‌خونه‌اش بیاد شام رو با هم بخورن

من تو خونه‌ی خودم ...لباسِ خونه تَنَم نباشه

نمی‌تونم غذا بخورم

!آخی

لیلا: خب پاشو بپوش که اِنقَدر اَدا در نیاری برای ما

!یه شب خانواده‌ات اومدن ها

اگه به نَظَرِت اَحمَقانه نمیاد حاضِری خونه‌ات رو بفروشی؟

اگه به نَظَرَم اَحمَقانه بیاد چی؟

!قیافِه‌ات رو اون‌جوری نکن چند می‌خرن الآن اینجا رو؟

در بهترین حالَت، پُرِ پُرِش اینجا 120 میلیون می‌ره

!ولی این خونه هزار تا اَما و اَگَر داره

اَما»ش چیه؟» - !خیلی چیزها -

مَثَلاً؟ - !مَثَلاً سَنَد -

!هم‌خونه! بِدِهی بِگَم بازَم؟

لیلا: وَقتِ مِلک خریدنه

این‌جوری کار هم نتونین راه بندازین اَرزشِ پولتون حِفظ می‌شه

‫ندیدی چه‌جوری یِهو همه چی ‫10 برابر می‌شه تو این مَملِکَت؟

بابا! من همه‌ی این راه‌های مَسخَرِه‌ای که شما می‌گین رو رفتم

که تَهِش رسیدم به همین کاری که اِمشَب گفتم دیگه

!فرهاد: تو هیچ راهی رو نرفتی فقط خوابیدی، فِکرِش رو کردی

نَتیجِه رو بگو، منوچهر

رو این خونه نمی‌شه حِساب کرد

اگه همه افتادیم دُنبالِش مُشکلاتِش رو حَل کردیم چی؟

من اگه باز به حسابِ کَم‌‌عَقلیم ...اَلبَتِه نمی‌ذارین

...یک درصَد، سَرِ سوزن تهِ این دِلَم

هنوز اُمید دارَم زَنَم رو برگردونَم

منوچهر: اون‌وقت باید چیکار کنم؟

خب یه خونه واسَتون اِجاره می‌کنیم، داداشِ من

من به قولِ خودت ...تو این طَویلِه زندگی می‌کنم

!ولی سَرَم بره، نمی‌رَم مُستَأجِری

مگه با مَدارکِ من پاسپورت جَعْل نکردی

که هر روز، هر روز بری تایلَند؟

فرهاد: چرا باید بری زنِت رو برگردونی؟

آقا! خونه‌ی خودشه، نمی‌خواد بِدِه به من و تو چه؟

تو هم بد موقِع رَگِت می‌گیره !آدم خوبه بشی ها

ما یه عِدِه گاویم

که یاد نگرفتیم !نباید تو زندگی هم دِخالَت کنیم

اگه فقط مشکِلِت مُستأجِریه ...خونه‌ات رو بفروش

خونه‌ی خودمون رو بِکوبیم، بِسازیم نَفَری یه واحِد وَرداریم

...پرویز

خونه‌ای که از سه وَر، سه وَر و نیم ...عَقَب‌نِشینی داره

دیگه چیش می‌مونِه که ما بِسازیم؟

بافتِ فَرسودِه‌ایم ما

...هم مالیات و عَوارِض نمی‌دیم

...هم می‌تونیم آسانْسور نزنیم

شیرین 4 واحدِ دِلبازِ 55 مِتری در بیاریم

اون‌وقت با آسانْسور واحِد‌های چند متری می‌دن مُهندِس؟

با آسانْسور و راه‌پِلِه‌ی اِسْتانْدارد واحدهامون 40 متری در میاد

!هوم، 4 واحد برای چهارتاتون

من و مامان و بابا رو هم خاک کنید زیرِ اون 4 طبقه، خَلاص

...اصلاً من دستِ زن و بچه‌ام رو می‌گیرم

می‌رم تو پارکینگِش زندگی می‌کنم، خوبه؟

...فرهاد: آقا

اگه وام بگیریم چی؟

پرویز: رو سَنَدِ خونه‌ی ما وام نمی‌دن

علیرضا، بلند شو این‌ها رو جَمع کن، بِبَر بِذار ما زندگیمون رو بکنیم

منوچهر، یه روز دیرتر اون تیر چوبی‌ها رو ...زده بودیم به دیوارِ خونه

!خونه‌مون ریختِه بود، همه مُرده بودیم

خب الآن خدا رو هِزار مرتبه شُکر ...که سُر و مُر و

...خیلی گُنده، با اَبعادِ جادویی

!جلوی من وایستادی

الآن لباس قشنگ‌هات رو پوشیدی راحَت شدی؟

می‌تونی غذا بخوری؟

!نه، آخه فَقَط به لباس پوشیدن نیست

چهل نفر دارن هم‌زمان با دَهنِ پُر با هم حَرف می‌زنن

خُدا وَکیلی چه‌جوری ...غِیرَتِت قَبول می‌کنه

خانِوادِه‌ات تو یه همچین خونه‌ای زندگی کنن؟

!تو مشکِلِت خانِوادِه نیست

!تو می‌خوای خودِت رو صاحِبخونه کنی

خونه ساختَن پول نمی‌خواد، پرویز؟

خُب اگه این‌قدر پول داریم که بدیم همون پیش‌قِسطِ مَغازِه

!لیلا: آفرین علیرضا: والله

خب خونه‌اش رو بفروشه، مَغازِه بخریم ...به درآمَد که رسیدیم

خیله‌خُب! نمی‌خواد تو تِکرار کنی !فَهمیدَم

!خب باشه! من خَفِه شدم

...فِکرهام رو می‌کنم

اگه جوابم مُثبَت بود، خَبَر می‌دم

اگر هم خَبَر ندادم یعنی جوابَم مَنفیه

!نَخور اون رو، می‌خوام بریزم بره تاریخ اِنقِضاش گُذَشتِه

منوچهر: تاریخ اِنقِضاش گُذَشتِه خَراب که نشده

!خونه‌ات رو نمی‌دی پاسپورتِ منم نمی‌خوای بدی؟

!فرهاد: با تواَم ها !منوچهر: به دردِت می‌خورد، می‌دادم

دیدین جوابِش رو؟

لیلا: هوی! اون رو برای چی برمی‌داری؟

لیلا: بده به من ببینم! یعنی چی؟ !فرهاد: رَمزِ این چنده؟ پرویز: فرهاد

!لیلا: چه‌ می‌دونم رمزش چنده !فرهاد: بیا کنار لیلا: من می‌پرسم بِهِت می‌گم

!لیلا: یه دقیقه وایسا! بِدِه به من

پرویز: چیکار می‌کنی بابا؟ پرویز: بابا، این لیلا کَمَرِش درد می‌کنه لیلا: شَر تو می‌خوای راه بندازی؟

!علیرضا: بِده، کیفِش رو بده !پرویز: بده

فرهاد: آقا، با پاسپورتِ من این می‌خواد چه گُهی بخوره؟ لیلا: چکار می‌کنه؟ ‎‌

!فرهاد: چُس‌مِتر خونه‌اش رو نمی‌ده من کُلِ مَدارِکَم رو بِدَم بهش؟ لیلا: می‌خواد کیفِش رو باز کنه

علیرضا: فرهاد منوچهر: چیکار می‌کنی این رو؟

!منوچهر: این کیف رو چیکار داری !فرهاد: وِل کُن بابا

!منوچهر: بِدِه من

فرهاد: با مَدارِکِ من داری چه گُهی می‌خوری؟ !علیرضا: باشه

!منوچهر: مَدارِکِت اون تو نیست

لیلا: آخه این چه کاریه؟

!فرهاد: بِدِه من !منوچهر: خودَم می‌دم! خودَم می‌دم

!منوچهر: علیرضا! داداش! علیرضا! داداش

ای خاک تو سَرِت! خب خودش یه دَقیقِه نِشونِت می‌ده دیگه الآن

!منوچهر: داداش، اَمون بِدِه

!فرهاد: بِدِه من مَدارِکَم رو، وِلِش کن

!علیرضا: وِلِش کن !خودش بِهِت می‌ده! باز می‌کنه

!منوچهر: کیف رو بِدِه

!علیرضا: وِل کنید، نکن بابا، اِ

!منوچهر: کیف رو بده وَحشی

!منوچهر: نَزَن! نَزَن کیف رو چرا می‌شکونی؟

!لیلا با فریاد: فرهاد نکن !منوچهر: کیف رو بِدِه من

!لیلا: خاک بر سَرِ من منوچهر: چرا این‌جوری می‌کنی؟

!لیلا: نکُن! نکُن علیرضا: خودش بهش می‌ده !منوچهر: نکُن! نکُن

(صدای نفس‌نفسِ فرهاد)

فرهاد: این‌ها رو می‌خوره یا می‌فروشه؟

!لیلا: بی‌خواهر بمونی اِلهی

(صدای نَخَراشیدِه‌ی بالابَر)

باشه، این رو تایپ کن برو بیار، من ببینم

لال شید، اومد

مَسئول: ببخشید مُعَطَل شدین

علیرضا و فرهاد: سلام مَسئول مرد: سلام

سلام علیکُم - مَسئول زن: من همین امروز کِیس(مورد) شما رو ...بُردم هِیأَت‌مُدیرِه

و همون چیزیه که خانم جورابْلو ...درخواست داده بودن رو مَطرَح کردم

مسئول زن: حالا اَلبَتِه به نوعی مَطرَح کردم که به جوابی که می‌خوام برسم

خُلاصِه‌ی نَتیجِه‌اش این شد که

شما می‌تونین با 40 دَرصَد پیش‌پَرداختِ نَقدی

و مابَقی‌اش اَقساطِ 4 ساله صاحِبِ مَغازِه بشین

...لیلا: ببخشید می‌شه

یعنی پیش‌پَرداخت‌ِ ما می‌شه 176 میلیون

این جُزییات رو آقای اِلیاس باهاتون هَماهَنگ می‌کنن

ببخشید، تَحویل چند ماهه هست؟

تَحویل هفت ماهه هست

ساخت و ساز هم تقریباً از یه سه ماهِ دیگه شُروع می‌شه

مَدارِکِتون تَکمیلِه الآن قَرارداد رو بیارم؟

نه آقا، یه دَقیقِه اِجازه بدین ...ما یه مُهلَتی لازِم داریم که

زیاد طول نمی‌کِشِه

آره، یه مُهلَتِ کوچیکی به ما بدین

بسیار خب! پس هَماهَنگی‌هاش با خودت خانمِ جورابلو

یک دنیا مَمنون

مَسئول: خواهِش می‌کنم

خیلی مَمنون

خداحافِظ

فرهاد: خیلی مَمنون منوچهر: مرسی

مَسئول: خواهِش می‌کنم، خواهِش می‌کنم پرویز: با اجازه

(صدای هَمهَمِه)

برید یه دوری بزنید ببینید خوشِتون میاد یا نه

لیلا: منم یه سَرَکی بِکِشَم، ببینم چه خبره

پرویز: من می‌‌برمشون لیلا: می‌بینمتون

(صدای پخش موسیقی در پاساژ)

بیا مَغازِه خوب‌ها رو بِهِت نشون بدم

(صدای پخشِ موسیقی و هَمهَمِه افراد)

علیرضا: تا خودمون رو نندازیم تو قِسط به جایی نمی‌رسیم، منوچهر

علیرضا: بی‌خیالِ اون خونه شو

!فرهاد، بیا اینجا

خونه چیه؟ من خونه رو هم به شما بدم پولِتون جور نمی‌شه

!حساب کردیم که - آره، آره ولی من داستان دارم -

از اون خونه، 50 تومن بیشتر !دستتون رو نمی‌گیره

!جمعِ پولمون 100 میلیون هم نمی‌شه ما الان 80-170 میلیون لازِم داریم

داستانت چیه، داداش؟

بابا، یه کم بِدِهی دارم هیچی! ولش کن

چیه؟ چی شده؟ چرا یهو این‌جوری شدی؟

(صدای هَمهَمِه)

مِهرناز دو دونگِ خونه رو ورداشته جای مِهرِیه‌ا‌ش

مِهرِیه؟ - !آره بابا، مِهرِیه -

طَلاق گرفتین؟

دو ماه پیش طَلاق گرفت، رفت

پرویز: دهنِت رو وا کُن

پرویز: نمی‌خوای؟

پرویز: می‌خورَمِش، می‌خورَمِش، می‌خورَمِش‌

جعفر: آقا پرویز؟ !پرویز: جانم؟ اِ

پرویز: سلام علیکُم جعفر: حالِت چطوره؟

پرویز: قربونِت برم

پرویز: خوبی شما؟ جعفر: خوبی؟ سلامتی؟

جعفر: سلام، دخترهای گُلَم بچه‌ها: عمو سلام

!ماشاالله، ماشاالله، هزار ماشاالله

جعفر: خوب هستید؟

پرویز: ببخشید، چیپسِه پَرید تو گَلوم جعفر: راحَت باش

جعفر: دیدم شما که سَر نمی‌زنی ما بیایم حالِتون رو بپرسیم پرویز: والا می‌بینی که ما که گِرِفتاریم دیگه

!ماشاالله! هزار ماشاالله بابا هست؟

بابا؟

کارِش داری؟

والله باید خونه‌ی خودش باشه بریم ببینیم

احسان: ببخشید

زنِ بایْرام: بذار این تو

!زنِ بایْرام: خیلی زِشتِه نمیاین تو، اسماعیل آقا

!بایْرام: ما که تو کاری نداریم

بایْرام: ذُغال‌ها آماده‌ست؟ احسان: آماده‌ست، آره

جَعفَر؟

جَعفَر: جانم بایْرام: یه چایی دم کن جَعفَر: چشم

ببین، این‌ها رو بفرست اون‌وَر ...یه یک رُبع تو آشپزخونه نیا

ما کار داریم

جَعفَر: چشم آقا

...آقا احسان، آبْجی‌، شما تَشریف ببرید

من خودم کارها رو می‌کنم

عمو، چرا این زن و بچه‌‌ی تو هر جا می‌شینن می‌گن ما تو رو مُعتاد کردیم؟

!مِلَت حَسودَن

می‌دونن خانِوادِه‌های ما همدیگه رو دوست دارن می‌خوان دو به هم زَنی کنن

این حرف‌ها کدومه، مردِ حِسابی؟

!یه دونه از پسرهات تو سالگَردِ حاج غلام نبودن

من شَرمندِه‌ا‌م

بایْرام: تَهِش هم همه‌تون همین یه جُملِه رو بَلَدین

جَعفَر، اون کارْت رو بیار

...بایْرام: ببین عمو! خودت خوب می‌دونی

بعدِ حاج غُلام خیلی‌ها حَسرتِ این رو دارن که بِهِشون بگن بُزُرگِ فامیل

...حالا هم قَرارِه تو عروسی تَنها نوه‌ی پسری‌اش

بایْرام: جانِشینِش رو رَسماً اِعلام کنیم

می‌خوام ببینم نَظَرِ تو کیه؟

خب مَعلومِه که قارْداشْعَلیه

قارْداشْعَلی قُماربازه، بَدنامِه

این آخَری هم اِنقَدر خودِش رو چَسبوند به بابای ما که اون بَندِه خدا رو هم بَدنام کرد

!اونا که هست ولی دیگه کسی رو نداریم

حاج غلام وَصیَت کرده بعدِ خودش تو بشی بُزُرگِ فامیل

من؟

چرا؟

هم اینکه واقعاً از همه بزرگ‌تری هم بامَعرِفَتی

...اون زمینِ تو داهات (روستا) بود

همه جا می‌گفت که تو بِهِش هِدیه دادی

اون که اَنجام وَظیفِه بود

!عَوَضِش داری می‌شی نَفَرِ اولِ فامیل

همه قراره جِلوت خَم و راست بشن

!بایْرام: بابا، بی‌اِحتِرامی نباشه ‌ها

الان تو، توی خودت می‌بینی بشینی جای حاج غلام؟

!خدا شاهِدِه، نه

ولی قَرارِه بشینی

!بایْرام: اَلآن یه کَلَمِه بگو

می‌خوای یا نه؟

!مَعلومِه که می‌خوام

بَلَدی بُزُرگی رو؟

بُزُرگ نیستم ولی می‌تونم اَداتون رو در بیارم

کادوی اولِ عروسی !کَم‌ پولی نیست ‌ها

بایْرام: شَرایِطِش رو داری؟

از صَدَقه سَرِ شما

بَلَدی قانون‌هاش رو؟

می‌دونی که کادو یا پولِ نَقد یا؟

سِکِه‌ی طلا

پول تو دست و بالِت هست؟

اسماعیل: نباشه هم، جور می‌کنیم !بایْرام: نه

هست یا جور می‌کنین؟

!هست

!ازت تَعَهُدِ مَحضَری می‌گیرم‌ ها

چی از این بهتر؟

من روی این پوله‌ حِساب کردم

اگه شَرایِطِش رو نداری نفرِ بَعدی تو اولَویَتِه

!دارم به جونِ غلامَم

غُلامِت؟

...پرویز بچه‌ی آخرش پسر شد

به یادِ حاج غلام اسمش رو گذاشتیم غلام

به خدا همه جا گفتم

!یه مرد تو این فامیل باشه، خودِتی

!بایْرام: ببین

این لیستِ کادوهای بُزُرگ‌های فامیله

تو این 15-20 سال دادن

هر عروسی نِسبَت به عروسی قَبلی بیشتَر دادن

خدا شاهِدِه همه‌ش دارم فکر می‌کنم آخه من چیکار کردم که شما داری این لُطف رو در حقِ من می‌کنی؟

لیاقَتِتِه، عمو جون

بایْرام: لیاقَتِتِه

جای من تو بَغلِ شما نیست زیرِ پاتونه

چرا هر چی دخترِ سَلیطِه‌ا‌ت می‌گه تِکرار می‌کنی؟

تو با چی می‌خوای بشی بُزُرگِ فامیل؟

با همون که دخترِت وَرداشته رفته تو اَنباری

مگه چِقَدرِه؟

اِنقَدر هست که بشه باهاش بُزُرگِ فامیل شد

یعنی تو اون‌قدر عَقل داشتی که یه چیزی پَس‌انداز کنی؟

بَدِت میاد تو مردها من بشم بُزُرگِ فامیل‌. تو زن‌ها، تو؟

بَدِت میاد از دَرِ هر مجلسی که وارِد می‌شی جلوی پات بلند شن؟

یعنی قَرارِه زنِ اولوغِ* بایْرام من رو بشونه بالای مَجلِسِ پسرش؟ (بزرگ)

!مَعلومِه

روزِ عروسی، لباسِ جُفتِمون رو می‌ذارَن تو مَجْمَعه* میارَن درِ خونه (سینی بزرگ)

تو زنونه، تو می‌‌شینی کِنارِ عروس

تو مردونه، من می‌شینم کنارِ دوماد

عروس پیش از اینکه بگه بله باید از تو اِجازِه بگیره

اگه اسمِ من رو نگفت از خِجالَت مُردَم، چی؟

!نمی‌تونه! قانونِه

این جَماعَت نمیان به کسی مِثلِ ما !از اون اِحتِرام‌ها بِذارَن

اینکه چیزی نیست

اگه من بمیرم، بالای اِعلامیه‌ا‌م می‌نویسن بُزُرگِ خاندانِ جورابلو

اگه تو بمیری ...بالای اِعلامِیه‌ا‌ت می‌نویسن

هَمسَرِ بُزُرگِ خاندانِ جورابلو

...آخه اون‌ها جوابِ سلامِ ما رو نمی‌دادن

الان چه‌جوری به تو این پیشنَهاد رو دادن؟

اولاً که من از همه بُزُرگتَرَم

دوماً حاج غلام وَصیَت کرده

حاج غلام تو رو وَصیَت کرده؟

!دارم می‌گم بله

پس دیگه به بچه‌هات یاد نده !به فامیل‌های من فُحش بدن

چون هیچ‌کی ندونه، تو باید بدونی بُزُرگِ‌ فامیل بودن با من و تو چیکار می‌کنه

یا بُزُرگِ فامیل شدنِ من و تو !با بَقیِه چیکار می‌کنه

اسماعیل با خنده: بَسِه یا بازم بگم؟ پرویز: فرهاد؟

(صدای خنده اسماعیل)

پرویز: چی شده؟

بابات تَصمیم گرفته تو عَروسی پسرِ بایْرام کادوهای گِرون‌قِیمَت تَقدیم کنه

فرهاد: مُبارَکِمون باشه همین رو کَم داشتیم

منوچهر: مامان، باز چِه مَعرِکه‌ایه با شوهرِت راه انداختین؟

مادر: شوهرِ من بابای شما نیست؟ پرویز: از ما می‌پرسی، مامان؟

منوچهر: بابا، چیکار می‌خوای بکنی؟

اسماعیل: ما رو دَعوَت کردن که تو عروسیشون من رو به عُنوانِ بزرگِ فامیل مُعَرِفی کنن

!بَدبَخت شدیم! این خوشِش اومده

بَدِتون میاد عِزَّت و اِحتِرامتون زیاد شه؟

!نه! هیچ‌کی بَدِش نمیاد

فقط از کِی تا حالا این‌ها ما رو آدَم حِساب کردن که این بارِ دومشون باشه؟

اون مُوقِع که همین خونه رو حاج غلام قِسط‌هاش رو می‌داد، شما کجا بودین؟

لیلا: این‌ها واسِه تو چیکار کردن که یه عُمرِه به خاطِرِشون به ضَرَرِ خودت همچین دُروغ‌های بزرگی می‌گی؟

چرا هر کی بیشتر آدَم حِسابِت نمی‌کنه بیشتر برات عَزیزِه؟

...این‌ها واسِه تو چیکار کردن

جُز اینکه سَرِ 70 سالگی تِریاکی‌ات کنن اِرثِ بابات رو از دستِت در آرَن؟

!زِرِ مُفت نزن

اِرثِ بابام دو هِکتار زمینِ خُشک بود

‫همون زمینِ خُشک اگه الان بود ‫100 میلیون تومَن پولِش بود

‫10 برابرِ پولِ اون زمین رو حاج غلام و بایْرام !تو مُسافِرَت‌های شُمال خَرجِ من کردن

لیلا: اِ؟

الان شما جَمع شدین اینجا به من بگین عروسی نرو؟

چیه؟ چرا این‌جوری زَنگ می‌زنی به آدم؟

!برای اینکه جیگَرَم داره می‌سوزِه

...بابات رو دَعوَت کردن عروسی

به عُنوانِ بزرگِ فامیل بِرِه ...اول از همه کادو بِدِه

لیلا: بیشتر از همه هم بِدِه

علیرضا: خب بهش می‌گیم کَم کادو بده !پرویز: نگو، نمی‌تونه بابا

بزرگِ فامیل هر چقدر بخواد کادو بده بقیه مَجبورَن کمتر از اون بِدَن

...بزرگِ فامیل بخواد کم کادو بِدِه

نفرِ بعدی باید کمتر ...نفرِ بعدتر باید کمترتَر

پرویز: این‌جوری صاحِبِ عروسیه بدبخت می‌شه

!منوچهر: علیرضا

...تو تا یه دَفعِه عروسی نکنی

...آبِرو، حِیثییَتِت مِثلِ من نَرِه

!نمی‌فهمی فامیل‌های این چه عَوَضی‌هایی‌‌ان

!خِجالَت بِکِش

اسماعیل: تو عروسی تو حاج غلام کَم سِکِه داد؟

این رو جلوی یکی بگو که !زیر و بَمِت رو نَدونِه

عَروسی‌ منوچهر !حاج غلام گفت من نمیام

‫خودش رفت با قَرض و قولِه ‫5 تا سِکِه خرید، داد دستش

لیلا: اونم قَبول کرد بیاد !هر 5 تا رو داد به خودِمون با مِنَت

من بدترین شبِ عمرم، گُه‌ترین شبِ زِندگیم ‌ شبِ عروسیم بود

‫300 تا صَندَلی چیده بودیم ‫50 تاش پُر نشد!

من تا 1:30 صبح که مِهمون‌ها ...داشتَن می‌رفتن خونه‌شون

منوچهر: هنوز چشمَم به اون دَر بود !که فامیل‌هامون قَرارِه بیان

لیلا: 20 ساله هر چی کادو بُردیم !هر چی آوردن، من نوشتم

!این دَفترچِه، سَنَدِ بی‌شَرَفی فامیل‌های شماست

الان حاج غلام تو عروسی آخَر چِقَدر داده؟

!عروسی نَوِه‌‌اش بوده، 30 تا

...این عروسی، بایْرام پدرِ داماد ‫35 تا می‌خواد بِدِه

!بابای ما باید 40 تا بِدِه

‫40 تا چی؟

‫40 تا سِکِه‌ی تمام؟

عروسی‌های شما که همه‌ چیش‌ دُروغه !از اِسمِ عروس‌هاش تا کادوهاش

چرا ما باید 40 تا سِکِه‌ی واقِعی بدیم؟

یه حرفی بزنین که با عَقل جور در بیاد

اسماعیل: گاهی از این تَقَلُب‌ها کردن !نه که هَمیشِه

!بابا، بایْرام پولِ عروسی گرفتن نداره

!واسه همین اومده سُراغِ تو

اومده سُراغِ من چون طایِفِه‌ی ما قانون داره

!هم از همه بزرگ‌ترم !هم وصیتِ حاج غلامم

اِنقدر اَذیت نکنین

!فرهاد: بابا، خودت رو نزن به اون راه

خودت هم خوب می‌دونی کادوی نَفَرِ اول چون دروغیه زیاد اِعلامِش می‌کنن

...فرهاد: وگرنه کارخونه‌دارِش اِنقَدر کادو نمی‌ده

که بزرگِ فامیلِ پیزوری* ما می‌ده (درِ پیتی)

!فرهاد: مامان

فرهاد: بابا طَبَقه‌ی بالا‌ چه قولی بِهِت داد که این‌جوری ساکِت شدی؟

!لیلا: این؟ این الان فکر می‌کنه مَلَکِه‌ست

!مَلَکِه

مگه همه‌ی عُمرِت مَغزِ ما رو شُست‌و‌شو ندادی که فامیل‌های این عَوَضی‌ان؟

همه‌ی زندگیت می‌خواستی با این‌ها قَطعِ رابِطِه کنی، الان یِهو چی شد؟

!فَرق کردن، عَوَض شدن

اینا یه عُمر به مَردُم بَدی کردن ...از بد‌یشون هم خِیر دیدن

!هیچ‌وقت نمیان عَوَض شَن

حاج غلام همیشه 10-15 تا سِکِه ...از صاحب‌مَجلِس می‌گرفت

چهار، پنج تاش رو می‌ذاشت جیبِش ...بَقیه رو هم کادو می‌داد به خودشون

پرویز: همه هم کِیف می‌کردن رفته عروسیشون

خب، اگه این‌جوریه که ...این پیرتر از خودِت می‌گه

تو هم بگو خودشون 40 تا سِکِه بگیرن ...بِدَن بِهت

لیلا: تو عروسی کادو بِدِه به خودشون !اسمِت هم اَوَل اِعلام کنن

لیلا: یَعنی چی؟

لیلا: چرا داری دَر می‌ری جای جَواب دادن به آدم؟ !مادر: وِلِش کنین

!می‌اُفتِه یه چیزیش می‌شه ‌ها

!لیلا: برو کنار، ببینم چی می‌گه

!علیرضا! مامان جان

علیرضا: دارَن حرف می‌زنن

لیلا: جوابِ ما رو نمی‌خوای بدی؟

اگه می‌خواستن کادوی ا‌َصلی رو از جیبشون بِدَن چرا باید من رو تو جَمعِشون راه می‌دادن؟

اینم می‌دونی و می‌خوای بِری؟

!از بایْرام نمی‌شه سِکِه گرفت !از عروسی بَعد که می‌شه

تا آخرِ عُمر از خودشون می‌گیرم ...یه چیزی از روش وَرمی‌دارم

بَقیه‌‌اَش رو می‌دم به خودشون

علیرضا: همه می‌دونن کُلِ این داستان دوز و کَلَکِه

ولی دَستِه‌جَمعی می‌رَن با خوشحالی‌ اَنجامِش می‌دن؟

...بله دیگه! یه چَرخِه‌‌ست

هر کی هم می‌کنه برای اینه که !می‌دونه نوبتِ خودش هم می‌رِسِه

!پرویز: یه عُمرِه همینه

این همه جَوونِ عَذَب تو فامیل هست که می‌خوان عروسی کنن

بابا کُنَندِه باشه، پول پارو می‌کنه

باید خیلی خِنگ باشی که ندونی !بابات کُنَندِه نیست، پرویز

چرا کُنَندِه نباشم؟

چیم از اون‌ها کمتره؟

‫37 سال با اتوبوس رفتم سرِ کار ‫و برگشتم

!خب این یعنی کُنَندِه نیستی دیگه

تو کارگَر بودی، زَحمَتکِش بودی

!علیرضا: تو هیچ‌‌وقت مُفت‌خور نبودی، بابا

هر دَفعِه سَر و کَله‌ی این‌ها پِیدا می‌شه زِندِگی ما وِلوِله می‌شه

بابا جان! ما نمی‌تونیم بِهِت پول بدیم

ما می‌خوایم هر چی داریم بذاریم رو هم، کار راه بندازیم

علیرضا: تو رو پول کی حِساب کردی؟ !اسماعیل: خودَم

علیرضا: خودِت چی داری؟ !اسماعیل: سِکِه

علیرضا: چند تا؟ !اسماعیل: 40 تا

چرا لال شدی؟

این فقط وقتی خُماره از این دُروغ‌های !شاخْدار می‌گه ها! برو بنداز بابا

علیرضا: لیلا، این چی می‌گه؟

!لیلا: راست می‌گه

من اصلاً برای همین زنگ زدم !شماها بیاین

علیرضا: چند تاست؟

‫40 تا!

‫40 تا!

از کجا آوردی این همه سِکِه رو؟

داشتم

تو 40 تا سکه داشتی ما نمی‌دونستیم؟

اگه می‌دونستین !الان نداشتم

لیلا: همین؟

‫لیلا: 100 بار ما پول لازِم داشتیم...

چرا نگفتی این‌ها رو داری؟

!چون واسه کارِ مُهِم پَس‌انداز کرده بودم

!اسماعیل: واسه روزِ مَبادا !فرهاد: ما هر روزمون روزِ مَباداست

لیلا، ما واسه خریدنِ اون مغازه چِقَدر کَم داریم؟

‫60 میلیون

علیرضا: منوچهر، چِقَدر؟ منوچهر: همین‌قَدر

پرویز؟ فرهاد؟

علیرضا: بابا، ما برای خریدنِ اون مَغازِه اَندازِه‌ی همین سِکِه‌های تو، پول کَم داریم

چرا جای گوش دادن فَقَط حرف می‌زنین شما؟

با یه مَغازِه مُشکِلِ شُغلِ همه‌ی ما حَل می‌شه

وقتی مُشکِلِ شُغلِ ما حَل شه یعنی همه‌ی مُشکِلاتمون حَل شده

علیرضا: این‌جوریه که همه می‌تونن تَشکیلِ خانِوادِه بِدَن، صاحِبِ زِندِگی بشن

اون‌‌‌وقتی که تو می‌شی !بزرگِ این خانِوادِه

!فقط با یه مَغازِه، بابا

...اون سِکِه‌ها واسه‌ مَغازِه نیست

!واسه‌ی عروسیه‌‌ !بزرگِ اون عَروسی هم، منم

!بابا

!وِلَم کنید من رو

!هر کی ناراحَتِه بِرِه از این خونه

علیرضا: همین؟ !اسماعیل: بِدِه من، این‌ها رو

لیلا: چیکار کنم؟

مالِ منه، از کی می‌پرسی؟

!بِدِه من! بِدِه من

بیا! اصلاً می‌شنوی ما چی می‌گیم؟

!قارْداشْعَلی آرزوشه الان جای من باشه

!اون از خریتِشِه

!من از اون خَرتَرَم

مادر: پول که میاد و می‌ره

...ولی باباتون آرزوشِه حَدِاَقَل یه بار

اون‌جوری که دوست داره تَحویلِش بگیرن

!مامان

تو اَلآن 4 تا پسر داری که هر 4 تاشون بیکارَن

آرزوشون یه شغلِ مُطمَئِنِه که ندارن

!بابا

تو 4 تا پسر داری

...که نه پول دارن، نه بیمِه دارن

نه اُمید به اینکه یه روزی قَراره حُقوقِ بازنِشَستِگی بگیرَن

!منوچهر: بابا

!منوچهر: بابا

منوچهر: من رو نِگاه کن

!علیرضا: بابا جان

می‌دونید من تَرسَم از چیه؟

!ناراحَت نشید‌ ها

علیرضا: من از این می‌تَرسَم بهشون 40 تا سکه کادو بدیم

ولی فرداش چو* بِندازَن از خودِشون گرفتیم دادیم به خودِشون (شایِعِه)

...هَمِه هم قَشَنگ باوَر می‌کنن

می‌دونی چرا؟

‫چون به ما نمیاد تو یه عروسی ‫40 تا سِکِه یا 50 میلیون کادو بدیم

وقتی خودمون لَنگِ یه دونه‌‌اش هستیم

!به ما نمیاد

!علیرضا راست می‌گه، بابا

ما اگه همه‌مون نفری یه دست کُت شلوار ...اِجارِه کنیم بپوشیم

خیلی بهتر از اینه که ...یه کادوی اَلَکی گِرون بدیم

منوچهر: بدتر هیچ‌کی باوَر نکنه !آبِرومون بِرِه

خودِت می‌دونی !من یکی باهات دَعوا ندارم

ولی نمی‌فَهمی دارَن سَرِت کُلاه می‌ذارن؟

...این کُلاه، مَخمَلِه

...مَلْمَلِه

!تاجِه

!اسماعیل: تاجِ پادشاهیه

(صدای افتادن)

!مادر: وای

!علیرضا: بابا !منوچهر: بابا

!مادر: ای وای! بیچاره شدیم !منوچهر: بابا

!فرهاد: بابا !فرهاد: بابا

!علیرضا: بابا جان مادر: بلندش کنین !علیرضا: خیله‌خُب

!مادر: علیرضا! فرهاد

علیرضا: آروم، آروم منوچهر: یَواش

مادر: منوچهر، بگیرینش !منوچهر: بابا

علیرضا: ببین نَفَس می‌کِشه؟ !مادر: ای وای

منوچهر: بابا؟ علیرضا: بابا جان !مادر: ای وای! بیچارِه شدیم

پرستار: اون طرف تَشریف داشته باشین سِرُمِشون تا نیم‌ساعتِ دیگه تَموم می‌شه

علیرضا: سِرُمِش نیم‌ساعَتِ دیگه تَموم می‌شه

پرویز: می‌دونستین بابا تو عُمرِش شُمال نرفته؟

فرهاد: الان داشت می‌گفت ...هر هَفتِه با حاج غلام و بچه‌هاش

پرویز: داره دُروغ می‌گه

یه بار هم با خودشون نَبُردَنِش

آدمی که لَنگِ نونِ زن و بچه‌‌‌ان چه سفرِ شُمالی؟

یه عُمر از خودِش با فَک و فامیلِش ...خاطِرِه‌ی ساختِگی تَعریف می‌کنه

که بگه اون‌ها من رو دوست دارن

...همین بایرامِ بی‌ناموس، عروسیش بود

بابا از ذوقِش از یک ماه جِلوتَر کُت‌شَلوارِش رو داده بود اُتوشویی

چشمِش به در بود که یه کارتِ دَعوَت واسَش بِفرِستَن

نَفرِستادَن

عروسیه رو نَرَفت

به جاش هزار تا خاطِرِه‌ی اَلَکی از خودش تو اون عروسی تَعریف می‌کنه

تازِگی‌ها به خودَم از خودَم تو اون عروسی !خاطِرِه تَعریف می‌کنه، خودمَم شاهِد می‌گیره

برای همچین آدمی خیلی مَعنی می‌ده بِرِه تو مَجلسِ این‌ها اون بالا بِشینِه

!کاریش نَداشتِه باشین، بابا

بِذارین اون کاری که دوست داره رو بِکُنِه

یه عُمر اومد تَوَجِهشون رو بِخَرِه ولی تَرَحُمِشون رو خرید

!پرویز: اونم نتونست بِخَرِه

اون حاج غلامِ خِیْر ندیده تا وقتی زِندِه بود ...این رو آدَم حِساب نمی‌کرد

بعد وَصیَت کرده بعدِ مرگِش همین آدَم بشه بُزرگِ فامیل؟

من که می‌گم اصلاً وَصیَت‌نامه‌ای در کار نیست

ولی اگر هم باشه ...این یعنی که ما داریم اِجازِه می‌دیم

!یه مُرده واسه زندگی ما تَصمیم بگیره

(صدای اِدرار کردن)

!اسماعیل: چیکار می‌کنی؟ اِ

(صدای تیک‌تاکِ ساعت)

چی شده، آبْجی؟

اَلآن چه وَقتِ ظَرف شُستَنِه؟

ظَرف نمی‌شورَم شاشِ بابات رو دارَم می‌شورَم

مادر: می‌خواستی سیگار بِکِشی !خدا جوابِت رو داد

علیرضا: اَلآن با کی‌ای تو، مامان؟

مادر: داداش غِیرَت داشته باشه خواهَر سیگار می‌کِشه؟

...لیلا: بابا غِیرَت، داداش‌های تو بودن

!که شبِ عروسیت 6 ماهه حامِلِه بودی

مادر: علیرضا، نمی‌خوای به این بی‌حَیا یه چیزی بگی؟

!تو حامِلِه بودی من به این یه چیزی بگم؟

!مادر ناله کُنان: ای خدا

(صدای بوقِ عروس‌کِشون)

علیرضا: آدم واقِعاً نمی‌دونه !باید چیکار کنه

!نترس

اینجا اِنقَدر چیزهای بَدتر می‌بین که همه‌ی این چیزهای بَد از یادِت بره

من؟

!من سیگار نمی‌کِشَم

علیرضا: بگیر

کم بکِش هر وقت هم تونستی دیگه نَکِش

خوب نیستی، نه؟

خوبَم

مُطمَئنی؟

آره

داری دُروغ می‌گی؟

آره

عِیب نَداره

آدم تا بَدبَختیش از حَد نَگذَرِه راهِ خوشبَختی رو پِیدا نمی‌کنه

!خوبه نمی‌کِشیدی

به نظرت اوشین* زِندِه است؟ (شَخصیتِ سریالِ ژاپنی سال‌های دور از خانه)

کارِ خاصی داری باهاش؟

...اگه سَرنِوِشتِ اوشین نبود

ما هیچ‌وقت یاد نمی‌گِرِفتیم چِطوری باید بَدبَختی رو تَحَمُل کرد

ما تَحَمُل نمی‌کنیم ما دُرُستِش می‌کنیم

اوشین هم آخرِ سر شوهَر کرد تاناکورا* زد، وَضعِ همه رو خوب کرد (اسمِ فروشگاهِ ‌‌اوشین در سریال)

!خاک بر سرِ هر 4 تاتون با هم

علیرضا: چرا؟

یه تاناکورا* هم نتونستین بزنین (مغازه‌ی فروشِ لباسِ دستِ دوم)

!علیرضا: واقعاً

لیلا: من هَنوزَم نمی‌دونم چی شد یِهو وَضعِمون به اینجا کشید

تو بَچِگی تَصَوُرَم از الانِمون اصلاً این نبود

علیرضا: من که فَهمیدَم بزرگ شدن ...یعنی هر چی زمان می‌گذره

بیشتر بفهمی قَرار نیست به اون چیزهایی که دوست داشتی برسی

لیلا: تو می‌دونستی پو‌لدارها همه هَمدیگه رو می‌شناسن؟

من تو شِرکَتِمون زیاد می‌بینم

علیرضا: چرا؟

!چون کَمَن

عوضِش بَدبَخت‌ها چون زیادن همدیگر رو نمی‌شناسن

ولی از رو قیافِه‌ی هم می‌فهمَن که بَدبَختَن

نمی‌دونم، شاید

اون خواستِگارِت بود که یهو غِیب شد؟

لیلا: مجید علیرضا: آره

فهمیدی زنِش رو طَلاق داده؟

چه فَرقی می‌کنه؟

هنوزَم خوشِت میاد اَزَش؟

!اصلاً یادم نبود همچین آدمی وُجود داره

!خدا رو شکر

چرا؟

چون دوباره یه زنِ دیگه گرفته

تا سه نشه بازی نشه

سِوُمی رو میاد سُراغِ خودم

!خوبه دیگه! با تَجرُبه میاد سُراغِت

آخرش فهمیدی اصلاً چی شد یهو وِل کرد، رفت؟

بابا بهِش گفته بود این مَریضِه ببریش می‌مونه رو دستِت

کی بِهِت گفت؟

خودِ مجید

کِی بِهِت گفت؟

همون موقع که زنش رو طلاق داد

باهاش در اِرتِباطی؟

همون اول یه بار زنگ زد گفت جُدا شدم، ببینیم هم رو

!گفتم نه

چرا باید بابای آدم همچین چیزی بگه؟

چون می‌خواست من با یکی از فامیل‌های خودِش عَروسی کنم

تو هم می‌خواستی؟

دیگه هیچ‌وقت کار به جایی نکِشید که منم بخوام نَظَرَم رو بگم

!نمی‌فهمم چی می‌گی

هیچی، بابا هِی داشت زور می‌زد خودشیرینی می‌کرد

...بَلکِه یکی از فامیل‌هاش بیاد من رو بخواد

لیلا: اون‌ها هم هیچ‌کدومشون من رو نمی‌خواستن

علیرضا: چیکار کنم حالِمون خوب بشه؟

چِراغِ جادو داری؟

!تو فکر کن آره

...برام یه آبْجی بیار

که بزرگ‌تر باشه

بشه بِهِش تِکیه کرد

دیگه؟

...لیلا: دیگه

منوچهر هم بِبَر تو همون سال‌های مَدرِسِه که اون‌قدر باهوش بود

علیرضا: همین؟

...یه جوری همه چی رو درست کنی

همه‌ی این روزها رو یادِمون بره

من یا چراغِ جادو؟

کاش تو می‌تونستی

...من اگه می‌تونستم

نفری یه مغازه می‌خریدم واسه خودمون

بابا رو هم می‌کردم بزرگِ فامیل

خوبیش اینه آرزوهای تو شدنیه

چه‌جوری؟

بابا رو نمی‌ذاریم بِرِه عروسی

مغازه رو می‌خریم

تو عَقلِت کم شده؟

!همین الان از بیمارستان آوردیم پیرمرد‌ رو

غَش کردنِش که دیگه مِثلِ مریضیش اَدا نبود

!باوَرَم نمی‌شه

یعنی می‌گی بذاریم بِرِه عروسی سکه‌ها رو بذاره کَفِ دست اونا، بیاد؟

!من نمی‌گم. مالِ خودشه هر کار دِلِش می‌خواد می‌تونه بکنه

عروسی رو بره !دیگه نمی‌تونیم کار راه بندازیم

!علیرضا: بحثِ مرگ و زِندِگیشه

جون نداره پیرمرد

یه‌ بار دیگه بهش فِشار بیاریم ...سِکتِه می‌کُنِه می‌اُفته رو دستمون

اون‌وقت خودت باید لَگَن بگیری زیرِش

!علیرضا: وِل کُن، لیلا

!من نمی‌تونم وِل کنم

!تو هم حَق نداری وِل کنی

منم به اندازه‌ی تو می‌فهمَم این کارِ غَلَطیه

ولی بابای ما یه عُمرِه به همین کارهای غَلَط زنده‌ست

اَلآنَم مِثلِ بچه‌هاست، نمی‌فهمه

!بچه‌مون بچه‌ست !بزرگِمون بچه‌ست

پیرمون هم بچه‌ست؟

دلِ آدم به کی باید خوش باشه؟

بهش فشار بیاری، می‌میره

اینه حرفِ آخَرِت؟

علیرضا: من از اَوَلَم حرفم همین بود

هر کَس هر کار دِلِش می‌خواد !می‌تونه بکنه

!هر کَس خودِش مَسئولِ زندگی خودِشِه

کسی هم حَق نداره با گریه، زاری و اِلتِماس و دَعوا تو زندگی بَقیه دِخالَت کنه

الان داری گریه‌ی من رو سَرکوفْت می‌کنی؟

گریه، زاری من واسه خودم بود؟

گفتم بمونی اوضاع رو دُرُست کنیم

پس اگه من موندم اوضاع رو دُرُست کنم !باید به حرفِ منم گوش کنی

علیرضا: یه بارِ دیگه مِثلِ بقیه !رَفتار کنی، می‌رم

(صدای در زدن)

!مامان

ناهارِ من رو داغ کن !دیرَم شد، مُسافِر دارم

(صدای گربه و پرندگان)

!شنبه اومدم، خونه نبودی

رفته بودم دُنبالِ کار

!سعی کن دَفعِه‌ی دیگه باشی ها بیمه حُقوقِ بیکاری‌ات رو قَطع می‌کنه

!چشم

کارْت رو من بینم

زنِ همسایه: علی! علی! مامان، آروم برو !دوباره می‌خوری زمین ها

مامان بدو، ظهر شده یه ساعته !گفتم بذار بعد از بَتمَن بریم ها

!بچه: بیا دیگه

(سلام (آهسته

(سلام (زیر لب

(صدای نفسِ عَمیقِ علیرضا)

منوچهر: بابا، نمیای بیرون؟

فرهاد: این چیه؟

پرویز: بایْرام فرستاده واسه بابا

!اسماعیل: آب نمیاد باز

!فرهاد: مامان، لیلا ببندید آب رو، بابا ‫10 نفر این بالا تو صَفِ حَمومیم

منوچهر: علیرضا؟

علیرضا: چه خوشگله، مالِ منه؟

منوچهر: بله

!علیرضا: پولدار شدی !منوچهر: اِ

فرهاد: اینم پیرهَنی که قولِش رو داده بودم، 16 ایکْس لارْج

!پرویز: قربونِت برم شَرمَندِه‌ا‌‌م کردی، داداشی

منوچهر: این کفشه هم با اون کُت شَلوارِه خیلی خوب می‌شه

!علیرضا: منوچهر، دستِت درد نکنه

!منوچهر: نوکَرِتَم داداش

منوچهر: این ساعت‌ها هم فِیکَن* ولی کار می‌کنن (اصل نیستن)

منوچهر: بیا پرویز

پرویز: دستت درد نکنه منوچهر: یکی یه دونش رو وَردارین، بیا

!پرویز: داداش نیستید که! طَلایید، طَلا

!فرهاد: منوجل منوچهر: بله

فرهاد: من این رو بردارم؟

!منوچهر: اون رو پوشیدم یه بار ها

فرهاد: باشه، اشکال نداره !خوشگله، مالِ من

منوچهر: مالِ تو

فرهاد: بیا پرویز، اینم کَفی‌اش رو در آوردم فکر کنم دیگه اَندازِه‌‌ات بشه

پرویز: دستِت درد نکنه

!فرهاد: بَه! چه هُلویی شدی تو

!پرویز: هُلو چیه؟ لَبو شدی تو

!این نه هُلوئه نه لَبو !این جیگَرِه! جیگَرِ خودمَم هست

!فرهاد: منم که عادَت دارم جیگَر بخورم

علیرضا: عافیَت باشه، قربونِت بشم

!پرویز: ان‌شاالله حمومِ دومادیت‌، بابا

!اسماعیل: خدا از دهنِت بشنوه

ان‌شاالله امسال خدا قِسمَت کنه ...همه با هم

*سَواحِلِ حاصِلْ‌خیزِ پاتایا (شهری معروف در تایلند)

!اسماعیل: این عُرضِه‌ رو هم داشتی خوب بود

اسماعیل: سِکِه‌ها رو گرفتی از لیلا؟ علیرضا: آره، جَعبِه گرفتم گفتم کادو کنه

خب برو! حواست باشه خوشگل کادوش کنه

علیرضا: خیالِت راحَت

بابا! این رو بایْرام برات فرستاده

!اسماعیل: بَه بَه !پرویز: مُبارَکِه

علیرضا، حموم تو می‌ری یا من برم؟

علیرضا: برو ولی سه ساعت کِشِش نده

منوچهر: نه، اومدم

...کُت شلواری که بایْرام بخره، بفرسته

قشنگ فَرقِش مَعلومِه

(صدای گفتگو)

اسماعیل: حواسِت به من هم باشه بیا... بیا

اسماعیل: مُواظِبِ لیلا باش یه دَفعِه کاری نکنه من آبِرو دارم

اسماعیل: ببین چند دَفعِه داره گوشیش رو ...چِک می‌کنه، صُبحی هم

ماشاالله، ماشاالله! هزار الله و اَکبَر

مادر: هزار الله و اَکبَر ...علیرضا: اَللهُم صَلِ علی

فرهاد: مامان! مامان! نشکَن اینا رو بِدِه پرویز بِبَره بخوره

(صدای خنده همگی)

وایسین! می‌خوام ازتون عکس بگیرم

بابا، وایسا یه دقیقه عکس بگیریم مامان، بیا پیشِش وایسا

لیلا: بیا بِچَسب، بیا بِچَسب منوچهر به علیرضا

لیلا: فرهاد، بیا این‌وَر قَدِت بلنده

منوچهر: پات رو نذاری رو اون

لیلا: نه، حَواسَم هست

!تو یه خَط باشین دیگه !پرویز، بیا بیرون

!بیا! بیا !یه دقیقه خوشگل وایسین دیگه

...علیرضا: پا نذاری !لیلا: نه، حَواسَم هست

!خب

...لیلا: بیاین ببینم

خیله‌خُب

چَپ، چَپ، چَپ، چَپ، چَپ، چَپ چَپ، چَپ، چَپ، چَپ، چَپ، چَپ

می‌خوام درِ دستشویی نیفته

!لیلا: بیاین، بیاین، بیاین !بیاین، بیاین

!لیلا: خوبه

...یک... بخندین

...دو

!اِلهی دورِتون بگردم که اِنقَدر قشنگین

سه

علیرضا: خوب شد؟

!مادر: لیلا

حالا که باباتون خوشگل و خوش‌تیپ شده !بیا یه عکسِ تکی اَزَش بگیر

بذار مامان، یه دونه دو تایی بگیر لیلا

پرویز، برو اون‌وَر می‌خوام تَکی باشه

چرا؟ با هم که قشنگ‌تر بود

باباتون یه عکسِ تکی دُرُست نداره

باز ما یه چیزی گفتیم تو جَمع؟

آخه عکسِ تکی به دردِ کی می‌خوره مادرِ من؟

!بگیر

زَبونَم لال، چند روزِ دیگه لازم بشه چیکار کنیم؟

لیلا: آهان، برای اِعلامیه‌‌اش می‌خواد

بابا جان، بیا این‌وَر عزیزم

!لیلا: بیا اینجا وایسا

!فرهاد، بشین! سرِ پا، نه

خجالت بکش، لیلا !بدبیاری میاره

!پرویز: نگیر

مادر: خب، مرگ حَقِه

اصلاً بعدِش از منم بگیر

لیلا: مامان، چرا اَدا در میاری؟

تو بمیری که نمی‌تونیم عکسِت رو بزنیم رو اِعلامیه

عکسِ گُل باید بذاریم بیا این‌وَر

اسماعیل: لیلا، بگیر عکسِ اِمشَب فَرق داره

لیلا: بیا

علیرضا: بابا، دستِ من باشه یا تو؟

هر وقت صدا زدن وقتِ کادوئه بِبَر بده بایْرام

!چشم

علیرضا؟

جانم؟

خِیْر از جوونی‌ات ببینی

!تو نبودی این‌ها نمی‌ذاشتن من بیام

قربونِت برم من

منوچهر: کجا پارک کنم؟ دربان: سوییچ رو بدید خودم پارک می‌کنم

منوچهر: واقعا؟ مادر: سلام علیکُم، سلام علیکُم

مادر: مُبارَک باشه

مرد: خوش اومدید مادر: انشالله به سلامتی باشه منوچهر: سوییچ توشه

مادر: سلامت باشید مرد: خواهِش می‌کنم بفرمایید خیلی خوش اومدید

علیرضا: سلام منوچهر: سلام علیکُم. حال شما؟ مرد: سلام. حالِ شما؟ خوب هستید؟

اسماعیل: بَه بَه جعفر خان! خوبی عمو؟ جعفر: حالِ شما؟ منوچهر: سلام آقا، خسته نباشید

جعفر: خیلی خوش اومدین، بفرمایین زن: سلام زنِ دیگر: سلام

پرویز: جعفر جان، تبریک می‌گم زنِ دیگر: سلام، بفرمایین

زن: بفرمایید دختر بچه: سلام منوچهر: قربونت برم من. مبارک باشه

فرهاد: تبریک عرض می‌کنم جعفر: بفرمایید زن: خیلی ممنون دختر بچه: سلام

...مرد: خانم‌ها با آسانسور تشریف ببرید طبقه دوم زن: سلام

مرد: آقایون با پله، طبقه اول زن دیگر: بفرمایین خواهش می‌کنم

زن: سلام، حالتون چطوره؟

زن: سلام، خوش اومدین

زنِ دیگر: سلام. به‌به! چطوری؟ مرد: خیلی تَبریک می‌گم

اسماعیل: مَرضیه خانم، مُبارَک باشه زن: قربونت برم مادر: مُبارَک باشه

(صدای تَشویق)

!دی‌جِی: بَه بَه! چه شَبی شد اِمشَب

!دی‌جِی: آی باریکَلا !صدای سوت، صدای دست

!دی‌جِی: بَخشِ خانم‌ها

(صدای تشویقِ همگی)

دی‌جِی: چه اِفتِخاری برای من بالاتر از اینکه ...قَرارِه من امشب توی این مراسِم

جانِشینِ مَرحوم حاج غلامِ جورابلو رو مُعَرِفی کنم؟

!دی‌جِی: مرسی! بَه بَه

!دی‌جِی: چه حال و هَوایی دُرُست کردن

!دی‌جِی: بزن! بزن! اِنرژی‌ها نَیُفتِه !صدای تَشویق‌ها نَیُفتِه

!دی‌جِی: حالا حالاها کار داریم امشب‌ ها

دی‌جِی: خیلی ممنونم، مرسی، مرسی

!دی‌جِی: جانَم! جانَم به امشب

دی‌جِی: و اَما لَحظِه‌ی مُهمِ مُعَرِفی بزرگِ فامیل

!دی‌جِی: در این لَحظِه! در این تاریخ ...در این ثانیه‌ی باشُکوه

...بزرگِ فامیلِ

...بزرگْ خانْدانِ طایِفه‌ی جورابلو رو

...طِبقِ وَصیَتِ مَرحوم حاج غلامِ

جورابلو، رَسماً مُعَرِفی می‌کنم

...جِنابِ آقای

!اسماعیل جورابلو (صدای تشویق حُضار)

!دی‌جِی: آی ماشاالله! بِزَن دَست قشنگه رو

!دی‌جِی: بِزَن دَست خوشگله رو

با این دَست‌ها !امشب صبح نمی‌شه ها

!دی‌جِی: بِشنَوَم صدای اون‌ها رو !بِشنَوَم صدای دَست‌ رو

!دی‌جِی: جانم

!دی‌جِی: بِزَن دَست خوشگله رو

با این دَست‌ها !امشب صبح نمی‌شه ها

!بِشنَوَم صدای اون‌ها رو !بِشنَوَم صدای دَست‌ رو

!آی ماشاالله

(صدای دست زدن با ریتم و سوت)

!دی‌جِی: صدای سوت‌ها رو نمی‌شنوم

(صدای دست و سوت زدن)

!دی‌جِی: خب، مرسی !صدای دست‌ها

!اسماعیل: اُ! مُبارکِت باشه، عمو جون

!دی‌جِی: خیلی ممنون! بِفَرمایین، بِفَرمایین

دی‌جِی: موزیک

...یک، دو، سه، چهار

(پخشِ موسیقی شاد و بندری) (ترانه عروسِ بَندَر - خواننده: سَندی) !دی‌جِی: جونُم

♪ نفتون با دختراشون، چاه نَفتی با جاهلاشون ♪ ♪ تمبی با آبشاراشون، بی بیان با آتیشاشون ♪

♪ وِیْوِیْوِیْوِیْوِیوِی مالِ خومونِه، مَسجِد سُلِیمون ♪ ♪ شهرِ خومونِه، مَسجِد سُلِیمون، مالِ خومونه ♪

♪ مَسجِد سُلِیمون، شهرِ خومونه، مَسجِد سلیمون ♪

♪ !خسته شدین؟ نه! پس بیا ♪

(صدای موسیقی شاد)

(صدای موسیقی شادِ فَتانِه)

...دی‌جِی: خب تا گُروهِ موسیقیمون آمادِه بشن

می‌خوام با کَمالِ اِحتِرام و اِفتِخار ...دَعوَت کنم از بزرگِ فامیل

جنابِ آقای جورابلو و مَه داماد که ...تَشریف بیارَن وَسَط

!برای رَقص

آماده‌این؟

!بفرمایید

!دی‌جِی: صدای دست‌ها رو نمی‌شنوم

!مرسی

!دی‌جِی: قَند و نباته بزرگِ فامیل! عَسَلِه

...گُروهِ موسیقی! یک، دو، سه، چهار

(ترانه حَلقِه طلایی - خواننده: معین)

(صدای موسیقی شاد) !دی‌جِی: صدای دست‌ها رو نمی‌شنوم

♪ یه حَلقِه طلایی اِسمِتو روش نوشتم ♪ ♪ ...می‌خوام بیام دستِت کنم ♪

(ترانه پَریا - خواننده: شهرام شب‌پَرِه) ♪ اِی قشنگ‌تر از پَریا، تنها تو کوچه نَریا ♪ - !دی‌جِی: بایْرام، بایْرام

♪ بچه‌های مَحَل دُزدَن، عشقِ منو می‌دُزدَن ♪ ♪ عشقِ مَنو می‌دُزدَن، عشقِ مَنو می‌دُزدَن ♪

(صدای موسیقی بندری و صدای سوت) ♪ جونُم، جونُم، جونُم ♪ !دی‌جِی: دست‌ها بالا

(صدای موسیقی شادِ تُرکی)

(ترانه سکوت - خواننده: محسن یِگانِه)

♪ تو رو می‌دیدم از اون‌وَرِ اَبرها ♪ ♪ که می‌خوای سَرسَری از من رَد شی ♪

♪ آسِمون رو بی‌ تو‌ خَط‌ خَطی کردم ♪ !دی‌جِی: دست‌ها بالا ♪ چه‌جوری می‌تونی اِنقَدِه بَد شی؟ ♪

♪ چه‌جوری می‌تونی اِنقَدِه بَد شی؟ ♪

♪ سُکوتِ قَلبِت رو بِشکَن و بَرگَرد ♪ ♪ نَذار این فاصِلِه بیشتر از این شه ♪

♪ نمی‌خوام مثلِ گُذَشتِه که رفتی ♪ ♪ دوباره آخَرِ قِصِه همین شه ♪

♪ سُکوتِ قَلبِت رو بِشکَن و بَرگَرد ♪ ♪ نَذار این فاصِلِه بیشتر از این شه ♪

♪ نمی‌خوام مثلِ گُذَشتِه که رفتی ♪ ♪ دوباره آخرِ قِصه همین شه ♪

(صدای موسیقی ترانه سکوت)

♪ روزای سَختِ نبودن با تو ♪ ♪ دور نبودَنِت رو خَط کِشیدم ♪

♪ تازِه می‌فَهمَم اِشتِباهَم این بود ♪ ♪ چِهرِه‌ی عِشقَم رو غَلَط کِشیدم ♪

♪ عِشقِ تو دار و نَدارِ دلم بود ♪ ♪ اومدی دار و نَدارَم رو بُردی ♪

♪ بیا سکوتِت رو بِشکَن و بَرگَرد ♪ ♪ ...که هنوزَم ♪

!لیلا

!لیلا

!لیلا

!لیلا

!لیلا

!لیلا

!علیرضا: وایسا! وایسا

!لیلا، وایسا

!وایسا

این چه کاریه، آبْجی؟ !آبِرو نمی‌مونِه برامون

!داداش‌های من بیکارَن

!بِدِه سِکِه‌ها رو !من رو نترسون

از چی می‌تَرسی؟

!مُهِم داداشاتَن که عاشِقِت می‌شن

همین داداش‌ها اگر بِفَهمَن توی این موقِعیَت !داری چیکار می‌کنی که بیچارِه‌ات می‌کنن

من بِهِت گفته بودم !بابا باید بیاد این عروسی رو

!اومده! بابات الان تو عروسیه

!این‌جوری نمی‌اومَد که بِهتَر بود

من بهت گفته بودم !بابا نباید این عروسی رو بیاد

!علیرضا: پولِ خودشه

!حَقِ بچه‌هاشه

بذار خیالِت رو راحَت کنم !من سِکِه با خودم نیاوردم ها

تو هم جای بُزدِل‌بازی ...برمی‌گَردی تالار

نیم‌ساعت به خودِت سَخت می‌گیری !عاقِبَتِ داداش‌هات رو به خِیْر می‌کنی

!من بدونِ سِکِه هیچ‌جا نمی‌رم

همه‌ی پولی که از ما می‌گیره !می‌شه خَرجِ همین یه شب تالارِ پسرش

!قَرار بوده ما بِدیم، باید بِدیم

دیگه به ما رَبطی نداره !با پول چیکار می‌کنن

!به من رَبط داره

!لیلا: نمی‌دم

الان من دست‌خالی برگردم بِرَم بگم چی؟

لازِم نیست چیزی بگی !فقط کافیه برگردی

این‌ها حالا مَجبورَن !هر چی ما می‌گیم گوش بِدَن

تو سِکِه‌ها رو بده من، من بِدَم بهشون بعدِ عروسی ازشون پَس می‌گیریم

چه‌جوری پَس می‌گیری؟

!خواهِش! تَمَنا

!خدا! قانون! نِفرین !اَصلاً هر چی که تو می‌گی

!این‌ها از هیچی نمی‌ترسَن !چون به چیزی اِعتِقاد ندارن

برو، نَذار بَدبختی داداش‌هام رو !از چشمِ تو ببینم

بِرَم خار شدنِ داداش‌ها و بابای بیچارِه‌ام رو ببینم؟

!الان بزرگِ فامیل بابای ماست

!هر چی بگه، همه باید بِگَن چَشم

برو بِهِش بگو بُلَندگو رو بگیره دَستِش اِعلام کنه از این عروسی به بَعد !دیگه کادوی نَقدی نداریم

بابای ما این‌ها رو بیشتر از ما دوست داره !نمیاد عروسیشون رو خَراب کنه

لیلا: ببین، برو صاف تو روی بایْرام وایسا

...تو چِشمِش نگاه کن

بگو کادوی ما رو هم خودتون بدید !اسمِ ما رو اِعلام کنین

اَگِه قَبول نکرد چی؟

بگو وَسطِ عروسیته !تو عَمَلِ اَنجام شده‌ای

!تو فقط نَتَرس

با اِعتِماد به نَفْس بگو

ببین چه‌جوری قَبول می‌کنه !می‌اُفتِه به پات

!کارِ من نیست! من نمی‌تونم !منم باهات میام

!بَرگَرد علیرضا

بایْرام: جعفر؟ جعفر: جانم آقا؟

بایْرام: زیرِ پونصَدی‌ها رو با همین راه بنداز به 500 برسونشون

بایْرام: همه سِکِه‌ها رو هم دو برابر کن جعفر: چشم آقا

علیرضا: ببخشید

مرد: شما؟ باپیری: من نیم‌سِکِه

یه سِکِه بده حاجی باپیری

باپیری: دستِت درد نکنه

‫500 تومن بِشمار بِذار تو پاکَت ‫بِدِه حاج حسن که یه تومن بده

(صدای هَمهَمِه)

خوبین عمو؟ - جانم عمو؟ اینجا چیکار می‌کنی؟ -

این‌ها چیه؟

همون کاری که همه تو عروسیشون می‌کنن

یعنی چیکار می‌کنید؟

هر کی کادوش کَمتَرِه یه چیزی می‌ذاریم روش

تو سالُن بیشتَر اِعلام می‌کنیم

پس به ما هم چند تا بِدین ممنون می‌شیم

شوخی می‌کنی دیگه؟

!نه، به قرآن

!برو بیرون! برو بیرون! ببینم چه خبره

(صدای هَمهَمِه)

(صدای موسیقی شاد)

چیه عمو؟ چی شده؟

گفتم هَوای ما رو هم داشته باشی

ما شما رو دَعوَت کردیم !شما هَوای ما رو داشته باشید

(صدای موسیقی شاد) علیرضا: ما هم سِکِه می‌خوایم بایْرام: چی؟

!ما هم سِکِه می‌خوایم

شوخیت گرفته؟

به همه این‌ها می‌دی به ما نمی‌دی؟

شُلوغِش نکن! اینجا بهشون می‌دم تو سالُن به عُنوانِ هدیه اَزَشون پس می‌گیرَم

از این جیب به اون جیب

!بیا، من اصلاً نمی‌شنَوَم چی می‌گی! بیا

♪ دوستای دوماد می‌گَن مبارکه ماشاالله ♪

بایْرام: چی می‌گی؟ !علیرضا: عمو، ما نتونستیم جور کنیم

!الان با بابات حَرف زدم

علیرضا: خب؟ بایْرام: گفت 40 تا سِکِه داده دستِ تو

!نه به قرآن، چیزی دستِ من نیست

عمو، اَلآن وَقتِ این حَرف‌ها نیست بِدِه من سِکِه‌ها رو بِشمارَم

!خدا شاهِدِه سِکِه‌ای در کار نیست

من 10 بار به بابات گفتم !اگه نمی‌تونی قَبول نکن

خودش خواست !من که زورِش نکردم

زورِش نکردی !ولی دِلِش رو که آب کردی

‫35 تا بِدِه، می‌گم تو سالُن ‫اِعلام کنن 40 تا دادی. بِدِه

یه لُطفی بکن، کادوی ما رو هم خودِت بِدِه بِگو به اسمِ ما اِعلام کنن

پس من بابات رو صِدا می‌کُنَم

!علیرضا: نه، بابام نبایَد بِفَهمِه چرا کُمَک نمی‌کنی؟

آخه چه کُمَکی؟ من خودم آبِروم رو هَواست

من رو شما حِساب کردم !تا نیم‌ساعتِ دیگه باید پولِ تالار رو بدم

خب یه جای اَرزون‌تر می‌گرفتی

واسه یه دونِه پسرم مِثلِ شما تو پارکینگ عروسی می‌گرفتم؟

الان می‌خوای چیکار کنی؟

تو عَمَلِ اَنجام شده‌ای ...وَسَطِ عروسیته

!باید کاری که من می‌گم بکُنی

بی‌شُعور! اونی که تو عَمَلِ اَنجام‌ شده‌ست شمایین نه من

الان عروسی بچه‌ی توئه !ما رو هم اِعلام کردی بزرگِ فامیل

!قارداشْعلی اونجا نِشَستِه با 50 تا سکه

‫50 تا سکه تو جیبِشه؟

!نه، توی یه وَرَق چِکِشه شما می‌دونید چِک چیه؟

آخه قارداشْعلی هم شد آدم؟

!از شما که آدم‌تره !حَدِاَقَل عروسی مَردُم رو خَراب نمی‌کنه

بزرگِ فامیل اَلآن بابای منه

کاری که می‌گم نکنی ...بهش می‌گم بلند شه اِعلام کنه

از این عروسی به بعد هِدیه بی‌‌‌هِدیه

اَلآن تو داری من رو تَهدید می‌کنی دیگه درسته؟

تو این‌جوری فکر کن

روزی که بابات قَبول کرد بشه بزرگِ فامیل یه تَعَهُدِ مَحضَری داد که

!شبِ عروسی 40 تا سکه بده

بایْرام: الان تنها لُطفی که ...می‌تونَم بِهِتون بکنم

اینه که بابَتِ اون تَعَهُد نَرَم اَزَتون شِکایَت کنم

پس بدونِ اینکه صِداتون در بیاد ...بشینید یه گوشِه

شامِتون رو زَهرِمار کنین گُم شین بِرین طَویله‌ی خَراب‌شده‌تون

مَریضه بابای من! 80 سالِشِه چه‌جوری دِلِت میاد؟

!مَرتیکِه‌ی مَظلوم‌نَمای چُس‌نالِه

بایْرام: هر جا می‌بینی زورِت می‌رسه !تَهدید می‌کنی

بایْرام: هر جا می‌بینی زورِت نمی‌رسه اِلتِماس می‌کنی؟

هر کی هر چی راجِع بِهِتون می‌گه !درست می‌گه

عَقَب‌مونده‌ی عَلافِ گِدا !فقط مالِ یه دقیقه‌تونه

خودت می‌خوای عروسی بچه‌ات رو !خراب کنی‌ ها

کی می‌خواد عروسی پسرِ من رو خراب کنه، هان؟

پسرِ اِسْمالْ گِدا؟

تو داداش‌های من فَقَط می‌تونی با من حَرف بزنی

!بَقیه‌شون زَبون نمی‌فَهمَن‌ ها

بایْرام: بیا، بیا... برو به داداش‌هات بگو !عروسی پسرِ من رو خَراب کنن

!بیا

عمو، من یه ساعَتِه دارم بِهِت اِلتِماس می‌کنم دارم اَزَت خواهِش می‌کنم

!نه دیگه، گُه‌خوری نکن !بیا برو بگو عروسی رو خَراب کُنَن

بایْرام: رو کی حِساب کردی که عروسی پسرِ من رو خَراب کنه، هان؟

رو داداش‌های شیرینْ عقلِت یا بابای مَشَنگِت؟ هان؟

بایْرام: می‌خوای من سه تا دست و پام رو ببندم ...شما 4 تا داداش با هم بیاید

ببینیم کی کی رو می‌تونه بِزَنِه؟

می‌خوای برم بابات رو با لَگَد از اون بالا پَرتِش کنم پایین

شما 4 تا رو هم بکنم ...پایه‌های یه صَندَلی

قارداشْعلی رو بنشونمِش رو همون صَندَلی؟

بایْرام: می‌خوای؟

فَقَط یکیتون تا آخَرِ عروسی صداش در بیاد ...همه‌تون رو با هم

می‌ریزم توی چرخِ گوشت ...از گوشتِتون کَبابِ سَگ دُرُست می‌کنم

می‌دم پسرم شبِ عروسیش بخوره که سَردیش نَکُنِه

(صدای نَفَس‌نَفَسِ علیرضا)

(صدای هَمهَمِه و موسیقی)

!بایْرام: دی‌جِی! قَطعِش کن

(صدای هَمهَمِه)

...دی‌جِی: می‌رسیم به بخشِ

جَذابِ کادوها وَلی با یه تَغییرِ کوچیک

خدا رو شکر می‌کنم دوره زَمونه عَوَض شده

دیگه خیلی مَسائِل با حرف زدنِ مُسالِمَت‌آمیز خیلی سَریع حَل می‌شه

امشب هم قَرار بر این شد که به دَرخواست و مَشوِرَت با خودِ بزرگِ فامیل

جِنابِ آقای اسماعیلِ جورابلو

کادوی اول رو جِنابِ آقای قارداشْعلی جورابلو تَقدیم کنن

جِنابِ آقای اسماعیلِ جورابلو ...هم پایین تَشریف دارن

رو چشمِ ما، گُلِ سَرْ سَبَدِ مَجلِس کِنارِ پسر‌هاشون

...اما

...مُعَرِفی می‌کنم

در این ثانیه، در این تاریخ !در این لَحظِه‌ی باشُکوه

...بزرگِ فامیل

...جانِشینِ مَرحوم حاج غلامِ جورابلو

جِنابِ آقای قارداشْعلی جورابلو

!جانَم

!دی‌جِی: جانِ‌ دلَم

!از این صدای دَست‌ها و این همه اِنِرژی

!به به

کادوی نفرِ اولِ فامیل

بزرگِ فامیل

جِنابِ آقای قارداشعلی جورابلو

!هفتاد میلیون تومَن

!مُعادِلِ 50 سِکِه تَمامِ بَهارِ آزادی

!خونه‌اش آباد !آ

!مرسی

!جانم

مادر: چرا در رو می‌بَندی؟ !نکن، اسماعیل

!اسماعیل در رو نَبَند

!اسماعیل! بیا

مادر: اسماعیل، بیا سَماوَر روشَن کنم ...چایی رو دَم کنم

تریاکِت رو بِنداز بالا حالِت جا میاد

مادر با گریه: بیا تو

‫لیلا، سِکِه توی همین دو روز ‫200 تومن گِرون شده ها

فرهاد: چند فُروختیشون؟ لیلا: یک و چهارصَد

منوچهر: صُبح باید ساعتِ چند بیدار شیم؟

فرهاد: لیلا، من رو 7 بیدار کن

همه‌تون می‌دونستید اونی که دستِ منه سِکِه نیست؟

منوچهر اگه اَلآن پیشِ تو خوابیده به‌خاطر اینِه که خونه‌اش رو فُروختِه

‫فرهاد هم ماشینِش رو فُروختِه ‫8 صُبح تَحویل می‌ده، پولِش رو می‌گیره

‫10 صبح هم جَلَسِه‌ قَراردادِ مَغازِه‌ست

چرا به من نگفتین؟ چرا من رو اَنداختین وَسَط؟

منوچهر: تو نبودی که کار از کار پیش نمی‌رفت، داداش

!ولی همه‌ی کارها رو که خودتون کردید

!ولی با کُمَکِ تو

من بازی خوردم، چه کُمَکی؟

به من بود که اَلآن اَصلاً سِکه‌ای ‌نداشتین !صُبح برید باهاش مَغازِه بخرید

!علیرضا، خیلی خوب جَمعِش کردی

آفَرین! من اَگه جای تو بودم !سِکته رو زَدِه بودم

پرویز: نه؟ منوچهر: آره واقِعاً

چرا به من نگفتین دارین چیکار می‌کنین؟

یه بار گفتیم قَبول نکردی

ترسیدیم دوبارِه بگیم باز قَبول نکنی

اَلآن تو داری حِرصِ چی رو می‌خوری؟

!بابا، تو کارِت رو دُرُست اَنجام دادی

کارِ چی؟

مگه داری با خَر حرف می‌زنی؟

!لیلا: راست می‌گه دیگه

!تو که قَرار نبوده بدونی چیکار داری می‌کنی

ما به جات فکر کردیم !تو اَنجام دادی

!لیلا: تو کارِت رو دُرُست اَنجام دادی

شما جای من فکر کردین؟

...علیرضا، به جای این حرف‌ها بگین

قول‌نامه فردا به اسمِ کی نوشته بشه؟

به اسمِ هر کی نوشته بشه سَنَد هم می‌خوره به اسمِ همون

مَعلومِه که باید بزنیم به اسمِ بابا !که رومون بشه تو روش نِگاه کنیم

که هَر وَقت لَج کرد مغازه رو بفروشه؟

نه! بِبَرِه بزنه به اسمِ بایْرام

بزنیم به اسمِ لیلا

بوتیکِ لیلا و برادران» قشنگه»

مغازه‌ی من نیست، مالِ خودتونه بزنید به اسمِ یکی از خودتون

مَثلاً کی؟

رأی بگیرین

فرهاد که عَقلِش تو بازوشِه

هیچی

...پرویز هم که وَزنِش زیاده

هر آن ممکنه قَلبِش بگیره سِکته کنه، بیفتِه بِمیرِه

!اونَم هیچی

!تو هم که دُزدی

اِن‌شاالله می‌ری زِندان

!منوچهر: خب منم که هیچی فرهاد: پس فقط می‌مونه علیرضا

مَنَم می‌گم علیرضا

منوچهر: علیرضا مَنطِقیه

لیلا، تو خودِت کی؟

*رأی من مُمْتَنِعِه (بی‌نَظَر)

رأی تو کیه؟ - نمی‌خوام بگم -

!باید بگی - تو کی‌ای؟ -

من رأی نمی‌دم ولی رأی تو، من نیستم. درسته؟

!بودی... اَلآن نیستی

چرا من نه؟

چرا؟

!هیس! برای اینکه تَرسویی

!لیلا: داد زَدَنِت هم از سرِ تَرسِته

هنوز کسی بِهِت اِعتِراض نکرده !داری خودِت رو جِر میدی

من نِگَهِت داشتم که

!بَدبَختی رو از حُلقومِتون بکِشَم بیرون

!بَدبَخت

دیگه وقتی شما نمی‌فَهمین من چیکار کُنَم؟

کی بود اِمشَب یه خانِوادِه رو جِلو یه فامیل ذَلیل و بَدبَخت کرد؟

با چه رویی وایسادی تو روی من از بابای عَوَضی‌تر از خودِت دِفاع می‌کنی؟

!علیرضا: خِجالَت بکش، بابا

غرورِ پیرمردِ مُتِوَهِمِ* بَدبَخت رو یه جوری شکستین که (خیالاتی)

فقط باید بِمیرِه یادِش بِرِه امشب !شما چه بَلایی سَرِش آوردین

لیلا: تو چِطور اون رو می‌بینی این‌ها رو نمی‌بینی؟

...تو یه کاری کردی دیگه نه این‌ها

اون‌ها رو نَنِه ‌بابای خودشون می‌دونَن نه اون‌ها، این‌ها رو بچه‌های خودِشون

!اِنگار دارن به زور با هم زِندِگی می‌کنن

!من کاری نکردم

این‌ها خودشون هر روز اینجا هستن !پدر و مادرشون رو بهتر از تو می‌شناسن

نمی‌رن 8 سال یه بار برگردن

از روزی هم که میان !فقط به فکرِ فَرار کردن باشن

شاید مامان‌، بابا خِرِفت کرده باشن

!ولی من امشب بِهِم ثابِت شد

با چشم‌های خودَم دیدم !باعِث و بانی بَدبَختی تَک‌تَکِ این‌ها تویی

(صدای زنگِ تلفن و صُحبَتِ افراد)

الیاس: این یکی نُسخِه رو هم لُطف کنین هر سه صَفحِه‌‌‌اش رو اِمضا کنین

‎(صدای زنگِ تلفن و صُحبَتِ افراد)

اِلیاس: خب مُبارَک باشه تَبریک می‌گم. تَبریک می‌گم

پرویز: دستِ شما درد نکنه !اِلیاس: خواهش می‌کنم منوچهر: بَه بَه

اِلیاس: خواهش می‌کنم منوچهر: آقا دَمِ شما گَرم

اِلیاس: مبارک باشه، مبارک باشه منوچهر: خیلی اَزَت مَمنونیم

!اِلیاس: خواهِش می‌کنم، این خِدمَتِ شما !منوچهر: بَه بَه

!منوچهر: بَه بَه! بابا، صاب(صاحِب) مِلْک

لیلا: علیرضا؟

لیلا: خیلی زَحمَت کشیدید اِلیاس: یه پاکَت هم اگه لُطف کنید به من بدید، مَمنون می‌شم لیلا: چشم

لیلا: خِدمَتِ شما

منوچهر: خیلی مُبارَک باشه !لیلا: مُبارَکِتون باشه

!منوچهر: مُبارَکِ شما باشه لیلا: شب می‌بینَمِتون

!منوچهر: باشه

!منوچهر: وای

(صدای در زدن)

!سلام

!مادر: زود اومدی

!مادر: می‌ذاشتی دو روز دیگه می‌اومَدی

علیرضا: نیومَدِه بیرون هنوز؟

علیرضا: بابا؟

پرویز: مامان می‌گه نه قُرص‌ها‌ش رو خورده ...نه غَذاش رو خورده

نه برای دستشویی اومده بیرون (صدای در زدن)

علیرضا: چیزیش نشده باشه؟

پرویز: نه، صِدای فَندَک زَدَنِش میاد

!دستِت درد نکنه، علی آقا

!تو رو قرآن تَحریکِش نکن، مامان

!علیرضا: بابا جان

...کاری که تو دیشب با بابای خودِت کردی

هیچ آدَمی با دُشمَنِش نمی‌کُنِه

به خاطِرِ کاری که دیشب کردیم !بعداً نمی‌دونین چِطوری اَزَمون تَشَکُر کنید

مَگِه کارِ بَدی کردیم؟

مغازه گرفتیم تو یکی از !بِهترین پاساژهای تهران، پِدَرِ من

پرویز: بابا، هَمون پاساژیه که من کار می‌کنم

!شوخی نیست به حَضرتِ عَباس

بابا، ما فقط سکه‌های تو رو ندادیم !مغازه‌هه رو بگیریم ‌ها

هَمه‌مون هَمه‌ی زندگیمون رو !به خدا دادیم

بلند شو بیا فردا مغازه رو ببین !اگه خوشِت نیومد، اصلاً هر چی تو می‌گی

!بیاید برید !کم، حرفِ مُفت بزنید

!هر چی تو گفتی !هیچیش نیست، برو تو ببینم

!پرویز جان، هیچیش نیست‌‌ برو تو

علیرضا: بابا، این‌ها رو وِل کن

سَنَدِ اونجا به اِسمِ منه

ایناها، دستَمِه

فردا خودم می‌بَرَمِت ببین اونجا رو

دوست داشتی سَنَد رو اَصلاً می‌زَنَم به اِسمِت

...اگه هم دوست نَداشتی

به قرآن همون دَقیقِه ...قَرارداد رو فَسخ می‌کُنَم

سکه‌هات رو می‌خَرَم پَسِت می‌دم

فقط اول تو بیا ببین اونجا رو

(صدای روشَن کردنِ فندک)

علیرضا: بابا؟

منوچهر: بیا بابا جان، بیا

بیا ببین، مَغازه‌ی ما این‌جاست

منوچهر: می‌اُفتِه قشنگ اینجا

منوچهر: نگاه کن

(صدای آب و اَخ و تُف و فین کردن)

علیرضا: بابا، یه لَحظِه گوش کن ببین من چی می‌گم

!نگاه کن خریدِ این مَغازِه، خیلی کارِ درستیه (صدای خارج شدن باد از معده)

یعنی این رو مَنی دارم بِهِت می‌گم که

از اِتِفاقِ عروسی، خدا شاهِدِه هیچ... هیچ خبری نداشتم

...این پاساژ، مُشتَری‌هاش اِنقَدر زیاد شده

قرار شده توالِت‌ها رو بردارن جاش 7-8 تا مغازه بزنن (صدای سیفون کشیدن)

علیرضا: قرار شده بهترینش رو به ما بدن

مِتراژِ مغازِه ما دو و نیم متر در سه و نیمه

که بَرِش سه و نیم متره

مغازه از بعدِ این توالِت ...دقیقاً مثلاً از اینجا شُروع می‌شه

یک، دو، سه... تا این اِنتِها (صدای کشیدنِ سیفون)

...یعنی از

علیرضا: ببخشید

...از اینجا هم دو نیم متر که بِری

می‌رسه به بَرِ همون راهرویی که اومدیم

منوچهر: همینی که ازش اومدیم

کنارِ دو تا از بهترین مغازه‌ی‌ اینجا موقِعیَتِ مَکانیش هم عالیه

خیلی‌ها دُنبالِ این مغازه بودن

علیرضا: از صَدَقِه سَری لیلا و پرویز که ...اینجا کار می‌کنن

لُطف کردن اینجا رو به ما دادن

ببین بابا، اصلاً هر چی امروز اینجا دیدی‌ هر سر و صدایی اینجا شنیدی رو فَراموش کن

تو سه ماه دیگه بلند شو بیا اینجا ببین چی می‌بینی! کِیف می‌کنی، بابا

بابا جون، یه روز حوصِلِه کُن بیا پیشِ من !ببین اینجا چه خبره

فرهاد: بابا

ببین ما 4 تا یه جوری ...اینجا رو بَرات می‌گردونیم

...یه پولی برات در میاریم که

!مُبارَکِتون باشه

تو دادگاه می‌بینمتون

علیرضا: بابا منوچهر: بابا، دادگاه برای چی؟ بابا؟

علیرضا: بابا، اینجا رو یه تِکِه زمینِ خالی ببین که می‌خوان توش مغازه بسازن

منوچهر: بابا، شما که دیگه عَقلِ اِقتِصادی !من رو قَبول داری که

علیرضا: مگه یه عُمری سکه‌ها رو پَس‌اَنداز نکردی واسه آیَندِه‌ی بچه‌هات؟

علیرضا: آیَندِه اَلآنِه دیگه

!من بچه‌هایی مِثلِ شما رو نمی‌خوام

علیرضا، من به تو اِطمینان کردم

!اسماعیل: گُه خوردَم با جَدّ و آبادَم منوچهر: نه بابا، بابا چرا این‌جوری می‌کنی؟

من رو از تَختِ پادِشاهی کِشیدین پایین که بِرین توالِت بخرین؟

منوچهر: باشه !اسماعیل: سکه‌های من رو بدید

منوچهر: باشه، بابا !اسماعیل: همین الان !منوچهر: خیله‌خُب، بابا

علیرضا: لیلا اینجا کار می‌کنه !به خدا زِشتِه

علیرضا: گوش کن ببین من چی !اسماعیل: گوش نمی‌کنم

...اسماعیل: من با سَنَد، سکه گرفتم

اگه پس ندم باید برید همه‌تون تو پارک بِخوابید

سَنَدِ چی؟

من... سندِ خونه رو گِرو گذاشتم سکه‌ها رو گرفتم

چرا همه‌ش دارین من رو بی‌آبِرو می‌کنین؟

ببین بابا، نمی‌خواستی نباید پَس می‌اَنداختی

!اِنقدر هم داد نزن !الان همه دارن نگاهمون می‌کنن، خِرِفت

!علیرضا: خَفِه شو

علیرضا: درست صحبت کن باهاش !اسماعیل: پَس اَنداختَم که اَنداختَم علیرضا: وایسا بابا

علیرضا: آروم اسماعیل: تا حالا هم خَرجِتون دادم، بُزُرگِتون کردم !علیرضا: تورو خدا! منوچهر: خیله‌خُب

!اسماعیل: برین گُم شین !منوچهر: خیله‌خُب، بابا !علیرضا: آروم، بابا

اسماعیل: کی گفته باید تا 40 سالگی خرجِ شما رو بدم؟ !منوچهر: خیله‌خُب بابا! خیله‌خُب

اسماعیل: آخه کی گفته؟ !علیرضا: باشه بابا، گُه خورد !منوچهر: بابا! بابا، بابا جون

!منوچهر: آروم !اسماعیل: کی گفته؟ سکه‌های من! سکه‌های من !منوچهر: بابا

!منوچهر: خیلِه‌خُب !اسماعیل: سکه‌های من ...علیرضا: داری با خودت

!منوچهر: بابا ...اسماعیل: سکه‌های من! سکه ...علیرضا: به خدا! قَلبِت

!منوچهر: بابا !علیرضا: بابا

!علیرضا: رفت !منوچهر: بابا! بابا فرهاد: چی شد؟

!فرهاد: بابا علیرضا: زنگ بِزَن... زنگ بِزَن آمْبولانْس !منوچهر: بابا! بابا

!منوچهر: بابا! بابایی !فرهاد: بابا، من گُه خوردَم

...علیرضا: آب قند !فرهاد: بابا چیکار کنم؟ گُه‌ خوردم من !منوچهر: بابا جان! بابا جان

علیرضا: یه آب‌قند به ما بدین !منوچهر: آقا! آقا ...علیرضا: زنگ... زنگ

!منوچهر: وا کُن !علیرضا: زنگ بزن! زنگ بزن

منوچهر: آقا، یه ذَرِّه آب بِدِه

‎علیرضا: زنگ بزن آمْبولانْس !منوچهر: بابا جون! وای! وای! بابا جان فرهاد: بابا

علیرضا: زنگ بزن آمْبولانْس منوچهر: بابا! بابا! فرهاد: بابا

فرهاد: بابا گُه خوردَم !منوچهر: بابا جان! بابا

!منوچهر: بابایی علیرضا: بابا! بابا! بابا جانم !منوچهر: بابا

علیرضا: بگیر، حرف بزن !این نمی‌تونه حرف بزنه !منوچهر: بِده من

...منوچهر: بِده من! اَلو اورژانس علیرضا: بابا جان

!علیرضا: بابا! بابا! بابا !فرهاد: بابا، گُه خوردم! بابا !بابا، گُه خوردم من، تو رو قرآن

...علیرضا: خَستِه شدم

دیگه اَصلاً نمی‌کِشَم

...اَصلاً، اَصلاً، اَصلاً

لیلا: همه‌چی داره گِرون می‌شه

یعنی اوضاع از همین هم قَرارِه بدتر شه

...علیرضا: پس تا گِرون‌تر از این نشده

باید مغازه رو پس بدیم سکه‌هاش رو بخریم

...از رو جِنازِه‌ی من رَد شید

بعد مغازِه رو پَس بدین

می‌دونی چرا داره این‌جوری بال‌‌بال می‌زنه؟

علیرضا: سَنَدِ خونه رو گِرو گذاشته سکه گرفته

کی گفته؟

علیرضا: خودش

لیلا: مگه می‌شه؟ !علیرضا: شده دیگه

اگه اون کار رو نمی‌کرد که !الان این تو نبود

(صدای قَدَم‌های پرستار)

علیرضا: لیلا ندید !بابا اِمروز تو پاساژ با ما چیکار کرد

منوچهر: لج‌بازیش هم مالِ اینه که با اون وَضع از اون بالا کشیدَنِش پایین

علیرضا: لج‌بازی نیست الان تو بیمارِستانه

منوچهر: ببین من کاری به لیلا ندارم ...ولی حالا خودمونیم، خدا وَکیلی

هیچ‌کدومِ ما فکر نمی‌کردیم که بایْرام همچین بَلایی سرِ بابا بیاره

پرویز: راست می‌گی !منم باوَرَم نمی‌شه هنوز

لیلا هم طِفلَک نمی‌دونست [بایْرام] اون کار رو می‌کنه، مَرتیکِه‌ی بی‌ناموس

علیرضا: شما فکر می‌کنین لیلا اگه می‌دونست ...بایْرام بابا رو می‌کِشِه پایین

بازم سکه‌ها رو وَرنمی‌‌داشت؟

سکه‌هاش رو پس ندیم !خونه‌مون به باد می‌ره

پس می‌دیم، کی گفت پس نمی‌دیم؟

با دَرآمَدِ مغازه پس می‌دیم

!کار دستِمون می‌ده

علیرضا: یه مو از سرش کَم شه !تا عُمر دارید من یکی رو نمی‌بینید

!خب نبینیم

فکر کردی وِل می‌کنه؟

!این‌قدر اِدامِه می‌ده تا بِمیرِه

!بِمیرِه

یه بار تو زندگیش عَقلِش کار کرده ...به موقِع یه پولی رو جور کرده

ما هم به جای اینکه بذاریم ...بایْرام از دستِش در بیاره

خودمون گرفتیم یه اِستِفاده‌‌ی دُرُست ازش کردیم

تو به این کِثافَت‌کاری‌ها می‌گی اِستِفادِه‌ی درست؟

!تو فکر کن وام گرفتیم

!علیرضا: داره می‌میره

!آبِروش رفته

!خونه‌اش رو هواست !نَفَس نمی‌تونه بکِشِه

!فکر کن داده به بایْرام

!اگه داده بود الان تو سی‌سی‌یو* نبود (بَخشِ مُراقِبَتِ قَلبی بیمارستان :CCU)

!اگه داده بود، الان مغازه نداشتین

!اون مغازه آهِ پدر پشتشه، لیلا جان

نِفرینِش نمی‌‌گذاره به سود برسه !اِصرار نکن

پرویز؟

!من 50 سالِه پسرِ این آدَمَم

!نیم‌قَرنِه

...این کارهایی که این آدم داره می‌کنه

!یعنی کوتاه‌بیا نیست تا تَهِش رو می‌ره

!علیرضا راست می‌گه

پرویز: اینقدر بازی در میاره تا بیفته بِمیرِه

...تا اون مغازه بخواد راه بیفته

بابا و خونه و زندگی و همه‌چیمون رو به باد می‌دیم

علیرضا: لیلا، به چه قِیمَتی قراره این کار رو راه بندازیم؟

‫100 نفر تو لیستِ رِزِروَن !برای مغازه‌های اونجا

به چه قیمَتی قَرارِه چِنین موقِعیَتی رو از دَست بدیم؟

به قِیمَتِ این سَقفِ بالا سَرِمون

به قِیمَتِ سِکته ‌نکردن بابامون ...به قِیمَتِ زِنده‌ موندَنِش

که فقط واسه‌ی توئه که هیچ اَرزِشی نداره

منوچهر؟

تو نمی‌خوای چیزی بگی؟

راستش من چیزی که تو خوشِت بیاد ندارم بگم

!عِیب نداره، یه چیزی بگو

اون مَغازِه تا بِخواد به دَرآمَدزایی برسه هم زمان می‌خواد هم سَرمایِه که

ما هیچ‌ کدومِش رو واقِعاً نداریم

اون مَغازِه خودِش سَرمایِه‌ست !حتی اگه درِش رو باز نکنیم

حتی اگه این خونِه رو از دست بدیم !که نمی‌دیم باز می‌اَرزِه

اگه سکه‌ها رو داده بود به بایْرام چه‌جوری می‌‌خواست پسِشون بده به طلافروش؟

همون کار رو بکنیم

!فقط گرفته بوده !فِکرِ پس‌دادنِش رو نکرده بوده

فقط دوست داشته برسه تالار بِرِه، بشینه اون بالا

منوچهر: لیلا جان، ما خونِوادِگی ...اِستِعدادِش رو داریم ها

این خونِه رو از دست بدیم همه‌مون با هم کارتُن‌خوابیم

رُشدِ اونجا با اینجا قابِلِ مُقایِسه نیست

از بَغَلِ اون مغازه برای تَک‌تَکِتون خونه در میاد

مگه این کار واسه ما نیست؟

مگه پولِ ماها وَسَط نیست؟

!خب نَظَرِ ما هم باید مُهِم باشه دیگه

!رأی بگیریم

رأی بگیریم؟

...علیرضا

نِشَستی این‌ها رو جَمع کردی مَغزِشون رو شُستی که مغازه رو پَس بدیم؟

عواقِبِش رو خودِت تنها گَردَن می‌گیری یا همه‌تون با هم؟

تا عُمر دارید اِمشَب رو فَراموش نمی‌کُنید

حَسرَتِ این رو می‌خورید که چِطور چِنین تَصمیمِ اِشتِباهی گرفتین

لیلا: چِطور به حرفِ من گوش ندادین

بُزرگترین موقِعیَتِ زندگیتون رو دَستِه‌جَمعی دارید خَرابِش می‌کنین

بَدبَختی اَبَدیتون رو همین اِمشَب خودِتون شروع کردین

(صدای گریه‌ی لیلا)

(صدای گریه‌ی بلند لیلا)

اِلیاس: مُطمَئِنین؟

علیرضا: فَسخِش* کنین (باطل)

علیرضا: سلام. خَستِه نباشین منوچهر: سلام

(صدای گوینده اخبار) سکه می‌خواستیم، 40 تا جَدید

دونه‌ای دو و نیم

مَنظورِتون یک و نیمه دیگه؟

چون ما همین تازِگی‌ها یک و چَهارصَد فروختیم

(صدای گوینده اخبار) نه عزیزم، الان دو و پونصَد

چرا آقا؟

!آمریکا گفته می‌خواد از بَرجام* خارِج شه (تَوافُقِ هَستِه‌ای ایران با غَرب)

طلافروش: ببخشید شما برو اون‌وَر یه کم منوچهر: خواهش می‌کنم

منوچهر: گفته خارِج می‌خوام بشم ولی نشده که

(صدای گوینده اخبار) طلافروش: ایشالله که نشه

علیرضا: ببخشید این دَر رو می‌زَنید؟ طلافروش: بله

!منوچهر: اصلاً نمی‌شه که بشه

منوچهر: آقا، سلام طلافروش: سلام علیرضا: سلام طلافروش: سلام

(صدای گوینده اخبار) منوچهر: 40 تا سکه می‌‌خواستیم

سکه] اِمامی* دونه‌ای سه] ‫40 تاش 120 میلیون ‫(سکه‌ی طَرحِ جدید)

منوچهر: همین الان اون‌وَرِ خیابون ...نگفت 100 میلیون

دونه‌ای دو و نیم؟

‫100 بِدَم، فردا 150 هم گیرَم نمیاد!

(صدای گوینده اخبار) منوچهر: آقا، یه سُوالی خدا وَکیلی به من دُرُست جَواب می‌دین؟

ما 40 تا می‌‌خوایم طَرحِ جدید بخریم یا صَبر کنیم؟

به نَظَرَم تا آخرِ هَفتِه دست نِگَهدار قِیمَت‌ها اِحتِمال داره برگرده

منوچهر: بیاد پایین

علیرضا: ببخشید، ما اِمروز هم مُزاحِم شدیم منوچهر: سلام

علیرضا: اون 40 تا رو یه تَخفیف می‌دین ما بِبَریم؟

والله اَلآن سایت آپْدِیت* شده !هیچکی زیرِ سه نمی‌ده (به روز رِسانی :update)

(صدای گوینده اخبار)

!ما یه دقیقه نیست رفتیم، اومدیم

طلافروش: چه می‌شه کرد؟

الان قِیمَتِ آنْلایْن 40 تا رو می‌دم به شما 200 میلیون

!آخرین بار 100 تومان بود

...طلافروش: بود

!والله ما هم نمی‌دونیم چه خَبَرِه

این‌جوری که نمی‌شه آقا، یعنی چی؟ یعنی سکه دونه‌‌ای 5 میلیون؟

!*نه بابا، حُبابِه (تَفاوُتِ قِیمَتِ بازارِ سِکِه با اَرزشِ واقعی آن)

تا یه هفته دیگه برمی‌گَردِه رو همون یه تومان

بله! ایناها! داره می‌گه دیگه، آقا

علیرضا: مرسی طلافروش: خواهِش می‌کُنَم

علیرضا: چیکار کنیم، منوچهر؟

فرهاد: من می‌گم بخریم !تا از این گرون‌تر نشده

منوچهر: وقتی هیچ‌کی نَخَرِه !مَجبورَن قِیمَت‌ها رو اَرزون کنن دیگه

!منوچهر: حُبابِه، می‌تِرِکه (ارزان می‌شود)

...فرهاد: آقای اِقتِصاد و سیاسَت

حُبابِ این‌ها جِنسِش از فولادِه !نمی‌تِرِکِه، بخریم آقا

منوچهر: تَحلیل‌های رانَنَدِه‌ تاکسی‌ای شُروع شد از من داری سُؤال می‌کُنی؟

منوچهر: من می‌گَم نَخَریم دیگه خودتون می‌دونین

مادر: الان با تَمامِ پولی که هست چند تا می‌تونین بخرین؟

علیرضا: نَزدیکِ 30 تا

مادر: برین هَمون رو بخرین

مَنوچِهر می‌گِه میاد پایین

مادر: من تو این 70 سال سِنی که ...تو این مَملِکَت کردم

تا حالا ندیدم چیزی بیاد پایین

علیرضا: باید بِخوان که بیاد پایین

!مادر: خدا به فَریادِ بَچِه‌های من بِرِسِه

من می‌تَرسَم ما بِخَریم دونه‌ای 5 تومان فرداش بشه دونه‌ای یک میلیون

مُشتَری زن: لُطف کردین آقا خداحافظ

منوچهر: آقا، سلام طلافروش: سلام قُربان، خوش آمدین

آقا، سِکِه می‌خواستیم

چند تا؟

‫40 تا

طلافروش: 320 میلیون تومان

سِکِه شده 8 میلیون تومان؟

طلافروش: وقتی دُلارِ 3 هِزار تومانی می‌شه 19 هِزار تومان !مَعلومِه همه چی گِرون می‌شه

دیگه خودتون که قَبول دارین حُبابِه؟

اگه همین وَضعیَت باشه دُلار 30 تومان هم رَد می‌کنه

طلافروش: ببینید سکه دیروز 6 میلیون بود ...تِرامْپ* سُخَنرانی کرد شد 7 تومن (رییس جُمهورِ آمریکا)

بعدش یه توییت* زد شد 8 تومان (پیامی که در توییتر به اِشتِراک گذاشته می‌شود)

منوچهر: ممنون آقا، مرسی

طلافروش: خواهِش می‌کنم، به سَلامَت

اسماعیل: توییب* زد یعنی بُمب زد؟ (اشتباه تَلَفُظ می‌کند)

علیرضا: نه ولی اگه بُمب هم می‌زد نباید این‌جوری می‌شد

!علیرضا: بیا، بابا

(صدای بوق و عُبورِ ماشین و موتور)

(صدای عُق زدن)

!منوچهر: آی خوبم، خوبم

(صدای بوق و عُبورِ ماشین و موتور)

علیرضا: وایسا

(صدای بوق و عُبورِ ماشین و موتور)

علیرضا: سکه 14 میلیون

فرهاد: دُلار هم 28 هزار تومان

!منوچهر: بی‌خیال بابا، بَسِه

مادر: خِیر نبینه باعِث و بانی‌اش !هر کی که هست

لیلا: تو ماشین رو 19 میلیون فروختی، فرهاد؟

آره

الان شده 100 میلیون

هنوز هم می‌گی حُبابِه، منوچهر؟

...لیلا: مغازه رو هم اگه الان داشتین

حَدِاَقَل 5-6 بَرابَر شده بود

اسماعیل: اگه این‌جوره بِرین مَغازِه رو !پَس بگیرین

لیلا: چی گفتی، بابا؟

!علیرضا: قَبول نمی‌کنن که

!سَر زدن که ایراد نداره

دُلار 30 هزار تومان رو رَد کرد

هه، می‌تونیم 3 تا از سکه‌های بابا رو پَس بِدیم

این چه شوخی‌ایه؟

!بی‌عاری دیگه

!ماشین رو

(صدای بوق ماشین)

!ماشین نیست که، تانْکِه

(صدای گفتگو و خنده خانُم‌ها)

خب بابا، گَردَنِت شِکَست !رفتن! بَرگَرد

!آخ

منوچهر، اگه اون دفترِ دوستِت رو گرفته بودیم اَلآن نفری یه دونه از این ماشین‌ها داشتیم

با نفری یه دونه از اون‌ها

چَربی نمی‌ذاره !خون به مَغزِت بِرِسِه دیگه

...اگه اون دَفتَر رو گرفته بودیم

الان به جای هِزار تا 20 میلیون باید هِزار تا 120 میلیون پَس می‌دادیم

!من بَرعَکس فِکر می‌کنم ها

!تو یه عُمرِه بَرعَکس فکر می‌کنی، پرویز

پراید موقِعِ ثَبتِ‌نام بوده 20 میلیون تومان اَلآن شده 116 میلیون تومان

من 915 تا پراید ثَبتِ‌نام کردم

منوچهر: می‌دونین 915 تا 116 میلیون تومان چِقَدر می‌شه؟

می‌شه 106 میلیارد و 140 میلیون تومان

‫منوچهر: هیچ خری هم حاضِر نیست ‫20 میلیون تومان بگیره، بِکِشِه کِنار!

من دو ماه وَقت داشتم 915 تا پِراید ...تَحویل بِدَم

که از اون دو ماهه، 10 روز بیشتر نمونده

یعنی من 10 روز فَقَط وَقت دارم

که یا 915 تا پِراید تَحویل بِدَم

یا 106 میلیارد و 140 میلیون تومن پول جور کنم، بِدِهی مَردُم رو بِدَم

تازِه اَگه بالاتَر نَرِه قیمت‌‌ها که !هر روز داره می‌ره

!مُبارَکِه

اَلآن چیکار باید کرد؟

منوچهر: من همه‌چی رو دُرُست پیش‌بینی کرده بودم

...قِیمَت‌ها این‌جوری نشده بود

اَلآن به جای مغازه کُلِ پاساژ رو خَریدِه بودم

می‌گم اَلآن باید چیکار کنیم؟ راهِ حَلِش چیه؟

!به نَظَرَم بِریم از دستِ یارو شِکایَت کنیم

من باهاش قَرارداد اِمضا کردم چی می‌گی، پرویز؟

پس برو خودِت رو مُعَرِفی کن

راستِش رو بگو بِذار مُشکِلِت حَل شه، بِرِه

اگه حَل نشد چی؟

اگه 20 سال طول کشید حَل شه؟

اَلآن هم‌خونه‌ات تو همون دفتره؟

!نه دیگه، اون دَفتَر قانوناً دَستِ منه

کجاست اَلآن؟

...منوچهر: نمی‌دونم

!نیست

هر جا رو بگی گَشتَم آب شده رفته تو زمین

چاره‌اش رَفتَنِه

!فقط باید بِری

علیرضا: همه اِختِلاس می‌کنن ...با پولِش فَرار می‌کنن

اَلآن یکی دیگه اِختِلاس کرده ...با پولِش داره عِشق و حال می‌کُنِه

فَرارِش رِسیده به ما؟

این بی‌عُرضِه‌‌ست، دَستِ خودش نیست !بره اون‌وَر از گُشنِگی می‌میرِه‌ ها

اصلاً تو پاسْپورْت داری می‌خوای بری؟

!پاسْپورْت مُشکِلِی نیست که

ایناها پاسْپورْتِ فرهاد هَنوز عَکسِ من روشِه

منوچهر: فَقَط بَدشانسی نیارَم تو فُرودگاه گیر کُنَم

من که دیگه [پاسْپورْت رو] نمی‌ذارم !جایی که تو پِیداش کنی

می‌دونَم از دَستِ من کَلافِه‌ای

منوچهر: یه مَدرَکِ سالِم برات نذاشتم می‌دونم

نمی‌خوای پاسْپورْتِت رو بدی، نَدِه !ولی به جونِ لیلا این دَفعِه دَفعِه‌ی آخَرِه

منوچهر: همینَم‌ توش هَمه‌‌اش ریسکِه

!بگیرَنَم یه عُمر بایَد بِمونَم اون تو

یعنی بِری که بِری؟

لیلا: می‌تونه بمونه؟ منوچهر: چیکار کنم، علیرضا؟

باید بِرِه که بِرِه دیگه

این‌جور که این داره می‌رِه !یعنی دیگه نمی‌بینیمِش‌‌ ها

فرهاد: چه ‌جوری بِرِه؟

لیلا: مَسخَرِه‌بازی در نیار، فرهاد الان وَقتِ این حرف‌ها نیست

پاسپورتِت رو می‌خوای بذاری سَرِ قَبرِ من؟

!مَنظورَم پاسپورتِ خودَم نبود

مَنظورَم این بود کجا بره؟ چه شِکلی بِرِه که گیر نکنه؟

!لَجَم رو در بیارید، نمی‌دَم‌ ها

علیرضا: سیگار

!بیا

فرهاد: واسِه ما که خِیری نداشت

فرهاد: اگه تونستی پول بفرست

اگه هم نتونستی !نه بَرگَرد، نه خیلی زنگ بزن

...هر وقت هم زنگ زدی

بگو حالِت خیلی خوبه ...تو خوشبَختی غَرقی

کارِ خوب داری پولِ خوب دَر میاری

خیالِ‌ همه‌مون رو از خودِت یه نفر هم راحَت کنی، مَردونِگی کردی

(صدای گُربِه)

نَگیرَنِش تو فُرودگاه، بدتر شه؟

شما راست می‌گین !من آدم تَرسویی‌ام

...شاید باوَرِت نَشِه

!من از اِتِفاق‌های خوب هم می‌تَرسَم

...وَقتی همه‌چی خوبِه

مُنتَظر می‌شم تا یه اِتِفاقِ بَد بیُفته

...همین مَریَم

اِنقَدر خوب بود نتونستم نِگَهِش دارم

علیرضا: بَعدَم تو کارخونه رفتم سُراغِ یه دختری که از اول، عِیب و ایرادِش مَعلوم بود

آخرش هَم به خاطِرِ عِیب و ایرادِش وِلِش کردم

من از آدمی که نَقْص داره بَدَم میاد !از آدمی که بی‌نَقْصِه می‌تَرسَم

یعنی چی؟

!من از اون مغازِه هم می‌تَرسیدَم

!چون من حَتی از خوشبَختی هم می‌تَرسَم

وقتی جای فِکر کردن، چه‌جوری فِکر کردن !یادِت می‌دن، همین می‌شه دیگه

(صدای گُربِه)

!لااَقَل یه چیزی بذار که می‌دونی می‌خوره

منوچهر: نمی‌شناسیش؟ مادر: اونجا مَجبور شه، می‌خوره

!منوچهر: دَعوا راه نندازین خودم میام جَمع می‌کنم

این‌جوری داری بچه‌‌ات رو راهی می‌کنی؟

بچه‌‌ام رو دَربه‌دَرِش کردید راهی چیه؟

دَربه‌دَرِ؟

من؟

!نه، پس من

دستِ پیش گرفتی، پس نَیُفتی؟

چی داری می‌گی، مامان؟

!این از داداش‌هاش بَدتَرِه

این اگه غِیرَت داشت باید تا حالا از خِجالَت آب شده بود

!علیرضا: شُروع نکن، بابا

منوچهر: بابا نمی‌خوام اَصلاً، وِلِش کن پاشو لیلا جان

لیلا: بابا تو بَلَد نیستی چه‌جوری جَمع کنی منوچهر: پاشو آبْجی، بِدِه من

!علیرضا: وِل کن! نذار شَر شه پاشو برو بالا

من اگه بدونم مامانِت تو رو زاییدَنی ...تو روی کُدوم بی‌حَیایی نگاه کرده

لیلا: تو آیینه به خودش مادر: خاک بر سَرِت

اسماعیل: اگه اُجاقِت کور بود !بهتر از این بود، به خدا قَسَم

اُجاقِ من چرا کور می‌شد؟

پسرهای من داشتن زندگیشون رو می‌کردن

...یه لُقمِه نون هم در می‌آوردن

مادر: باعِث و بانی بیکاری و دَربِه‌دَریشون !کورْ اُجاق بشه که حَتماً هم هست

!تَمومِش کن، مامان

دُنبالِ مُقَصِر باشیم که باید پاشیم همدیگه رو پارِه پوره کنیم

!منوچهر: دارن می‌کُنَن دیگه

تو‌ اگه اینجا بیکار نِشَستی مُقَصِرِش کیه؟

اگه منوچهر داره فَرار می‌کنه مُقَصِرِش کیه؟

اگه بَدبَخت شدیم ...اگه آبرومون رفت

اگه مَسخَرِه‌ی دوست و دُشمَن شدیم مُقَصِرِش کیه؟

لیلا: مامان؟

چرا تو و شوهرت نمی‌میرین؟

مادر: خدا رو شکر اونی که داره روزی 100 بار از درد می‌میرِه، تویی

وِل کن دیگه! چقدر می‌گی؟

کُلْفَتی تو و زایْچه*‌های تو رو نمی‌کردم !که این‌طوری نمی‌شدم (متولد)

!من تو رو خانُم زاییدم

!مادر: خودت کُلْفَت شدی

!لیلا: آخه پدرسوخته

تویی که خودت رو بیشتر از همه دوست داری

تویی که از هر چی زنه !تو دنیا بَدِت میاد

این حرف رو به دهنت نیار که !خنده‌ا‌م می‌گیره

می‌دونی چرا اینه وَضعِ بچه‌هات؟

همه‌اش به خاطِرِ تَربیتِ بی‌شُعورهایی !مِثلِ شماست

تویی که شوهَرِت رو از پسرهات بیشتر دوست داری

!پسرهات رو از یه دونه دخترت بیشتر

تویی که اِر‌ثِت به دخترت !فقط بدبختی‌هاته

حالیت نمی‌شه اونی که سَرِ پیری رفته زیرِ قَرض ولی بازَم کوتاه اومده، منم؟

زیرِ قرض؟

هنوز می‌خوای اِدامِه بدی دروغِت رو؟

اِنتِقامِت رو گرفتی دِلِت خُنَک نشد؟

این مگه سَنَدِ خونه نیست؟

مگه مَجبورِشون نکردی مغازه رو پس بِدَن که سَنَدِ خونه رو آزاد کنی؟

کجا گِرو بود؟

لیلا: اگه گِرو بود چرا قایِمِش کردی؟

‫20 ساله یه حِساب داره !هیچ‌کی اَزَش خبر نداره

همه‌ی سکه‌ها رو با پول‌های خودش !خریده بوده

لیلا: مامان، حالا کی باعِثِ دَربِه‌دَری این‌هاست؟

لیلا: ها، بابا؟

من یا تو که با دِخالَت تو کارِ بچه‌هات !تَک‌تَکِمون رو بیچارِه کردی

!لیلا: به یکی پول ندادی بِرِه درس بخونه

به ا‌ونی که پول دادی، نذاشتی با دختری که دوست داره عَروسی کنه

هیچکی نمی‌خواد این بی‌تَربیَت رو جَمعِش کنه؟

لیلا: تَربیَت؟

تو اصلاً تا حالا کَلَمِه‌ی تَربیَت خورده به گوشِت؟

تَربیَت یعنی اگه یکی مثلِ بچه‌های تو !کارِ خوبی کرد، تَشویقِش کنی

لیلا: اگه هم کسی کارِ بدی کرد تَنبیهِش کنی

حالا تا حالا تَنبیه فقط مالِ کوچیک‌ترها بود

ولی یه وَقت‌هایی هم باید بزرگ‌ترها رو طوری تَنبیه کرد که

!لیلا: دیگه زندگی بَقیه رو به آتیش نَکِشَن

فرهاد: چیکار کردی تو؟

فرهاد: چیکار کردی لیلا؟ !منوچهر: نَکُن

!فرهاد: لیلا! حَروم‌‌زاده !منوچهر: فرهاد فرهاد: چه گُهی خوردی تو؟

فرهاد: لیلا، چیکار کردی؟ !دارم بِهِت می‌گم‌ وایسا

!فرهاد: لیلا! می‌کُشَمِت حِیوون !منوچهر: فرهاد! علیرضا: فرهاد

فرهاد: لیلا، چه گُهی خوردی تو؟

!مادر: انشاالله دستِت بشکنه، خِیْر نبینی !فرهاد: آشغال... بیا اینجا... لیلا !منوچهر: فرهاد! اِ! فرهاد: لیلا

!علیرضا: لیلا

!مادر گریه‌کنان: ای خدا

!مادر گریه‌کنان: لیلا، انشاالله دستت بشکنه

پیجر فرودگاه: مُسافِرینِ مُحترمِ پروازِ 761 ...*هواپیمایی جُمهوری اِسلامی به مَقصَدِ کُپِنهاگ (پایتَختِ دانْمارک)

‎لطفاً جَهَتِ دَریافتِ کارْتِ پَرواز و تَحویلِ بار به کانتِرِ مَربوطِه مُراجِعه فَرمایَند

پیجر فرودگاه: آقای بَشارِ پیشخَند لطفا به بازرَسی سِپاه مُراجِعه فَرمایَند

(صدای بی‌سیم)

مَسئول: خِدمتِ شما

منوچهر: تَمومه آقا؟ مَسئول: بله، بفرمایید... به سَلامَت

مَسئول دیگر: تَشریف بیارید داخِل

(صدای پِیجِرِ اطلاعات فرودگاه)

(صدای هَمهَمِه افراد)

قربونِت بِرَم... من! برو داداش (بی‌صدا)

(صدای هَمهَمِه و پِیجِرِ فُرودگاه)

(‎صدای تِیک‌آفِ* هواپیما) (بلند شدن)

(صدای عبور ماشین‌ها)

(صدای بوقِ مُمتَدِ ماشین‌های سَنگین)

!مَسئول: بشین، بشین !مَسئول دیگر: آقا، ساکِت باش مَسئول: بشین آقا، پُشتِ سَری‌ات هم ببینه

مَسئول: مگه با شما نیستم؟ بِگیر بِشین! کار دارم دیگه

نِگَهبان: آقا، تلفنِ همراهِتون؟

...مَسئول: می‌خوام حَرفِ مُهِمی بزنم علیرضا: چرا؟

نِگَهبان: دَستورِه، از این به بعد بگیریم ...مَسئول: تکرار نکنم

!مَسئول: مگه با شما نیستم؟ بشین دیگه

...مَسئول: خب... گوش بده نمی‌خوام دوباره

مَسئول: شما هر کدوم، حُقوقِ 12 ماه رو از کارخونه طَلَب دارید

ولی کارخونه‌ای نَموندِه که !بخواد به شما پول بده

...اما با پیگیری‌هایی که مَسئولین کردن

تونِستَن حُقوقِ سه ماهِ شما رو فَراهَم کنن

بَقیه‌ا‌ش رو کِی می‌دین؟

موضوع همینه دیگه !بَقیه‌ای وُجود نداره

بیمه حُقوقِ بیکاری من رو قَطع کرده !من همه‌‌‌اش رو لازِم دارم

مَسئول: ما نَهایَتاً می‌تونیم حُقوقِ سه ماهِتون رو بدیم

ولی شما باید این فُرم‌هایی که ما ...بِهِتون می‌دیم رو اِمضا کنید

که با شما تَسویه شده و حُقوقِ کامِلِ یک سالِتون رو هم گرفتید

!مَسئول: حالا هر کی پولِ نَقد می‌خواد، بسم‌ الله

شما با دُلارِ سه تومن !حُقوقِ یک سال رو پَرداخت نکردین

با دُلارِ 30 تومن می‌خواین سه ماهِش رو بِدین؟ یعنی چی؟

مَسئول: حَرفِ تِکراری نزن !منم دُرُست توضیح دادم

حالا هر کی پولِش رو می‌خواد !اینجا صَف وایسِه. پاشید

مَسئول: کجا؟

!من حَقَم رو می‌خوام

!به اَندازِه‌ای که کار کردم

!بیا همین هم از دستِت می‌ره ها

!مَسئول: خودت می‌دونی

(صدای گفتگوی دخترها) (صدای باد کردنِ بادکُنَک)

دختر: بَسِه، بَسِه. این‌ها رو بِدِه دخترِ دوم: وایسا، اون رو می‌خوام دختر: بیا

!دختر: اینا رو بِدِه دختر دوم: اینا رو بریزیم تو اون ظَرفِه

دختر: به همه بِدیم ...دخترِ دوم: یه کَمَم بریز

!دختر: بَسِه! بَسِه دخترِ دوم: وایسا، هنوز نَریختم

دختر: اَه! تو همه‌اش می‌خوای بازی رو به هم بریزی

دختر دوم: من دیگه بازی نمی‌کنم !دختر: بازی نکن! برو اصلاً

(صدای شست‌و‌‌شوی حیاط با آب) (صدای گفتگوی دخترها)

!میوِه رو زَمین نذار، علیرضا

این پیش‌دَستی‌ کوچیک‌ها رو با چاقو، چَنگال بِبَر بِذار اونجا

علیرضا: سلام، سلام بچه‌ها با هم: سلام عمو

پرویز: دستِت درد نکنه

!علیرضا: چه دخترهای قَشَنگی بیا عمو، اینَم کادوی من

دختر: مرسی، عمو جون علیرضا: تَوَلُدِت مُبارَک

دختر: مرسی، قربونتون برم !علیرضا: چه لِباسِ قَشَنگی

علیرضا: چه لِباس‌های قَشَنگی‌ پوشیدین دخترها: ممنون

می‌گم‌ یک، دو، سه... مُسابِقِه‌ست ببینیم کی زودتَر می‌تونِه بادِش کنه

...یک

...دو

یه جایِزِه‌ی خیلی‌خوب هم می‌دَم بِهِش

!سه

عمو چی شد، باختی؟

دختر: عمو ترسید. فرار کرد، رفت (صدای خنده دخترها)

بابا

بابا جان

علیرضا: بابا

(صدای خنده و بازی بچه‌ها) دختر: بگیر

علیرضا: بابا

(صدای نفس‌های بلند علیرضا) (صدای بازی کردن دخترها)

(صدای بازی کردن دخترها) (صدای گریه علیرضا)

(صدای در زدن)

مادر: بِفَرمایید فِرِشتِه‌های خوشگِل !خیلی خوش اومَدید، بِفَرمایید !دخترها: سلام

!مادر: جونَم، بِرین تو

:دخترهای پرویز با ذوق !اومدن! اومدن! اومدن

!مادر: بِفَرمایین، بِفَرمایین

!مادر: برین تو مامان جان، بِفَرمایین

!مادر: بَه بَه بَه! دختر‌ها: سلام !مادر: سلام مادر، بِفَرمایین

!مادر: بِفَرمایین، بِفَرمایین علیرضا: بابا... بابا

مادر: سلام. بِفَرمایین، بِفَرمایین، بِفَرمایین خوش اومدین

دختر: سلام دخترِ دیگر: سلام مادر: بِفَرمایین، بِفَرمایین. جانَم بِفَرمایین

مادر: سلام، سلام. خوش اومدین، بِفَرمایین دخترها: سلام، سلام

مادر یکی از بچه‌ها: سلام، تَوَلُدِ خانم گل مُبارَک باشه مادر: خیلی زَحمَت کشیدید

!مادر: بِرید تو بچه‌ها، چه دخترهای نازی همه‌ی دخترها: سلام، سلام، سلام

!دخترها: عمو! عمو! عمو! عمو !عمو! عمو! بلند شو بِرَقصیم

دختر: عمو، بلند شو بِرَقصیم

♪ تَوَلُد، تَوَلُد، تَوَلُدِت مُبارَک ♪ ♪ مُبارَک، مُبارَک، تَوَلُدِت مُبارَک ♪

♪ تَوَلُد، تَوَلُد، تَوَلُدِت مُبارَک ♪ ♪ مُبارَک، مُبارَک، تَوَلُدِت مُبارَک ♪

♪ بیا بندازیم امشب، یه عکسِ یادِگاری ♪ ♪ همین شب که شِکُفتی مثلِ گُلِ بهاری ♪

♪ تَوَلُد، تَوَلُد، تَوَلُدِت مُبارَک ♪ ♪ مُبارَک، مُبارَک، تَوَلُدِت مُبارَک ♪

♪ تَوَلُد، تَوَلُد، تَوَلُدِت مُبارَک ♪

(صدای موسیقی و جیغِ دخترها)

(صدای موسیقی)